devam: 2- zulÜm ve
rÜŞvet hakkindak Şddetl tehdd babi
حدّثنا
أَحْمَدُ
بْنُ سِنَانٍ.
حدّثنا مُحَمَّدُ
بْنُ
بِلاَلٍ،
عَنْ
عِمْرَانَ
الْقَطَّانِ،
عَنْ
حُسَيْنٍ،
يَعْنِي
ابْنَ عِمْرَانَ،
عَنْ أَبِي
إِسْحَاقَ
الشَّيْبَانِيِّ،
عَنْ عَبْدِ
اللهِ بْنِ
أَبِي
أَوْفَى؛
قَالَ: قَالَ
رَسُولُ
اللهِ صلى
الله عليه
وسلم: ((إِنَّ
اللهَ مَعَ
الْقَاضِي،
مَالَمْ
يَجُرْ.
فَإِذَا
جَارَ
وَكَلَهُ
إِلَى نَفْسِهِ)).
abdullah bin ebî
evfâ (r.a.)'dan rivayet edildiğine göre: resulullah (sallallahu aleyhi ve
sellem) şöyle buyurdu, demiştir: «hâkim zulüm etmedikçe, şüphesiz allah onunla
beraberdir. hakim zulüm edince allah onu kendi nefsi ile (başbaşa) bırakır.
(yâni ona yardımcı olmaz.)
diğer tahric:
tirmizi, hakim ve beyhaki.
aÇiklama 2313’te