numarali
hads- Şerf:
208 - (1245) وحدثنا
إسحاق بن
إبراهيم.
أخبرنا محمد
بن بكر.
أخبرنا ابن
جريج. أخبرني
عطاء. قال: كان
ابن عباس يقول:
لا
يطوف بالبيت
حاج ولا
غير حاج إلا
حل. قلت لعطاء:
من أين يقول
ذلك قال: من
قول الله تعالى:
{ثم محلها إلى
البيت العتيق}
[22 / الحج / 33] قال: قلت:
فإن ذلك بعد
المعرّف.
فقال: كان ابن
عباس يقول: هو
بعد المعرّف
وقبله. وكان
يأخذ ذلك من
أمر النبي صلى
الله عليه وسلم.
حين أمرهم أن
يحلوا في حجة
الوداع.
[ش
(بعد المعرّف) أي بعد
الوقوف بعرفة.
وأصل المعرف
موضع التعريف.
والتعريف
يطلق على نفس
الوقوف، وعلى
التشبه
بالواقفين
بعرفات].
{208}
bize shâk b. îbrâhîm
rivayet etti. (dediki): bize muhammed b. bekr haber verdi. (dediki): bize bni cüreyc
haber verdi. (dediki): bana ata' haber verdi. (dediki): bni abbâs :
«beyti tavaf eden hacı
olsun, hacıdan başkası olsun ihramdan çıkar.» derdi. atâ'ya:
— «acaba bunu neye istinaden söylüyordui» diye
sordum.
—«allah teâlâ'nın: (sonra onun hill yeri beyt-i atîk'dir,) [ hacc 33 ] âyet-i kerîmesine istinaden.» cevâbını verdi.
— ama bu arafat'ta vakfeye durduktan sonra
olacaktır, dedim; atâ:
— bni abbâs, arafat'tan önce ve sonra
olacağını söylerdi. bunu nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)'in veda haccında
kendilerine verdiği hille çıkma emrinden alıyordu. dedi.
zah:
bu hadîsi buhâri
«kitâbü'l-meğazî»de tahrîc etmiştir.
«eş'are»: aslında
nişanlamak, alâmet takmak; mânâsına gelir.
burada ondan maksat:
devenin hörgücünü sağ tarafından bıçak veya sivri bir demirle çizerek kan
akıtmaktır. bu, o hayvanın harem-i Şerife gönderilecek bir kurban olduğuna
alâmettir.
başka hayvanlara
karıştığında kolayca ayrılması, kaybolduğunda bulan kimsenin getirmesi için
bunu yapmak müstehabdır. bir de bununla bir şiâr-ı dînî ilân edilmektedir.