numarali
hads- Şerf:
171 - (2505) حدثنا
إسحاق بن
إبراهيم
الحنظلي
وأحمد بن عبدة
(واللفظ
لإسحاق). قالا:
أخبرنا سفيان
عن عمرو، عن
جابر بن
عبدالله. قال:
فينا
نزلت: {إذ همت
طائفتان منكم
أن تفشلا والله
وليهما} [3 /آل
عمران/122] بنو
سلمة وبنو
حارثة. وما
نحب أنها لم تنزل.
لقول الله عز
وجل: والله
وليهما.
{171}
bize shâk b. brahim
el-hanzali ile ahmed b. abde rivayet ettiler. —lafız shâk'ındir.— (dedilerki):
bize süfyân, amr'dan o da câbir b. abdillah'dan naklen haber verdi. câbir şöyle
demiş :
«hani allah yardımcıları
olduğu halde sizden iki taife bozulmayı gönülden geçirmişlerdi.» [al-i mran
122] ayet-ı kerimesi biz beni seleme ile beni harise hakkında nazil olmuştur.
onun inmemiş olmasını dilemeyiz, çünkü allah (azze ve cette):
«allah onların
yardımcıları!..» buyuruyor.
zah:
bu hadisi buhâri
«meğâzi» ve «tefsir» bahislerinde tahric etmiştir.
beni seleme ve beni
harise ensârdandırlar. müslim şarihlerinden Übbi diyorki: «allah teâlâ her
mü'minin yardımcısı olduğu halde bu âyette neden bu zevat tahsis buyurulmuş,
denilirse cevâbı şudur: bir hükmün nâsla bir kimseye sabit olması umumi fertler
meyanında ona şâmil olmasından daha sağlamdır; çünkü, umumi fertlerden birinin
allah benim yardımcımdır, diye iddiada bulunması sadece mü'inin olması
itibariyledir, böyle bir kimsenin son nefesde ne hal alacağını allah bilir.»
hz. câbir şunu demek
istemiştir: allah teâlâ bizim kabilelerimiz için :
«ben onların
velisiyiml» buyururken, bu âyetin bizim hakkımızda inmemiş olması istenir mii
bu bizim için büyük bir müjde ve şerefdir. Çünkü cenâb-ı hak velimiz olduğunu
nassân bildirmiştir.