Şuarâ Sûresi سورة الشعراء

طسٓمٓ ﴿١﴾

1- Tâ, Sîn, Mîm.

تِلْكَ ءَايَٰتُ ٱلْكِتَٰبِ ٱلْمُبِينِ ﴿٢﴾

2- Bunlar apaçık Kitabın âyetleridir.

لَعَلَّكَ بَٰخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ ﴿٣﴾

3- İman etmiyorlar diye neredeyse kendini öldüreceksin.

إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةً فَظَلَّتْ أَعْنَٰقُهُمْ لَهَا خَٰضِعِينَ ﴿٤﴾

4- Eğer istesek gökten üzerlerine bir mûcize indiririz de boyunları ona eğiliverirdi.

وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ ٱلرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا۟ عَنْهُ مُعْرِضِينَ ﴿٥﴾

5- Onlara Rahmândan yeni bir öğüt gelse, muhakkak ondan yüz çevirirler.

فَقَدْ كَذَّبُوا۟ فَسَيَأْتِيهِمْ أَنۢبَٰٓؤُا۟ مَا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ ﴿٦﴾

6- Artık onlar (Kur'ân'ı) gerçekten yalanladılar. Alay ettikleri şeyin haberleri kendilerine yakında gelecektir.

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلْأَرْضِ كَمْ أَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ ﴿٧﴾

7- Yeryüzüne bakmazlar mı ki, Biz orada her güzel çiftten nice bitkiler bitirdik.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿٨﴾

8- Muhakkak bunda bir âyet (delil) vardır. Halbuki onların çoğu mü'min değildirler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿٩﴾

9- Muhakkak Rabbin mutlak galib ve esirgeyici olanın tâ kendisidir.

وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئْتِ ٱلْقَوْمَ ٱلظَّٰلِمِينَ ﴿١٠﴾

10- Hani Rabbin Mûsâ'ya şöyle seslenmişti: “Git, o zâlimler topluluğuna;

قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَلَا يَتَّقُونَ ﴿١١﴾

11- “Firavun'un kavmine. (Benden) korkmazlar mı onlar?”

قَالَ رَبِّ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ ﴿١٢﴾

12- Dedi ki: “Rabbim, gerçekten ben, beni yalanlarlar diye korkarım;

وَيَضِيقُ صَدْرِى وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِى فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَٰرُونَ ﴿١٣﴾

13- “Ve (bundan dolayı) göğsüm daralır, dilim çözülmez. Bunun için Hârûn'a da elçilik ver!

وَلَهُمْ عَلَىَّ ذَنۢبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ ﴿١٤﴾

14- “Ayrıca onların bana isnad ettikleri bir suç da vardır. Onun için beni öldürmelerinden korkuyorum.”

قَالَ كَلَّا فَٱذْهَبَا بِـَٔايَٰتِنَآ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ ﴿١٥﴾

15- (Allah) buyurdu ki: “Asla! İkiniz âyetlerimizle gidin. Muhakkak Biz sizinle birlikteyiz. İşiticileriz.

فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿١٦﴾

16- “ İkiniz Firavun'a gidin ve deyiniz ki: Gerçekten biz âlemlerin Rabbinin rasûlleriyiz;

أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ﴿١٧﴾

17- “İsrailoğullarını bizimle gönderesin, diye.”

قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ ﴿١٨﴾

18- (Firavun) dedi ki: “Sen çocuk iken yanımızda seni beslemedik mi? Ömründen nice seneler aramızda eğlenmedin mi?

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ ٱلَّتِى فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلْكَٰفِرِينَ ﴿١٩﴾

19- “Ve işlediğin o işi de yaptın, sen nankörlerdensin.”

قَالَ فَعَلْتُهَآ إِذًا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿٢٠﴾

20- (Mûsâ): “O işi işlediğim sırada ben (henüz) cahillerden idim” dedi.

فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِى رَبِّى حُكْمًا وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿٢١﴾

21- “Sizden korkunca da aranızdan kaçtım da Rabbim bana bir hüküm bağışladı ve beni peygamberlerden kıldı.

وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَىَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ﴿٢٢﴾

22- “Sen İsrailoğullarını köleleştirdiğin için bunu nimet diye başıma kakıyorsun.”

قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٢٣﴾

23- Firavun: “Âlemlerin Rabbi dediğin nedir?” dedi.

قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ ﴿٢٤﴾

24- (Mûsâ) dedi ki: “Göklerle yerin ve onların arasında olanların Rabbidir. Eğer gerçekten inanan kimseler iseniz...”

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُۥٓ أَلَا تَسْتَمِعُونَ ﴿٢٥﴾

25- (Firavun) etrafında bulunanlara: “İşitmiyor musunuz?” dedi.

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٢٦﴾

26- (Mûsâ): “O, sizin de Rabbinizdir, sizden önceki atalarınızın da Rabbidir” dedi.

قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِىٓ أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ ﴿٢٧﴾

27- (Firavun) dedi ki: “Size gönderilen bu elçiniz mutlaka delidir.”

قَالَ رَبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَآ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿٢٨﴾

28- (Mûsâ): “Doğunun, batının ve onların aralarında olanların Rabbidir. Eğer akıl ederseniz!” dedi.

قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِى لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ ٱلْمَسْجُونِينَ ﴿٢٩﴾

29- (Firavun): “Eğer benden başka ilâh edinirsen elbette seni hapsedilenlerden kılarım” dedi.

قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَىْءٍ مُّبِينٍ ﴿٣٠﴾

30- (Mûsâ): “Ben sana apaçık bir şeyle (mûcizelerle) gelmişsem de mi?” dedi.

قَالَ فَأْتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ﴿٣١﴾

31- (Firavun): “Eğer doğruyu söyleyenlerden isen haydi onu getir!” dedi.

فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ ﴿٣٢﴾

32- (Mûsâ) bunun üzerine asâsını bıraktı, o da hemen apaçık bir ejderha oluverdi.

وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِىَ بَيْضَآءُ لِلنَّٰظِرِينَ ﴿٣٣﴾

33- Elini (koltuğunun altına sokup geri) çıkardığında bakanlara bembeyaz görünüverdi.

قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُۥٓ إِنَّ هَٰذَا لَسَٰحِرٌ عَلِيمٌ ﴿٣٤﴾

34- (Firavun) etrafındaki ileri gelenlere dedi ki: “Muhakkak ki bu, çok bilgili bir sihirbazdır.

يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِۦ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ ﴿٣٥﴾

35- “Sizi sihiri ile yerinizden çıkarmak istiyor. Ya siz ne buyurursunuz?”

قَالُوٓا۟ أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَٱبْعَثْ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ ﴿٣٦﴾

36- Dediler ki: “Onu ve kardeşini oyala ve şehirlere toplayıcılar gönder.

يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ ﴿٣٧﴾

37- “Çok iyi bilen bütün sihirbazları sana getirsinler.”

فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿٣٨﴾

38- Böylece sihirbazlar belirli bir günün bir vaktinde bir araya getirildi.

وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ ﴿٣٩﴾

39- Ve insanlara da: “Siz de toplanır mısınız?” denildi.

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ ﴿٤٠﴾

40- “Umarız ki, sihirbazlar galib gelirlerse biz de onlara uyarız.”

فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُوا۟ لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ ٱلْغَٰلِبِينَ ﴿٤١﴾

41- Sihirbazlar geldiklerinde Firavun'a dediler ki: “Eğer biz galib olursak bize bir ödül var, değil mi?”

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَّمِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ﴿٤٢﴾

42- “Evet, o takdirde siz elbette yakınlaştırılacaklardan olursunuz” dedi.

قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلْقُوا۟ مَآ أَنتُم مُّلْقُونَ ﴿٤٣﴾

43- Mûsâ onlara: “Siz, ne atacaksanız atın!” dedi.

فَأَلْقَوْا۟ حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا۟ بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ ٱلْغَٰلِبُونَ ﴿٤٤﴾

44- İplerini ve asalarını bıraktılar ve: “Firavun'un izzeti hakkı için muhakkak biz galipleriz” dediler.

فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ ﴿٤٥﴾

45- Mûsâ asâsını bırakır bırakmaz onların hile ile yaptıklarını yutuverdi.

فَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سَٰجِدِينَ ﴿٤٦﴾

46- Sihirbazlar hemen secdeye kapanıverdiler.

قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٤٧﴾

رَبِّ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿٤٨﴾

47, 48- “Âlemlerin Rabbine, Mûsâ ve Hârûn'un Rabbine iman ettik” dediler.

قَالَ ءَامَنتُمْ لَهُۥ قَبْلَ أَنْ ءَاذَنَ لَكُمْ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِى عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَٰفٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ ﴿٤٩﴾

49- (Firavun) dedi ki: “Ben, size izin vermezden önce mi ona iman ettiniz? Demek ki o, size sihri öğreten büyüğünüzmüş. Yakında bileceksiniz. Mutlaka el ve ayaklarınızı çaprazlama keseceğim ve hepinizi toptan asacağım.”

قَالُوا۟ لَا ضَيْرَ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ ﴿٥٠﴾

50- “ Olsun, zararı yok. Zaten biz Rabbimize dönücüleriz” dediler.

إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَٰيَٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿٥١﴾

51- “Biz gerçekten ilk iman edenler olduğumuz için Rabbimizin, günahlarımızı bağışlayacağını ümit ederiz.”

وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِىٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ ﴿٥٢﴾

52- Biz, Mûsâ'ya: “Kullarım ile geceleyin yola çık! Muhakkak izleneceksiniz” diye vahyettik.

فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ ﴿٥٣﴾

53- Firavun şehirlere (asker) toplayıcı adamlar gönderdi.

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ ﴿٥٤﴾

54- “Gerçekten bunlar (İsrailoğulları) az bir topluluktur” (dedi);

وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَآئِظُونَ ﴿٥٥﴾

55- “Onlar bizi gerçekten kızdırdılar.

وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَٰذِرُونَ ﴿٥٦﴾

56- “Biz ise uyanık ve tedbirli bir topluluğuz.”

فَأَخْرَجْنَٰهُم مِّن جَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ ﴿٥٧﴾

57- Böylece onları bostanlarından, akarsularından, çıkardık;

وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ ﴿٥٨﴾

58- Ve hazinelerle şerefli makamlardan.

كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَٰهَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ﴿٥٩﴾

59- İşte böyle! Ve Biz onlara İsrailoğullarını mirasçı kıldık.

فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ ﴿٦٠﴾

60- Sonra güneş doğarken (veya doğu tarafına) onların ardından gittiler.

فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ ﴿٦١﴾

61- İki topluluk birbirini görünce, Mûsâ'nın arkadaşları: “İşte şimdi kıstırıldık” dediler.

قَالَ كَلَّآ إِنَّ مَعِىَ رَبِّى سَيَهْدِينِ ﴿٦٢﴾

62- (Mûsâ): “Asla, muhakkak Rabbim benimledir. Bana doğru yolu gösterecektir” dedi.

فَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْبَحْرَ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَٱلطَّوْدِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٦٣﴾

63- Biz de Mûsâ'ya: “Asânla denize vur” diye vahyettik. Ardından deniz (ikiye) ayrılıp her bir tarafı büyük bir dağ gibi oldu.

وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ ٱلْـَٔاخَرِينَ ﴿٦٤﴾

64- Diğerlerini de buraya yanaştırdık.

وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ﴿٦٥﴾

65- Mûsâ'yı ve onunla birlikte olanların hepsini kurtardık.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ ﴿٦٦﴾

66- Sonra diğerlerini suda boğduk.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿٦٧﴾

67- Şüphesiz ki bunda bir âyet (delil) vardır. Fakat çoğu iman etmediler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿٦٨﴾

68- Şüphe yok ki Rabbin Azîzdir, Rahîmdir.

وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَٰهِيمَ ﴿٦٩﴾

69- Onlara İbrahim'in haberini de oku.

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَا تَعْبُدُونَ ﴿٧٠﴾

70- Hani o babasına ve kavmine: “Neye ibadet edersiniz?” demişti.

قَالُوا۟ نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَٰكِفِينَ ﴿٧١﴾

71- Onlar: “Bir takım putlara ibadet ederiz ve onlara ibadete devam eder gideriz” dediler.

قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ ﴿٧٢﴾

72- Dedi ki: “Acaba bunlar dua ettiğinizde sizi işiti(p duanızı kabul ede)rler mi?

أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ ﴿٧٣﴾

73- “Yahut size fayda ya da zarar verirler mi?”

قَالُوا۟ بَلْ وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ ﴿٧٤﴾

74- Onlar: “Hayır, ama biz atalarımızı böyle yapar bulduk” dediler.

قَالَ أَفَرَءَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿٧٥﴾

أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلْأَقْدَمُونَ ﴿٧٦﴾

75, 76- Dedi ki: “Gördünüz mü şu sizin ve önceki atalarınızın ibadet ettiklerini?

فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِّىٓ إِلَّا رَبَّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٧٧﴾

77- “Onlar - âlemlerin Rabbi müstesnâ- benim düşmanımdır.

ٱلَّذِى خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ ﴿٧٨﴾

78- “O, beni (yoktan) yaratandır ve bana doğru yolu gösterendir.

وَٱلَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ ﴿٧٩﴾

79- “Beni yediren ve bana içiren O'dur,

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ﴿٨٠﴾

80- “Hastalandığımda bana şifâ veren O'dur,

وَٱلَّذِى يُمِيتُنِى ثُمَّ يُحْيِينِ ﴿٨١﴾

81- “Beni öldüren, sonra diriltecek olan O'dur,

وَٱلَّذِىٓ أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِى خَطِيٓـَٔتِى يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿٨٢﴾

82- “Kıyamet gününde bana günahımı bağışlamasını ümit ettiğim O'dur,

رَبِّ هَبْ لِى حُكْمًا وَأَلْحِقْنِى بِٱلصَّٰلِحِينَ ﴿٨٣﴾

83- “Ya Rabb, bana bir hüküm bağışla ve beni salihlere kat.

وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٨٤﴾

84- “Sonrakiler arasında bana bir lisan-ı sıdk bağışla!”

وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٨٥﴾

85- “Ve beni Na'îm cennetinin mirasçılarından kıl,

وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿٨٦﴾

86- “Ve babama mağfiret eyle. Çünkü o sapıtanlardandır.

وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ ﴿٨٧﴾

87- “(İnsanların) öldükten sonra diriltilecekleri günde de beni zelil eyleme.

يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ ﴿٨٨﴾

88- “O günde malın da evlâdın da hiç faydası olmaz;

إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ﴿٨٩﴾

89- “Allah'a sâlim kalb ile gelmiş olanlar müstesnâ”.

وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ ﴿٩٠﴾

90- (Kıyamette) takvâ sahiplerine cennet yakınlaştırılır.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ ﴿٩١﴾

91- Azgınlara da cehennem açılıp gösterilir.

وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿٩٢﴾

مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ ﴿٩٣﴾

92, 93- Onlara denilir ki: “O sizin Allah'dan başka ibadet ettikleriniz nerede? Size yardım edebiliyor ya da kendilerine yardımları dokunuyor mu?”

فَكُبْكِبُوا۟ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ ﴿٩٤﴾

وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ ﴿٩٥﴾

94, 95- Onlar ve azgınlar, İblis'in orduları ile hep birlikte yüzleri üstü oraya atılırlar.

قَالُوا۟ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ ﴿٩٦﴾

96- Onlar orada tartışarak derler ki:

تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَٰلٍ مُّبِينٍ ﴿٩٧﴾

97- “Allah'a yemin olsun ki, biz gerçekten apaçık bir sapıklıkta idik.

إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٩٨﴾

98- “Çünkü sizi âlemlerin Rabbi ile bir tutmuştuk.

وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ ﴿٩٩﴾

99- “Bizi günahkârlardan başkası saptırmadı.

فَمَا لَنَا مِن شَٰفِعِينَ ﴿١٠٠﴾

100- “Artık bize şefaat edecek birkimse de yoktur.

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ ﴿١٠١﴾

101- “Candan bir dostumuz da yok.

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١٠٢﴾

102- “Ne olurdu bir kere (dünyaya) dönmek imkânımız olsaydı da mü'minlerden olsaydık!”

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٠٣﴾

103- Şüphe yok ki bunda bir âyet vardır. Fakat onların çoğu mü'min değillerdi.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٠٤﴾

104- Muhakkak Rabbin Azîzdir, Rahîmdir.

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٠٥﴾

105- Nûh kavmi rasûlleri yalanladılar.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٠٦﴾

106- Hani kardeşleri Nûh onlara: “Korkmaz mısınız?” demişti.

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٠٧﴾

107- “Ben size gönderilmiş emin bir peygamberim.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٠٨﴾

108- “Artık Allah'dan korkun, bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿١٠٩﴾

109- “Bunun için sizden hiçbir ücret istemem. Benim ecrimi vermek ancak âlemlerin Rabbine aittir.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١١٠﴾

110- “O halde Allah'dan korkun ve bana itaat edin.”

قَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلْأَرْذَلُونَ ﴿١١١﴾

111- (Kavmi): “Sana sıradan kimseler tabi olmuş iken sana iman mı edelim?” dediler.

قَالَ وَمَا عِلْمِى بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿١١٢﴾

112- Dedi ki: “Onların yaptıkları hakkında benim bir bilgim yoktur.

إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّى لَوْ تَشْعُرُونَ ﴿١١٣﴾

113- “Onların hesabı ancak Rabbime aittir. Eğer inceden inceye kavrayan kimselerseniz.

وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١١٤﴾

114- “Ben mü'minleri kovacak değilim.

إِنْ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ ﴿١١٥﴾

115- “Ben ancak apaçık bir uyarıcıyım.”

قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمَرْجُومِينَ ﴿١١٦﴾

116- Dediler ki: “Ey Nûh, eğer vazgeçmez isen mutlaka taşlananlardan olacaksın.”

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ ﴿١١٧﴾

117- Dedi ki: “ Rabbim, kavmim gerçekten beni yalanladı.

فَٱفْتَحْ بَيْنِى وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِى وَمَن مَّعِىَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١١٨﴾

118- “Artık benimle onlar arasında Sen ayırd edici hükmünü ver! Beni ve beraberimdeki mü'minleri de kurtar.”

فَأَنجَيْنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ ﴿١١٩﴾

119- Biz de onu ve onunla birlikte olanları dopdolu o gemi içerisinde kurtardık.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ ٱلْبَاقِينَ ﴿١٢٠﴾

120- Sonra geri kalanları da suda boğduk.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٢١﴾

121- Muhakkak bunda bir âyet vardır. Onların çoğu iman etmediler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٢٢﴾

122- Muhakkak Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

كَذَّبَتْ عَادٌ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٢٣﴾

123- Âd (kavmi) rasûlleri yalanladılar.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٢٤﴾

124- Hani kardeşleri Hûd onlara: “Sakınmaz mısınız?” demişti.

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٢٥﴾

125- “Muhakkak ben size gönderilmiş emin bir peygamberim.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٢٦﴾

126- “Artık Allah'dan korkun ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿١٢٧﴾

127- “Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak âlemlerin Rabbine aittir.

أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةً تَعْبَثُونَ ﴿١٢٨﴾

128- “Siz her yüksek yerde eğlenmek için koca bir bina mı inşa edip durursunuz?

وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ ﴿١٢٩﴾

129- “Ve ebedî kalırsınız ümidi ile sapasağlam kaleler mi yapar durursunuz?

وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ ﴿١٣٠﴾

130- “Yakaladığınız zaman da zorbaca mı davranırsınız?

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٣١﴾

131- “Artık Allah'dan korkun ve bana itaat edin.

وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِىٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ ﴿١٣٢﴾

132- “Size bildiğiniz nimetlerle destek verenden sakının;

أَمَدَّكُم بِأَنْعَٰمٍ وَبَنِينَ ﴿١٣٣﴾

133- “O, size hem davarlar ve çocuklarla destek verdi;

وَجَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ ﴿١٣٤﴾

134- “Hem de bahçeler ve pınarlarla.

إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٣٥﴾

135- “Gerçekten sizin için büyük bir günün azabından korkarım.”

قَالُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ ٱلْوَٰعِظِينَ ﴿١٣٦﴾

136- Onlar dediler ki: “Sen öğüt versen de öğüt verenlerden olmasan da bizim için birdir.

إِنْ هَٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣٧﴾

137- “Bu (tutumumuz) öncekilerin adetlerinden başka bir şey değildir.

وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿١٣٨﴾

138- “Biz azab olunacaklardan da değiliz.”

فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَٰهُمْ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٣٩﴾

139- Böylece onu yalanladılar. Biz de onları helâk ettik. Muhakkak bunda bir âyet vardır. Onların çoğu da mü'min değildi.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٤٠﴾

140- Muhakkak Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٤١﴾

141- Semûd (kavmi de) peygamberleri yalanladılar.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٤٢﴾

142- Hani kardeşleri Salih, onlara demişti ki: “Korkmaz mısınız?

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٤٣﴾

143- “Ben sizin için güvenilir bir elçiyim.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٤٤﴾

144- “O halde Allah'dan korkun ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿١٤٥﴾

145- “Buna karşılık sizden bir ücret istemem. Benim ücretim ancak âlemlerin Rabbine aittir.

أَتُتْرَكُونَ فِى مَا هَٰهُنَآ ءَامِنِينَ ﴿١٤٦﴾

146- “Siz burada güven içinde bırakılacağınızı mı sanıyorsunuz?

فِى جَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ ﴿١٤٧﴾

147- “Bahçelerde ve akarsular arasında;

وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ ﴿١٤٨﴾

148- “Ekinler ve meyveleri olgunlaşmış güzel hurma ağaçları arasında.

وَتَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًا فَٰرِهِينَ ﴿١٤٩﴾

149- “Dağlardan, azgınlığınızdan ve şımarıklık olsun diye evler yontuyorsunuz.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٥٠﴾

150- “Artık Allah'dan korkun ve bana itaat edin.

وَلَا تُطِيعُوٓا۟ أَمْرَ ٱلْمُسْرِفِينَ ﴿١٥١﴾

ٱلَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ ﴿١٥٢﴾

151, 152- “Şu günahkârların, yeryüzünde fesat yapıp ıslah etmeyenlerin emrine de itaat etmeyin.”

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ ﴿١٥٣﴾

153- Dediler ki: “Sen muhakkak aşırı bir şekilde büyülenmişlerdensin.

مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ﴿١٥٤﴾

154- “Sen de ancak bizim gibi bir insansın. Eğer doğru söyleyenlerden isen haydi bir âyet (mûcize) getir.”

قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿١٥٥﴾

155- Dedi ki: “İşte bu, (istediğiniz) dişi devedir. Onun da belli bir su içme nöbeti vardır; sizin de belirli bir günde su içme nöbetiniz vardır.

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٥٦﴾

156- “Ona kötülükle el sürmeyin. O zaman sizi büyük bir günün azabı yakalar.”

فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا۟ نَٰدِمِينَ ﴿١٥٧﴾

157- Derken onu boğazladılar da pişman oluverdiler.

فَأَخَذَهُمُ ٱلْعَذَابُ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٥٨﴾

158- Bunun üzerine azab onları yakaladı. Muhakkak bunda bir âyet (ibret dersi) vardır. Ama onların çoğu iman etmediler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٥٩﴾

159- Muhakkak senin Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٦٠﴾

160- Lût kavmi peygamberleri yalanladılar.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٦١﴾

161- Hani kardeşleri Lût onlara: “Korkmaz mısınız?” demişti.

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٦٢﴾

162- “Gerçekten ben size (gönderilmiş) emin bir peygamberim.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٦٣﴾

163- “Artık Allah'dan korkun ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿١٦٤﴾

164- “Bunun için sizden her hangi bir ücret istemem. Benim mükâfatım ancak âlemlerin Rabbine aittir.

أَتَأْتُونَ ٱلذُّكْرَانَ مِنَ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿١٦٥﴾

165- “Âlemler arasından erkeklere yaklaşırsınız ha?!

وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَٰجِكُم بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ ﴿١٦٦﴾

166- “Rabbinizin sizin için yarattığı eşlerinizi terk edersiniz demek? Hayır, siz haddi aşan bir kavimsiniz.”

قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمُخْرَجِينَ ﴿١٦٧﴾

167- Dediler ki: “Ey Lût, eğer sen (bizi engellemekten) vazgeçmez isen elbette sürülenlerden olursun.”

قَالَ إِنِّى لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلْقَالِينَ ﴿١٦٨﴾

168- “Ben, sizin yaptıklarınıza oldukça buğz edenlerdenim” dedi.

رَبِّ نَجِّنِى وَأَهْلِى مِمَّا يَعْمَلُونَ ﴿١٦٩﴾

169- “Rabbim, beni ve ailemi yaptıklarından kurtar.”

فَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ﴿١٧٠﴾

170- Biz de onu ve ailesini topluca kurtardık.

إِلَّا عَجُوزًا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ ﴿١٧١﴾

171- Ancak (zevcesi olan) bir koca-karı geride kalanlar arasında oldu.

ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ ﴿١٧٢﴾

172- Sonra da diğerlerini yıkıp yok ettik.

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا فَسَآءَ مَطَرُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿١٧٣﴾

173- Ve onların üzerine bir (taş) yağmur(u) yağdırdık. O korkutulanların yağmuru ne kötü idi!

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٧٤﴾

174- Muhakkak bunda bir âyet (ibret) vardır. Onların çoğu iman edenler olmadı.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٧٥﴾

175- Ve muhakkak Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

كَذَّبَ أَصْحَٰبُ لْـَٔيْكَةِ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٧٦﴾

176- Ashabu'l-Eyke peygamberleri yalanladılar.

إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٧٧﴾

177- Hani Şuayb onlara: “Korkmaz mısınız?” demişti.

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٧٨﴾

178- “Gerçekten ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٧٩﴾

179- “Artık Allah'dan korkun ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿١٨٠﴾

180- “Ben sizden bunun için her hangi bir ücret de istemiyorum. Benim mükâfatım ancak âlemlerin Rabbine aittir.

أَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا۟ مِنَ ٱلْمُخْسِرِينَ ﴿١٨١﴾

181- “Ölçüyü tam yapın ve (insanların haklarına) zarar verenlerden olmayın.

وَزِنُوا۟ بِٱلْقِسْطَاسِ ٱلْمُسْتَقِيمِ ﴿١٨٢﴾

182- “Dosdoğru terazi ile tartın.

وَلَا تَبْخَسُوا۟ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ﴿١٨٣﴾

183- “Ve insanların eşyasından (hukukundan) bir şey eksiltmeyin. Ve yeryüzünde bozgunculuk yapmaya çalışmayın.

وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِى خَلَقَكُمْ وَٱلْجِبِلَّةَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٨٤﴾

184- “Sizi ve önceki nesilleri yaratandan korkun.”

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ ﴿١٨٥﴾

185- Dediler ki: “Sen ancak büyülenmişlerdensin;

وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلْكَٰذِبِينَ ﴿١٨٦﴾

186- “Sen ancak bizim gibi bir beşersin. Ve muhakkak biz seni yalancılardan sanıyoruz.

فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ﴿١٨٧﴾

187- “Eğer doğru söyleyenlerden isen haydi üzerimize gökten parçalar indir.”

قَالَ رَبِّىٓ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿١٨٨﴾

188- “Rabbim sizin yaptıklarınızı daha iyi bilir” dedi.

فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ ٱلظُّلَّةِ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٨٩﴾

189- Derken onu yalanladılar. Bunun üzerine onları Yevmu'z-Zulle azabı gelip yakaladı. Gerçekten o büyük bir günün azabı idi.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٩٠﴾

190- Muhakkak bunda bir âyet (alâmet) vardır. Onların çoğu zaten mü'min değildi.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٩١﴾

191- Muhakkak Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿١٩٢﴾

192- Muhakkak bu (Kur'an-ı Kerim) âlemlerin Rabbinin indirdiğidir.

نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلْأَمِينُ ﴿١٩٣﴾

193- Onu Rûhu'l-Emin indirdi;

عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلْمُنذِرِينَ ﴿١٩٤﴾

194- Uyarıcılardan olasın diye, kalbin üzere;

بِلِسَانٍ عَرَبِىٍّ مُّبِينٍ ﴿١٩٥﴾

195- Apaçık bir Arapça lisan ile.

وَإِنَّهُۥ لَفِى زُبُرِ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٩٦﴾

196- Şüphesiz ki o, daha öncekilerin kitaplarında da vardır.

أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ ءَايَةً أَن يَعْلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُا۟ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ﴿١٩٧﴾

197- Acaba İsrailoğulları âlimlerinin onu bilmeleri, onlar için bir delil değil midir?

وَلَوْ نَزَّلْنَٰهُ عَلَىٰ بَعْضِ ٱلْأَعْجَمِينَ ﴿١٩٨﴾

198- Eğer Biz onu Arapça bilmeyen biri üzerine indirmiş olsaydık;

فَقَرَأَهُۥ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ مُؤْمِنِينَ ﴿١٩٩﴾

199- O da onu bunlara okusaydı; onlar yine ona iman etmezlerdi.

كَذَٰلِكَ سَلَكْنَٰهُ فِى قُلُوبِ ٱلْمُجْرِمِينَ ﴿٢٠٠﴾

200- Biz onu (inkârı), günahkârların kalblerine öyle bir yerleştirip soktuk ki,

لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُا۟ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ ﴿٢٠١﴾

201- Onlar acıklı azabı görünceye kadar, artık ona iman etmezler.

فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ﴿٢٠٢﴾

202- Azab onlara ansızın gelecek ve farkında bile olmayacaklar.

فَيَقُولُوا۟ هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ ﴿٢٠٣﴾

203- Hemen ardından: “Acaba bize mühlet verilir mi?” derler.

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ﴿٢٠٤﴾

204- Acaba bunlar azabımızın mı çabuk gelmesini isterler?

أَفَرَءَيْتَ إِن مَّتَّعْنَٰهُمْ سِنِينَ ﴿٢٠٥﴾

205- Ne dersin, Biz onları nice seneler (çeşitli nimetlerle) geçindirsek,

ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿٢٠٦﴾

206- Sonra onlara va'd olundukları (azab) gelse;

مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يُمَتَّعُونَ ﴿٢٠٧﴾

207- Faydalandırıldıkları nimetlerin onlara bir yararı olmaz (değil mi?)

وَمَآ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ ﴿٢٠٨﴾

208- Biz uyarıcıları olmaksızın hiç bir ülkeyi helâk etmiş değiliz.

ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ ﴿٢٠٩﴾

209- (İşte bu bir) hatırlatmadır! Biz, zulmedenler olmadık.

وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ ﴿٢١٠﴾

210- Onu (Kur'ân'ı) şeytanlar indirmemiştir.

وَمَا يَنۢبَغِى لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿٢١١﴾

211- Bu, onlara yaraşmaz ve esasen buna güçleri de yoktur.

إِنَّهُمْ عَنِ ٱلسَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ ﴿٢١٢﴾

212- Çünkü onlar işitmekten kesinlikle uzak tutulmuşlardır.

فَلَا تَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلْمُعَذَّبِينَ ﴿٢١٣﴾

213- O halde Allah ile birlikte başka bir ilâha dua (ve ibadet) etme! O takdirde azab edilenlerden olursun.

وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ ٱلْأَقْرَبِينَ ﴿٢١٤﴾

214- Yakın akrabanı (Allah'ın azabı ile) uyar!

وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿٢١٥﴾

215- Sana tabi olan mü'minlere de kanadını ger.

فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّى بَرِىٓءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ ﴿٢١٦﴾

216- Sana isyan ederlerse: “Muhakkak ben yaptıklarınızdan uzağım” de.

وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱلْعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ ﴿٢١٧﴾

217- Ve Azîz ve Rahîm olana tevekkül et.

ٱلَّذِى يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ ﴿٢١٨﴾

218- O seni (geceleyin teheccüde) kalkınca da görür;

وَتَقَلُّبَكَ فِى ٱلسَّٰجِدِينَ ﴿٢١٩﴾

219- Secde edenler arasındaki dolaşmanı da.

إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ ﴿٢٢٠﴾

220- Muhakkak O, herşeyi işitendir, bilendir.

هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَٰطِينُ ﴿٢٢١﴾

221- Size şeytanların kimin üzerine indiğini haber vereyim mi?

تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ﴿٢٢٢﴾

222- Her yalancı günahkâr üzerine inerler.

يُلْقُونَ ٱلسَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَٰذِبُونَ ﴿٢٢٣﴾

223- Onlar (şeytanlara) kulak verirler ve onların çoğu yalan söylerler.

وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلْغَاوُۥنَ ﴿٢٢٤﴾

224- Şairlere de, (akılsız) azgınlar uyar.

أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ ﴿٢٢٥﴾

225- Görmedin mi onlar her vadide serserice gezerler?

وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ ﴿٢٢٦﴾

226- Ve gerçekten onlar yapmadıkları şeyi söylerler.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَذَكَرُوا۟ ٱللَّهَ كَثِيرًا وَٱنتَصَرُوا۟ مِنۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا۟ وَسَيَعْلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ أَىَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ ﴿٢٢٧﴾

227- Ancak iman edip salih amel işleyen, Allah'ı çokça zikreden ve kendilerine zulmedildikten sonra öçlerini (karşılık vererek) alanlar müstesnâ. Zulmedenler de yakında nasıl bir yere devrileceklerini bileceklerdir.