Kur'ân-ı Kerim, Müşrik Anne Ve Babaların, Mümin Çocuklarına Ne Diyor:

Kur'ân-ı Kerim, hiç kuşkusuz Allah Teâlâ'nın, insanlığa en son ve en yüce me­sa­jıdır. İnsanı terbiye edici, düşündürücü ve evrensel değerlerle yön­lendi­rici yüce kelâmıdır. Bu nitelikleriyle elbette ki din farkından sebep, ço­cuğu anne ve babasına karşı seküler yaşamdaki ilişkilerinde saptır­madan sadece imânî konuda duyarlı olmasını ona emretmiştir.

Çocuğun anne ve babasıyla olan dünyevi ilişkileri bir ahlâk konu­su­dur. İmanî meseleye gelince Allah Teâlâ ona bu noktada şunları em­ret­mektedir:

“Eğer onlar, bilemediğin bir şeyi bana ortak koşman için seni zorla­ya­cak olurlarsa onlara boyun eğme ! -Ancak- onlarla dünyada iyi geçin ve bana yönelen kimsenin yoluna uy.” (Lokman: 31/15)

Bu harika ahlâk müeyyidesini, dünyanın hiç bir yasasında bulmak mümkün değildir. Evet, mümin çocuk, bu yüce düstûra uyarak (müşrik bile olsalar) anne ve babasıyla, şu birkaç günlük geçici dünya hayatında iyi geçinmeye çalışacak, fakat Allah'a şirk koşma noktasında zorlanacak olursa (ebedi bir hüsrana uğramamak için)  onlara asla bo­yun eğmeyecek­tir ! Ne il­ginçtir ki böylesine zorlu bir sınav vermek du­rumunda kalmış nice mümin gençlerin müşrik anne ve babaları -nadir istisnalar hariç- bu  yüce ruhlu ço­cuklarından hiç bir ders ve ibret alma soyluluğunu göste­rememişlerdir. Aksine İman etmiş olan çocuklarına akla ve hayale sığ­mayan her türlü in­sanlık dışı muameleleri revâ gör­müş müşrik anne ve babaların sayıları da az değildir. 

Kur'ân-ı Kerim, çok açık bir ifade ile: "Müşrikler sırf pisliktir !" di­yor.

Evet Allah Teâlâ, Kur'ân-ı Kerim'de, Tevbe Sûresi'nin yirmiseki­zinci âyet-i Kerimesi'nde müşrikleri aynen şöyle nitelemektedir:

“Ey inananlar! Allah'a ortak koşanlar, sırf pisliktirler. Artık bu yıl­dan sonra Mescid'ül-Haram'a yaklaşmasınlar.”

Müşriklerin Mescid'ül-Haram'a yaklaştırılmaması meselesi geniş an­lamda bir fıkıh konusudur; Dar anlamda da İslam Siyaset Hukuku konu­sudur. Ancak bu nokta, her bakımdan onların pislik olduğu ger­çeği ile iliş­kilidir. Bu nedenle pek fazla dolaylı olmayan bir ilgiyle aynı zamanda imânî bir sorun olarak akâid ilminin de konusudur. Çünkü Kur'ân-ı Kerim'e bir bütün olarak inanmış olan herkes (yani her mü­min kişi), müşrik insanın bir pislik olduğuna inanmak zorundadır. Öyle ise çağımız şartlarında her gün bir sürü müşrik ile yüzyüze gel­mek durumunda olan biz müminler onların birer pislik olduğuna inandığımız halde acaba nasıl davranmalıyız? Bu soru her mümini çok yakından ilgilendirmektedir !

Bilindiği üzere İslam'da amel: İnanılan şeyin eyleme dönüştü­rül­mesi, eylemsel biçimde uygulanması demektir.[1] Ancak inanılan şeyin, her zaman eyleme dönüştürülmesi, (usul bakımından) çeşitli nedenlerle ge­rekli, ya da zorunlu olmayabilir; mümkün de olmayabilir. Şu var ki ku­ral olarak: Bir şeye inan­makla, mümin kişi için, (yerine göre) iki farklı du­rumdan mutlaka biri söz konusu olur.

Bunlardan biri: İnanılan şeyin (belli süre için) sırf vicdânî bir mesele olmakla sınırlı kalmasıdır ki onun eyleme dönüştürülmesi bu durumda ge­rekli ve zorunlu değildir. Belki mümkün de değildir. [2]

Diğeri ise: İnanılan şeyin zorunlu olarak eyleme dönüştürülmesi hâli­dir. Bu durumda kaldığınız zaman, konu artık sizden başkalarını da kapsa­yacak ka­dar geniş­lemiş demektir.

İşte putçuların pislik olduğuna inanma olayında mümin kişinin zaman zaman yaşayacağı durum budur. Binaenaleyh bir mümin, müşrik kişinin pis­lik olduğuna (herhangi bir nedenle) yal­nızca inanmak durumunda olduğu sürece konu çok sınırlıdır. Ancak bir putçu ile yüzyüze gelir, onun doğrudan muhatabı durumunda kalır ve özellikle birtakım teklifle­riyle karşı karşıya kalırsa herhalde konu çok daha farklı bir boyut kaza­nır. [3]

Müminin, müşrik insana karşı tavrının nasıl olması gerektiği ve ge­nel anlamda mümin-müşrik ilişkileri - yukarıda da işaret edildiği gibi- bir fıkıh konusudur. İmanî bir me­sele olan müminin müşrik hakkındaki düşünce ve kanaati de el­bette ki Kur'ân'ın belirlediği gibi olmalıdır[4]

Müşrik insan esasen her haliyle ve hemen bütün eylemleriyle mü­min insanı aşağılayıcıdır. Çünkü müminin tevhid inancını her sözü ile yalanla­yıcıdır. Bütün söz, tavır ve hareketlleriyle evrensel ger­çekleri red ve inkâr edicidir. Onun için Allah Teâlâ müşriklere karşı bazı müeyyide­ler koymuş­tur. Örneğin onların Mescid'ül-Haram'a girmelerini, [5] aynı zamanda müminlerin onlarla evlilik yapmasını yasaklamıştır.[6] Bu ya­saklar ise mümin kişinin müşrikten uzak dur­masını, ona karşı tedbirli olmasını ve onunla asla dostluk kurma­ma­sını gerektirmektedir. Nitekim Allah Teâlâ, mümin kişiye açıkça: “(...) Ortak koşanlardan yüz çevir.” (En’am: 6/106) buyurmakta­dır.

Ayrıca, Allah Teâlâ'nın müşrikleri nasıl değerlendirdiğini, onlar hak­kındaki kesin hükümlerinin ne olduğunu şu âyetlerden gâyet açık bir şe­kilde anlamak mümkündür:

“Bu, en büyük hac günü, Allah'ın ve Elçisi'nin insanlara bir açık­la­ma­sıdır: Allah ve Elçisi'nin putçulardan ilişkisi kesilmiştir !” (Tevbe: 9/3)

“Akraba bile olsalar, cehennemlik oldukları belirdikten sonra put­çu­la­rın afedilmesini dilemek ne peygamberin, ne de müminlerin yapa­cağı bir iş­tir.” (Tevbe: 9/113)

“Kitap ehlinden ve putçulardan olan kafirler sürekli olarak cehen­nem ateşindedirler. Onlar bütün insanlığın en şerlileridirler.” (Beyyine: 98/6)

Gerçeği ifade etmek gerekirse temelde bunların hepsi de Allah'ı bulma arayışı içinde yollarını kaybetmiş, çarpık inanış ve düşüncelerin zavallı kurbanlarıdır. Çünkü ne şirk tamamen Allah'ı inkâr etmek de­mektir, ne de müşrik insan ateist demektir. 

Aslında Yüce Allah'ın varlığı, İnsanın fıtratına âdetâ bir mühür gibi ka­zınmıştır. Ancak bu ezelî mühür çeşitli nedenlerle bazı insanla­rın ruh­la­rında bulanık bir iz olarak yansır. Tabir caizse şirk, işte bu silik ve bula­nık yansımadır. [7]