Buharı ve Müslim Ebu Hüreyre'den şöyle rivayet ederler: "Peygamber (s.a.v.), Necaşi'nin öldüğü gün onun ölümünü ashabına haber verdi ve onları alarak namazgaha çıktı, onları saf halinde dizdi ve Ne-caşi'nin cenaze namazını dört tekbir alarak kıldırdı. [2]

Beyhakî ise Ümmü Gülsüm'den şu haberi nakletmiştir: Peygamber (s.a.v.), Ümmü Seleme'yi nikahladığı zaman şöyle buyurmuştur: "Ben, Necaşi'ye, birkaç okka misk ve elbiseler gönderdim. Fakat ben onun vefat etmiş olduğunu görüyorum. Bu sebeble benim kendisine gönderdiğim hediyeler, yakında bana geri gelecektir." işte Peygamberimiz böyle buyurdular ve aynen O'nun buyurduğu gibi oldu Necaşi vefat etti ve hediyeler geri geldi."

Beyhakî el-Kelbi tarikiyle Ebu Salih'ten, o da îbn-i Abbas'tan şöyle rivayet eder: "Peygamber (s.a.v.), çok şiddetli bir şekilde hastalandı, iki melek kendisine gelip biri başucuna, diğeri de ayakucuna oturdu. Biri .diğerine: "O'nun durumu nedir?" dedi. Diğeri de: "Hasta" dedi. Biri: "Hastalığı nedir?" diye sordu. Diğeri de: "O'na sihir yapıldı" dedi. Biri: "O'na kim sihir yaptı?" diye sordu. Diğeri de "Lebid bin el-Asam adındaki yahudi" cevabını verdi. Biri: "Üzerine sihir yapılan şey şimdi nerede?" diye sordu. Diğeri de: "Fülan aileye ait kuyuda, kuyunun tabanındaki taşın altındadır" cevabını verdi ve: "Gidip onun suyunu çekiniz, taşın altındaki sureti çıkarınız ve onu yakınız" dedi. Bunun üzerine Peygamber (s.a.v.) sabahleyin Ammar bin Yasir ile birlikte bazı kimseleri oraya gönderdi. Onlar, kuyuya vardıkları zaman onun suyunun kına gibi sapsarı kesilmiş olduğunu gördüler. Suyunu çektiler, tabandaki taşın altındaki sureti çıkardılar ve orada yaktılar. Yakılan suretin içinden on bir düğüm atılmış bir ip çıktı. Bunun üzerine şu iki sure: Kul Euzü bi-Rabbi'l-Felak ve Kul Euzü bi-Rabbi'n-Nasi Sureleri indirildi Peygamberimiz bu iki surenin ayetlerinden her birini okudukça, düğümlerden de her biri çözüldü ve tamamen iyileşip hiçbir şikayeti kalmadı." [3]

(Buhari ve Müslim'in Uz. Aişe'den îbn Sa'd'ın Cübeyr tarikiyle Dahhak'tan, onun da İbn-i Abbas'tan rivayeti dahi bu mealdedir. Burada dahi, Kul Euzü Surelerinin bunun üzerine indiği ve her bir ayet o-kundukça, bir düğümün çözüldüğü, bu suretle büyünün bozulduğu ifade edilmiştir. Ebu Nuaym'in Enes'den olan rivayetinde de: "Bu suretle Peygamberimiz'in şiddetli bir şekilde hastalanması üzerine Cebrail (a.s.) Kul Euzü Surelerini indirdi ve bu iki sure ile Peygamberimize o-kudu. Peygamberimiz de tamamen iyileşip ertesi sabah ashabının arasına çıktı" denilmektedir).

Yine îbn-i Sa'd, Abdurrahman bin Ka'b bin Mâlik'ten şöyle nakleder: "Peygamberimiz'e Lebid bin el-Asam'ın kız kardeşleri sihir yaptılar. Lebid de bunu götürüp o kuyuya bıraktı. Lebid'in kız kardeşlerinden biri, durumu anlamak için Aişe'nin yanma gider-gelir oldu ve Aişe'nin Peygamberimiz'in hastalığına dair konuşmasından durumu anladı. Diğer kardeşlerine giderek durumu haber verdi, içlerinden biri dedi ki: "Eğer O, bir peygamber ise, durum kendisine haber verilir. Değilse, te'sirini göstermeye başlayan sihir, onu helak eder!" Peygamberimiz ise durumdan haberdar edildi ve kurtuldu."

(Yine Ibn-i Sa'd, Ömer bin el-Hakem'in şöyle dediğini kaydeder: Peygamberimiz'e Hudeybiye Andlaşmasından döndüğü sırada muharrem ayı içinde sihir yapıldı.)

Ye'cuc Ve Mecuc Şeddinin Yıkılıp Açılacağına Dair Verdiği Haber

Buhari ve Müslim mü'mirilerin validesi Zeyneb'in şöyle dediğini rivayet ederler: "Bir gün Peygamber (s.a.v.), yüzü kıpkırmızı olmuş bir vaziyette uykusundan uyandı ve: La ilahe illallah! Şüphesiz Allah'tan başka hiçbir ilah yoktur! Yaklaşan serden Arabın çekeceği pek çoktur! İşte bugün, Ye'cuc ve Me'cuc'a ait şedden şu kadar bir delik açılmıştır" buyurdu. Bu sırada da misal olarak küçük bir halka yapıverdi." [4]

Bazı Adamlara, İçlerinden Geçirdiklerini Haber Vermesi

Hakim ve Taberânî Seleme bin el-Ekva'dan şu haberi naklederler: "Bir gün ben, Peygamber (s.a.v.) ile birlikte idim. Adamın biri geldi: "Sen kimsin?" dedi. Peygamberimiz de: "Ben, bir nebiyim" buyurdu. Adam: "Nebi ne demektir?" dedi. Peygamberimiz de: "Allah'ın elçisidir" buyurdu. Adam: "Peki, kıyamet ne zaman kopacaktır?" diye sordu. Peygamberimiz de: "Bu, bir gaybtır. Gaybı ise Allah'tan başkası bilemez!" buyurdu. Adam: "Peki bana kılıcım göster" dedi. Peygamberimiz de kılıcını o adama verdi. Adam da Peygamberimiz'in kılıcını kınından sıyırdı sonra Peygamberimiz'e verdi. Bunun üzerine Peygamberimiz kendisine dedi ki: "Bak, sana haber vereyim, sen, bana karşı yapmak istediğin şeyi yapmaya asla kadir olabilecek değildin!" O adam da Peygamberimiz'i tasdik etti.

(Taberânî der ki: Peygamberimiz bu sırada buyurmuş ki: "Bu adam, kendi kendine şöyle konuştu da geldi: Gidip Muhammed'i göreyim, O'na bazı şeyler sorayım, sonra kendisinden kılıcını isteyeyim, sonra O'nu kendi kılıcı ile öldüreyim!)

îbn-i Ebu Şeybe, Ebu Yâlâ, Bezzâr, Beyhaki Enes'ten şöyle rivayet ederler: "Peygamber'in (s.a.v.) yanında, bir adamdan bahsettiler ve onun cihadmdaki ve ibadetteki kuvvet ve çalışkanlığından dem vurdular. Bir de baktılar ki, bahsettikleri adam, kendilerine doğru gelmektedir. Peygamberimiz de bunun üzerinde: "Ben, bu adamın yüzünde şeytani bir iz görmekteyim" buyurdular. Adam geldi ve selam verdi. Peygamberimiz de kendisine: "Söyle bakalım, sen kendi kendine, bu ümmetin içinde senden daha hayırlı kimse olmadığını söyledin mi, söylemedin mi?" A-damcağız: "Evet" dedi. Sonra kalkıp gitti. Mescide girip namaz kılmaya başladı. Bu sırada Peygamberimiz: "Kim, gidip de şu adamı öldürecek?" diye sordu. Ebu Bekir kalkıp gitti, fakat onu namaz kılar vaziyette görünce öldürmeden geri döndü ve durumu haber verdi. Peygamberimiz ise yine: "Kim gidip onu öldürecek?" buyurdu. Ömer kalkıp gitti, öldürmeden geri geldi. Ali gitti, o da öldürmeden geri eldi. Zira o adam, çoktan gitmişti. Peygamberimiz de bunu Ali'ye önceden haber vermişti: "Eğer onu yerinde bulursan" demişti. Ali de dönüp geldikten sonra Peygamberimiz: "Bu, ümmetimden çıkan ilk fitnedir! Eğer biriniz onu öldürmüş olsaydı, ümmetimde iki kişi arasında ihtilaf çıkmazdı!" buyurdu. [5]

Ahmed, Bezzâr, Ebu Yâlâ, Beyhakt ve Ebu Nuaym Vabisa el-Esedi'den şu haberi nakletmişlerdir: "Ben, Peygamber'e (s.a.v.), iyilik ve günahkârlığın ne olduğunu sormak için gittiğimde, henüz ben kendisine bir şey sormadan O bana dedi ki: "Ey Vabisa, bana sormak istediğin şeyin cevabını vereyim mi?" Ben de: "Evet, haber ver ya Rasulallah" dedim. Buyurdu ki: "Sen bana, iyilik ve günahkarlığın ne olduğunu sormaya geldin, değil mi?" Ben de: "Evet" dedim. Buyurdu ki: "İyilik, kalb ve vicdanının rahatça kabul ettiği şeydir; kötülük ve günahkarlık ise, kalb ve vicdanını tırmalayan şeydir. İnsanlar sana aksini söylese de, bu böyledir!" [6]

Beyhakî ve Ebu Nuaym îbn-i Ömer'den şu haberi naklederler: "Ben, Peygamberin (s.a.v.) yanında iken iki adam geldi ve soru yöneltmek istediler. Peygamberimiz, bu iki adamdan Sakif li olana hitaben dedi ki: "Sormak istediğini sor, istersen sen sormadan ben sana onu haber vereyim!" Adam: "Ben sormadan, onu bana haber verirsen benim için daha iyi olur" dedi. Peygamberimiz de kendisine: "Sen buraya, geceleri kıldığın namazdan, tuttuğun oruçtan, aldığın gusül abdestinden sormak için geldin" buyurdu. O da: "Evet, seni hak peygamber olarak gönderene yemin ederim ki bunları sormak için gelmiştim" dedi. Sonra Peygamberimiz, ensardan olan adama hitaben: "istersen sor, istersen sormak istediklerini sen sormadan ben sana haber vereyim" buyurdu. Adam da: "Ben sormadan haber vermeniz, benim için daha hoştur ya Rasulallah" dedi. Peygamberimiz de kendisine: "Sen buraya, hacc maksadıyla evinden çıkman], Arafat'taki vakfeni, tıraş olmanı, Beyt'i tavaf etmeni, cemrelere taş atmanı sorman için geldin" buyurdu. Adam "evet" diyerek tasdik etti,"

(Bunun benzeri bir rivayet, Enes hadîsi olarak varid olmuş ve bu rivayet Veda Haccı Bölümünde geçmişti. Yine bu mealdeki bir hadîs, Ebu Nuaym'in Ubadetübnü's-Samit'ten tahriri olarak varid olmuştur.)

Yine Beyhakî Cabir bin Abdullah'ın şöyle dediğini nakleder: "Adamın biri Peygamber'e (s.a.v.) gelip: "Ey Allah'ın elçisi, babam benim malımı almak istiyor" diyerek şikayette bulundu. Peygamberimiz de bunun babasını çağırttı. Bu sırada derhal Cebrail gelip: "Bu kişinin babası, buraya gelirken içinden kendi kendine bazı şeyler söyledi" diye haber verdi. Peygamberimiz de, o kişinin yaşlı babasına bunu sordu. O da: "Evet ey Allah'ın elçisi, bu yaşta evladı tarafından peygambere şikayet edilen bir kişi olarak kendi kendime söylendim ve bazı dokunaklı şiirleri hatırlayıp efkarlandım" diye itiraf etti. Peygamberimiz ise, bunun üzerine kendisini tutamıyarak ağlamaya başladı ve babasını şikayet eden adama hitaben de: "Haydi git, sen de, senin malın da babana aittir!" buyurdu.

Yine Beyhakî Ali'den şu haberi nakletmiştir: "Ben, Peygamberi-miz'in kızı Fatıma'yı istemiştim. Hizmetçilerimizden biri bana dedi ki:

"Sen, Fatıma'yı isteyenler olduğunu biliyor musun? Niçin, Peygamberi-miz'e gidip de kızı Fatıma'yı ondan istemiyorsun?" Ben de onun bu sözü üzerine Hz. Peygamber'e bu maksatla gittim. Fakat Allah'a yemin ederim ki, bir şey demeye kadir olamadım. Peygamberimiz bana sordu: "Ey Ali, niçin geldin?" Ben, susup; bir şey söylemedim. Peygamberimiz tekrar bana: "Ey Ali, öyle sanıyorum,, ki, sen benden kızım Fatıma'yı iste-miye geldin?" Ben de: "Evet" dedim."

Beyhakî şu haberi de Ebu Said el-Hudri'den nakletmektedir: "Bize, daha önce misli görülmemiş bir şekilde açlık isabet etmişti. Kız kardeşim bana dedi ki: "Peygamber'e (s.a.v.) git, ondan birşeyler iste!" Ben de bu maksatla O'nun huzuruna vardım, vardığımda O hutbe okuyor ve hutbesinde şöyle buyuruyordu:

"Her kim afif kalmaya çalışırsa, Allah da onu afif kılar! Her kim istiğna gösterip kanaat ederse, Allah da onu zengin kılar!" Ben, onun bu şekilde hutbesini duyunca kendi kendime dedim ki: "O, bu sözleriyle herhalde beni kasdetmekte ve bana afif kalmayı tavsiye buyurmaktadır. O halde O'ndan hiçbir şey istemem eliyim! Ve geri döndüm. Durumdan kız kardeşimi de haberdar ettim. O da bana: "Çok isabetli davranmışsın" dedi. Ertesi günü ise, yiyecek bir şeyler bulursam diyerek ağaçlar arasında geziniyordum. Derken birden Önümde bazı yahudi paralan göründü. Bunları alıp alış-verişte bulundum ve bu suretle karnımızı doyurduk. Daha sonraları ise, dünyalığımız o kadar genişledi ki, ensar içinde bizden daha zengini yoktu."

(îbn-i Sa'd'ın rivayetlerinden birinde ise: "Allah bana öylesine bol nzıklar verdi ki, hiç bu kadarım ummuyordum" denilmiştir.) [7]

Peygamberimizin Münafıkları Haber Vermesi

Beyhakî, îbn-i Mes'ud'un şöyle dediğini rivayet eder: "Peygamber (s.a.v.), bir gün bizlere irad buyurduğu hutbesinde dediler ki: "Ey insanlar! Sizin içinizden bazıları, gerçekten münafıktır! Şimdi ben, kimin adını söylersem, o kişi muhakkak ayağa kalksın!" Peygamberimiz, böyle buyurduktan sonra, "Ey fülan kalk, ey fülan kalk!" diye bazı isimler söyledi ve bu isimleri saymaya, otuz altıya kadar devam etti." [8]

îbn-i Sa'd, Sabit el-Bünani'den şöyle nakleder; "Münafıklar bir a-raya gelip kendi aralarında bazı konuşmalar yaptılar. Rasulullah (s.a.v.) de buyurdu ki: "İçinizden bazıları, bir araya gelip şöyle şöyle şeyler konuştular. Bu bir münafıklıktır. Binaen aleyh, kalkıp Allah'a tevbe ediniz! Sizin için ben dahi istiğfar edivereyim." Peygamberimizin böyle buyurmasından sonra, hiç kalkan olmadı. Peygamberimiz de sözünü üç defa tekrar etti ve hiddetlenerek dedi ki; "Ya kalkarsınız, ya da ben sizleri teker teker isimlerinizle söylerim!" Yine de kalkan olmayınca Peygamberimiz: "Kalk ya fülan, kalk ya fülan!" diye onları isimleriyle söyledi. Onlar da utanarak ve yüzlerini örterek ayağa kalktılar." [9]

Ahmed, sahihtir kaydiyle Hakim ve Beyhakı îbn-i Abbas'tan şöyle rivayet ederler: "Bir gün Peygamber (s.a.v.), ashabından bazıları ile, odalarından birinin gölgesinde oturmakta idi. Gölge de çekilmek üzereydi. Bu sırada buyurdular ki: "Hemen az sonra buraya, şeytanın iki gözüyle bakan bir adam gelecek. Ona hiçbir şey söylemeyiniz!" Az sonra gök gözlü bir adam geldi. Peygamberimiz kendisine dedi ki: "Sen bana hangi sebeble sövmektesîn?" Yine senin gibi yanındaki arkadaşların hangi sebeble bana sövüp durdular?" Adam hiç sesini çıkarmadan o a-damlarm yanma gitti ve onları alarak Peygamberlerimiz'in yanına getirdi. Hep beraber, Peygamberre sövmediklerine dair yemin ettiler. Bu sebeble de aşağıda meali sunulan ayet-i celile nazil oldu:

"Allah onların hepsini dirilttiği gün, size yemin ettikleri gibi, O'na yemin ederler; kendilerine bunun bir yarar sağlıyacağmı sanırlar. Dikkat ediniz, onlar şüphesiz Yalancılardır." [10]

Peygamberimizin İntihar Eden Kişinin Halini Haber Vermesi

Beyhakî Cabir bin Semura'dan şu haberi nakletmiştir: "Adamın biri, Peygamber'e (s.a.v.) gelip: "Fülan kişi öldü" dedi. Peygamberimiz de: "O Ölmedi" dedi. Adam ikinci defa tekrarlayıp "fülan kişi Öldü" dedi. Peygamberimiz de: "O ölmedi" buyurdu. Adam, sözünü üçüncü defa tekrarlayınca da Peygamberimiz: "Hayır o ölmedi, intihar etti ~ kendi kendini makasla öldürdü!" buyurdu ve o adamın cenaze namazını kılmadı." [11]

Peygamberimizin, Ebıtd-Derdanın Müslüman Oluşunu Haber Vermesi

Beyhakî ve Ebu Nuaym, Cübeyr bin Nüfeyr'den şöyle nakleder: "Ebu'd-Derdâ vaktiyle puta tapardı. Bir gün Abdullah bin Revaha ile Muhammed bin Mesleme Ebu'd-Derdâ'nm evine girip onun putunu kırmışlar. Ebu'd-Derdâ, evine geldiği zaman vaziyeti görmüş ve: "Sana yazıklar olsun, neden kendini onlara karşı müdafa etmedin?" demiş ve doğruca Hz. Peygamber'e giderek islam'ı kabul etmiştir. Bu sırada Ebu'd-Derdâ Hz. Peygamber'in yanma giderken, onun gelmekte olduğunu gören Abdullah bin Revaha: "îşte Ebu'd-Derdâ geliyor, muhakkak o bizi aramaktadır" demiş. Peygamberimiz ise onun ne maksatla geldiğini şu sözleriyle haber vermiştir: "Hayır, Ebu'd-Derdâ sizi aramak için değil, müslüman olmak için geliyıor. Çünkü Rabbim bana, onun müslü-man olacağını haber verip müjdeledi .[12]

Peygamberimizin, Yemene Yağmur Yağacağını Haber Vermesi

Beyhakî îbn-i Abbas'tan şu haberi nakletmiştir: "Bir gün oturmakta iken, bir bulut belirdi ve üzerimize geldi. Bu sırada yanımıza teşrif eden Hz. Peygamber buyurdu ki: "Az önce, yağmur bulutuna mü-vekkel kılman melek bana geldi, selam verdi ve bu bulutu Yemen'deki Sarih adındaki vadiye sevkedeceğini haber verdi" buyurdu. Sonra o taraftan gelen birine bu hususu sorduğumuzda o gün oraya yağmur yağdığını bize haber verdi."

(Beyhakî, Bekir bin Abdullah el-Müzeni'den gelen mürsel bir haberin de bunu te'yid eder mahiyette olduğunu söylemiştir.) [13]

Peygamberimizin, Bir Kadına Eliyle Sataşmak İsteyen Adamın Halini Haber Vermesi

îbn-i Sa'd, sahihtir kaydiyle Hakim ve Beyhakî Ebu Şehm'in şöyle dediğini naklederler: "Ben, bir gün Medine sokaklarından birinde giderken bir genç kadın gördüm, elimi onun göğsüne doğru uzattım. Ertesi günü insanlar, biat etmek üzere Peygamber'in (s.a.v.) huzuruna gitmişlerdi. Sıra bana gelince ben de biat etmek üzere Hz. Peygamber'e elimi uzattım. Peygamberimiz ise bana şöyle dedi: "Sen, dün sokakta kadına elini uzatan adam değil misin?" Ben neye uğradığımı bilemedim ve derhal: "Ey Allah'ın Rasulu, benim biatimi kabul eyle! Allah'a yemin ederim ki, ben bundan ciddi bir şekilde pişmanım ve bir daha böyle yapmıyaca-ğıma dair söz veriyorum!" Peygamberimiz de, benim pişmanlıktaki ciddiyetimi ve samimiyetimi kabul ederek biatimi red eylemedi. "Peki" buyurarak biatimi kabul buyurdu.[14]

Peygamberimizin Oruçlu Olduğu Halde Gıybet Eden Kadının Halini Haber Vermesi

Beyhakî, Ebu'1-Bahteri'nin şöyle dediğini nakleder: "Diliyle herkese eza veren bir kadın vardı. Birgün bu kadın, Peygamber'e (s.a.v.) geldi ve akşama kadar kalkıp gitmedi. Peygamberimiz kendisini akşam yemeğine buyur etti. Kadın: "Olur, sizin sofranızda orucumu açıp iftar etmem ne şereftir" demek istedi. Peygamberimiz de kendisine: "Sen oruç değildin" buyurdu. Ertesi günü biraz daha diline dikkat eden bu kadın, Peygamberimiz'in yanma geldi ve akşama kadar kaldı. Peygamberimiz kendisini akşam yemeğine buyur ettiği zaman: "Ben bugün de oruç idim" dedi. Peygamberimiz: "Hayır, sen oruç değildin" buyurdu. Kendisine söylenenleri gayet iyi anlıyan bu kadın, ertesi günü de oruca başladı ve dilini kötü sözlerden korumak için çok dikkat etti. Akşam olunca Peygamberimiz kendisine: "Buyur bizimle sen de ye!" dedi. Kadın: "Ey Allah'ın elçisi, ben bugün de oruç idim" dedi. Peygamberimiz de kendisine: "Evet, sen bugün oruç idin" karşılığını verdi."

(Beyhakî der ki: Ebu'l-Bahteri'den gelen bu rivayet mürseldir.) [15]

Tayalisi, Beyhakî, îbn-iEbu'd-Dünya Enes'in şöyle dediğini rivayet ederler: "Bir gün Peygamber'in (s.a.v.) insanlara, o gün muhakkak o-ruçîu olmalarım ve kendisinden bir emir gelmedikçe oruçlarını açmamalarını söyledi, insanlar da oruca başladılar. Adamın biri, Hz. Peygamber'e gelip: "Ey Allah'ın elçisi, bana izin ver de orucumu açayım" diyor, Hz. Peygamber de izin veriyordu. Derken adamın biri de gelip şöyle dedi: "Ey Allah'ın elçisi, senin ehlinden iki kadın oruç tuttular, şimdi iftar etmeleri için sizden izin istiyorlar; kendileri izin istemeye çekiniyorlar" dedi. Peygamberimiz ise, onlar hakkında izin vermekten imtina etti. Adam tekrar ricada bulundu ise de, Peygamberimiz arkasını döndü ve izin vermedi. Adam ricasını bir daha tekrarlayınca Peygamberimiz de: "Onlar bugün oruç tutmuş değillerdir! Akşama kadar insanların etini yiyen (gıybet eden) kimseler nasıl oruç tutmuş olabilirler? Sen şimdi onlara git, eğer onlar oruç tuttuk diyorlarsa, yediklerini çıkarsınlar!" buyurdu. Adam gidip Peygamberin sözünü onlara nakletti. Onlar da yediklerini çıkarmaya çalışınca, ağızlarından yere birer kan pıhtısı çıkardılar. Adam derhal Hz. Peygamber'e gelip durumu haber verdi. Peygamberimiz de bu münasebetle; "Varlığım elinde olan Allah'a yemin ederim ki, bu çıkardıkları midelerinde kalsaydı, ateş onları yer bitirirdi" buyurdu [16]

Ahmed, Ebu Yâlâ, Beyhakî ve îbn-i Ebu'd-Dünya, Rasulullah'vn (s.a.v.) azadlısı Ubeyd'den şu haberi nakletmişlerdir: "iki kadın oruç tutmuşlardı. Adamın biri Hz. Peygamber'e gelip: "Ey Allah'ın Resulü, şurada iki kadın var, niyetlenip oruç tutmuşlar, fakat şimdi onlar susuzluktan helak olmak üzerelerdir" dedi1. Peygamberimiz de: "Haydi onları bana çağır!" buyurdu. Kadınlar geldiler. Hz. Peygamber bir su kabı getirtti ve onlara bu kabın içine tükürmelerini söyledi. Birisi tükürdü, içindekini çıkararak kabın yansını kan ve irinle doldurdu. İkincisi de i-çindekini çıkardı ve kabı sonuna kadar kan ve pıhtı ile doldurdu. Bunun üzerine Hz. Peygamber: "İşte bunlar, Allah'ın kendilerine helal kıldığı şeylerden oruç tutmuşlar, fakat haram kıldığı şeylerden oruç tutmamışlardır! îkisi bir araya gelince insanları gıybet etmiye başlamışlar, oruç tutacakları yerde insan eti yemişlerdir!" buyurdu.

Yine Ebu'd-Dünya, tek başına Aişe'den şu haberi nakleder: "Bir gün ben, Peygamberin (s.a.v.) yanında bulunuyordum. Derken oradan bir kadın geçti. Ben: "Gerçekten bu kadının eteği uzunmuş" dedim. Hz. Peygamber bana hitaben: "Haydi tükür, ağzmdakini dışarı çıkar!" buyurdu. Ben de tukurdum. Ağzımdan dışarı bir et parçası çıktı." [17]

Ziya el-Makdisi el-Muhtare adındaki eserinde Enes'ten şöyle rivayette bulunur: "Arab'ın adeti, yola çıktıkları zaman birbirlerine hizmet edip yardımcı olmak idi. Ebu Bekir ile Ömer'in de kendilerine hizmet eden bir adamları bulunurdu. Bir sefer sırasında Ebu Bekir ve Ömer, uyuyup istirahat ettiler. Uyandıkları zaman ise yemekleri hazır değildi. Baktılar, hizmetçileri uyumaktadır. Onun hakkında "uykucu adam" dediler ve onu uykudan uyandırdılar. Kendisine hitaben: "Haydi Hz. Peygamber'e git, bizim için bir miktar yiyecek isteyip getir!" dediler. O da gidip Peygamberimiz'e durumu söyledi. Peygamberimiz de buyurdular ki: "Onlar, azıklarım yediler." Adam oradan ayrılıp Ebu Bekr ve Ömer'in yanına geldi ve haklarında Peygamberimiz'in söylediğini onlara aktardı. Onlar da doğruca Hz. Peygamber'e gelerek, herhangi birşey yemediklerini söylediler. Peygamberimiz ise kendilerine: "Din kardeşlerinin gıybetini yaparak onun etini yemiş olduklarını" haber verdi ve şu hadîsini oracıkta irad buyurdu:

"Varlığım elinde bulunan Allah'a yemin ederim ki, ben şimdi sizlerin yemiş olduğunuz eti, ön dişlerinizin arasında görmekteyim!" Ebu Bekir ve Ömer de bunun üzerine cidden pişman oldular ve Hz. Peygamber'e kendileri için istiğfar edivermesini rica ettiler. Peygamberimiz de onlara: "Gıybetinde bulunduğunuz din kardeşinize rica ediniz, sizin için o istiğfar ediversin!" buyurdu."

(Sahihtir kaydıyla Hakim'in Zeyd bin Sabit'ten naklettiği haber de aynı konudadır.)

Taberânl sahih bir senedle Ebu Mes'ud'dan şöyle rivayette bulunur: "Bir savaş sırasında bizler, Peygamber (s.a.v.) ile birlikte bulunuyorduk. Müslümanlara Öylesine şiddetli bir açlık çattı ki, müslümanlar kederli, münafıklar ise sevinçli idiler. Durumu gören Hz. Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Allah'a yemin ediyorum ki, Güneş batmadan Allah sizin rızkınızı gönderecektir!" Osman bin Affan, Allah ve Rasulu'nun sözünde gerçek olduklarına dair büyük güveni ve imanı ile hareket ederek, yiyecek yüklü on dört deve satın aldı ve bunlardan dokuzunu Hz. Peygamber'e takdim etti. Bu olay dolayısıyla da bütün müslümanlar sevindiler. Münafıklar ise üzüldüler. Peygamber (s.a.v.) ise bu sırada ellerini iyice yukarı kaldırmış bir vaziyette Osman bin Affan için hayır dualar etti. Öyle ki, daha önce herhangi bir kimse için bu derece bir duada bulunduğunu görmemiştik." [18]

îbn-i Sa'd Ebu Abdurrahman el-Cükeni'nin şöyle dediğini rivayet eder: "Bizler, Peygamber'in (s.a.v.) yanında iken, ileriden iki atlı göründü. Peygamberimiz buyurdular ki: "Bu gelenler, Kindeli, Müzhıc kabilesinden iki adamdır!" Sonra bu iki atlı geldiler. Gerçekten, Peygamberimiz'in haber verdikleri gibi Müzhıc'li iki kişiydiler ve hiç duraklamaksızm biat edip müslüman oldular." [19]

Gaybî Haberlerle İlgili Mucizelerden Bazıları

Sahihtir kaydiyle Hakim îbn-i Mes'ud'un şöyle dediğini nakleder: "Birgün bizler, Peygamber'in (s.a.v.) yanında idik. Peygamberimiz bu-yurdulr ki:

"Az sonra ehl-i cennetten olan bir adam buraya gelecektir!"

Peygamberimiz böyle buyurdu, az sonra da Ebu Bekir çıkageldi. Selam verdi ve oturdu. [20]

îmam-ı Ahmed, Amr Îbnü'l-As'ın şöyle dediğini rivayet eder: "Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "îşte şu kapıdan ilk girecek olan zat, cennet ehlindendirî" O'nun böyle buyurmasından sonra Sa'd bin Ebu Vakkas kapıdan içeri girdi."

Ebu Yâlâ, îbn-i Adiyy, Beyhaki ve îbn-i Asâkîr îbn-i Ömer'den şu haberi verirler: "Bizler, Peygamber'in (s.a.v.) yanında oturuyorduk. Peygamberimiz bu sırada buyurdu ki: "Şu kapıdan, az sonra cennetliklerden biri içeri girecektir!" Peygamberimiz'in böyle buyurmasından az sonra, Sa'd bin Ebu Vakkas içeri girdi." [21]

Ahmed, Bezzâr, Taberânî Cabir bin Abdullah'ın şu haberini naklederler: "Bir gün Peygamber (s.a.v.), Sa'd bin el-Rebi'i ziyarete gitmişti. Peygamberimiz oturduğu zaman, bizler de O'nun etrafına oturduk. Bu sırada Efendimiz buyurdular ki: "Şimdi buraya cennetliklerden biri gelecektir!" Baktık Ebu Bekir geldi. Sonra Peygamberimiz yine Öyle buyurdular. Bunun üzerine de Ömer geldi. Peygamberimiz yine böyle buyurdular, az sonra da Osman geldi. Sonra yine Peygamberimiz: "Az sonra buraya cennetliklerden biri gelecektir! Ey Allah'ım, bu gelecek o-lanı dilersen Ali eylersin!" buyurdu. Az sonra da Ali çıkageldi. [22]

Taberânî, Ebu Rafi'in hanımı Selma'dan şu haberi nakletmektedir: "Bir gün ben, Peygamber'in (s.a.v.) yanında bulunuyordum. Peygamberimiz bu sırada buyurdu ki: "Az sonra, muhakkak cennetliklerden bir adam buraya gelecektir!" Derken ben ayak sesleri duymaya başladım.

Bu ayakların sahibi Ali idi ki, çok geçmeden oraya teşrif etmiş oldular."

îbn-i Sa'd, Abdurrahman hin Sabit'ten şu haberi verir: "Bir gün Peygamber (s.a.v.), Kelb kabilesinden bir kadını istetti. Bu maksadla kadım görmesi için Aişe'yi göndermişti. Aişe, gidip kadını gördü ve döndü. Dönüşünde Hz. Peygamber ona sordu: "Ey Aişe, sen o kadını nasıl gördün?" dedi. Aişe ise verdiği cevabta: "Ben o kadını güzel görmedim" dedi. Peygamberimiz de Aişe'ye dedi ki; "Sen o kadının yanağında bir ben gördün ve bu sırada onun güzelliğinden dolayı ürperdin değil mi?" buyurdu. Aişe de bunun üzerine: "Ey Allah'ın Resulü, bir şeyi sizden saklamak mümkün olmuyor" demek zorunda kaldı." [23]

(Hatıb, îbn-i Asâkîr, îbn-i Sabit tarikiyle Aişe'den şu haberi verirler: "Peygamber (s.a.v.) beni, nikahına almak istediği bir kadını görmem için göndermişti. Ben de dönüşümde, o kadını beğenmediğimi söylemiştim. Peygamberimiz ise bana: "Sen, o kadının yanağında bir ben gördün ve onu gördüğün sırada kıskandın da başındaki saç örgülerin titredi!" buyurdu. Ben de kendisine durumu itiraf ederek: "Ey Allah'ın Resulü, bir şeyi sizden gizlemeye kimin gücü yeter ki?" cevabını verdim.")

Ebu Yâlâ sahih bir senedle Enes'in şöyle dediğini nakleder: "Peygamber (s.a.v.), öfkeli olarak evinden çıktı ve insanlara şöyle hitab etti: "Bugün sizler ne sorarsanız sorunuz, muhakkak onun cevabını vereceğim!" Biz bu sırada, Cebrail (a.s.)'ın O'nunla beraber olduğu kanaatinde idik. İçimizden Ömer dedi ki: "Ey Allah'ın Resulü, bizler cahiliye devrinden yeni çıkmış bulunuyoruz. Sen, bizim kurs urlarımıza bakma, bizleri affet, Allah da Senden yana bağışlamada bulunsun!" [24]

Yine Ebu Yâlâ, fena olmayan bir senedle îbn-i Ömer'den şu haberi nakleder: "Ben, Peygamber'in (s.a.v.) şöyle dediğini işittim: "Kureyş'ten şu topluluk, insanlar kendilerini dinden menetmediği müddetçe huzur ve güven içinde bulunacaktır!" Bu sırada adamın biri: "Ey Allah'ın elçisi, ben cennetlik miyim, yoksa cehennemlik miyim?" diye sordu. Peygamberimiz kendisine: "Sen cennetliksin" dedi. Sonra bir başkası ayağa kalkıp: "Ben cennetlik miyim, yoksa cehennemlik miyim?" dedi. Peygamberimiz de: "Sen cehennemliksin" buyurdu. Sonra yine buyurdular ki: "Ey nas, ben sizlere bir şey sormadıkça, siz de bana bir şey sormayınız! Eğer, cenazelerinizi defnedecek kimseler bulunmayacak şekilde helak olmanızdan korkmasam, kimlerin cehennemlik olduğunu sizlere bir bir haber verirdim. Ben, bunu haber vermekle emrolunsaydım, muhakkak haber verirdim!"

Deylemi îbn-i Ömer'den şöyle rivayet eder: "Yemen'de zuhur eden yalancı peygamber Esved el-Ansi'nin öldürüldüğü gün, Peygamber'e (s.a.v.) semadan haber geldi. Bunun üzerine, O, dışarı çıkıp ashabına hitaben: "Bu gece Esved katledildi, onu mübarek bir ev halkından mübarek bir adam katletti!" buyurdu. Ashab: "Onu kim katletti?" diye sordu. Peygamberimiz de: "Onu Firuz katletti!" buyurdu. [25]

Hafız Abdul-Ganiyy bin Said, el-Mübhemat adlı kitabında Med-luk'tan şöyle rivayet eder: "Damdam bin Katade'nin bir oğlu dünyaya gelmişti. Çocuğun rengi siyahtı. Çocuğun anası ise Ücel Oğullarındandı. Damdam, durumdan kuşkulanarak Hz. Peygamber'e şikayete geldi. Peygamber (s.a.v.) de kendisine dedi ki: "Senin deven var mıdır?" O: "Evet" dedi. Peygamberimiz: "Devenin rengi nedir?" dedi. O: "Kırmızı-siyah" dedi. Peygamberimiz: "Bu karışık renkler ona nereden gelmiştir?" dedi. O da: "Bir damar çekmiştir" dedi. Peygamberimiz de ona: "Öyleyse senin yeni doğan çocuğunda da bir damar çekmiştir" buyurdu.

Medluk der İd: "Daha sonra çocuğu doğuran kadının kabilesi olan Ücel Oğullarından bazı yaşlı kadınlar geldiler ve bu kadının ninesinin siyah olduğunu haber verdiler."

(Bu hadîsin aslı, Buharı, ve Müslim'de Ebu Hüreyre'den rivayet edilmiştir.)

îbn-i Asâkır Ebu Hüreyre'den nakleder: "Bir adam vardı. Pek hayır işlemez, çok amelde bulunmaydı. Derken bu adamcağız vefat etti. Peygamber (s.a.v.) de buyurdu ki: "Biliyor musunuz, Allah o adamı cennetine koydu." İnsanlar bundan hayrete düştüler. İçlerinden biri kalkıp evine gitti ve hanımına, onun Allah için olan amelinden sordu. Kadın da dedi ki: "Onun fazla bir ameli yoktu. Fakat o,.müezzinin ezan okuduğunu her duyuşunda, müezzinle beraber ezanı takib eder, müezzinin söylediklerini söylerdi.1' Vefat edenin hanımından bu bilgiyi alan adam, durumu haber vermek üzere Peygamberimiz'in bulunduğu yere doğru gelirken, Peygamberimiz'in münadisi, Peyganıberimiz'den alman bu husustaki bilgiyi, bu gelen adama duyurmak üzere bağırdı: "Ey kişi, sen durumu sormak üzere merhumun evine gittin, onlara merhumun amelini sordun, onlar da sana şöyle şöyle söylediler" dedi. Gelmekte olan adam da: "Elbette ben şehadet ederim ki, Muhammed Allah'ın elçisidir!" diyerek karşılık verdi." [26]

Peygamberimizin Bazı Olacak Şeyleri Olmadan Önce Haber Vermesine Dair Mucizeler

Müslim Huzeyfe'den şu haberi nakletmiştir: "Peygamber (s.a.v.) bana, kıyamete kadar olacak şeyleri söyleyip haber verdi." [27]

Buhari ve Müslim diğer bir tarik ile yine Huzeyfe'den şöyle naklederler: "Bir gün Peygamber (s.a.v.) bize karşı hutbe irad etti ve bu hutbesinde kıyamete kadar olacak her şeyi haber verdi. Tabii, bunları aklında tutan tuttu, tutamıyan da unuttu. Bu haber verilen şeylerden bazısı, haber verildiği şekilde zuhur eder, ben ise onun haber verilmiş olduğunu unutmuş olurum. Fakat o şey vukua gelince, vaktiyle bize haber verilmiş olduğunu derhal hatırlarım. Nasıl ki bir adam, tanıdığı bir kişiyi uzun müddet görmeyince unutur, fakat onunla karşılaşıp da kendisini gördüğü zaman derhal onu tanır." [28]

Müslim Ebu Zeyd'den şu haberi nakleder: "Peygamber (s.a.v.) bize sabah namazını kıldırdıktan sonra minbere çıkıp hutbe irad eyledi. Bu hutbesinde pek çok şeyler anlattı ve hutbesini öğle vaktine kadar devam ettirdi. Sonra minberden inip namaz kıldırdı. Sonra yine minbere çıkıp ta Güneş batıncaya kadar hutbesini devam ettirdi. Olmuşu ve olacağı bizlere haber verdi. Şimdi bunları en iyi aklında tutan kimseler, bizim en alimi erimizdir"

Ahmed, îbn-i Sa'd, Taberânî, Ebu Zerr'den şu haberi naklederler: "Rasulullah (s.a.v.) Allah'ın elçiliği görevini öylesine ifa etmiştir ki; gökte kanad çırpan bir kuşun halinden bile bize bilgiler vermiştir!" [29]

(Ebu Yâlâ, îbn-i Meni' ve Taberânî, bu mealdeki bir haberi Ebu'd-Derdâ'dan nakletmişlerdir.)

îmam-ı Akmed, Tarihinde, Buhari, Taberânî, Muğire bin Şube'den şu haberi nakletmişlerdir: "Peygamber (s.a. v.) kalkıp bizlere bir hutbe irad etti, kıyamete kadar ümmetinde vukua gelecek olan -fitne ve büyük olayları- haber verdi. Bunları aklında tutabilen tuttu, unutan da unuttu."

Taberânî îbn-i Ömer'in şöyle dediğini haber vermektedir: "Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Gerçekten Allah, dünyayı kaldırıp bana gösterdi. Dünyada kıyamete kadar olacak şeyleri (en büyük ve mühim olanİarını) gözümün Önüne getirdi de ben de bunlara bakıp bilgi edindim. Allah bu bilgileri bana, daha önceki peygamberlerine tecelli ettirdiği gibi tecelli ettirdi." [30]

Ahmed, Semura bin Cündüb'ten şu haberi nakletmiştir: "Bir defasında güneş tutulmuştu. Peygamberimiz de kalkıp bu münasebetle namaz kıldı, sonra şöyle buyurdu: "Ben şu namaz kıldığım makamda, sizlerin dünyada ve ahirette karşılaşacağınız şeyleri gördüm. Bunları bana, Allah gösterdi.11 [31]

Peygamberimizin, Ümmeti Ve Ashabı Üzerine Dünya Nimetlerinin Açılacağını, Çoğalacağını; Hasedleşmeve Katillerin Zuhur Edeceğini Haber Vermesi

Müslim, Ebu Said'den şu hadîs-i şerifi nakletmiştir:

"Dünya, hakikaten tatlı ve güzeldir (nefisler onun tatlılığına, zinet ve güzelliğine meyillidir). Allah ise, sizlerin nasıl amel edeceğine bakması için dünyada size Ömür ve fırsatlar verecektir. O halde sizler, dünyadan ye dünyanın en büyük fitnesi olan kadınlardan sakınınız! Sizden önce İsrail Oğullarının ilk fitnesi de kadınlar hakkında olmuştur."

Buhari ve Müslim Amr bin Avftan ittifakla şu hadîsi rivayet etmişlerdir: "Vallahi ben, sizin hakkınızda fakirlikten korkmuyorum! Fakat ben sizin hakkınızda dünya nimetlerinin bollaşmasından korkup endişe ediyorum. Öyle ki, dünya sizden evvelkiler üzerine genişlemiş, onları bu hususta rağbet ve rekabete düşürüp helak etmişti. îşte benim korkum dünya rağbet ve rekabetinin sizleri de bu duruma düşürüp helak etmesidir!" [32]

Yine Buhari ve Müslim Cabir'den şu hadîsi rivayet ederler: "Rasu-lullah (s.a.v.) buyurdu: "Şimdi sizin evlerinizde yumuşak döşekleriniz, kıymetli yaygılarınız var mıdır?" Ben: "Ey Allah'ın Resulü, bizim böyle şeylerimiz nereden olacak?" dedim. Bunun üzerine Peygamberimiz: 'Takın bir gelecekte, sizin böyle şeyleriniz olacaktır!" buyurdu ve şunları ilave etti: "Bugün ben hanımıma: "Hanım, şu yaygım buradan çek!" diyorum. Fakat yakın bir gelecekte sizler: "Peygamberimiz bizlere, yakında sizlerin yumuşak döşekleriniz, kıymetli yaygılarınız olacaktır" demişti, diyeceksiniz!"

Ahmed, sahihtir kaydiyle Hakim, Beyhakî, Talka el-Nadri'den şu haberi nakletmişlerdir: "Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Yakında öyle bir zamana yetişeceksiniz ki; o zamanda üzerinize dünya nimetleri pek genişleyecek! Öyle ki, sofralarınıza yemek tepsilerinin biri konulup diğeri kaldıracak ve o zamanda sizler, Kabe örtüsü gibi kıymetli ve renk renk elbiseler giyeceksiniz." Oradakiler elediler ki: "Ey Allah'ın Resulü, bizler bugün mü daha hayırlı, yoksa o gün mü daha hayırlı olacağız?" Peygamberimiz de şu karşılığı verdiler: "Sizler bugün daha hayırlı durumdasınız! Zira bugün sizler birbirlerinizi seviyor, sayıyorsunuz! O gün ise sizler, birbirlerinizi sevmeyecek üstelik düşman olacaksınız. Kiminiz kiminizin boynunu vurup öldürecektir." [33]

Ebu Nuaym, Abdullah bin Zeyd'in şöyle dediğini nakletmiştir: "Bir gün beni bir ziyafete davet ettiler, ben de gittim. Fakat ziyafet evinin duvarlarının örtüler konularak süslenmiş olduğunu gördüm. Derhal o-turduğum yerden kalkıp çıktım ve ağlamaya başladım. Benim bu durumumu gören ve soranlara karşı dedim ki: "Kendimi tutamayıp ağladım işte. Zira sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuşlardı:

"Dünya size sokulacak, yanaşacaktır! Halbuki sizler bugün daha hayırlı durumdasınız. Yakında sabah yediğinizi, öğleden sonra yemiye-ceksiniz. Sabah bir türlü, öğleden sonra bir türlü giyineceksiniz. Evlerinizi, Kabeyi örtercesine Örtüp süsleyeceksiniz."

"Söyleyin bakalım ey arkadaşlar, şimdi ben ağlamıyayım mı? Gözlerimle gördüm ki, aynen Efendimiz'in haber verdikleri şekilde, Kabeyi Örtercesine evlerinizi örtüp süslemişsiniz!"

Yine Ebu Nuaym îbn-i Mes'ud'dan şu haberi vermektedir: "Adamın biri Peygamber'e (s.a.v.) gelip dedi ki: "Ey Allah'ın Resulü, kıtlık bizleri yiyip tüketti!" Peygamberimiz de şu karşılığı verdi: "Ben sizin hakkınızda kıtlıktan değil, dünya nimetlerinin üzerinize bolca dökülmesinden daha çok korkmaktayım! Keşke benim ümmetim, altın ile süslenmesey-di!"[34]

(Bu hadîsin bir benzerini Ebu Nuaym Ebu Zerr ve Huzeyfe'den rivayet etmiştir.)[35]

Peygamberimizin Hıra Şehrinin Fethini Haber Vermesi

Buhari Tarih'inde, Taberanı, Beyhakı ve Ebu Nuaym, Evs bin Harise bin Lam'ın oğlu Harim'den şu haberi nakletmişlerdir: "Peygam-ber'in (s.a.v.) Tebük'ten döndüğü sırada, hicret edip kendisine gittim. Bu sırada Efendimiz buyurdu ki: "İşte, beyaz köşkleriyle meşhur el-Hira şehri! Bana kaldırıp gösterildi, tşte şu da Nüfeyle-i Ezdiye'nin kızı Şey-ma! Kırçıl katıra binmiş, başını da siyah bir Örtü ile örtüp bürünmüş." Ben de dedim ki: "Ey Allah'ın elçisi, eğer bizler Hira'nın fethinde bulunur, oraya girer ve Şeyma'yı da sizin şimdi vasfettiğiniz gibi bulursam, izin veriniz de o benim olsun!" Peygamberimiz de: "Peki senin olsun!" buyurdu.

Ebu Bekir'in halifeliği zamanında, Müseylimetü'l-Kezzab fitnesini bertaraf ettikten sonra Hira'nın fethine yöneldik ve Allah'ın izniyle orasını feth ettik. Şehre girer girmez bizi ilk karşılayan, aynen Peygambe-rimiz'in buyurdukları gibi Şeyma bint-i Nüfeyle oldu. Ben dedim ki: "Bu benimdir. Onu bana Peygamberimiz hibe etmiştir!" Kumandanımız Ha-lid bin Velid, bana bunun böyle olduğunu isbat etmemi istedi. Ben de kendisine durumu isbat ettim. Bunun üzerine onun benim olmasını, Halid bin Velid de kabul etti. Benim, bunun böyle oluşunu isbat edişim ise: Muhammed bin Mesleme ile Muhammed bin Bişr'in, bu husustaki şehadetleri idi. Her ikisi de ensardan olan bu zatlar, bunu isbat eden kişilerdi. Derken Şeyma'nm oğlan kardeşi geldi ve onu kendisine teslim etmemi istedT Ben de kendisine: "On kerre yüz dirhem verirsen, onu sana teslim ederim" dedim. O da bana bin dirhem teslim etti ve esir düşen kardeşini kurtardı. Yanımdakiler bana dediler ki: "Eğer ondan yüz bin dirhem isteseydin, muhakkak bunu sana verecekti" dediler. Ben de dedim ki: "Ben, on kerre yüz dirhemden daha fazla bir sayı bilmediğim için, ancak bu kadar istedim. Eğer fazlasını bilseydim isterdim."[36]

Peygamberimizin, Yemen, Şam Ve Irak'ın Fethini Haber Vermesi

Buharı ve Müslim, Süfyan bin Ebu Züheyr'den şu haberi naklederler: "Ben, Peygamber'in (s.a.v.) şöyle dediğini işittim: "Çok geçmez Yemen fetholunur! Bazı kimseler de, Medine kendileri için daha hayırlı olduğu halde çoluk çocuğunu alarak oraya yerleşirler. Sonra Şam dahi fetholunur. Bazı kimseler de çoluk-çocuğunu ve kendilerine itaat eden kimseleri alarak Şam'a yerleşirler. Halbuki bilseler, Medine kendileri için daha hayırlıdır. Sonra Irak da fetholunur. Bazı kimseler de çoluk-çocuğunu alarak ve kendilerine itaat eden kimseleri de peşlerine takarak oraya yerleşirler. Halbuki bilseler Medine kendileri için ne kadar hayır hdır."

Sahihtir kaydiyle Hakim ve Beyhakî Abdullah bin Havle el-Ezdi'den şu haberi nakletmiştir: "Peygamber (s.a.v.), bir defasında şöyle buyurdular: "Sizler yakında bir bölük asker olarak Şam'a yine bir bölük asker olarak Irak'a bir bölük asker olarak da Yemen'e gidip yerleşirsiniz." Ben dedim ki: "Ey Allah'ın Resulü, benim için hangisini tercih e-dersiniz." Peygamberimiz de: "Senin için Şam'ı tercih ederim."

İbn-i Sa'd, Sa'd bin ibrahim'den nakleder. O şöyle demiştir: "Bana Abdurrahman bin Avf söyledi: Peygamber (s.a.v.), Şam'daki el-Selil denilen yeri ikta1 edip ona vermiş. Fakat bu hususta kendisine bir yazı vermeden Hz. Peygamber vefat etmiştir. Peygamberimiz ona bunu, sadece: "Allah, biz müslümanlara Şam'ın fethini müyesser buyurduğu zaman, oradaki el-Selil denilen yer senindir" demek suretiyle ikta' eylemiştir." (Ve bu suretle de Şam'ın fethedileceğim haber vermiştir.)[37]

Peygamberimizin, Kudüs'ün Ve Etrafının Fethedileceğini Haber Vermesi

Buharı, sahihtir kaydiyle Hakim, Avf bin Mâlik bin el-Eşcai'nin şöyle dediğini rivayet eder: "Rasulullah bana buyurdu: "Kıyamet kopmadan önce, onun alametlerinden olarak şu altı şey zuhur eder: Bir; Büyük çapta Ölümler. İki; Kudüs'ün fethi. Ûç; Koyun sürülerini kırdığı gibi insanları kıracak olan göğüs hastalığı. Dört; Malın son derece bollaşması. O derecede ki, kişiye yüz altın verildiği zaman bile "bu da bir şey mi?" diyerek kızacaktır. Beş; Arab'ın her evine girecek olan çok yaygın bir fitne. Altı; Sizlerle Asfer oğulları (Rumlar) arasında varılacak olan bir sulh andlaşması. Fakat onlar sonunda bu andlaşmalarma hi-yanet ederek sekiz bölüğe ayrılmış askerler halinde gelirler ve size saldırırlar. Bu sekiz bölükten her birinde on iki bin asker bulunur. (Ve ülkenizi dokuz ay kadar işgal ederler).

Vaktaki Imvas Vebası zuhur etti, bazıları dediler ki: Avf bin Mâlik Muaz'a hitaben: "Ey Muaz, ben işittim ki, Peygamber (s.a.v.): "Kıyamet kopmazdan önce, onun alametlerinden olarak altı şey zuhur edecektir" buyurmuştu, işte bu aitı şeyden olarak, pek çok kimselerin öldüğü şu Imvas vebası zuhur etmiştir. Hatta bu alametlerden diğer ikisi daha zuhur etmiş bulunuyor. Sen acaba bu hususta ne dersin?" Bunun üzerine Muaz da dedi ki: "Şüphesiz bunların her birinin müddeti ve zamanı vardır. Ben derim ki, beş alamet vardır ki onların gölgesi üzerinize düşmüş bulunmaktadır. Her kim bunlardan birine yetişecek olursa ve ölümü tercih durumunda da kalırsa, hiç durmasın tercih etsin! işte bu cümleden olarak: İnsanlar minberler üzerinde birbirine lanet okuyacak, Allah'ın verdiği mal yalan üzere dağıtılacak, binalar yükseltilecek, haksız yere kanlar dökülecek, akrabalık bağları kesilecektir." [38]

İbn-i Sa'd Zi'l-Esâbi'den şu haberi nakletmiştir: "Bir gün Hz. Pey-gamber'e: Ey Allah'ın elçisi, ben senden sonraya kalıp o günleri görecek olursam, bana nerede ikâmet etmemi emredersiniz?" diye sordum. Peygamberimiz de bana: "Beytü'l-Makdis'e in, orada otur! Ümîd edilir ki, Allah senin neslinde bu mescid'e hizmet edecek evladlar nasîb eder." [39]

Peygamberimizin Mısır’ın Fethini Ve Orada Olacak Olayları Haber Vermesi

Müslim Ebu Zerr'den şöyle rivayet etmiştir: "Peygamber (s.a.v.): "Sizler yakında insanların alış-veriş muamelelerini Kîrât demlen parayla yaptıkları bir ülkeyi fethedeceksiniz. Ben sizlere, oranın halkına hayır ve iyilik yapmanızı tavsiye ediyorum. Çünkü onların, sizin himayenizde olmaları ve îbrâhîm (a.s.)'dan gelen bir akrabalık hakları bulunacaktır. Ayrıca sizlere bir tavsiyem daha olacaktır: Eğer sizler iki kişinin bir kerpicin bulunduğu yerde birbiriyle vuruştuklarını görürseniz, biliniz ki orada fitne başlamıştır ve siz orasını terkediniz."

(Denildi ki: Birgün Ebu Zer, Rabia ile Abdurrahman biu Şurah-bil'in bir kerpicin bulunduğu yerde birbiriyle dövüştüklerini gördü ve bu sebeble orayı terketti.)

Beyhakî ve Ebu Nuaym Ka'b bin Mâlik'ten şöyle naklederler: "Ben Peygamber'in (s.a.v.) şöyle dediğini işittim: "Sizler Mısır'ı fethettiğiniz şamarı orasının halkı olan Kıbtüere iyi muamele ediniz. Zira onların hem zimmet, hem de yakınlık hakları vardır."

(Peygamberimiz, bu yakınlık haklaxi ile, îbrâhim (a.s.)'m zevcesi ve Ismâîl (a.s.)'ın anası Hâcer validemiz ile Peygamberimizin oğlu İbrahim'in Mısırlı anası Mâriye validemizi kasdetmektedir.)

Ebu Nuaym, Ümmü Seleme'den ise şu haberi vermektedir: "Peygamber (s.a.v.) vefatı sırasında buyurdular ki: "Mısır Kıbtîleri hakkında Allah'tan korkunuz, Allah'tan korkunuz! Zira sizler yakında orasını fethedeceksiniz. Onlar da sizlere Allah yolunda hayırlı destek ve yardımcılar olacaktır."

Müslim Ebu Hüreyre'den şöyle rivayet eder: "Resûlullah (s.a.v.) buyurdu: "Irak dirhemini ve kafîzini (ölçeğini) menetti, Şam da dinarını ve ölçeğini esirgedi, Mısır dahî parasını pulunu menetti. Sizler, başladığınız yere döndünüz (yâni döneceksiniz)."

(Yahya bin Adem der ki: Peygamberimiz bu hadislerinde, Kafîz ve Dirhem isimlerini, Hz. Ömer zamanında bunlar konulmazdan önce zikretmiş oldu ki, bu da olacak bir şeyi, olmazdan önce haber vermesidir ve bir mucizedir.)

îmâm-ı Şafiî el-Ümm adlı kitabında Hz. Aişe'nin şöyle dediğini kaydetmiştir: "Resûlullah (s.a.v.), Medine ehli için Züî-Huleyfe'yi; Şam'lılar, Mısırlılar ve Mağribliler için de Cuhfe'yi ihrama girilecek yer olarak tâyîn etti." [40]

Peygamberimizin Deniz Savaşına Çıkacak Gâzîleri Ve Ümmü Haramin Da Onlardan Olacağını Haber Vermesi

Buharî ve Müslim Enes'in şöyle dediğini haber verirler: "Bir gün Peygamber (s.a.v.), Ümmü Harâm'm yanma gittiler ve orada uyudular. Uyandığı zaman gülüyordu. Ümmü Haram dedi ki: "Ey Allah'ın elçisi, gülmenizin sebebi nedir?" Peygamberimiz de şöyle karşıladı: "Ümmetimden bazı kimseleri gördüm, gemilere binip kendilerini Allah yoluna vermişler ve denizin ortasına açılmışlar gidiyorlar." Ümmü Haram da der ki: "Ey Allah'ın elçisi, Allah'ın beni de onlardan kılması için dua e-diver!" Peygamberimiz, Ümmü Haram'm da onlardan olması için dua e-diverdi. Sonra başını yere koyup yine uyudu. Sonra uyandığı zaman yine gülüyordu. Ümmü Haram da sordu: "Gülmenizin sebebi nedir ey Allah'ın Resulü?" Peygamberimiz de aynı cevabı verdiler. Ümmü Haram, yine dayanamayıp: "Ey Allah'ın Resulü, Allah'a dua ediver de beni de onlardan eylesin!" Bunun üzerine Peygamberimiz buyurdu: "Ey Ümmü Haram, sen ilk, denizde savaşa çıkanlardansın!"

Muâviye zamanında düzenlenen ilk deniz seferine Ümmü Haram, kocası Ubâde bin Sâmit ile birlikte katıldı. Savaş bittikten sonra dönüş hazırlığı yaptıkları sırada, Ümmü Haram'm üzerine binmesi için bir hayvan takdim ettiler. Üzerinde Ümmü Harâm'ı taşıyan hayvan, ansızın tökezleyip onu yere düşürdü ve o bu sebeble orada (Kıbrıs'ta) vefat etti."

Buharî Umeyr bin el-Esved'den şu hadîsi rivayet eder: "Ümmü Haram'm bize anlattığına göre, o Peygamber'in (s.a.v.) şöyle buyurduğunu duymuştur: "Ümmetimden deniz harbine çıkan ilk ordu, muhakkak kendilerine (cenneti) gerekli kılacaklardır!"

Ümmü Haram der ki: "Ben: "Ey Allah'ın Resulü, ben onlardan mıyım?" diye sordum. Peygamberimiz de: "Evet, sen de onların içinde olacaksın" buyurdu. Sonra şöyle buyurdu: "Kayser'in (Rum Kiralının)

şehrine ilk gazaya giden ordu da, muhakkak Allah'ın mağfiretine maz-har olacaktır!" Bunun üzerine ben yine sordum ve: "Ey Allah'ın Resulü, bunlar içinde ben de olacak mıyım?" dedim. Hz. Peygamber de: "Hayır, sen onların içinde bulunmayacaksın" buyurdu.[41]

Peygamberimizin; Hüzistan’ın, Kirman’ın Ve Halkı Kıldan Yapılmış Ayakkabı Giyen Bir Yerin Fethini Haber Vermesi

Buharı Ebu Hüreyre'den rivayet eder: "Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Sizler Acem diyârındaki Huzistan ve Kirman halkıyla savaşmadıkça kıyamet kopmaz! Yine Acem ülkesinden kırmızı yüzlü, basık burunlu bir kavimle savaşmadıkça da kıyamet kopmaz. Bu insanların aynı zamanda gözleri küçük, yüzleri yuvarlaktır. Yine sizler kıldan yapılmış ayakkabı giyen bir toplulukla savaşmadıkça da kıyamet kopmayacakldır."

Beyhakî der ki: Bu, aynen zuhur etmiştir. Zira Haricîlerden bir topluluk çıkmış, Rey taraflarında müslümanlarla savaşmıştır. Bunların ayakkabıları ise, tamamen kıldan mamul idi. [42]

Müslümanların, Hind Ülkesine Gazaya Gideceklerine Dâir İhbar

Beyhakî, Ebu Hüreyre'nin şöyle dediğini nakleder: "Peygamber (s.a.v.), bizlere Hind ülkesi ile gaza edeceğimizi va'd buyurdu." [43]

Rumlar İle Yapılacak Sulha Dâir İhbar

îbn-i Sa'd'm ve sahihtir kaydiyle Hâkim'in Zîmahber'den naklettikleri bir haber de şu mealdedir: "Ben, Peygamber'in (s.a.v.): 'Yakında Rumlar sizinle güvenilir bir sulh andlaşması yapacaklardır!" diye buyurduğunu duydum."[44]

Peygamberimizin, Fâris Ve Rûm Diyarlarının Fethedileceğini Haber Vermesi

Beyhakî, Ebu Nuaym ve Delâil adlı kitabında Sabit, Abdullah bin Havaleden şu haberi naklederler: "Biz, Peygamber'in (s.a.v.) yanında idik. Kendisine açlık, açıklık ve yoksulluktan şikâyette bulunduk. Peygamberimiz de buyurdu ki: "Vallahi ben, sizin hakkınızda bir şeyin çokluğundan daha fazla korkmaktayım! Vallahi bu emir, Allah sizlere Fâris ve Rûm diyarlarının fethini müyesser kıhncaya kadar sizde devam edecektir. Hattâ sizler Hımyer'i dahî fethedeceksiniz, işte o zaman sizler üç askerî birlik hâlinde bölüneceksiniz. Bir bölüğünüz Şam'da, bir bölüğünüz Irak'ta, bir bölüğünüz de Yemen'de olacak. Aranızda mal da iyice bollaşacak. O kadar ki, adamın birine yüz altın verilse, bunu azımsıya-cak ve öfkeyle karşılayacaktır."

Ben bunun üzerine dedim ki: "Ey Allah'ın Resulü, bizim Şam'a nasıl gücümüz yetsin? Orasını Rumlar kuvvetli askerlerle korumaktadırlar." Bunun üzerine Peygamberimiz: "Vallahi onun fethini sizlere Allah müyesser kılacaktır! Orasının sivil-asker kuvvetli adamlarını, sizin başı tıraş edilmiş siyah bir adamcağızınıza bile itaatli kılacaktır! Sizler emreden, onlar da emri yerine getiren olacaktır. İslam ve müslümanlar, bu derece izzet bulacaktır!"

Bu hususta bir tevcihte bulunan Abdurrahmân bin Cübeyr bin Nüfeyl der ki: "Peygamberimizin ashabı, bu hadîsin haber verdiği şeyi, Cüz bin Süheyl el-Sülemî'nin şahsında aynen görmüşlerdir. Şöyle ki: O, fethedilen Acem diyarında onların üzerine tâyin edilmiş bir vâlî idi. Namaz vakti geldiğinde Mescid'e giderlerken bir ona, bir de onu geçiyor diye ayağa kalkmış bulunan Acemlere bakarlar, bunu hayret ve ibretle karşılarlar. İşte, vaktiyle Peygamberimiz'in bizlere haber verdiği şey, şimdi aynen gözümüzün önündedir!" derlerdi."

Beyhakî ve Ebu Nuaym Abdullah bin Büsr'den şu haberi nakleder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Varlığım elinde olana yemin ederim ki, sizler Fâris ve Rûm ülkelerini fethedeceksiniz! O sırada mâl ve yiyecek o kadar çoğalacaktır ki, bunlar yenilirken, üzerine Allah'ın adı zikredil-miyecek (besmele çekilmiyecek) tir." [45]

Beyhakî ve Ebu Nuaym îbn-i Ömer'in şöyle dediğini rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ümmetim, salınarak ve çalım satarak yürümeye başladığı ve Fâris ve Rum halkı kendisine hizmet etmeğe başladığı zaman, içlerinden şerlileri hayırlıları üzerine musallat kılınır." [46]

Hâkim Zübeyr'den nakleder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Zaman, şöyle ve şöyle bir müddet ilerlediği zaman, sizler Fâris ve Rum ülkelerini fethedersiniz. Biriniz, sabahleyin giydiğini öğleden sonra giymez olur. Çeşit/i yemeklerden biri kalkar, diğeri konulur."

Ebu Nuaym Avfbin Mâlik'in şöyle dediğini nakleder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ey ashabım, sizler fakirlikten mi korkuyorsunuz? Gerçekten Allah sizlere Fâris ve Rum'un fethini müyesser kılacak, dünyâ nimetleri de üzerinize yağmur gibi dökülecektir. Eğer sizler benden sonra yoldan sapacak olursanız, sapmanızın sebebi de sâdece dünyâya aldanmanız olacaktır!"

Hâkim ve Ebu Nuaym, Hâşim bin Utbe'den rivayet eder: O şöyle demiştir: Ben, gazada Peygamber (s.a.v.) ile birlikte idim. O'nun şöyle buyurduğunu işittim: "Arab yarımadasının tamâmının fethini Allah size nasîb buyuracaktır! Sonra Fâris'i, sonra Rum'u fethedeceksiniz. En sonunda da Deccâl ile savaşacak, Allah'ın izni ve yardımı ile onu da tepeleyeceksiniz." [47]

Beyhakî Amr bin Şerahbil'den şu haberi vermektedir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Bu gece rüyamda; bir sürü siyah koyunun arkamdan geldiğini gördüm. Sonra da beyaz koyunlar geliyordu." Orada bulunanlardan Ebu Bekir dedi ki: "Ey Allah'ın Resulü, siyah koyunlar Arab'a, beyaz koyunlar da Arab'ın dışındaki kavimlere işarettir. Onların sana (yâni İslama) uyacağını göstermektedir." Peygamberimiz de: "Evet, seher vaktinde bir melek dahî bunu bu şekilde tâbîr etmiştir" buyurdu.

(Bu haber mürseldir. Süyûtî) [48]

Peygamberimizin Kisrâ Ve Kayserin Helak Olacaklarını, Hazînelerinin Allah Yolunda İnfâk Edileceğini Ve Bu İkisinin Helâkından Sonra Kisrâ Ve Kayser'in Olmayacağını Haber Vermesi

Buharî ve Müslim Ebu Hüreyre'den şu hadîsi rivayet ederler: "Kisrâ helak olduğu zaman, ondan sonra bir daha Kisrâ yoktur! Kayser helak olduğu zaman, ondan sonra bir daha Kayser yoktur! Varlığım e-linde olana yemin ederim ki, sizler bu ikisininin hazînelerini alıp Allah yolunda harcıyacaksımz."

Müslim tek başına Câbir bin Semura'dan şu hadisi rivayet eder: "Elbette müsiümanlardan bir grup, Kisrâ'nın beyaz köşkündeki hazîneleri alıp Allah yolunda harcıyacaklardır!" [49]

(Câbir der ki: Ben ve babam, Iran Kıralı'nm beyaz köşkündeki hazîneleri ele geçiren müslümanlar arasındaydık. Bize ondan bin dirhem isabet etmiştir.)

Beyhakî Hasan-ı Basrî'den şöyle nakleder: "Halîfe Ömer'e Kisrâ'nın iki koluna takındığı bilezikleri getirdiler ve bunları Sürâka bin Mâlik alıp kendi kollarına geçirdi ve bu bilezikler, onun omuzlarına doğru yükseldi. Bunun üzerine Ömer: "Iran Kıralı'nın bileziklerini Sürâka bin Mâlik'in elinde görmeyi bana nasîb buyuran Allah'a sonsuz hamd olsun! O bir Kisrâ idi. Bu ise Müdlicli bir ârâbîdir" dedi.

Imâm-ı Şâfİî der kir "Kisrâ'nın bileziklerini Sürâka bin Mâlik'in takınmasının sebebi; Peygamberimiz'in onun kollarına bakıb da: "Ey Sürâka, ben sanki Kisrâ'nın bileziklerini, kemerini ve tacını senin üzerinde görüyorum!" diye buyurmuş olmasıdır." [50]

Yine Beykakî îbn-i Utbe'den, o Ebu Musa'dan, o da Hasan'dan olmak üzere şu haberi nakletmiştir: "Peygamber (s.a.v.) Sürâka bin Mâlik'e hitaben: "Ey Sürâka, sen Kisrâ'nın bileziklerini koluna geçirdiğin zaman, bakalım nasıl olacaksın?" buyurdu. Halife Ömer'e bu bilezikler getirildiği zaman, Sürâka bin Mâlik'i çağırttı ve ona bu bilezikleri koluna geçirmesini söyledi. O da geçirdi. Bunun üzerine halîfe ona: "Bunları Kisrâ bin Hürmüz'den alıp da Sürâka bin Mâlik'e giymeyi nasîb buyuran Allah'a hamdolsun!" demek suretiyle Allah'a hamdetme-sini söyledi. O da bu şekilde hamdetti."

Haris bin Ebu Üsâme îbn-i Mihîrîz'den şu haberi vermektedir: Bir gün Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Fâris (Iran), bir veya iki darbe ile yıkılır. Tabii bundan sonra da bir daha Faris olmaz. Rum'a gelince o, bir iki darbe ile yıkılmaz; onun yıkılması için epey nesiller gelip geçecektir. Tabiî en sonunda o da fethedilecektir!"[51]

Peygamberimizin; Kendilerinden Sonraki Halîfeleri, Hükümdarları, Dört Râşid Halîfeyi, Muâviye'yi, Ümeyye Oğullarını, Abbâs Oğullarını, Allah'ın Dînini İkâme Ettikleri Müddetçe İdarenin Kureyş'te Kalacağını, Türklerin İdareyi Araplardan Devralacağını Haber Vermesi

Müslim Ebu Hüreyre'den şöyle rivayet eder: "Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Vaktiyle Isrâîl oğullarını peygamberler sevk ü idare ederlerdi. Bir peygamber vefat edince, yerine bir peygamber gelirdi. Fakat biliniz ki benden sonra peygamber gelmeyecektir! Benden sonra pekçok halîfeler gelecektir." Dediler ki: "Bize neyi emredersiniz?" Buyurdu ki: "Halîfenize olan biatinize vefakâr olunuz ve onların hakkım veriniz. Onların sizleri nasıl idare ettiklerini ise, muhakkak Allah onlardan soracaktır."

Yine Müslim Câbir bin Semura'dan şu hadîsi rivayet eder: Ben Peygamber'in (s.a.v.) şöyle buyurduğunu duydum: "Kureyşten on iki halîfe gelinceye kadar dîn dimdik ayakta duracaktır! Fakat sonra âhir zamanda yalancı deccâller çıkacaktır." [52]

Beyhakî Ebu Hüreyre'den şöyle bir haber nakletmiştir: "Resûlullah (s.a.v.) buyurdu: "Benden sonra bazı halîfeler gelecek, bunlar ilimleriyle amel edecekler, memur bulundukları şeyleri yapacaklardır. Fakat bun-

lardan sonra bazı halifeler de gelecek ki, bunlar bilmedikleri şeyleri yapacaklar, me'mûr bulunmadıkları şeyleri de işliyeceklerdir."

Yine Beyhakî Câbir bin Abdullah'tan şu haberi vermektedir: Peygamber (s.a.v.) Ka'b bin Ucra'ya hitaben: "Ey Ka'b, Allah seni sefih insanların işbaşına geçmesinden korusun." Ka'b sordu; "Sefih insanların işbaşına geçmesi nedir?" Peygamberimiz de şu cevabı verdiler: "Benden sonra birtakım emirler gelecek, bunlar benim hidâyetimle hidâyetlen-meyecek ve benim sünnetimle amel etmiyeceklerdir."[53]

Buharl ve Müslim Abdullah'tan şu hadîsi rivayet ederler: "Benden sonra çok geçmez, idarede istibdâd ve kabul edemiyeceğiniz birtakım aykırılıklar olur!" Dediler ki: "içimizden o günleri görenler olursa, onlar için neyi tavsiye edersiniz?" O da: "Vazifelerinizi yapınız, haklarınızı da Allah'tan isteyiniz!" buyurdu.

îbn-i Mâce, Hâkim, Beyhakî, Irbâz bin Suriye'den rivayet ederler: O şöyle demiştir: Bir gün Peygamber (s.a.v.) bizlere çok belîg bir va'zda bulundu. Öyle ki, bu va'zm te'sîriyle kalbler ürperdi, gözler dolu dolu yaş döktü. Dediler ki: "Ey Allah'ın Resulü, bu va'zınız, bir nevi veda va'zı gibi oldu. Şayet ayrılık yakın ise, bizlere neyi tavsiye edersiniz?" Şöyle buyurdular; "Sizlere Allah'a karşı takvalı olmanızı, başımzdaki Habeşli bir köle bile olsa, söz dinleyip itaat etmenizi vasiyet ederim! Yaşıyanlarınız görecek, ileride çok ihtilaflar zuhur edecektir! Ben sizlere, bid'at işlerden sakınmanızı vasiyet eylerim. Zira bunlar dalâlettir. İçinizden o zamana yetişenler, benim sünnetimle ve doğru yolda giden râşid halîfelerimin sünnetiyle amel etmeye baksınlar! Sizler, bunun üzerine sımsıkı sarılınız!"

Ebu Yâlâ, Hâkim ve Ebu Nuaym Aişe'nin şöyle dediğini naklederler: "Mescid'in yapımı sırasında temele ilk taşı, Peygamber (s.a.v,) koydu. Sonra Ebu Bekir bir taş yüklenip getirdi ve temele koydu. Sonra Ömer bir taş getirip temele koydu, sonra Osman bir taş getirip koydu. Bunun üzerine Hz. Peygamber: "işte benden sonra halîfeler bunlardır!" buyurdu.

îbn-i Mâce ile Hâkimin Huzeyfe'den naklettikleri rivayette şöyledir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Benden sonra, şu iki zâta: Ebu Bekr ile Ömer'e uyunuz!"

(Hâkim tek başına bunun benzeri bir rivayeti îbn-i Mes'ud'dan da rivayet etmiştir.)

Buharî ve Müslim Ebu Hüreyre'nin şöyle dediğini ittifakla rivayet ederler: Ben, kulağımla işittim, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Ben uykuda iken kendimi bir kuyunun başında gördüm. Kuyunun üzerinde kovası da vardı. Ben kuyudan bir miktar su çektim. Sonra kovayı Ebu Bekir aldı. Bir iki kova da o çekti. Onun su çekişinde bir za'f vardı. Şüphesiz ki Allah kendisini mağfiretine mazhar kılacaktır. Sonra kuyunun kovası çok büyük bir kova hâline geldi ve onu Ömer alarak su çekti. O kadar çekti ki, insanlardan hiç biri bu kadar kahraman olamaz! Nihayet o, çektiği su ile insanları suya kandırdı."

(Buharî ve Müslim, benzeri bir rivayeti tbn-i Ömer'den de rivayet etmişlerdir.)

Beyhakt Ebu Hüreyre'nin şöyle dediğini nakleder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ben rüyamda siyah bir sürü koyunu suluyordum. Derken beyaz bir sürü koyun da bunlara katıldı. Tam bu sırada Ebu Bekir gelip koyunları sulamaya başladı. Fakat ancak bir veya iki kova su çekti. Onda bu hususta bir zayıflık vardı. Sonra Ömer geldi kovayı eline aldı. Kova Ömer'in elinde çok büyük bir kova haline geliverdi. Ömer bütün insanları suya kandırdı. Derken hayvanları da suladı. Ben, rüyamdaki siyah koyunları Arablara, sonradan katılan beyaz koyunları şu kardeşleriniz Acemlere yordum."

îmâm-ı Şâfİî der ki: "Peygamberlerin rüyası, ilâhî bir vahiydir. Yukarıdaki hadiste geçen Ebu Bekir'le ilgili zayıflık ise; O'nun halifeliğinin kısa sürmesine işarettir." [54]

îbn-i Sa'd Hasan-ı Basrî'den şöyle nakleder: "Ebu Bekir demiştir ki: "Ey Allah'ın Resulü, ben rüyamda bir müddet insanların dışkıları ü-zerinde yürümeye devam ettim. Acaba bunun yorumu nasıldır?" Peygamberimiz de şöyle buyurmuştur: "insanları idare etme bakımından bir yol bulacağına yorulur." Bunun üzerine Ebu Bekir: "Bir de rüyamda yâ Rasûlallah, göğsümün üzerinde iki rakamı gibi bir şey vardı, acaba bunun yorumu nasıldır?" Peygamberimiz de: "Bunun yorumu da, iki senedir" buyurdu.

îbn-i Sa'd îbn-i Şihâb'tan şu haberi nakleder: Peygamber (s.a.v.), bir rü'ya gördü ve bunu Ebu Bekr'e anlattı: "Ey Ebâ Bekr, ben rüyamda sanki seninle bir merdivende yarışıyordum. Ben seni iki basamak geçmiştim. Ayrıca yarım basamak kadar daha bir fark da göze çarpıyordu." Ebu Bekr de dedi ki: "Ey Allah'ın Resulü, Allah Seni rahmet ve mağfiretine aldıktan sonra, ben iki buçuk sene kadar daha yaşıyacağım."

Buharî ve Müslim ittifakla Âişe'nin şöyle dediğini rivayet ederler: "Peygamber (s.a.v.) hastalığı sırasında buyurdu ki:

"Ey Âişe, bana babanı ve kardeşini çağır da ben, Ebu Bekr için bir mektûb yazayım! Zira ben, birinin çıkıp da bir şey söylemesinden, bir hak iddia etmesinden korkmaktayım. Halbuki Allah ve mü'minler, Ebu Bekir'den başkasını istememektedir." [55]

Beyhakî ve Ebu Nuaym îbn-i Ömer'den şöyle rivayet ederler: Ben Resûluüah'ın (s.a.v.) şöyle buyurduğunu işittim: "Sizin içinizde on iki halîfe çıkar. Ebu Bekrin bana halifeliği, çok kısa sürer. Arab'ın işlerini büyük bir ehliyet ve liyâkatle görecek olan zât ise, Övülecek ve örnek almacak bir şekilde yaşar, şehîd olarak da vefat eder."

Tam bu sırada adamın biri: "Bu zât kimdir, ey Allah'ın Resulü?" diye sordu. Peygamberimiz de: "Hattâb'm Oğlu Ömer'dir" buyurdu. Sonra Osman bin Affân'a dönerek: "Sana gelince: İnsanlar senden Allah'ın sana giydirdiği gömleği çıkarmanı istiyecekler. Varlığım elinde o-lana yemin ederim ki ey Osman, eğer sen o gömleği çıkaracak olursan, bil ki ebediyen cennete giremezsin!" [56]

îbn-i Asâkîr Enes'ten şu haberi nakleder: "Mustalik Oğullarını temsîlen gelmiş bulunan heyet, beni Resûlullah Efendimiz'e gönderip şu hususu sordurdular: "Ey Allah'ın Resulü, bizler önümüzdeki sene geldiğimizde, seni bulamazsak zekâtımızı kime edâ edeceğiz?" Ben onlar nâmına bunu Resûlullah Efendimiz'e soruverdim. Efendimiz de cevab-larında buyurdular ki: "Onlara söyle, bu takdirde zekatlarını Ebu Bekr'e edâ ederler." Ben bunu kendilerine tebliğ ettim. Bu sefer onlar: "Şayet Ebu Bekr'i bulamazsak kime vereceğiz?" diye sordular. Ben onlar nâmına bunu soruverdiğimde, Resûlullah Efendimiz'in cevabı: "Bu takdirde Ömer'e öderler" oldu. Bunu kendilerine ulaştırdım. Bu sefer de onlar: "Ömer'i bulamazlarsa ne olacağını" sordurdular. Verilen cevab da: "Osman'a verirler. Fakat Osman'ın öldürüldüğü gün, sizlere yazıklar olsun!" şeklinde idi." [57]

Taberânî, Ebu Nuaym, Câbir bin Semura'dan şu haberi vermektedirler: "Resûlullah Efendimiz Ali'ye hitaben şöyle buyurdu: "Ey Ali, sen gerçekten müemmer ve müstahlefsin (emîr ve halîfe olacaksın) ve sen gerçekten şehîd düşeceksin! Başından akan kanlar ile şu sakalın da kanlara boyanacaktır." [58]

Hâkim de Sevr bin Miczât'tan şu haberi nakleder: "Ben, Cemel Vak'ası Gününde vefat etmek üzere bulunan Talha'ya uğradım. O bana: "Sen kimlerdensin?" diye sordu. Ben de: "Mü'minlerin Emîri Ali'nin ar-kadaşlarmdanım" cevabını verdim. Bunun üzerine Talha: "Elini uzat da sana bîat edeyim" dedi. Elimi uzattığımda bana bîat etti ve göz yaşları dökerek ağladı. Akabinde de ruhunu teslim eyledi. Ben, Ali'ye gidip durumu haber verdim. Ali de bunu: Allahü Ekber, Allah yegâne büyüktür! O'nun Resulü Muhammed (s.a.v.) de gerçektir! Gerçek söylemiştir! Demek ki Yüce Allah, Talha'nın cennete girmesini, ancak bana olan bîati boynunda iken murâd etmiştir" diyerek karşıladı.

îbn-i Asâkîr Seki bin Ebu Hayseme tarikiyle Abdurrahmân bin Sehl el-Ansârî'den şu haberi nakleder ki, bu râvî Uhudgazilerinden biridir ve şöyle demiştir: "Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Hiç bir peygamberlik makamı yoktur ki, onu halifelik makamı tâkîb etmiş olmasın! Hiç bir halifelik makamı da yoktur ki ona da hükümdarlık makamı tâkîb etmiş olmasın! Hiç bir dînî vergi yoktur ki, onu da bir gümrükçülük tâkîb etmiş olmasın." [59]

Beyhakî, Ebu Nuaym, Ebu Ubeydetü'bnü'l-Cerrâh ile Muâz bin Cebelden şu hadîsi rivayet ederler: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Muhakkak bu iş, bir nübüvvet (peygamberlk) ve rahmet olarak başlamıştır! Sonradan halifelik ve rahmet olacaktır. Daha sonra ise, ısırgan bir hükümdarlık hâline gelecektir. Daha da sonraları ise; azgınlık, taşkınlık, cebir ve zulümcülük ve ümmet içinde fitne ve fesadçılık olup çıkacaktır. Artık onlar; zinanın, içkinin ve ipekli giymenin helâl olduğunu iddia e-deceklerdir. Üstelik bu hususta kendilerine destek olanları da bulacaklar ve bu yüzden rızıklanacaklardır." [60]

Ebu Dâvûd, hasendir kaydiyle Tirmizt, Nesaî, Hâkim, Beyhakî ve Ebu Nuaym Süfeyne'den şu hadîsi rivayet etmişlerdir:

"Ümmetimdeki halifelik (peygambere halef ve vekil olma mânasında), otuz senedir! Sonra meliklik olur."

(işte bu hadîste buyurulan otuz sene, dört râşid halîfenin halîfelik müddetidir ve böyle olmuştur.) [61]

Beyhakî Ebu Bekre'den şu hadîsi rivayet eder: "Nübüvvet hilafeti (râşid halîfelik) otuz senedir. Sonra Allah Teâlâ dilediğine hükümdarlığı verir."

(Bu hadîs'in mısdakı sadedinde olmak üzere Muâviye demiştir ki: "işte biz, hükümdarlığa razı olduk.") [62]

Yine Beyhakî Huzeyfe'den şu hadîsi rivayet eder: "Sizler, Allah Teâlâ'nın sizler için dilediği müddet zarfında nübüvvetin gölgesi altında yaşıyacaksınız. Sonra Allah bunu dilediği zaman kaldıracaktır. Sonra nübüvvet ölçüsüne uyan halifelik olacak, bu da Allah'ın dilediği bir zamanda kaldırılacaktır. Bundan sonra ise, ısırgan bir hükümdarhk gelecektir. Bundan sonra da cebriye (baskıcı ve ezici) bir idare gelecek. Tabiî Allah dilediği zaman bunu da kaldıracaktır. Sonra arada yine peygamberlik Ölçüsüne uygun bir halifelik gelecektir."

işte, bu hadîs-i şerîf, Ömer bin Abdü'1-Azîz iş başına geldiği zaman kendisine nakledildiğinde, ayrıca kendisine hitaben: "Bizler ümîd ediyoruz ki cebriye bir idareden sonra gelecek olan o nübüvvet hilâfeti, sizin idârenizdir" denildiğinde; buna çok sevinmiş, fazlasıyla mesrur olmuştur. [63]

Hâkim ve Beyhakî de Ebu Hüreyre'den şu hadîsi rivayet ederler: "Halîfelik idaresi Medine'de, meliklik idaresi ise Şam'dadır!"

Yine Hâkim sahihtir kaydiyle ve Beyhakî Abdullah bin Havâle'den şu haberi naklederler: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Eğer sen, hilâfetin arz-ı mukaddese'ye nakledildiğini görürsen, bil ki depremlerin ve büyük kederlerin gelmesi yakındır. Aynı zamanda çok büyük işler ve hattâ kıyametin kopması da yakındır!"

(Beyhakî der ki: Buradaki kıyametten murâd, o neslin yok olup gitmesidir.) [64]

Ebu Nuaym Ebu'd-Derdâ'nın şöyle dediğini rivayet eder: "Osman'ın ölümünden sonra Medîne, Muâviye'nin ölümünden sonra da rahat diye bir şey yoktur!"[65]

îbnü Ebî Şeybe de Müsnedinde Abdul-Melik bin Umeyr tarikiyle Muâviye'nin şöyle dediğini nakleder: "Peygamber'in (s.a.v.) bana hitaben: "Yâ Muâviye, eğer hükümdar olursan, iyilikten ayrılma!" dediği andan itibaren hep hükümdar olmayı ümîd edip durmuşumdur." [66]

Bey haki Abdullah bin Umeyr'den şu haberi nakleder: Muâuiye dedi ki: "Vallahi beni halifelik üzerine teşvik eden şey; Peygamberin (s.a.v.) şu sözünden başka bir şey olmamıştır: "Ey Muâviye; eğer sorumluluğu olan bir iş basma geçecek olursan, Allah'tan kork ve adaletle muamele et!" İşte, Peygamberimizin bu sözünden sonra, sorumluluğu olan bir işle başbaşa kalacağımı hep düşünmüşümdür."

Taberânî Aişe'nin şöyle dediğini haber verir: "Peygamber (s.a.v.) Muâviye'ye hitaben dedi ki: "Ey Muâviye, eğer Allah sana hilâfet gömleğini gevdirecek olarsa, senin hâlin nice olur?" Bunun üzerine Ümmü Habîbe dedi ki: "Ey Allah'ın Resulü, demek Allah benim kardeşime hilâfet gömleği mi giydirecek?" Peygamberimiz de: "Evet, fakat onda hatâlar ve hatâlar olacaktır!"[67]

Ahmed Ebu Hüreyre'den şu hadîsi rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ey Muâviye, eğer iş başına geçecek olursan, Allah'tan kork ve adaletten ayrılma!" Muâviye kendisi de demiştir ki: "İşte bu hadîs sebebiyle ben, böyle sorumlu bir iş başına geçmek zorunda kalacağımı hep düşünmüşümdür."

Ebu Yala, Hâkim ve Beyhakî Ebu Hüreyre'den şu haberi naklet-mişlerdir: "Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Ben rüyamda Hakem O-ğullarını gördüm. Maymunların tırmandığı gibi, şu minberime tırmanıyorlardı." îşte Peygamberimiz'in bu rüyayı görmesinden sonra, tam mânâsı ile bir tebessüm ettiği görülmemiştir."

Beyhakî'nin Saîd bin Müseyyeb'ten olan rivayeti ise şöyledir: "Peygamberimiz Ümeyye Oğullarının minberine tırmandıklarını (rüyasında) gördü. Bundan huzuru kaçtı. Cenabı Hakk da kendisine: "Bunun bir dünyâ işi olduğunu, dilediğine vereceğini" vahy etti. işte bunun üzerine Peygamberimizin de huzursuzluğu zail oldu."

Ebu Yâlâ, Hakim ve Beyhaki, Amr bin Mürre el-Cühenî'den şöyle rivayet eder: "Ebu'l-As'ın oğlu Hakem', Peygamber 'e (s.a.v.) gelip izin istedi. Peygamberimiz: "Ona izin veriniz" buyurdu ve şu sözleri sarfetti: "O bir yılandır, veya bir yılanın oğludur, ona ve onun neslinden gelecek olanlara Allah lanet etsin! Ancak samimi olarak iman etmiş olan evlad-larmı bu lanetimizden ayrı tutarız, onlara lanet yoktur! Onlar ise, ne kadar azdırlar. Hakem'in oğullan, dünya bakımından şerefli, ahiret bakımından ise aşağıdırlar. Hileci ve sahtekârdırlar. Dünyalıkları mükemmel de olsa, ahirette onlara nasîb yoktur."

El-Fâkihî'nin Zührl ve Atâ el-Horasâni'den naklettiği bir haber de şöyledir: "Peygamber (s.a.v.) bir hadislerinde: "Ben, Hakem'in evladla-rının şu minberime inip çıktıklarım (rüyamda) gördüm" buyurmuştur. Keza onun Muâviye'den naklettiği bir haber de şu merkezdedir: "Peygamber (s.a.v.) Hakem için şöyle buyurdu: "Bunun çocuklarının sayısı otuza veya kırka ulaştığı zaman, ümmetimin idaresini ele alırlar."

(İbn-i Tecîb'in Cübeyr bin Mut'ım'den olan rivayeti de bu mealdedir).

Ahmed, Hâkim, Bey haki veEbu Nuaym, Abbas'tan şu haberi nak-letmiştir: Ben, Peygamber'in (s.a.v.) yanında idim. Vakit geceydi. Buyurdu ki: "Semâya bak bakalım, bir yıldız görebilecek misin?" Ben, semâya baktım ve Süreyya yıldızım gördüğümü söyledim. O, şöyle buyurdu: "ikisi fitne zamanında olmak üzere, senin sulbünden bu yıldızdaki yıldızların sayısı kadar halîfe gelecektir!" [68]

Beyhakî Sevbân'dan şu haberi nakletmiştir:Peygamber (s.a.u.) buyurdu: "Sizin şu hazînenizin yambaşmda üç kişi savaşır. Bunların her üçü de halîfe çocuğudur. Fakat hilâfet bunlara nasîb olmaz. Derken Horasan taraflarından siyah sancaklar yola çıkarılır. Sizinle misli görülmemiş bir şekilde savaş yaparlar."

(Yine Beyhakî'nin ve Ebu Nuaym'in Ebu Hüreyre'den naklettiği bir haber de şu mealdedir: Peygamberimiz buyurdu ki: "Siyah renkteki sancaklar Horasan diyarından yola çıkarılır. Hiç bir kuvvet onların i-lerlemelerine engel olamaz. Hattâ onlar sancaklarını tâ Kudüs'e getirip dikerler.") [69]

Buharı ise Muaviye'den şu hadisi nakletmiştir: "Bu iş Kureyş'tedir. Kureyş Allah'ın dinini dimdik ayakta tuttuğu müddetçe hiç bir kimse bunu onlardan almaya kalkışamaz, aksi halde Allah o almaya kalkışanları yüzüstü yerlerde sürükler."

Ebu Nuaym Ebu Bekre'den şöyle rivayet eder. O demiştir ki: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Basra veya el-Basîra denilen yere, oradaki Dicle nehri yakınına müslümanl ardan bir grup inerler ve burada çoğalırlar. Dicle üzerine bir köprü kurarlar. Ahir zamanda ise, enli yüzlü, küçük gözlü Kantûra Oğulları gelirler Dicle kenarlarını işgal ederler, işte insanlar bu sırada üçe ayrılırlar. Bir kısmı eski hâline döner ve helak olur. Bir kısmı nefislerine uyup küfre dönerler. Bir kimi ise, bu gelenlerle savaşırlar ve çok şiddetli savaşlar olur. Allah Teâlâ da bunlann kalanlarına fethi müyesser kılar." [70]

Ahmed, Bezzâr, sahih bir senedle Hâkim Büreyde'den şöyle rivayet ederler: Ben, Peygamber'in (s.a.v.) şöyle dediğini duydum: "Geniş yüzlü, küçük gözlü bazı insanlar (bir kavim) gelir, benim ümmetimi sürüp Cezîratü'l-Arab'a iade eder. Aralarında üç defa savaş geçer. îlk savaşta kaçanlar kurtulur, ikincisinde ancak bir kısmı kurtulur. Üçüncüsünde ise kalanları mahvolur" dediler ki: "Bunlar kimdir, yâ Resûlellah?" Buyurdu ki: "Bunlar Türktür. Allah'a yemin ederim ki, bunlar islâm ülkelerini işgal edip atlarını müslümanlarm mescidlerine bağlıyacaklardır."

(Beyhakl ile Ebu Nuaym'in Muaviye'den naklettikleri bir haber de şu mealdedir: "Türkler Araplar'a tamamen galebe çalacaklardır. Hattâ Arapları, Arap yarımadasına süreceklerdir.)

Taberânî ile Hâkim'in îbn-i Mes'ûd'dan naklettikleri haber de şöyledir: "Ben, Türklerin beygirlerine binmiş olarak geldiklerini ve bunları Fırat kenarına bağladıklarını görür gibi oluyorum." [71]

Peygamberimizin Ömer'in Şehid Edileceğini Haber Vermesi

îbn-i Sa'd, îbnü Ebî Şeybe, Ebu'l-Eşheb tarikiyle Müzey ne'li bir a-damdan şu haberi nakletmiştir: "Peygamber (s.a.v.) Ömer'in üzerinde bir elbîse gördü ve sordu: "Elbisen yeni mi, eski mi?" Ömer: "Daha önce de giyilmişti" dedi. Peygamberimiz de: "Ey Ömer, yeni olarak giyin, övülmüş olarak yaşa, şehîd olarak da Öl!" buyurdu. (Bu haber, mürseldir.) [72]

(Bunu, Ahmed, Ibn-i Mâce de merfu olarak îbn-i Ömer'den rivayet etmişlerdir. Ayrıca Bezzâr dahî bir benzerini Câbir'den nakletmiştir.)

Ebu Yala sahih bir senedle Sehl bin Sa'd'dan şöyle rivayet eder: Bir gün Uhud Dağı, üzerinde Peygamberimiz, Ebu Bekir, Ömer ve Osman varken sallanmaya başladı. Peygamberimiz de: "Dur ey Uhud! Zira se-. nin üzerinde ancak bir peygamebr veya bir sıddîk veya iki şehîd bulunmaktadır" buyurdu. [73]

Taberânî de îbn-i Ömer'den şöyle rivayet eder: "Peygamber (s.a.v.), bir bahçe içinde bulunuyordu. Ebu Bekir, yanma varmak için izin istedi. Peygamberimiz: "Ona izin veriniz, gelsin! Cennetlik olmakla da kendisini müjdeleyiniz" buyurdu. Sonra Ömer izin istedi. Ona da: "Kendisine izin veriniz ve onu cennetlik ve şehîd olmakla müjdeleyiniz" buyurdu. Az sonra Osman gelip izin istedi. Peygamberimiz ona da: "îzin veriniz, aynı zamanda kendisini cennetlik ve şehîd olmakla müjdeleyiniz!" buyurdu. [74]

Yine Taberânî sahih bir senedle Abdurrahmân bin Yesâr'dan da şu haberi nakleder: "Ben, Ömer'in şehîd edilişine şâhid oldum. O gün Güneş tutuldu." [75]

Peygamberimizin Osman'ın Şehîd Edileceğini Haber Vermesi

Buharı ve Müslim Ebu Musa el-Eş'arî'den şu haberi nakletmiştir: "Peygamber (s.a.v.) Erîs Kuyusu'nun yanında idi. Kuyunun duvarına o-turdu. Sonra paçalarını biraz sıvıyarak ayaklarım kuyuya sarkıttı. Ben de dedim ki, bugün Peygamberimiz'in kapıcısı (hizmetçisi) ben olacağım.

Az sonra Ebu Bekir için izin istedim. O da müsâade etti ve bana hitaben: "Ona izin ver ve kendisini cennet ile müjdele" buyurdu. Gelip Peygam-berimiz'in sağ tarafına oturdu ve o da kuyuya ayaklarını sarkıttı. Az sonra Ömer geldi. Ben onun için de izin talebinde bulundum. Peygamberimiz de: "Ona izin ver ve kendisini cennet ile müjdele" buyurdu. O da gelip Peygamberimizle birlikte ve O'nun sol tarafına oturdu. Ayaklarını da kuyuya sarkıttı. Sonra Osman geldi ve izin istedi. Ben onun için de izin alıverdim. Peygamberimiz: "Ona izin ver ve kendisini çenet ile ve şehidlik ile müjdele" buyurdu. Ayrıca kendisine isabet edecek olan büyük bir sıkıntıyı da haber vermemi söyledi. O da geldi ve fakat onların oturduğu yerde kendisine bir boşluk bulamadığı için kuyu duvarının öbür tarafına geçerek ve yüzünü Peygamb erimiz'e ve arkadaşlarına çevirerek oturdu. O da onlar gibi ayaklarını kuyuya sarkıttı."[76]

(Satd bin el-Müseyyeb der ki: "Ben bu hadisteki onların oturuşunu, kabirleri hakkında yorumladım. Zira Ebu Bekr ile Ömer Peygamberi-miz'in yanında, Osman ise ayrı yerde defn olunmuşlardır.) [77]

İbn-i Ebu Hayseme Târih'inde, Ebu Yâlâ, Bezzâr ve Ebu Nuaym Enes'ten şöyle rivayet ederler: "Ben, Peygamber (s.a.v.) ile birlikte bir avluda idim. Biri gelip kapıyı çaldı. Peygamberimiz: "Ey Enes kalk kapıyı aç, ona cenneti ve benden sonra halîfe olmayı müjdele!" dedi. Ben kapıyı açtığımda, gelenin Ebu Bekir olduğunu gördüm. Sonra birisi gelip kapıyı çaldı. Peygamberimiz: "Ey Enes, gelene kapıyı aç, kendisine cenneti ve Ebu Bekir'den sonra halifeliği müjdele!" buyurdu. Kapıyı açtığımda, bu gelenin de Ömer olduğunu gördüm. Sonra birisi daha geldi, kapıyı çaldı. Peygamberimiz de: "Ey Enes, gelene kapıyı aç, kendisine cennetlik olmayı ve Ömer'den sonraki halifeliği müjdele! Ayrıca şehid olacağını da duyur!" buyurdu. Kapıyı açtığımda gelenin Osman olduğunu gördüm." [78]

Ahmed, Taberânî ve Ebu Nuaym Ibn-i Amr'den şöyle rivayet e-derler: Peygamber (s.a.v.), bir gün Medine bahçelerinden birinde bulunuyordu. Yavaş sesli birinin izin istediği duyuldu. Peygamberimiz de: "Ona izin ver ve kendisine cennetlik olmayı müjdele" buyurdu. Aynı zamanda büyük bir sıkıntıya mâruz kalacağını duyurmamı da söyledi. Ben, kapıyı açtığım zaman, bu gelenin Osman olduğunu gördüm.'1

Yine Taberânî Zeyd bin Sâbit'ten şöyle nakleder: "Ben, Peygam-ber'in (s.a.v.): "Osman bana uğradı. Yanımda ise Allah'ın meleklerinden bir melek vardı. Bu melek dedi ki: Kavmi tarafından şehîd edilecek olan bir zât! Biz melekler ondan haya etmekteyiz!"

Bezzâr ve Taberânî el-Evsat'ında, Zilbeyr bin Avvâm'dan şöyle rivayet eder: "Peygamber'in (s.a.v.) emriyle Mekke'nin fethi günü, bir adam hapsedilip sonra idam edildi. Bunun üzerine Peygamberimiz buyurdu ki: "Bugünden sonra, Kureyşli bir kişi idam edilmek suretiyle Öldürülmez! Ancak Osman bin Affân'ı öldüren şahıs bundan müstesnadır! Osman'ı öldüren adamı, muhakkak idam ediniz. Eğer bunu yapmazsanız, sizden pekçok kimseler koyun öldürülür gibi öldürülecektir!" [79]

Sahihtir kaydiyle Hâkim ve Beykakî Ebu Hüreyre'den şöyle rivayet ederler: "Ben, Peygamber'in (s.a.v.): "Yakın bir gelecekte, fitneler ve ihtilaflar zuhur edecektir!" buyurduğunu duydum. Bizler dedik ki: "Ey Allah'ın Resulü, bizlere neyi emredersiniz?" O da bizlere hitaben buyurdu ki: "Üzerinizdeki devlet başkanına itaat ediniz! Devlet başkanının (emîr'in) adamlarına da itaat ediniz!" Peygamberimiz bunu buyururken, Osman bin Affân'a işarette bulundu."

(Ebu Hüreyre bunu, Osman evinde muhasara altında tutulurken rivayet etmiştir.)

îbn-i Mâce, sahihtir kaydiyle Hâkim, Beyhakî ve Ebu Nuaym, Aişe'nin şöyle dediğini rivayet ederler: "Peygamber (s.a.v.) Osman'ı çağırdı ve ona işarette bulunmaya başladı. Bu durum Osman'ın dikkatini çekti ve rengi soldu. İsyancılar gelip Osman'ın evini kuşattıkları zaman, biz kendisine sorduk: "Ey Osman, onlarla savaşmıyacak mısın?" dedik. O da bize şu karşılığı verdi: "Hayır. Zira Resûlullah (s.a.v.) bana bir ahd emânet etmiştir. Ben de bu ahde uyacak, nefsimi bu hususta sabra zorlayacağım." [80]

Hâkim, îbn-i Mace ve Ebu Nuaym Aişe'nin şöyle dediğini rivayet ederler: "Peygamber (s.a.v.), Osman'a hitaben: "Allah sana bir gömlek giydirecek, eğer münafıklar senden bu gömleği çıkarmanı isterlerse sakın çıkarma!" buyurdu. [81]

îbn Adiy ile îbn Asakir'in Enes'ten olan rivayetleri şöyledir: Peygamber (s.a.v.): "Ey Osman, Allah sana bir gömlek giydirecek, eğer münafıklar senden bu gömleği çıkarmanı isterlerse sakın çıkarma ve o gün oruçlu ol, iftarını benim yanımda açarsın" buyurdu.

Ahmed, Taberânî, sahihtir kaydiyle Hâkim ve Beyhakî Abdullah bin Havâle'den şu haberi nakletmişlerdir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Şu üç şeyden kurtulan, gerçekten kurtulmuş olur." Bu üç şey nedir? diye sordular. O da: "Birincisi benim vefâtımdır, ikincisi: Hakka sarılıp sabreden halîfenin kanma ortak olmak, üçüncüsü ise: Fitne-i Deccâldir. işte bu üç şeyden kurtulan, gerçekten kurtulmuş olur!" [82]

(Bu mealdeki bir hadîsi Taberânî, Ukbe bin Âmir'den de rivayet etmiştir.)

Beyhakî ve sahihtir kaydiyle Hâkim, îbn-i Mes'ud'dan şu hadisi rivayet ederler: "Gerçekten islâm değirmeni otuz beş veya otuz altı veya otuz yedi yıl sonra dönmeye (mihverinden ayrılmaya) başlar. Eğer helak olurlarsa, helak olup giderler. Yok dînleri kendileri için ayakta durursa, yetmiş sene böyle geçer." Ömer dedi ki: "Ey Allah'ın Rasulü, geçmişten itibaren yetmiş sene mi?" Peygamberimiz de: "Hayır, gelecek yıllar itibariyle yetmiş sene" buyurdular.

Beyhakî der ki: işte Ümmeyye Oğullarının idaresi de, ona zayıflık arız oluncaya ve Horasan dâvetçileri çıkıncaya kadar, bu durumda idi."

îbn-i Mâce ve sahihtir kaydiyle Hâkim Mürre bin Ka'd'dan şöyle rivayet ederler: "Ben, Peygamber'in (s.a.v.) fitnelerden bahsettiğini ve onlann çıkışının yakın olduğunu zikrettiğini duydum. Bu sırada başı sarılı bir adam geçiyordu. Peygamberimiz bu adamı işaretle: "Bu fitnelerin çıktığı günde hidâyet üzere olacaktır!" buyurdu. Ben derhal o adamın peşinden gittim ve ona yetiştim. Gördüm ki o adam Osman imiş." [83]

Beyhakî'nin Huzeyfe'den rivayet ettiği hadis ise şöyledir: "Sizler imamınızı öldürmedikçe ve kılıçlarınızı kınından çıkarmadıkça kıyamet kopmaz! Bu durumda da sizlere, sizin şerlileriniz hükmedecek, dünyanıza onlar hakim olacaktır."

Beyhakl ve Ebu Nuaym el-Mârife'sinde, Abdurrahmân bin U-deys'ten şu haberi nakletmiştir: Ben Peygamber'in (s.a.v.): "Bazı insanlar zuhur eder, bunlar okun yaydan fırladığı gibi (hızla) elinden çıkarlar ve Lübnan Dağı'nda katledilirler" buyurduğunu işittim." [84]

el-Hâris bin Ebu Üsâme Müsned'inde Muhacir bin Hubeyb 'ten şöyle nakleder: Osman, evinde mahsur iken Abdullah bin Selâm'a haber gön-, derip şöyle dedi: "Ey Abdullah, başım kaldır da şu ışık deliğine bak! işte bu delikten geceleyin Hz. Peygamber (s.a.v.) teşrif etti de bana hitaben: "Ey Osman, demek onlar seni evinde mahsur mu kıldılar?" buyurdu. Ben de: "Evet yâ Resûlallah" dedim. Sonra bana bu delikten bir kova su uzattı da içmemi buyurdu. Ben de içtim, içtiğim bu suyun serinliğim hâlâ ciğerlerimde hissetmekteyim. Sonra bana hitaben buyurdular ki: "Eğer dilersen senin için Allah'a dua edeyim, bu takdirde Allah seni onlara karşı muzaffer eyler; dilersen orucunu bizim yanımızda açarsın." işte bunun üzerine ben de orucumu O'nun yanında açmayı tercih ettim."

(işte Osman bin Affân, aynı gün içinde şehîd edilmiştir.)

îbn-i Meni de Müsned'inde Nûmân bin Beşîr tarikiyle, Osman'ın zevcesi Naile bint-i el-Ferâisa'nın şöyle dediğini nakleder: "Osman evinde mahsur kalınca oruç tutmaya başladı. îftâr vakti olunca, içilecek tatlı su istedi. Fakat evini muhasara altında tutanlar buna engel oldular. O da su içemeden geceledi. Seher vakti olunca şöyle dedi: "Geceleyin Peygamber (s.a.v.) şu tavandan teşrif edip bana bir kova su getirdi. "îç yâ Osman" buyurdu. Ben de içtim ve kandım. Sonra bana: "Fazla olarak da iç yâ Osman" buyurdu. Ben de içtim ve karnım iyice su ile doldu." [85]

Ebu Nuaym Adiy bin Hâtim'in şöyle dediğini rivayet eder: Ben, Osman'ın katledildiği gün; "Müjde yâ Osman müjde, ravh u reyhan (güzel kokulu ve bol nîmetli, ebedî saadet yurdu cennet) seni bekliyor, sana karşı gadabh olmayan Rabbine kavuşuyorsun, O'nun gufran ve ndvânma dönüyorsun!" diye bir ses duydum. Hayret edip baktım, fakat hiç kimseyi göremedim."

Taberânî ve Ebu Nuaym, Müshir bin Hubeyş'ten şöyle bir haber nakletmiştir: Biz, şehîd halîfe Osman'ı geceleyin defnettik. Arka tarafımızdan bizi büyük bir karaltı kapladı ve biz bundan ürktük. Neredeyse korkup dağılıverecektik. Tam bu sırada bir ses işittik: "Korkmanıza hiç de sebeb yok! Endîşe etmeyiniz biz de sizler gibi onun cenazesine şahit olmak istedik" diyordu bu ses. Biz, bunun meleklerin sesi olduğuna kesinlikle inandık."

Yine Ebu Nuaym, Urve'den şu haberi nakletmiştir: Osman'ın cenazesi, Huşşukevkeb denilen yerde tam üç gün bekledi, onu oraya defnetmekten çekindiler. Fakat bu sırada: "Onu oraya defnediniz! Üzerine namaz da kılmayınız. Zira yüce Allah onun üzerine namazını kılmıştır. (Onu gufran ve rıdvanma mazhar eylemiştir)" diye bir ses duydular. Bunun üzerine onu oraya defnettiler." [86]

Peygamberimizin Ali'nin Şehîd Edileceğini Haber Vermesi

Hâkim sahihtir kaydiyle Ali'nin şöyle dediğini rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) bana hitaben: "Ey Ali, senin yüzünün iki tarafına da vurulacak, başın ve sakalın kanlar içinde kalacak" buyurdu. [87]

(Bu rivayetin, pek çok değişik rivayet yolları sabit olmuştur.)

Yine Hâkim sahihtir kaydiyle ve Ebu Nuaym Ammâr bin Yâsir'den şu haberi naklederler: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ey Ali, insanların en şakisi, seni başından ve yüzünden vuracak olan adamdır!"

(Yine bu mealdeki bir hadîsi, Câbir bin Semura ile Suhayb'tan rivayet eden Ebu Nuaym olmuştur.)[88]

Peygamberimizin, Talha ve Zübeyr’in Şehid Olacaklarını Haber Vermesi

Müslim Ebu Hüreyre'den şu hadîsi rivayet eder:

"Peygamber (s.a.v.), Hıra Dağı üzerinde idi. Yanında Ebu Bekr, Ömer, Osman, Ali, Talha ve Zübeyr vardı. Dağ sallanmaya başladı. Bunun üzerine Peygamberimiz: "Sakin ol (ey dağ)! Senin üzerinde ancak bir Peygamber veya bir Sıddîk veya bir şehîd var!" buyurdu. [89]

Hâkim, îbn-i Mâce, Ebu Nuaym Câbir'den şöyle rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Her kim yeryüzünde yürümekte olan bir şehide bakmak isterse, Talha bin Ubeydullah'a baksın." [90]

(Taberânî de, bizzat Talha'mn; Peygamberimiz'in kendisini gördükleri zaman böyle buyurduklarım söylediğini nakleder.)[91]

Peygamberimizin, Sabit Bin Kays Bin Şümâsin Şehid Olacağını Haber Vermesi

Sahihtir kaydiyle Hâkim ve Ebu Nuaym Zühri tarikiyle îsmâil bin Muhammed bin Sabit el-Ensârî'nin babasından şöyle naklettiğini rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) Sabit bin Kays bin Şümâs'a hitaben dedi ki: "Ey Sabit, övülecek bir güzellikte yaşamak, şehîd olarak ölmek ve sonunda cennete girmek istemez misin?" Sabit de: "Evet, isterim!" demişti. Gerçekten de Sabit; övülecek bir şekilde yaşadı ve Müseylime-tü'1-Kezzâb fitnesinde şehîd olarak vefat etti." [92]

Peygamberimizin, Hüseyn’in (Ra.) Şehid Olacağını Haber Vermeleri [93]

Hâkim ve Beyhakt el-Hâris'in kızı Ümmü Fadl'dan şöyle rivayet eder: Bir gün ben, Hüseyn'i alarak Peygamber'e (s.a.v.) gittim ve Hü-seyn'i O'nun kucağına bıraktım. Sonra Efendimiz, başım biraz öbür tarafa döndürerek ağlamaya başladı ve buyurdu ki: "Cebrail bana gelip ümmetimin şu oğlumu şehîd edeceklerini haber verdi ve onun şehîd e-dileceği yerin kırmızı toprağından getirerek bana gösterdi." [94]

(îbn-i Râhûye, Beyhakî ve Ebu Nuaym, aynı mealdeki bir hadîsi, Ümmü Seleme'den rivayet etmişlerdir.)

Yine Beyk. ,/d ve Ebu Nuaym Enes 'ten şöyle rivayet ederler: Yağmur meleği gelip Hz. Peygamber'den izin istedi. Peygamberimiz izin verdi. Az sonra Huseyn geldi ve Peygamberimiz'in omuzuna çıkmaya başladı. Melek sordu: "Bunu seviyor musun?" Peygamberimiz cevap verdi: "Evet." Melek: "Ümmetin bunu öldürecek! İsterseniz onun öldürüleceği yeri size göstereyim" dedi ve ona kırmızı bir toprak gösterdi. Ümmü Seleme de bu toprağı alarak elbisesinin bir yerine düğümleyip sakladı. Biz, o günlerde: "Huseyn, Kerbelâ denilen yerde öldürülecektir" diye işitir dururduk."

îbni Asâkîr Muhammed bin Amr bin Hasandan şöyle nakleder: Biz, Hüseyin (r.a.) ile birlikte Kerbelâ nehrinin yanında idik. Bu sırada Hüseyin Şimir bin Zi'1-Cevşen adındaki adama baktı de dedi ki: "Şüphesiz Allah ve O'nun Resulü doğru söylemiştir! Resûlullah (s.a.v.) buyurmuştu ki: "Ben, abraş bir köpeğin, ehl-i beytimden birinin dimağını yalamakta olduğunu görür gibi oluyorum!"

(Gerçekten bu rivayette belirtildiği gibi, Hz. Hüseyin'i öldüren Şimr, abraş idi. (Benekli ve alaca renkli idi.)

îbn-i Seken, el-Bemvî ve Ebu Nuaym'in de Sühaym tarikiyle Enes'ten bu mealde bir rivayetleri vardır. Beyhakî'nin Ebû Usâme bin Abdurrahman'dan olan rivayeti ise şöyledir: "Bir gün Hüseyin, Pey-gamber'in (s.a.v.) yanma girdi. Cebrâîl de oradaydı. Cebrail dedi ki: "Senin bu oğlunu, senin ümmetin öldürecektir! İstersen, onun öldürüleceği yeri sana haber vereyim?" Bunu söylerken Cebrâîl, Irak'taki Tuf denilen yeri gösterdi ve oradan kırmızı bir toprak alarak Hz. Peygam-ber'e gösterdi."

(O bunu, Ümmü Seleme tarikiyle Âişe'den de rivayet etmiştir.) Beyhakî, îmâm-ı Şa'bi'den şu haberi nakletmiştir:

"Hüseyin'i Kûfeliler'in Kûfe'ye çağırdığı ve kendisinin de bu çağrıyı kabul ettiği ve yol hazırlığı başladığı, bunun üzerine Ashâbtan bazılarının kendisine güzel nasîhatlarda bulunduğu bir sırada, Abdullah bin Ömer (r.a.) Mekke'den Medine'ye geldi. Hüseyin'in ne yaptığını sorması üzerine, onun Kûfe'ye hareket ettiği haberini aldı. Derhal ayağının tozuyla yola devam ederek iki gün sonra Hüseyin'e yetişti. Bu telaşı ve fedakârlığı, sırf Hüseyin'e nasîhatta bulunmak içindi. Bu maksatla ona dedi ki:

"Ey Hüseyin, bil ki, yüce Allah, sevgili Resulünü dünyâ ile âhiret arasında muhayyer kılmıştı da Resûlullah Efendimiz de hiç şüphesiz âhireti tercih etmişti. Dünyâyı ise istememişti. Muhakkak sen de O'ndan bir parçasın! Sana da yakışan, O'nun gibi dünyayı değil, âhireti tercih etmektir. Ben Allah'a yemîn ederek söylüyorum ki, sizden herhangi birisi istese de ebediyen dünyâyı elde edemez! Yüce Allah'ın sizlere dünyâyı nasîb buyurmamış olması, muhakkak sizlerin hayrı içindir! Haydi geliniz, benimle birlikte geriye Medine'ye dönünüz!"

Hz. Hüseyin, Abdullah bin Ömer'in bu nasîhatlarma karşı, Medine'ye dönmeyi kabul etmedi, Kûfe'ye gitme üzerinde İsrar eyledi. Onun bu İsrarım gören Abdullah da; -üzülerek ve de ağlıyarak- onun boynuna sarıldı ve onunla: "Yakında şehîd düşecek biri olarak seni, Allah'a emânet ediyorum!" diyerek vedâlaştı." [95]

Ebu Nuaym Yahya el-Hadraml'den şöyle bir haber nakleder: "Ben, Ali ile beraber Sıffîn'a gittim. Ninova'ya vardığımızda Hüseyin'e hitaben dedi ki: "Ey Hüseyin, Fırat kenarına geldiğin zaman, sabretmesini de bilmelisin" dedi. Ben bunun ne demek olduğunu sordum. O da şu karşılığı verdi: "Bir gün Peygamberimiz buyurdu ki: "Bana Cebrail gelip Hüseyin'in Fırat kenarında şehîd olacağım haber verdi ve onun şehid düşeceği yerin toprağından bir parçayı bana gösterdi."

(Yine Ebu Nuaym'in, Usbuğ bin Nebâte'den naklettiği bir haber de şu mealdedir: Biz, Ali ile beraber Hüseyin'in şehid edileceği yere geldik, burada Ali dedi ki: "îşte Hüseyin'in ve arkadaşlarının develerini çöktü-receği ve kanlarını verecekleri yer burasıdır. Onlar burada Muham-med'in ehl-i beyti olarak bir gurub insan şehid düşeceklerdir. O gün onlara yer ve gök ağlıyacakür [96]

Ahmed ile Beyhakt 'nin İbn-i Abbas 'tan olan rivayetleri ise şöyledir: "Ben, bir gün öğle vakti uyumakta idim. Rüyamda Hz. Peygamberi çok perişan bir vaziyette gördüm. Elinde içinde kan bulunan bir şişe vardı. Bunun ne olduğunu sordum. Buyurdu ki: "Bu, Hüseyin ve arkadaşlarının kanıdır."

(Ümmü Seleme'den sevkedilen bir rivayette de: "Az önce, Hüseyin'in öldürülüşünü gördüm de ondan" diye cevab verdiler" denilmiştir.) [97]

Yine BeyhakVnin Ali bin Müsher'den bir rivayeti var. Bunda da şöyle denilmiştir: "Bana ninem söyledi ve şu şekilde anlattı: "Ben, Hüseyin'in katledildiği gün, gencecik bir kızcağız idim. O gün semâ, Hüseyin'e ağlamasından dolayı dayanılmıyacak derecede sıcak idi." [98]

Ebu Nuaym Hubeyb bin Ebu Sabit tarikiyle Ümmü Seleme'âen şöyle rivayet eder: "Ben, Peygamber'in (s.a.v.) vefatından sonra cinlerin yas tuttuklarını bu akşama kadar hiç duymamıştım. Ben bunu, oğlum Hüseyin'in öldürülmesine yordum ve cariyeme dedim ki: Evladım, dışarı çık da insanlara sorup bilgi alıver. O da çıkıp sordu ve Hüseyin'in öldürülmüş olduğu haberini getirdi. Geceleyin duyduğum cinlerin yas tutması sırasında ise, onlardan biri: "Ey gözüm, bütün gücünle çok miktarda yaş dök. Benden sonra şu şehidlere kim ağlıyacak? Baksana "kul" diye anılan biri mütekebbir (zâlim) in emrine uyarak gelip, onları şehîd etmişler" mealinde acıklı ve ağlatıcı sözler söylüyordu."[99]

Peygamberimizin, Kendinden Sonra Bâzı İrtidâd Olaylarını Haber Vermesi

Müslim, Sevbân'dan şu hadîsi rivayet etmiştir: .

"Ümmetimden bazı kabileler müşriklere katılmadıkça, bazı insanlar putlara tapmadıkça, kıyamet kopm ayacaktır!"[100]

Yine Müslim Ebu Hüreyre'den şu hadîsi rivayet eder: "Resûlullah (s.a.v.) buyurdu: "Haberiniz olsun, yarın kıyamet günü bazı kimseler havzımm başından alınıp uzaklaştırılırlar, tıpkı yabancı bir devenin diğer develere karışmasın diye uzaklaştırıldığı gibi. Bu sırada ben: "Onları buraya getiriniz!" dîye nida ederim. Fakat bana denilir ki: "Onlar senden sonra dinlerini değiştirdiler, bunun için buradan uzaklaştırılmış bulunuyorlar!" Ben de bunun üzerine derim ki: "Öyleyse uzak olsunlar, uzak olsunlar!" [101]

Buharı ve Müslim ittifakla îbn-i Abbas'tan şu hadîsi rivayet etmişlerdir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ben havzımın başındayken bazı kimseler getirilir ve havzıma uğratılmaksızm sol tarafa sevkedilirler. Bu sırada ben: "Onlar benim ashâbımdır!" diye nida ederim. Bana denilir ki: "Evet, onlar senin ashabındır, fakat sen, onların senden sonra neler ihdas ettiklerini bilmezsin!" Ben de onların bu sözü üzerine, Allah'ın iyi kulu isa'nın dediği gibi derim:

"Yâ Rabbi, ben onlara: "Benim ve sizin Rabbiniz olan Allah'a kulluk edin" diye senin bana emretmiş olduğundan başka bir şey söylemedim. Ben onların içinde olduğum müddetçe onları kolladım, fakat sen beni vefat ettirince onları gözetleyen yalnız sen oldun. Sen, her şeyi görensin!" [102]

Bundan sonra, benim o nidama karşılık olarak bana denilir ki: "Onlar senden sonra topukları üzere geri dönüp mürted oldular, dinlerinden ayrıldılar." [103]

Peygamberimizin, Arap Yarımadasında Ebediyen Puta Tapılmayacağını Haber Vermesi

Müslim Câbir bin Abdullah'tan şu hadîsi rivayet etmiştir: "Şeytan gerçekten şu Arap yarımadasında puta tapılmasından ümidini kesmiştir. Fakat müslümanlarm arasında tahrişte bulunmaktan ümidi kesmiş değildir. Sizleri birbirinize karşı tahrik ederek aranızı açıp ifsâd eder. Buna çok dikkat etmelisiniz!" [104]

Beyhakî Müstevrid'in şöyle dediğini nakleder: "Ben, Peygamber'in (s.a.v.) şöyle dediğini işittim: "Ey müslümanlar, sizlere karşı düşmanlığı en şiddetli olanlar, Rumlardır. Onlar, tâ kıyamete kadar helak da olmazlar." [105]

Süheyl Bin Amr'ın Târîhî Bir Hutbe İrâd Edip Görev Yapacağını Haber Vermesi

Hâkim ve Beyhakl Süfyân bin Uyeyne tarikiyle Amr'den, o da Hasan bin Muhammed bin el-Hanefiye'den şöyle rivayet eder: "İslâm'm düşmanlarından Süheyl bin Amr Bedir'de esir edildiği zaman, Ömer Peygamberimiz'e hitaben dedi ki: "İzin ver de ey Allah'ın Resulü, şu islâm düşmanı Süheyl'in dişlerini sökeyim! Zira bu ağızla o, islâm aleyhine çok konuşmuştur." Peygamberimiz ise Ömer'e cevaben: "Onu bırak! Bir gün gelir o, okuyacağı bir hutbe ile, seni sevinç ve sürura gark eder!"

Süfyan bin Uyeyne der ki: Peygamber'in (s.a.v.) vefatından sonra Mekke'de bazı kimseler islâmdan ayrılmak istediler. îşte böylesine nâzik ve mühim bir zamanda Süheyl bin Amr kalkıp kısa bir hutbe irâd etti ve dedi ki:

"Her kim Muhammed'i ilâh tanımış ise, bilsin ki onun ilâhı ölmüştür! Fakat her kim Allah'ı yegâne ilâh edinmişse, biliniz -ve de bilirsiniz- ki Allah; ebediyen ölmez! Çünkü Allah, doğmaktan münezzeh olduğu gibi, ölmekten de münezzehtir." [106]

Yunus bin Bükeyr el-Mağâzî adlı kitabında ve îbn-i Sa'd îshak tarikiyle Muhammed bin Amr bin Atadan şu haberi naklederler: "Süheyl bin Amr Bedir'de esir edildiği zaman Ömer dedi ki: 'Tâ Resûlallah, şu ağzı açık olan ve îslâm aleyhinde nice şeyler konuşmuş bulunan a-damın ön dişlerinin sökülmesi için izin veriniz!" Resûlullah (s.a.v.) de buyurdu ki: "Ben, başkalarına ibret olsun diye bir insanı, görünüşünü değiştirecek bir şekilde cezalandırmak istemem. Aksi halde, bir peygamber olmama rağmen, Allah da beni bu şekilde cezalandırır. Hem ümîd edilir ki yâ Ömer, ummadığın bir anda bu adam, seni memnun ve mesrur edecek bir şekilde de hutbe okuyabilir." [107]

Peygamberimizin vefat haberi duyulup da bazı kimselerin dinden dönmek istemeleri üzerine Süheyl bin Amr, derhal ayağa kalkmış ve Mekkelilere hitaben, Ebu Bekir'in Medînede'ki hutbesine benzer bir hutbe irâd etmiştir. Sanki Ebu Bekr'in hutbesini dinleyip de ezberlemiş gibiydi. Onun bu hutbesi, Medine'ye ve Hz. Ömer'e ulaştığı zaman, Ömer hayretler içinde kalmış ve: "Ben şehâdet ederim ki sen, Allah'ın Resûlü'sün! Çünkü O: "Ümîd edilir ki yâ Ömer, bir gün Süheyl, seni memnun edecek şeklide de bir hutbe okur!" demişti!" demekten kendisini alamamıştır." [108]

îbn-i Sa'd'ın, Hudâalı Ebu Amr bin el-Hamrâ'dan naklettiği bir haber de şöyledir: "Peygamberimiz'in vefat haberi Mekke'ye geldiği zaman ben Süheyl bin Amr'a baktım, bize tıpkı Ebu Bekr'in Medine'deki hutbesi gibi bir hutbe irâd etti. Sanki onu dinlemiş ve ezberlemiş gibiydi. Bu, Ömer'e ulaştığı zaman şöyle demiştir: "Ben şehadet ederim ki Mu-hammed Allah'ın Rasulüdür ve O'nun getirip tebliğ buyurduğu şeyler de haktır! Şimdi Süheyl'in kalkıp böyle bir hutbe okuması, vaktiyle Peygamberimiz'in bu hususta verdiği haberin aynen vukuundan başka bir şey değildir. Zira Peygamberimiz bana: "Yâ Ömer ümîd edilir ki bir gün Süheyl, senin hoşuna gidecek bir hutbe de irâd eder!" buyurmuştu."

(el-Mehâmilî, Fevâid adlı kitabında Âişe'den bunu mevsûl olarak rivayet etmiştir.)[109]

Peygamberimizin, Berâ Bin Mâlik’in Duası Kabul Olunanlardan Olduğunu Haber Vermesi

Tirmizt, sahihtir kaydiyle Hâkim ve Beyhakî Enes'ten şu hadîsi rivayet ederler: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Nice zayıf, müstaz'af, iki eski elbise parçasına bürünmüş (perişan kıyafetli) kimseler vardır ki, eğer bunlar bir hususta Allah'a karşı kasem verseler (yemin ederek duada bulunsalar), muhakkak Allah onların duasını kabul buyurur, işte Berâ bin Mâlik, onlardan biridir!"

Berâ, Tüster denilen yerde bazı islâm gâzileriyle karşılaştı. îslâm gazileri, bu sırada dağılır gibi olmuşlardı. Berâ'yı görünce şu ricada bulundular: "Ey Berâ, bizler biliyoruz ki Peygamber (s.a.v.) senin hakkında: "Eğer sen Allah üzerine yemin versen, Allah senin yeminini boşa çıkarmaz!" buyurmuştu. Şimdi Allah üzerine kasem vererek duada bu-lunuver de, Allah bizlere yardım etsin!" Bunun üzerine Berâ bin Mâlik de: "Ey Allah'ım, onların bize teslim veya mağlûb olmaları için Senin ü-zerine kasem vererek duada bulunuyorum, onları perişan eyle!" diye dua etti. Onlar da îslâm gazilerine doğru yaklaşıp teslim olacak gibi yaptılar. Sonra Süs Köprüsüne doğru ilerleyip orada toplandılar. Derken anîden hücuma geçerek müslümanları sıkıştırmaya başladılar. Bunun üzerine islâm gâzüeri Berâ'ya tekrar ricada bulunup: "Haydi, Allah üzerine yemin ederek duada bulun!" dediler. O da daha önceki gibi bir dua daha yaptı. Bu sefer duasında: "Allah'ım onları yenmemiz için sana karşı kasem ediyorum ve beni bu savaşta ilk şehîd olan kulun kılmanı senden niyaz eyliyorum!" dedi. Savaş kızıştı, müslümanlar çok kuvvetli bir hamle yaptılar, onların bu hamlesine dayanamıyan Fars askerleri hezimet ve mağlûbiyete uğradılar. Berâ da bu savaşta şehîd düştü."[110]

Peygamberimizin, Ömer'in Muhaddes Kullardan Olduğunu Haber Vermesi

Buharı ve Müslim Âişe'den şu hadîsi rivayet etmişlerdir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Önceki ümmetlerde Muhaddes (Allah'ın ilhamına mazhar olan) kullar vardı. Eğer bu ümmette de bir tek muhaddes zât varsa, işte o Ömer'dir." [111]

Taberânî ise el-Evsad adını verdiği hadîs kitabında Ebu Saîd el-Hudrî'den şu hadîsi rivayet eder: Resûlullah (s.a.v.) buyurdu: "Allah Teâlâ'nın gönderdiği bütün peygamberlerin ümmetlerinde muhaddes kimseler bulunur! Eğer benim ümmetimde de bunlardan biri bulunursa, işte Ömer o kişidir!" Oradakiler: "Ey Allah'ın Resulü, muhaddes kişi nasıl olur?" diye sordular. Peygamberimiz de: "Melekler onun dili üzerine konuşurlar" buyurdu.

Yine Taberânî, Âişe'den şu hadîsi rivayet etmiştir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Hiçbir peygamber gelmemiştir ki, onun ümmeti içinde bir veya iki muallem zât bulunmasın! Eğer onlardan benim ümmetimde de biri bulunursa, işte Ömer o zâttır!"

(Yine Taberânl'nin ve Beyhakı'nin Ali'den naklettikleri bir haber var. Şu mealdedir: "Peygamber'in (s.a.v.) ashabı olarak bizler çok sayıda idik ve kendi aramızda asla şüphe etmeksizin: "Muhakkak melekler Ömer'in dili üzerine konuşmaktadır" derdik.)

Beyhakl'nin tek başına rivayetinde, Târik bin Şihâb'ın şöyle dediği nakledilmektedir: "Bizler kendi aramızda: "Muhakkak Ömer İbnü'l-Hattâb, bir meleğin lisanı üzere konuşuyor!" derdik."

Hâkim de îbn-i Ömer'in şöyle dediğini rivayet etmektedir: "Ben, herhangi bir mes'ele hakkında Ömer'in: "Benim bu husustaki zanmm şöyledir" dediğini duyduktan sonra, o şeyin aynen Ömer'in zannettiği gibi olduğunu görmüşümdür" [112]

Peygamberimizin, Kendisinden Sonra Zevcelerinden İlk Vefat Edenin Kim Olacağını Haber Vermesi

Müslim Aişe'den Peygamberimiz'in şöyle buyurduğunu rivayet eder: "Benden sonra bana en evvel yetişecek olanınız, eli en uzun olam-mzdır!"Peygamberimiz'in böyle buyurmasından sonra, hangisi daha eli uzun olacak diye birbirleriyle yanşa (hayır ve sadaka yarışına) girdiler. Eli en uzun olanm Zeyneb olduğunu gördüler. Zira Zeyneb validemiz, kendi eliyle işlediğinden çok ve bol sadaka verirdi."

Beyhakı'nin el-Şa'bî'den olan rivayeti ise şöyledir: "Kadınlar dediler ki: "Ey Allah'ın Resulü, sana ilk Önce kavuşacak olanımız, hangi-mizdir?" Peygamberimiz de: "Eli en uzun olanınızdır!" buyurdu. Bunun üzerine kadınlar, hangisinin elinin uzun olduğunu ölçmeye kalkıştılar. Peygamber'den sonra ilk olarak vefat edenin Zeyneb olduğu görülünce, hayır ve sadakada onun elinin ne kadar uzun olduğunu iyice bilip anlamış oldular." [113]

Peygamberimizin, Mushafların Yeniden Yazılıp Çoğaltılmasını Haber Vermesi

îbn-i Asakîr Nübit el-Eğcaî'den şu haberi nakletmiştir: Osman (r.aj, mushafların yeniden yazılıp çoğaltılmasını emrettiği zaman (ki onun emriyle yedi adet mushaf-ı şerif yazılmıştır), Ebu Hüreyre kendisine hitapla şöyle demiştir: "Çok yerinde bir karar ve emir verdiniz. Ben Peygamber'in (s.a.v.) şöyle buyurduğuna şahit olmuştum:

"Ümmetim içinde beni en çok sevenler; benden sonra gelip de bana îmân eden, beni görmedikleri halde Mushafta yazılı olanları aynen kabul eden kimselerdir!"

Ben, Peygamberimiz böyle buyurduğu zaman: "Acaba bu nasıl o-lacak?" diye düşünmüştüm. Şimdi sizin yazdırdığınız Mushafları görünce, bunu çok daha iyi anlamış bulunuyorum." Ebu Hüreyre'nin bu sözü üzerine Osman, çok memnun olup sevindi ve Ebu Hüreyre'yi de memnun etti. Ayrıca dedi ki: "Vallahi ben, senin bu zamana kadar Pey-gamberimiz'e ait biz sözü söylememiş olacağını zannetmiyordum!"[114]

Peygamberimizin, Veysel Karânîyi Haber Vermesi

Müslim Ömer'den rivayetle şu hadîsi nakletmiştir: "Peygamber (s.a.v.) bizlere hitaben: "Yemen'den bir adam, anacığını orada bırakarak size gelir. Bu adamın vücûdunda abraşlık (alaca hastalığı) zuhur etmişti de, iyileşmesi için Allah'a dua etti. Allah da onun bu duasını kabul ederek kendisine şifâ verdi. Ancak vücûdunda bir dirhem kadar yeri beyaz olarak kalmıştır. Bu adamın adı Üveys'tir. İçinizden her kim onunla karşılaşırsa, kendisi için istiğfar edivermesini ondan rica etsin!"

Beyhakî, bir başka tarîk ile yine Ömer'den şu hadîsi nakletmiştir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Tâbün içinde, Karan'lı ve kendisine Üveys denilen bir adam bulunur. Onun vücûdunda abraşlık çıkar, o da Allah'a dua eder. Allah onun duasını kabul ederek kendisine şifâ verir. O, bu duası sırasında der ki: "Ey Allah'ım, bana olan nimetini dâima hatırlı-yabihnem için, bu hastalıktan üzerimde bir nişan kalsın!" îşte bundan dolayı vücûdunda dirhem miktarı bir beyazlık kalmıştır. İçinizden ona kim yetişecek olursa, kendisi için onun istiğfar edivermesini ondan rica etsin!" [115]

îbn-i Sa'd ve Hâkim Abdurrâhman bin Ebu Leylâ'dan §u haberi nakleder: "Biz Sıffîn Savaşında iken adamın biri: "içinizde Üveys el-Karanî diye birisi var mı?" diye nida etti. Kendisine "evet" diye cevab verdiler. Sonra Şam'lı adam yine dedi ki: "Ben, Peygamberin (s.a.v.): "Tâbiîn'in en hayırlılarından biri de Üveys el-Karanî'dir" dediğini işittim!" Adam, bunu söyledi sonra atını sürerek onların içine katıldı."

Yine îbn-i Sa'd, Hâkim, bu sefer Üseyr bin Câbir'den şu haberi nak-letmiştir: Ömer, Veysel-Karânî'ye: "Benim için istiğfar ediver" dedi. O da: "Sen Allah Resûlü'nün arkadaşısın, ben senin için nasıl istiğfar ederim?" dedi. Ömer bunun üzerine dedi ki: "Ben, Peyganıber'in (s.a.v.): "Tâbiîn'in en hayırlısı, Üveys el-Karanî'dir!" buyurduğunu işittim." [116]

Peygamberimizin, Abdullah Bin Selâm’ın Hâlini Haber Vermesi

Buharî ve Müslim Abdullah bin Selam'dan, Peygamber'in (s.a.v.) şöyle buyurduğunu rivayet ederler: "Ey Abdullah sen, ölünceye kadar islâm üzere bulunacaksın!"

Beyhakî ise, Peygamberin (s.a.v.) ona hitapla: "Ey Abdullah, bu şehidlere mahsus olan bir mertebedir, sen buna nail olamıyacaksm" buyurduğunu rivayet eder."

îbn-i Sa 'd ile Hâkim Sa 'd'dan şu şekilde rivayet eder: "Peygamber'e (s.a.v.) bir tabak yemek getirildi. Peygamberimiz bu yemeği yedi ve bir miktar arttı. Buyurdular ki: "Şimdi şuradan cennetliklerden bir adam gelecek, bu artan yemeği yiyecektir." Bunun üzerine Abdullah bin Selâm geldi ve o artan yemeği yedi." [117]

Peygamberimizin, Râfi' Bin Hudeyc'in Şehid Olacağını Haber Vermesi

Tayâlisî, îbn-i Sa'd ve Beyhakl Râfi' bin Hudeyc'in torunu Yahya'dan şu haberi nakletmişlerdir: "Bana ninemin anlattığına göre dedem Râfi", Uhud (veya Huneyn) günü mızrakla göğsünden yaralandığı zaman peygamber'e (ş.a.v.) gelip: "Ey Allah'ın Resulü, oku lütfen çıkarı-veriniz!" diyerek mürâcâtta bulunmuş. Peygamberimiz de kendisine: "Ey Râfi', eğer dilersen oku çıkarıp ucunu (değir iğini) yerinde bırakayım ve bu suretle de yarın âhirette senin şehîd olduğuna şahitlik edeyim!" diye karşılık vermiş. Dedem Râfi1 ise bunun üzerine: "Evet ey Allah'ın Resulü, oku çıkar, iğini bırak, benim şehidliğime de âhirette şahitlik yapıver!" demiştir."

Râfi' bin Hudeyc, bu olaydan sonra Muâviye'nin halifeliği zamanına kadar yaşamış, Uhud'da aldığı yara kanamaya başlaması ü-zerine de vefat etmiştir." [118]

Peygamberimizin, Ebû Zerr’in Hâlini Haber Vermesi

Sahihtir kaydiyle Hâkim ve Beyhakî Ümmü Zerr'den şöyle rivayet ederler: "Vallahi Ebu Zerr'i Osman sürgün ederek Medine'den uzaklaş-tırmış değildir. Bilakis bunun sebebi, Resûlullah'm (s.a.v.) ona hitaben: "Ey Ebu Zerr, Medine'de yapılan evler tâ Sel' Dağına kadar uzanırsa, hiç durmayıp Medine'den ayrıl!" İşte Ebu Zerr de, evlerin tâ oralara kadar uzandığını görünce Medine'yi terk etti ve Şam'a gitti."

Yine Hâkim ile Ebu Nuaym Ümmü Zerr'den şu haberi nakletmeş-lerdir: "Ebu Zerr ağır hastalandığı zaman, vefatını yakın görüp şöyle konuştu: "Bir gün ben, bir topluluk içindeydim. Peygamberimiz bize hitaben buyurdu ki: "içinizden biri tenhâ bir yerde vefat edecek, mü'minlerden bir topluluk da gelip onun cenazesine şahit olacaktır!" Bakıyorum da şimdi, o arkadaşlardan her biri bir kasabada veya bir topluluk içinde vefat etmiş durumda. Tenhâda ve yalnız olarak vefat e-decek kişi, bu durumda ben oluyorum." Ben kendisine dedim ki: "İyi amma şimdi herkes hacca gitti, yollarda kafilelerin arkası kesildi, senin cenazene şahit olacak bir cemâat nereden gelecek?" Derken bir kafile göründü bile. Hızla yanımıza geldiler. Vefat etmek üzere bulunan Ebu Zerr'in vefatına ve cenazesine şahit oldular ve onu defnettiler."

1 Ebu Nuaym ve îbn-i Asâkır'in bizzat Ebu Zerr'den rivayet ettiklerine göre o şöyle demiştir: "Peygamber (s.a.v.) bana, onların beni öldüre-meyeceklerini, fitneye düşüremeyeceklerini, dînimden ayıramacayakla-rım benim yalnız olarak islâm'a girdiğim gibi yalnız olarak öleceğimi, kıyamet gününde de yalnız olarak dirileceğimi haber verdi." [119]

Yine Ebu Nuaym'ın Esma bint-i Yezîd'den naklettiği bir haber de şöyledir: Peygamber (s.a.v.) Mescid'e gittiği zaman, Ebu Zerr'in orada uyumakta olduğunu görmüş, ona demiştir ki: "Demek sen burada mı u-yuyacaksın?" Ebu Zerr de şu karşılığı vermiştir: "Benim başka evim yok ki!" Bunun üzerine Hz. Peygamber kendisine: "Peki ileride seni buradan çıkardıkları zaman senin hâlin nolacak?" buyurmuş, Ebu Zerr de: "Çıkar Şam'a giderim" demiş. Peygamberimiz: "Peki oradan da çıkarırlarsa?" buyurmuş. Ebu Zerr de: "Tekrar Medine'ye gelirim" demiş. Peygamberimiz: "Peki ey Ebu Zerr, Medine'den ikinci defa çıkarırlarsa, ne yapacaksın?" buyurmuş. Bunun üzerine Ebu Zerr: "Kılıcımı çeker ölünceye kadar onlarla dövüşürüm" cevabını vermiştir.

Hz. Peygamber ise kendisine: "Ben seni, bundan daha hayırlısına delâlet edeyim mi? Onlar seni nereye yollamak isterlerse oraya gider, onlara itaat edersin ve bu hususta tâ bana kavuşuncaya kadar devam edersin!" buyurmuştur.

Haris bin Ebu Üsâme, Ebu'l-Müsennâ el-Müleykî'den şu haberi nakletmiştir: "Peygamber (s.a.v.) ashabının yanma çıktıkları zaman, onlara hitaben:

"Uveymir ümmetimin hakimi, Cündüb ise ümmetimin tarîdidir (toplumdan çıkarılmış, uzaklaştırılmıştır)! Cündüb; yalnız olarak yaşar, yalnız olarak ölür ve kendisi için, yalnız Allah kâfidir!" [120]

îbn-i Sa'd'ın Muhammed îbn-i Şîrînden naklettiği haber de şöyledir: Peygamber (s.a.v.), Ebu Zerr'e hitaben: "Eğer yapılan binaların Sel Dağı'na kadar uzandığım görürsen Medine'den çık!" buyurmuş, bunu buyururken de eliyle Şanı tarafını işaret etmiştir. Ayrıca: "Onların seni kendi hâline bırakacaklarını da zannetmiyorum!" buyurmuştur. Bunun üzerine Ebu Zerr: "Peki yâ Resûlellah, Senin emrinle benim arama girenlere karşı kılıcımı çekip mücâdele edeyim mi?" demiş, Hz. Peygamber de: "Hayır, hayır; bilakis onları dinle ve onlara itaat et! isterse başındaki âmir, habeşli bir köle olsun!" buyurmuştur.

Peygamberimizin dediği olduğu zaman Ebu Zerr, Medine'den ayrılıp Şam'a gitmiştir. O Şam'da iken, oranın valisi Muâviye, halîfe Osman'a bir mektub yazmış ve bu mektubunda: "Ebu Zerr, Şam'da insanları ifsâd ediyor!" diyerek şikayette bulunmuştur. Osman da kendisini Medine'ye çağırmıştır. Sonra Ebu Zerr Medine'den çıkarak Rab-ze'ye gitmiştir. Kendisini oraya süren Osman'ın bir adamı, onun üzerinde nöbet tutardı. Namaz vakti olunca Ebu Zerr o adama: "Haydi öne geç, namazı kıldır! Zira ben habeşli bir köle bile olsa, basımdaki a-dama itaat etmekle emrolundum! Nitekim sen de habeşli bir kölesin!" dedi ve onu imamlığa geçirip onun arkasında namazını laldı." [121]

Peygamberimizin Ârâbîye Su Tulumu Eskimeden Öldürüleceğini Haber Vermesi

îbn-i Huzeyme, Beyhakî ve Taberânî Küdeyr el-Dabî'den şu haberi nakletmişlerdir: Arâbînin biri Peygamber'e (s.a.v.) gelip: "Ey Allah'ın Resulü, bana öyle bir ameli haber verip tavsiye buyurunuz ki, ben o amel sayesinde cenneti kazanıp cehennemden kurtulmuş olayım!" dedi. Peygamberimiz de kendisine dedi ki:

"Dâima adaleti ayakta tutar, kazancının fazlasını da hayır ve sadaka olarak harcarsın!" Adamcağız bu tavsiye karşısında: "Vallahi ey Allah'ın Resulü, benim buna gücüm yetmez" dedi. Peygamberimiz ise, tavsiyesini biraz hafifleterek: "O halde, yemek yedirir, selâmı yayarsın!" buyurdu. Adamcağız bu seferinde de: "Bu dahî, kolay değildir" karşılığım verdi. Bunun üzerine Peygamberimiz: "Senin deven var mı?" diye sordu. Ârâbî de: "Evet" dedi. Peygamberimiz: "Develerinin birini ayırır, onunla sakalık yaparsın. Her gün su içme imkanı bulamayan bir aileye su taşıyıp verirsin. Bu takdirde, deven henüz ölmeden, su tulumun da eskimeden cennet senin için vâcib olur!" buyurdu. Ârâbî bunun üzerine gitti, aynı hayırlı işi yapmaya başladı. Henüz devesi Ölmeden, su tulumu

da eskimeden şehit olarak ölüp cenneti haketti."[122]

Yukarıda belirtilen kaynakların bu rivayeti hakkında İmâm-ı Münzirî: "Bu hadîsin râvîleri, sahih haber rivayet eden râvîlerdir. Ancak Küdeyr el-Dabî, ashabtan değil tâbiîndendir ve bu hadîs mürseldir" demiştir. Hadisin mürsel olması, zayıf olmasını iktiza eder, zira mürsel rivayetin, delil ve hüccet olabileceği üzerinde ittifak edilememiştir. İbn-i Huzeyme ise, Küdeyr'in sahâbî olduğunu zannetmiş ise de, bu doğru değildir. Aynı zamanda o, (yâni İbn-i Huzeyme), bu rivayeti Sahîh'inde rivayet etmiştir. Ben burada, bunu destekliyen bir başka rivayetin daha bulunduğunu söylemek isterim. O rivayet de şöyledir:

Taberânî, Yahya el-Hamanî hâriç, diğerleri sağlam olan râuîler vasıtasıyla îbn-i Abbas'tan şöyle rivayet etmektedir: Peygamber'e (s.a.v.) bir adam gelip: "Güzelce yerine getirip edâ ettiğim takdirde beni cennete kavuşturacak olan amel, hangi ameldir?" diye sordu. Peygamberimiz de kendisine: "Sen, içilen ve kullanılan suyu dışarıdan taşınılan bir yerde mi ikâmet ediyorsun?" diye sordu. Adam: "Evet" dedi. Peygamberimiz bunun üzerine kendisine şu tavsiyede bulundu: "Devenle su taşımak için yeni bir su tulumu al, bununla su taşıyarak hayır yap! Tulumun eski-yinceye kadar bu hayırlı işine devam et! Göreceksin ki, sen bu tulumunu hayır yolunda eskitmeden, seni cennete kavuşturacak olan yolu bulmuş olacaksın!"[123]

Peygamberimizin, Kendinden Sonra Bâzı Yalancıların Ve Haccac-ı Zâlimin Çıkacağını Haber Vermesi

Müslim Câbir bin Semura'dan şöyle nakleder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Kıyamet öncesinde otuz kadar yalancı deccâller zuhur eder ve bunların hepsi peygamber olduğu iddiasında bulunur." [124]

Ahmed'in Huzeyfe'den rivayeti ise şu mealdedir:Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ümmetim içinde yirmi yedi kadar yalancı ve deccâl zuhur eder. Bunların dört tanesi kadındır. Halbuki benden sonra peygamber gelmeyecektir, zira ben; peygamberlerin sonuncusuyum."

Abdullah bin Zübeyr'den gelen bir rivayet de şöyledir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Otuz kadar yalancı deccâl çıkmadıkça kıyamet kopmaz! Müseylime, el-Ansî ye Muhtar bunlardandır. Arap kabilelerinin en şerlisi ise, hiç şüphesiz Ümeyye Oğullarıdır! Sonra Hanîfe Oğulları ile Sakîflilerdir." [125]

Yine Müslim Esma bint-i Ebu Bekr'den şu haberi vermiştir: Bir gün Esma, meşhur Haccâc'a hitaben: "Ben işittim ki Peygamber (s.a.v.), "Sakîf kabilesi içinde bir büyük kezzâb ile bir mübîr adam vardır! Kezzâb'm kim olduğunu biz gördük. Mübîr'e gelince: Bu çok zâlim adam, senden başkası olmasa gerektir!"

(Beyhakî dahî, bunun benzeri bir haberi, îbn-i Ömer'den rivayet etmiştir.)

îbn-i Sa'd ile Beyhakî Ömer bin el-Hattâb'ın şu haberini verirler: Adamın biri, Ömer bin el-Hattâb'a gelip dedi ki: "Ben 'Irak'tan geliyorum. Oranın halkı, kendi imamlarını taşa tuttular." Ömer bu haberi a-lınca çok kızdı ve kalkıp kendisini toparlayabilmek için namaza durdu. Namazını da yanılmadan kılamadı. Namazdan sonra ise: "Ey Allah'ım, onlar beni allak-bullak etti, namazımda yanılttı. Sen de onları allak-bullak et! Sakîfli genci, bir an Önce onlara musallat kıl! Onların hakkından ancak o gelir. O, onların iyilerinin iyiliğini kabul etmediği gibi, kötülerinin kötülüğünü de affetmiyecektir!" diyerek bedduada bulundu."

Ömer, bunları söylediği zaman, henüz Haccâc-ı Zâlim, dünyaya gelmemişti. Anasından doğmamıştı. îşte bu sebeble Ebu'l-Yemân der ki: "Ömer, Haccâc'ın günün birinde mutlaka çıkacağını biliyordu Zira Resûl-i Ekrem Efendimiz, bu hususu onlara haber vermişti- Iraklıların imamlarını taşladıklarına dâir haberi alınca, çok kızdı ve namazında dahî yanıldı. Iraklılara gelecek olan azabın, bir an önce gelmesi için duada bulundu."

Ahmed ile Beyhakî de Hasan tarikiyle Ali'nin bir haberini verirler. O, Kûfeliler için demiştir ki: "Allah'ım, bunlar benim kendilerine olan güvenime ve güven vermeme karşı nasıl hiyânetle mukabele ettilerse, Sakîfli genci bir an önce gönder de, çalımlı çalımlı yürüyerek onların üzerine yürüsün de cezalarını versin! Onların içinde câhiliye hükmüyle yürüteceği hükmünü yürütsün!"

Hasan-ı Basrî der ki: Ali (r.a.), böyle bir bedduada bulunduğu zaman, Sakîfli genç (Haccâc-ı Zâlim), henüz dünyaya gelmemişti.

Yine Beyhakî'nin Hubeyb bin Ebu Sâbit'ten olan rivayeti de şöyledir: Bir gün Ali, adamın birine: "Sen, Sakîfli genci görmeden Ölmezsin!" dedi. Adam hayretle sordu: "Sakîfli genç kimdir?" diye. Ali şu karşılığı verdi: "Kıyamet günü kendisine: "Sana cehennem köşelerinden şu köşe yeter!" denilecek olan bir adamdır. Öyle bir adam ki, yirmi veya yirmi küsur yıl iş başında kalır. Ortalığı kırar geçirir. Irtikâb etmedik bir günah bırakmaz. Hattâ günahlardan bir tanesi kalmış olsa, önündeki kapıları kırarak o günaha yine ulaşır ve işler. Kendisine itaat edenler sayısınca itaat etmeyeni öldürür." İtaati olanın sebebiyle, olmayanı katleder." [126]

Peygamberimizin, İmâm Hasan Vasıtasıyla İki Cemâat Arasını Sulha Kavuşturacağını Haber Vermesi

Buharî'nin Ebu Bekre'den bu hususta çıkardığı haber aynen şöyledir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Benim şu oğlum, gerçekten seyyid-dir. Ümîd edilir ki Allah kendisi vasıtasıyla müslümanlardan iki büyük cemaatin arasını sulha kavuşturacaktır!" [127]

(Beyhakî de, Cabir'den bunun benzeri bir haberi rivayet etmiştir.)[128]

Peygamberimizin Muhammed Bin El-Hanefiyeyi Haber Vermesi

Beyhakî Ali'den şu haberi nakletmiştir: "Peygamber (s.a.v.) bana hitaben: "Ey Ali, benden sonra senin bir oğlun olur, bu oğlunun adı benim adım, künyesi de benim künyem olur" buyurdu. [129]

Peygamberimizin, Sıla Bin Üşeymin Hâlini Haber Vermesi

îbn-i Sa'd, Beyhakî ve Ebu Nuaym Abdullah îbn-i Mübarek tarikiyle Yezîd bin Câbir'in oğlu Abdurrahman'dan şu haberi naklet-mistir; "Bize ulaşan bir habere göre, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Ümmetim içinde kendisine Sıla bin Üşeym denilen bir adam bulunur, bu adamın şefaati sebebiyle çok sayıda kimseler cennete girerler." [130]

Peygamberimizin, Şam'da Zuhur Edecek Tâûnu, Ümmetinin Yokoluşunun Ta'n Ve Tâûn İle Olacağını Haber Vermesi

Bu husustaki Avf bin Mâlik hadîsi, bundan önce geçmişti. Şimdi îmam-ıAhmed'in Muâz bin Cebelden rivayet ettiği hadisi görelim: Mûaz diyor ki: "Peygamber'den (s.a.v.) işittim. O şöyle buyuruyordu: "Siz ya-kında Şam'a hicret eder, orasını fethedersiniz. Orada çıban veya ur gibi bir hastalığa yakalanıp çok sayıda ölürsünüz. Bu hastalık, kişinin karın kısmında başlayıp içinin gitmesine ve ölmesine sebeb olur. Böyle bir ö-lümle (veba ile), Allah sizleri şehitlik sevabına eriştirir ve amellerinizi tezkiye edip (sizleri günahtan temizleyip) rızâsına erdirir."[131] Taberânî'nin yine Muâz bin Cebelden naklettiği bir haber de şöyledir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Sizler, çok geçmeden el-Câbiye denilen yere iner, orada deve vebası gibi bir veba hastalığına yakalanırsınız. Çok sayıda ölümünüze sebeb olan bu hastalık dolâyısiyle Allah sizleri, şehid sevabına kavuşturup amellerinizi de yine bu sebeble temizler."

Ahmed, Taberânî, Bezzâr, Ebu Yala, Hâkim, İbn-i Huzeyme ve Beyhakî'nin Ebu Mûsadan rivayet ettikleri bir hadis ise şöyledir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ümmetimin yokoluşu, ta'n ve tâûn ile olacaktır!" Bunun üzerine bazıları: "Ta'nm (vuruşun) ne olduğunu anladık. Fakat tâûn dediğiniz nedir ey Allah'ın Resulü?" diye sordular. Peygamberimiz de: "Düşmanlarınız cinlerin (gizli bir dürtüşü) ile husule gelen ve sizlere şehitlik sevabı kazandıran bir hastalıktır."

Ahmed, Ebu Yâlâ, Taberânî Aişe'den şu haberi nakletmiştir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Benim ümmetim, ancak ta'n ve tâûn ile helak olur!" Ben sordum: "Ey Allah'ın Resulü, tâûn nedir?" Peygamberimiz de: "Deve uru gibi bir ur çıkar. Bu hastalık çıktığı zaman; hastalığın çıktığı yerden başka yerlere kaçmayana şehid sevabı vardır. Kaçan ise, harpten kaçmış gibi günâha girmiş olur." [132]

Tâûn Hastalığı İle İlgili İki Hadisi Şerîf

îbn-i Mâce ve Beyhakî îbn-i Ömer'den şu hadisi rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Herhangi bir kavimde büyük günahlar açıkça işlenir oldu mu, mutlaka o kavmin içinde veba hastalığı da zuhur etmiştir!" [133]

Taberânî'nin îbn-i Abbas'tan rivayet ettiği hadis de şöyledir: Resûlullah (s.a.v.) buyurdu: "Herhangi bir toplulukta zina yaygın hâle geldi mi, o kavimde mutlaka ölümler çoğalır!" [134]

Peygamberimizin Ümmü Varaka’nın Şehid Olacağını Haber Vermesi

Ebu Dâvûd, Ebu Nuaym Cemî'den ve Abdurrahmân bin Hallâd el'Ansârl'den şu haberi vermektedirler ki onlar da bunu Ümmü Varakadan naklederler: Peygamber (s.a.v.) Bedir Savaşını yaptığı zaman, Ümmü Varaka demiştir ki: "Ey Allah'ın Resulü, sizin çıktığınız şu Bedir Savaşına benim için de izin veriniz! Ümîd ederim ki, sizinle birlikte savaşırken Allah bana şehitlik nasîb eder." Peygamberimiz de kendisine cevaben: "Sen evinde otur! Bu takdirde dahî Allah sana şehitlik nasîb eder!" buyurdu, işte bundan dolayı kendisine "kadın şehîd" denilir olmuştu. Böylece çok şerefli bir unvana kavuşan Ümmü Varaka, Kur'ân'ı da okumuştu. Sonra kendisinin bir kölesi ve cariyesi bulunan bu kadın şehîd, bunların her ikisini de müdebber kıldı. Yâni, kendi Ölümünden sonra hür olduklarını söylemişti. Fakat bu köle ve câriye, bir an önce hür olmaları maksadıyla, geceleyin Ümmü Varaka'mn odasına girmişler, yatağında onu boğarak öldürmüşlerdir. Bu olay, Ömer bin el-Hattâbm halifeliği zamanında olmuştur. Hz. Ömer'in emriyle, bu köle ve câriye, asılmak suretiyle îdâm edilmiştir. Medine'de ilk asılan da bunlar olmuştur. Şüphesiz Ümmü Varaka da, bu suretle şehitlik sevabım kazanmış oldu ve vaktiyle Bedir Savaşı sırasında Hz. Peygamber'in kendisine haber verdiği şey de, bu şekilde yerine gelmiş oldu."

İbn-i Râhûye, îbn-i Sa'd, Beyhakî ve Ebu Nuaym de diğer bir tarîkten az farklı olarak şöyle rivayet ederler: "Ömer, bu köle ve cariyenin idamından sonra demiştir ki: "Resûlullah (s.a.v.) doğru söylemiştir! Zira O bize Ümmü Varaka ile ilgili olarak buyururdu ki: "Haydin gidip şu kadın şehidi ziyaret edelim!" İşte o da, şehit olarak vefat etmiş oldu."[135]

Peygamberimizin, Ümmü'l-Fadla Peygamberden Sonra Göreceklerini Bildirmesi

îbn-i Sa'd, Zeyd bin Ali bin Hüseyin'den şu haberi nakletmiştir: "Peygamber (s.a.v.), peygamber olduktan sonra Ûmmü'1-Fadl'dan başka kendisi için helâl olmayan bir kadının dizine başını koymamıştır. Ümmü'1-Fadl Peygamberimiz'in amcası Abbas'ın zevcesi idi. Peygamberimiz başını onun dizine kor, o da Peygamberimi z'in başında bit olup olmadığına bakar, gözlerinin de sürmesini çekerdi. Bir gün yine böyle O'nun gözlerini sürmelerken, gözleri yaşardı ve gözünden damlayan yaş Peygamberimizin yanağına düştü. Peygamberimiz bunun üzerine ona niçin ağladığını sordu. O da şu karşılığı verdi: "Ey Allah'ın Sevgili Resulü, şüphesiz Allah Teâlâ senin vazifen bitince seni aramızdan alacaktır. Acaba senden sonra bizlere kimi tavsiye edeceğinizi bana haber verebilir misiniz?" Peygambirimiz de onun bu sorusuna cevab olarak buyurdu ki: "Ey Ümmü'1-Fadl, sizler benden sonra şüphesiz makhûr ve müstaz'af olarak yaşıyacaksınız, hor ve hakîr görüleceksiniz." [136]

Peygamberimizin, Kendisinden Sonra Çıkacak Fitneyi Ve Bunun Başlangıcının Ömer'in Öldürülmesi Olduğunu Haber Vermesi

Buharı ve Müslim Huzeyfe'den şu hadisi rivayet eder: "Bir gün bizler Ömer'in yanında idik. Ömer bizlere hitaben şöyle bir soru yöneltti: "içinizden hanginiz, Peygamberin (s.a.v.) fitne hakkındaki bir sözünü aynen muhafaza etmiştir?" Ben, bu husustaki hadîsi aynen muhafaza ettiğimi söyledim. Ömer'de: "Haydi o hadîsi bize anlat" dedi. Ben de anlatmak üzere dedim ki: "Peygamberimiz, fitne hakkındaki bir sözünde; kişinin ehli, malı, çocuğu ve komşusu hakkında karşılaşabileceği fitneleri beyân buyurmuş ve bunları kıldığı namazların, verdiği sadakaların keffaretleyeceğini beyan buyurmuştur." Ömer: "Ben, bu mânâdaki fitneden sormuyorum! Benim sormak istediğim, deniz dalgaları gibi insanları sarıp sarsan fitnedir" dedi. Ben de bunun üzerine kendisine: "Bu büyük fitneden sana bir zarar gelmiyecektir, ey mü'minlerin emîrî! Zira o fitne ile senin aranda kilitli bir kapı vardır" dedim. Ömer: "O kapı, açılacak mı, yoksa kırılacak mı?" diye sordu. Ben de: "Açümıyacak, bilakis kırılacaktır" dedim. Buna çok üzülen Ömer: "Öyleyse o kapı, bir daha kap atıl mıyacak demektir!" karşılığım verdi." Bu hadisle ilgili olarak Huzeyfe'ye: O kapıdan maksadın kim olduğunu sormuşlar. Huzeyfe de: "O kapıdan maksat Ömer'dir" cevabını vermiştir. [137]

Ahmed, Beyhakî ve Taberânî Urve bin Kays'tan şu haberi naklet-miştir: Bir gün Hâlid bin Velîd'e dediler ki: "Haber verilen fitneler gerçekten çıkmıştır." Hâlid bin Velîd de böyle söyleyenlere hitaben demiştir ki: "Hayır! Zira Ömer sağken fitneler çıkamaz, ancak onun ölümünden sonra çıkabilir." [138]

îbn-i Râhûye Ebu Zerr ile ilgili olarak şöyle rivayet etmiştir: "Bir gün Ebu Zerr (r.a.), Peygamberimiz'i anmış ve O'nu çok yüksek bir şekilde övüp sena etmiştir. Sonra Ömer'i anıp onun hakkında da güzel bir şekilde senada bulunmuştur. Sonra da demiştir ki: "Ey Ebu Zerr, otuzuncu hicret yılından sonra yüzünü ne tarafa istersen o tarafa çevir, görebileceğin yâ bir acizlik olacaktır, yâ da Allah'a isyan teşkil eden gayr-i isiâmî bir iş ve hareket olacaktır!"

Bezzâr, Taberânî ve Ebu Nuaym Kudame bin Maz'ûn tarikiyle Osman bin Maz'ûn'un şöyle dediğini rivayet ederler: Ben Peygamber'in (s.a.v.): "Ömer, fitneyi kapalı tutan bir kapı ve kilittir! O yaşadığı müddetçe fitne kapalı ve kilitli kalacaktır!" diye buyurduğunu işittim."

(Taberânî'nin tek başına Ebu Zerr'den olan rivayeti de, aşağı yukarı bu mealdedir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Şu adam, yâni Ömer, sizin aranızda yaşadığı müddetçe size fitne isabet etmez!"

îmâm-ı Müslim, Sahîh'inde Sevbân'dan şu hadîsi rivayet etmiştir. "Ümmetim içinde kılıçlar kınından çekilip işlemeye başladı mı, bir daha onların üzerinden kaldırılmaz! Tâ kıyamete kadar devam edip gider.' [139]

Beyhakî de Ebu Musa el-Eş'arl'den şu hadisi rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Kıyamet öncesi herec meydana gelir!" "Herec nedir ey Allah'ın Resulü?" diye sordular. Peygamberimiz'in bu soruya verdikleri cevab ise şöyle olmuştur: "Herec; katl-i âmdır. Fakat sizin düşmanınız olan kâfirlerin sizleri Öldürmesi değil, sizin birbirinizi Öİ-dürmenizdir!" [140]

Ahmed, Beyhakî, Bezzâr, Taberânî ve Ebu Nuaym Kürz bin Alka-ma'dan şu hadîsi rivayet etmişlerdir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Fitneler, hafifçe çiseliyen yağmur gibi vukua gelir. Sizleri çok zehirli siyah yılanlar hâline getirir. Bazınız bazınızın boynunu, hiç Allah yaratmış demeden vurur."

Yine Ahmed, Bezzâr, Taberânî ve Hâkim Hâlid bin Arfeta'dan şu haberi nakletmişlerdir: "Peygamberimiz (s.a.v.) bana hitaben buyurdu ki: "Yakında birtakım yeni olaylar ve,fitneler meydana gelir. Ayrılık ve ihtilâflar yüzgösterir. Bu sırada eğer sen, öldüren kişi değil de, öldürülen kişi olmaya güç yetirebilirsen, öldürülen kişi olmayı tercih et!"

Taberânî ile Hâkim de (sahihtir kaydiyle) Amr bin Hamık'tan şöyle rivayet etmişlerdir: Peygamberimiz (s.a.v.): "Yakında fitneler vukua gelir" buyurdu ve devamla: "Bu sırada fitnelerden en uzak olanlar, batıda bulunan askerlerdir" dedi. İşte benim, sizin yurdunuz olan Mısır'ı tercih edişimin sebebi de budur." [141]

Taberânı'nin îmrân bin Husayn'dan olan rivayeti de şu merkezdedir: Peygamber (s.a.v,) buyurdu: "Yakında dört fitne meydana gelir: Birinci fitneden sonra, haksız yere kan dökmek helâl kabul edilir, ikinci fitneden sonra, kan dökmek ve mal ele geçirmek helâl kabul edilir. Ü-çüncü fitneden sonra, hem kan dökmek, hem mal ele geçirmek, hem de ırza geçmek helâl olarak kabul edilir." [142]

Peygamberimizin, Ebud-Derdânın Fitneden Önce Vefat Edeceğini Haber Vermesi

Beyhakî ve Ebu Nuaym Ebu'd-Derdâ'nın şöyle dediğini rivayet e-derler: Bir gün ben, Peygamberimiz'e: "Ey Allah'ın Resulü, bana ulaşan habere göre, siz: "Bazı kavimler, îmân ettikten sonra fitneye kapılıp dinlerinden dönerler" buyurmuşsunuz?" dedim. Peygamberimiz: "Evet. Fakat sen onlardan değilsin" buyurdu.

Ebu'd-Derdâ, Osman (r.a.) öldürülmezden önce vefat etmiştir. [143]

Tayâlisî ise Yezîd bin Ebu Hubeyb'ten şu haberi nakletmiştir: îki adam, kendi aralarında bir karış toprak için ihtilâfa düştüler. Sonra birbirine hasım olarak, aralarım ayırd etsin diye Ebu'd-Derdâ'ya gittiler. Ebu'd-Derdâ ise bunları dinledikten sonra dedi ki: "Haberiniz olsun ben, Resûlullah'ın (s.a.v.): "Sen bir yerdeyken, oradaki iki kişinin bir karış toprak için birbirine hasım olduklarım duyarsan, derhal orayı terket!" dediğim şu kulaklarımla duymuştum. îşte şimdi böyle bir durumu, duyup gözlerimle de görmüş oluyorum ve burayı terkediyorum!"

(Ebu'd-Derdâ, böyle söyledikten sonra, bulunduğu yeri terkedip Şam'a gitmiştir.)[144]

Peygamberimizin Muhammed Bin Mesleme'ye Fitnenin Zarar Vermeyeceğini Bildirmesi

Ebu Dâvûd, Beyhakî ve sahihtir kaydiyle Hâkim Huzeyfe'den rivayet ederler. O demiştir ki: "Zuhur eden fitnelerin şerrinden ve sirayetinden hiçbir kimsenin tam manâsıyla emin olamıyacağını düşünür, fakat Muhammed bin Mesleme hakkında hiçbir endîşe duymazdım.

Zira Peygamber (s.a.v.) onun hakkında: "Fitne sana zarar vermez!" buyurmuştur.

Salebe bin Dubey'a der ki: Biz Medine'ye geldiğimiz zaman, Medine'nin dışına kurulmuş bir çadır gördük ve bunun kime âit olduğunu sorduk. Dediler ki: "Bu çadır Muhammed bin Mesleme'ye aittir." Kendisine gidip bunun sebebini sorduk. O da cevabında dedi ki: "Ben şimdi, müslümanlar böylesine fitneye dalmışken hiçbir şehirde otura-mam! Ancak fitne yatıştıktan sonra herhangi bir şehre girebilirim." [145]

Taberânî'nin ondan rivayeti ise şöyledir: Peygamber (s.a.v.) bana hitaben: "insanların dünya üzerine fitneye tutulup birbirlerini öldürdüklerini gördüğün zaman, Medine Harrasma giderek kılıcını oradaki büyük kayalardan birine vurarak iyice körelt, hattâ kır! Sonra evine gelip otur. Sonunda yâ bir günahkâr gelip seni de öldürür, yahut da o-rada ölümünü beklersin." İşte ben de, Peygamberimiz'in bana olan bu emrini yerine getiriyorum."

(Yine Muhammed bin Mesleme'nin kendisinden gelen bir rivayet hakkında İbn-i Sa'd'ın tahrîci de şöyledir: Peygamber (s.a.v,) bana bir kılıç verip: "İşte bu kılıç ile, müslümanlann ikiye bölünüp birbiriyle harbettiklerini göreceğin zamana kadar Allah yolunda cihâd et! O zaman kılıcını taşa vurarak kır, dilini ve elini de iyi tut. Tâ sonunda sana yâ ölüm gelir yâ da hatalı bir el" diye emretti." Osman katledildikten sonra, o da böyle yaptı. Kılıcım taşa vurup kırdı ve tenhâya çekildi.)[146]

Peygamberimizin, Cemel, Sıffîn Ve Nehrevân Vak'alarını, Âişe Ve Zübeyr'in Ali İle Çarpışacaklarını Ve İki Hakem Gönderme Olayını Haber Vermesi

Beyhakî ve sahihtir kaydiyle Hâkim Ümmü Belemeden şu haberi nakletmiştir: Peygamber bir gün, hanımlarından birinin hurucunu haber vermişti. Âişe ise bu duruma gülmüştü. Peygamberimiz bunun üzerine: "Ey Aişe, dikkat et, bu huruç edecek olan sen olmayasm!" buyurdu. Sonra Ali'ye dönerek şöyle dedi: "Ey AH, günün birinde sen, Âişe'ye karşı âmir ve hâkim durumda olursan, onun hakkında yumuşak davranmalısın!"

Ahmed, Ebu Yâtâ, Bezzâr, Hâkim, Beyhakl veEbu Nuaym, Kays'ın şöyle dediğini naklederler: "Aişe, Ali'ye karşı çıkıp giderken Âmir Oğulları diyarına vardığında, bazı köpeklerin havladığını işitti. Yanındakilere hitaben: "Bu suyun adı nedir?[' diye sordu. Onlar da: "Hav'eb suyu" cevabını verdiler. Bunun üzerine Aişe: "Ben mutlaka geri dönmeliyim!" dedi. Zübeyr, bunu doğru bulmadı ve: "Yola çıkıp ileri atıldıktan sonra geri dönmek doğru olmaz" dedi. Aişe ise: "Hayır, ben mutlaka geri dönmeliyim! Zira ben, günün birinde Peygamber'in (s.a.v.): "Ey hanımlar, içinizden biri, halîfeye karşı hurûc edip Hav'eb Suyu'na vardığı ve oranın köpekleri de kendisine karşı havladığı zaman, acaba onun hâli nice olur?" dediğini işitmiştim karşılığını vermişti."

(Bezzâr ile Ebu Nuaym'in İbn-i Abbas'tan rivayeti de şöyledir: Peygamberimiz zevcelerine hitaben: "Sizin içinizden kıllı kırmızı deveye binerek halîfeye karşı hurûc edecek olanınız, acaba hanginizdir? Çıkıp Hav'eb Suyu'na vardığı zaman, oranın köpekleri kendisine havlayacak-tır. Etrafında birçok insanlar Öldürülecektir. Neredeyse kendisi de öldürülecek duruma gelmişken, sonunda kurtulacaktır" buyurdu. [147]

Ahmed, Bezzâr ve Taberânı Ebu Râfi'den şu haberi nakletmiştir: Peygamber (s.a.v.) Ali'ye hitaben buyurdu ki: "Ey Ali, seninle Âişe arasında bir şey olacak. O zaman kendisine iyi muamele edip emniyet içinde kendisini yerine göndermelisin!" [148]

Beyhakî ve sahihtir kaydiyle Hâkim Ebu'l-Esved'den şöyle naklederler; Zübeyr Ali'ye karşı mücâdele etmek maksadıyla çıkacağı zaman Ali kendisine dedi ki: "Ey Zübeyr, Peygamber'in (s.a.v.) sana hitaben:

"Günün birinde Ali ile mücâdele edersin, fakat sen haksız bulunursun!" dediğini hatırlamıyor musun?" Zübeyr de Ali'ye verdiği cevabta: "Ben bunu hatırlamıyorum" demişti. Zübeyr, Ali ile bu şekilde konuştuktan sonra çıkıp gitmiş ve sonunda da geri dönmüştü."

Yine Beyhakî ile Hakîm'in ve Ebu Yâlâ ile Ebu Nuaym'in Ebu Cerve el-Mâzinl'den şöyle bir haberleri var: Ben, Ali'nin Zübeyr'e şöyle dediğini işittim: "Allah aşkına söyle, Peygamber'in (s.a.v.), senin benimle haksız yere mücâdele edeceğini söylediğini sen duymadın mı?" Zübeyr ise Ali'ye şu karşılığı verdi: "Evet duymuştum yâ Ali, fakat ben bunu emin olunuz, unutmuştum."

Hâkinı'in tek başına Kays'tan olan rivayeti ise şöyledir: Ali, Zübeyr'e hitaben dedi: "Hatırlar mısın birgün ikimiz bir arada idik. Peygamberimiz de sana hitaben: "Ali'yi sever misin?" diye sormuştu. Sen de Hz, Peygamber'e: "Ali'yi sevmemem için bir sebeb mi var?" karşılığını vermiştin. îşte bunun üzerine sana: "Fakat sen ona karşı çıkıp kendisiyle harb edeceksin, fakat bunda haksız olacaksın!" buyurmuştu. Zübeyr, Ali'nin bu hatırlatması üzerine bu husustaki Hz. Peygamber'in: "Fakat sen bunda haksız olacaksın!" sözünü gayet iyi hatırladı ve anladı ve derhal savaş yerini bunun üzerine terk etti."

Buharı ve Müslim Ebu Hüreyre'den şu hadîsi ittifakla rivayet ederler: "Ümmetimden iki büyük taife, birbiriyle kıyasıya savaş yapmadıkça kıyamet kopmaz! Her iki taifenin dâvası aynı olduğu halde, aralarındaki bu savaşta, çok büyük sayıda insanlar ölecektir [149]

Fitnelerin Zuhuru İle İlgili Diğer Hadîsler

Beyhakî'nin rivayetine göre Ali (r.a.) şöyle demiştir: Bir gün Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Vaktiyle îsrâil Oğulları aralarında ihtilafa düştüler, bu ihtilâfı kaldırsınlar diye her iki taraftan birer hakem tayin ederek iki hakemi bir araya getirdiler. Bu hakemler ise, ihtilâfı bertaraf edecekleri yerde daha da artırıp sapıttılar ve başkalarının sapıtmalarına da sebeb oldular. Benim ümmetim de yakında ihtilâfa düşer ve bu ihtilâfı halletmeleri için iki hakem gönderirler. Bu hakemler ise, hem kendileri sapıtırlar, hem de kendilerine tabî olanların sapıtmalarına sebeb olurlar."

Taberânî ise Ebu Mûsâ el-Eş'orl'den şu haberi nakleder: Bir gün Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Benim şu ümmetimde iki hakem çıkar, bu iki hakemden her biri sapıtır, kendilerine uyanların sapıtmasına da sebeb olur."

Süveyd bin Gufle der ki: "Ben Ebu Musa'nın bizzat kendisine sordum ve: "Allah aşkına doğru söyle, bununla Peygamber (s.a.v.) seni kasdederek şöyle buyurdu değil mi: "Benim ümmetimde muhakkak fitne çıkar! Sen de ey Ebu Mûsâ, bunun içinde bulunursun! îşte o'zaman sen; oturur olacağına uyuyan ol, ayakta olacağına oturur ol, yürüyen olacağına ayakta dikilen ol! Zira senin için hayırlı olan budur!" îşte Peygamberimiz böyle buyurup, başkalarını umûmî olarak zikrederken seni de husûsî olarak anmıştı, değil mi?" [150]

Beyhakı ve sahihtir kaydiyle Hâkim Ebu Sald'den şu haberi nak-letmiştir: "Bir gün yolda giderken bizler, Peygamber (s.a.v.) ile beraber bulunuyorduk, derken Hz. Peygamber'in pabucunun bağı koptu. Ali bunu yamayıp bağlamak için geri kaldı. Bu şurada Hz. Peygamber buyurdu ki: "İçinizden bazıları, benim Kur'ân'ın tenzili (indirilmesi) üzerine savaştığım gibi, Kur'an'm te'vîli (yorumu) üzerine savaşmak zorunda kalacaktır!" Oradakilerden Ebu Bekr: "Ben mi ey Allah'ın Resulü?" diye sordu. Peygamberimiz:" Hayır" buyurdu. Ömer de: "Ben mi?" diye sordu. Peygamberimiz ona da: "Hayır, sen değilsin" diyerek cevab verdi ve devamla: "Fakat o, şu pabuç yamayan adamdır!" buyurdu. [151]

Hakim Ebu Eyyüb'tan şöyle rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) Ali'ye: "Sözünden dönenlerle, zalimlerle ve dinini terkedenlerle savaşmasını emretti!" [152]

Ebu Yâlâ, Beyhakî, Ebu Nuaym ve sahihtir kaydiyle Hâkim Ali'den şöyle rivayet ederler. Peygamber'in (s.a.v.) bana emânet ettiği bilgiler a-rasmda: "Kendisi'nin vefatından sonra ümmetin bana haksızlık edeceği de bulunmaktadır."

Yine Ebu Yâlâ ve sahihtir kaydiyle Hâkim'in verdiği haberler arasında, İbn-i Abbas'ın şu rivayeti de vardır: "Peygamber (s.a.v.) Ali'ye hitaben buyurdu: "Sen. benden sonra bazı zorluklarla karşılaşacaksın!"

Ali bunun üzerine Hz. Peygamber'e: "Ey Allah'ın Resulü, dînimde selâmet üzere bulunduğum halde mi?" diye sordu. Peygamberimiz de: "Evet, dîninde selâmet üzere bulunacaksın!" buyurdu.

Humeydı, İbn-i Ebu Amr, Bezzâr, Ebu Yâlâ, îbn-i Hıbbân, Hâkim ve Ebu Nuaym Ebu'l-Es'ved et-Düyeîî'den şu haberi nakletmişlerdir: "Abdullah bin Selâm, Ali'ye giderek dedi ki: "Ey Ali, sakın Irak'a gitme, eğer gidersen orada sana kılıç isabet eder" dedi. Bunun üzerine Ali de şu karşılığı verdi: "Allah'a yemin ederim ki, bunu bana Resûlulîah Efendimiz de söylemişti."

Ebu Nuaym, tek başına seukettiği bir rivayette Ali'nin şöyle dediğini nakleder: "Peygamber (s.a.v.) bana buyurdu ki: "Yakında bazı fitneler çıkacak ve sen kavminle çatışmak zorunda kalacaksın." Ben bunun üzerine: "Ey Allah'ın Resulü, bana neyi tavsiye ve emredersiniz?" diye sordum. Resûlulîah Efendimiz de bana: "Allah'ın Kitabı ile hükmet!" emrini vermişti. [153]

Hâkim îbn-i Mes'ûd'dan şu haberi nakleder: Peygamber (s.a.v.) bizlere hitapla: "Yedi fitneden sakınınız! Bunlardan biri Medine'den çıkar, biri Mekke'de meydana gelir. Biri Yemen'den çıkar. Biri Şam'dan gelir. Biri doğudan, bir diğeri de batıdan gelir. Biri de Şam'ın içinden çıkar ki bu da Fitne-i Süfyânî'dir" buyurdu.

Hadîsin râvîsi İbn-i Mes'ûd der ki: İçinizden bazıları bu fitnenin ilk çıkacak olanlarına yetişir. Bu ümmetten bazıları da sonraları çıkacak olanlarına yetişir." Velîd bin el-Ayyâş da bu konuda şöyle demiştir: "Medîne'den çıkan fitne, Talha ve Zübeyr fitnesi idi. Mekke'de çıkan fitne ise, Abdullah bin Zübeyr fitnesi idi. Şam fitnesi ise; Ümeyye Oğulları fitnesidir. Doğudan gelecek olan fitneye gelince, işte bu da o taraftan gelecek olan fitnedir."[154]

Peygamberimizin, Kureyşli Bâzı Gençleri Ve Altmışıncı Hicret Yılında Olacakları Haber Vermesi

Buharî ve Müslim ittifakla Ebu Hüreyre'den şu hadîsi rivayet e-derler: "Benim ümmetimin helak olması, Kureyş'ten bazı gençlerin ellerinde olacaktır."

Ebu Hüreyre, bunu söylediği zaman o gençlere lanet okuyan Mervân bin Hakem'e karşı dedi ki: "Ben istersem, onların kimler olduğunu "Fülanm oğlu, fülanm oğlu fülan" diyerek açık isimleriyle bildirebilirim!" [155]

Beyhakî de Ebu Saîd el-Hudrî'den şu hadisi rivayet etmiştir: "Ben, Peygamber'in (s.a.v.) şöyle buyurduğunu duydum: "Altmış yıl sonra yeni bir nesil gelir, bunlar namaz kılmaz, şehvetlerine tabî olurlar ve cehennemi boylarlar. Bunlardan sonra farklı bir nesil daha gelir. Bu nesil de çok Kur'ân okur, fakat okudukları Kur'ân, gırtlaklarından aşağı inmez! içlerini, hidâyet nuruyla aydınlatmaz."

Beyhakî îmam-ı Şabî'nin şöyle dediğini rivayet eder: Ali (r.a.), Sıffin'den döndüğü zaman insanlara şöyle hitap etmiştir: "Ey insanlar! Sizler bugün Muâviye'nin emirliğini kerîh görmeyiniz: Muâviye'nin vefatından sonra, nice başların karpuz keser gibi omuzlardan kesilip u» çurulduğunu görürsünüz."

Ahmed, Bezzâr sahih bir senedle Ebu Hüreyre'nin şöyle dediğini rivayet eder: "Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Altmışıncı yılın şerrinden Allah'a sığınınız! Aynı zamanda gençlerin emirliğinden de Allah'a sığınınız! tyi biliniz ki alçak oğlu alçak iş başına gelmedikçe şu fânî dünyanın sonu gelmez."

Beyhakî ise Ebu Hüreyre'ye âit şu haberi nakletmiştir: "Ebu Hü-reyre Medine sokaklarında dolaşırken: "Allah'ım, altmışıncı yılı bana gösterme!" diyerek yürürdü." Yazıklar olsun size, Muâviye'yi ne de çok

kerih görüyorsunuz!. Allah'ım, gençlerin emirlik devrini de bana gösterme!" diyerek Allah'a niyaz ederdi."

îbn-i Ebu Şeybe, Ebu Yâlâ ve Beyhakî Ebu Zerr'den şöyle rivayet eder: Ben, Peygamber'in (s.a.v.): "Benim sünnetimi ilk değiştirecek olan kişi, Ümeyye Oğullarından bir adamdır!" diye buyurduğunu duydum."

Haberi nakledenlerden Beyhakî der ki: "Bu hadiste haber verilen kişinin, Muâviye oğlu Yezîd olması, çok muhtemeldir." [156]

îbn-i Ment, Ebu Yâlâ, Beyhakî ve Ebu Nuaym Ebu Ubeyde bin Cerrâh'tan rivayet ederler. O demiştir ki: Peygamber (s.a.v.) bir hadislerinde: "Şu din ü devlet, Ümeyye Oğullarından Yezîd denilen bir kişi onu ele geçirinceye kadar dimdik ve dosdoğru devam eder!"

Sahihtir kaydıyla Hakimin Ebu Hüreyre'den tek başına naklettiği bir haber de aynen şöyledir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Yazık şu Araba, yakında kendisine yetişecek olan serden dolayı... Bu şer; altmışıncı yılın şerridir. Bundan sonra emanet, ganimet, sadaka, borç, şahitlik hatır ve para için verilen hükümler de Kitab'a göre değil, keyif ve arzulara göre olur."[157]

Peygamberimizin, Medîne Âliminin Geleceğini Haber Vermesi

Hâkim sahihtir kaydiyle Ebu Hüreyre'den şu haberi nakletmiştir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "insanların Medine âlimine ulaşmak için develerini sürerek yollara çıkacağı günler yakındır. İşte o zaman onlar, Medine âliminden daha bilgili birisini bulamıyacaklardır."

Bu hadisle ilgili olarak Süfyân bin Uyeyne demiştir ki: Biz bu âlimin, Mâlik bin Enes olduğunu kabul ediyoruz."[158]

Peygamberimizin, Zeyd Bin Sûhân İle Cündübün Hallerini Haber Vermesi

Ebu Yâlâ, îbn-i Mende, Beyhakî Ali'nin şöyle dediğini rivayet e-derler: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "içinizden herhangi biri, cennete kendisinden Önce uzuvlarından bazısı gidecek olan bir adama bakmak isterse, işte Zeyd bin Sûhân'a baksın!" Yine îbn-i Mende ile îbn-i Asâkır Büreyde'den şöyle rivayet ederler; Peygamber (s.a.v.), ashabı ile birlikte giderken: "Ah şu Cündüb, ne Cündüb'tür! Şu Zeyd, ne Zeyd'dir" buyurdu. Ashab sordu: "Ey Allanın Resulü, siz iki adamdan mı bahsediyorsunuz?" Peygamberimiz: "Cündüb, kahraman adam! Kılıcını çeker ve bir darbe indirir, bununla (hakkı bâtıldan ayırdığı gibi), tek başına bir ümmet oluverir. Hayırlı Zeyd'e gelince: O da kahraman bir adam. Savaşta elini kaybeder, eli kendisinden önce cennete gider."

Velîd bin Ukbe, Osman bin Affân (r.a.) zamanında Küfe'ye vali olmuştu. Bir sihirbazı sokak başına oturtmuş, insanlara ölüyü dirilttiğine dâir birtakım sihirbazlık ve hokkabazlık oyunları gösteriyordu. Bu, Cündüb un kulağına gitti. Kılıcını kuşanıp oraya gitti. Baktı ki söylenenler doğru imiş. Kılıcını çekip sihirbazın başını gövdesinden ayırıverdi ve sonra: "Ey sihirbaz, haydi şimdi kendi nefsini dirilt bakalım!" diye haykırdı. Zeyd bin Sûhân'a gelince:-Bu zâtın eli Kadisiye meydan muharebesinde kesilmiştir. Sonra Hz. Ali ile birlikte Cemel vak'asma katıldı ve oradr öldürüldü.

(îbn-i Asâkîr, bunun bir benzeri rivayeti; Ali'den, îbn-i Abbas'tan ve İbn-i Amr'den de rivayet etmiştir. [159]

îbn-i Sa'd ise, el-Eclah tarikiyle Ubeyd bin Lâhık'tan şu haberi nakleder: Peygamber (s.a.v.) bir seferde idi. Ashabtan bir grup, şarkılar söyleyerek geldi ve inip yerleşti. Sonra bir başka grup gelip mola verdi. Peygamberimiz de ashabının bazı ihtiyaçlarını karşılamak istedi. O da bu maksatla inip mola verdi ve şöyle demiye başladı: "Cündüb, bu Cündüb kimdir? Şu eli kesik hayırlı Zeyd de kimdir?" Sonra işi bitince binip yola koyuldu. Ashabı da kendisine yaklaşarak, az önce söylediklerinin mânâsını kendisinden sordular. Peygamberimiz de kendilerine şu cevabı verdi: "İlci adam. Bu ümmette görülürler. Bunlardan biri ki Cündüb'tür; kılıcını çekip kuvvetle vurur ve bununla bâtılı yok edip hak ile onun a-rasını ayırır. (Yâni bâtılı uzaklaştırmış olur.) Diğeri ise Zeyd'dir; bu da Allah yolunda elini kaybeder. Sonra Zeyd'in cesedinin geri kalanını da cennete göndererek, kendinden önce cennete gitmiş bulunan parçasıyla birleştirir."

ilgili hadisi açıklamak üzere el-Eclah demiştir ki: Cündüb bin Zü-beyr el-Gâdırî'dir, Velîd bin Ukbe'nin yanında onun sihirbazını öldürmüştür. Zeyd bin Sûhân ise: Elini Celulâ Savaşında Allah yolunda kaybetti, sonra kendisi de Cemel olayında şehid düştü."

Hâkim Hasan-ı Basrî'den şu haberi nakletmiştir: Küfe emirlerinden biri, bir sihirbazı halkın önüne takdim ederek, birtakım oyun ve icrââtta bulunmasını emretti. Sihirbaz emîrin emri üzerine icrââta başladı. Halk çok sayıda toplanıp seyrediyordu. Cündüb'ün bundan haberi olunca hemen kılıcını kuşanıp oraya geldi. Baktı ki, durum aynen kendisine söylendiği gibidir. Hemen kılıcını çekip sihirbazın kellesini uçuruverdi. Halk bunu görünce korkuya kapılıp dağılmaya başladı. Cündüb halka hitaben dedi ki: "Ey insanlar, korkmaymız! Benim sizinle bir işim yoktur, benim maksadım sihirbaz idi. işte onun da vücûdunu ortadan kaldırmış oldum." [160]

tbn-i Asâkîr'in yine bu konuda Haris el-Aver'den rivayeti de şöyledir: Peygamberimizin (s.a.v.) anlattığı şeyler arasında "Zeydü'1-Hayr = Hayırlı Zeyd" diye anılan Zeyd bin Sûhân da vardı. Peygamberimiz'in bu husustaki sözü şöyleydi: "Yakında ashabımı gören tabiîn nesli arasında bir adam bulunur. O, Zeydü'l-Hayr'dır. Onun vücûdundan bir parça, kendisinden Önce cennete gidecektir. Yirmi sene sonra da kendisi (şehîd olup) cennete gidecektir."

İşte bu Hayırlı Zeyd, Nehâvend taraflarındaki bir savaşta sol elini kaybetti. Yirmi sene sonra da Cemel vak'asına katıldı ve burada öldürüldü. Öldürülmezden az önce demişti ki: "Ben bir rüya gördüm. Bu rüyamda yirmi sene önce kaybettiğim elim, yukarıdan bana "haydi gel, gel!" diye işaret ediyordu. Kanâatim odur ki, ben artık Ölüp elime kavuşacağım." Ve dediği gibi o, bu savaşta Ali'nin yanında şehid düşmüştür."[161]

Peygamberimizin, Ammâr Bin Yâsir'in Katledileceğini Haber Vermesi

Buharı ve Müslim'in ittifakla Ebu Saîd'den, ayrıca Müslim'in tek başına Ümmü Seleme ve Ebu Katâde'den rivayet ettikleri hadîs şöyledir: Peygamber (s.a.v.), Ammâr'a hitaben buyurdu ki:

"Ey Ammâr seni, isyan eden topluluk öldürür!"

Bu hadîs, mütevâtirdir. Mütevâtir Hadîsler adlı kitabımızda beyan ettiğimiz gibi, bu hadîsi yirmiye yakın sahâbî rivayet etmiş bulunuyor.[162]

Beyhakî ve Ebu Nuaym, Ammâr'ın âzadlı kölelerinden şu haberi nakletmiştir: "Ammâr bir gün hastalanmıştı. Hastalığı giderek ağırlaştı. Derken bayıldı. Bizler ise onun etrafında toplanmış ağlaşıyorduk. Bir müddet sonra kendine geldi ve bizlerin ağlaşmakta olduğumuzu gördü. Dedi ki: "Benim, böylece yatağımda öleceğimi mi zannediyorsunuz? Bana Sevgili Resûlullah (s.a.v.) haber verdi ki: "Beni ancak halîfeye isyan etmiş bir topluluk öldürecektir ve benim dünyadan son nasibim de bir içim süt olacakmış."

Ahmed, İbn-i Sa'd, Taberânî, Beyhakî, Ebu Nuaym ve sahihtir kaydiyle Hâkim, Ebu'l-Bahterl'den şu haberi nakletmişlerdir: Ammâr bin Yâsir, Sıffîn savaşında kendisine bir içim süt getirilmesinden sonra, bu sütü içti ve gülmeye başladı. Kendisine: "Niçin gülüyorsunuz?" diye sordular. O da cevaben dedi ki: "Peygamber (s.a.v.) bana demişti ki: "Ey Ammâr, senin dünya nimetlerinden en son içeceğin, bir içimlik süt olacaktır!" İşte ben bunun için (şehîd olarak ölümüm yaklaşmıştır) diye gülüyorum."

Ammâr bin Yâsir, böyle söyledi, sütünü içtikten sonra savaşmaya başladı ve şehîd oldu.

(Bu, bu şekilde Ammâr'dan diğer tarîkler ile de rivayet edilmiş bulunmaktadır. Keza Ruzzîn dahi bunu bu şekilde Ebu Hüreyre'den rivayet etmiş bulunmaktadır.)

Yine Hakimin sahihtir kaydiyle Huzeyfe'den de bir rivayeti var. Onun bu rivayetine göre Huzeyfe demiştir ki: Ben, Peygamberimizin (s.a.v.) Ammâr'a hitaben: "Ey Ammâr, seni isyan etmiş bir topluluk öldürecektir! Senin dünyâ nimetlerinden en son alacağın, bir içimlik süt olacaktır" buyurduğunu işittim."

Ahmed, Taberânî ve Hâkim Amr bin el-As'tan şu haberi naklet-mislerdir: "Ben, Peygamberin (s.a.v.): "Allah'ım, gerçekten sen Ammâr sebebiyle şu Kureyşi tahrik etmiş oldun (da onlar aklını Ammâr'a takmış bulunuyorlar.) Şüphesiz Ammâr'ın katili de cehenne [163] mdedir!" diye buyurduğunu işittim."

İbn-i Sa'd da bu konuda Huzeyl'den şöyle bir haber nakletmiştir: "Adamın biri, Peygamber'e (s.a.v.) gelip: "Yâ Resûlallah, Ammâr yıkılan duvar altında kaldı ve öldü!" diye bir haber getirdi. Peygamberimiz ise: "Hayır Ammâr Ölmedi!" karşılığını verdi. Sonradan anlaşıldı ki, gerçekten Ammâr ölmemiştir." [164]

Peygamberimizin, Hakra Ehlinin Öldürüleceklerini Haber Vermesi

Beyhakî Eyyûb bin Beşîr el-Evsî'den şu haberi rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) bir seferde iken yolu Zühre Harrası'na uğramıştı. Burada biraz durakladı ve: "Innâ lillah ve innâ ileyhi râciûn!" buyurdu. Ölüm olayında söylenmesi âdet ve sünnet olan bu sözün, O'nun tarafından burada söylenmesi üzerine ashâb, bunun sebebini sordular. Peygamberimiz de: "Bu Harra'da ashabımdan sonra ümmetimin hayırlıları olan kimseler öldürüleceklerdir. Bu sebeble böyle söyledim."

Beyhakî'nin bu rivayeti mürseldir. Fakat Beyhakî kendisi der ki: "îbn-i Abbas'ın bir âyeti tefsir sadedinde söylediği bir sözde bunu te'yîd eder mâhiyettedir." [165]

Yine Beyhakî, Hasan-ı Basrı'den şu haberi nakletmiştir: "Harra o-layında Şamlılar Medine'de o kadar adam Öldürdüler ki, hattâ Medine lilerden neredeyse bir tek kişi bile kurtulamıyacaktı."

Yine Beyhakî'nin rivayetine göre Mâlik bin Enes de şöyle demiştir: "Harra Olayı Gününde yalnız Kur'ân hafızlarından tam yediyüz kişi öldürüldü. Bunların üçyüz tanesi Ashab-ı Kiram efendilerimizdendi. Bu olay, Müâviye'nin oğlu Yezîd zamanında olmuştur."[166]

Bir de bu konuda Beyhakî'nin Muğîra tarikiyle sevkettiği bir haber var. Bu da şöyledir: "Yezîd'in komutanlarından Müslim bin Ukbe, Medine'yi yağma ettirdi: Burada üç gün müddetle herşeyi mübâh ilân etti. Bu sırada ehl-i islâmın ırz ve nâmûsu Öylesine çiğnendi ki, bakire kızlardan bin kadarı, bakireliklerini zâyî ettiler." [167](Medine yakınındaki Harra olayı, hicretin altmış üçüncü yılında vukua gelmiştir.)[168]

Peygamberimizin, Merci Azrâ'da Mazlum Olarak Öldürülenleri Haber Vermesi

Yâkûb bin Süfyân Târih'inde, Beyhakî ve îbn-i Asâkır Ebu'l-Esved'den şu haberi nakletmiştir: "Bir gün Muâviye, mü'minlerin annesi Âişe'yi ziyarete gitti. Aişe validemiz kendisine: "Ey Muâviye, Azrâ'da Hucür ve arkadaşlarını nasıl ve niçin öldürttün?" diye çıkıştı, Muâviye ise şu cevabı verdi: "Ben, onların yaşamasını bu ümmet için zarar, öldürülmelerini ise iyilik olarak gördüm ve bu görüşle öldürttüm." Muâviye'den bu cevabı alan Aişe validemiz de şunu ilâve ettiler: "Ben ise, Peygamberin (s.a.v.) bu hususta: "Azrâ'da ümmetimden bazı kimseler mazlum oarak öldürülecekler! Bu mazlumların hatırı için Allah da buğzeder, Allah'ın melekleri de" diye buyurduğunu işitmiştim."

(Bu hadîs mürseldir.)

Beyhakî ile îbn-i Asâkır Ali bin Ebu Tâlib'ten de şu haberi nakletmiştir: Ali, Iraklılara hitaben dedi ki: "Ey Iraklılar, sizden yedi kişi Azrâ denilen yerde katledilir. Bunların meseli, Kitâbımız'da anlatılan Ashâb-ı Ühdûd'un meselidir." Ali'nin bu sözüne uygun olarak yedi kişi: yâni Hucür ve arkadaşları Merc-i Azrâ'da katledildiler."

Ebu Nuaym bu konuda der ki: Meşhur Zeyyâd bin Sümeyye hutbe okuyordu. Ümeyye Oğullarının âdeti veçhile hutbede Ali'yi andı ve onu kötüledi. Hucür bin Adiyy de eline bir taş alarak Zeyyâd'a attı. Bu suretle onu, Ali'yi kötülemekten menetmek istedi. Zeyyâd ise bunu şikâyet olarak Muâviye'ye yazdı. Muâviye de Hucür bin Adiyy ile arkadaşlarının kendisine gönderilmelerini emretti. Bunlar yola çıkarıldılar. Şam'a doğru giderlerken Merc-i Azrâ denilen yere gelip mola vermişlerdi. Bu sırada, kendilerini öldürmeleri için Muâviye'nin gönderdiği a-damlar da buraya gelip onlarla karşılaştılar ve onların hepsini öldürdüler."

(Beyhakî, Ali'nin bu husustaki yukarıda geçen sözüyle ilgili olarak der ki: "Hz. Ali, böyle bir sözü kendiliğinden söylemiş olamaz. Muhakkak o bunu, Hz. Peygamber'den işitmiş olması sebebiyle söylemiştir.) [169]

Peygamberimizin Amr Bin Hamık’ın Öldürüleceğini Haber Vermesi

İbn-i Asâkır Rifâa bin Şeddâdel-Becelî'den şu haberi nakletmiştir: "Ben, Muâviye onu yakalamam için emir verdiği zaman onunla beraber kaçıp yola çıkmıştım. Yolda giderken o bana dedi ki: "Ey Rifâa, Peygamberimiz (s.a.v.), onların beni öldüreceğini haber vermiştir. Hem dahî bilmelisin ki, ins ve cin, benim kanıma ortak olmuştur." O bana bunları söyler söylemez, peşimize takılan atlıların da ileriden görünmeleri bir oldu. Ben derhal Amr bin Hamık'a veda ederek kendisinden ayrıldım ve sıvışarak kayboldum. Tam bu sırada yılanın biri, onun üzerine atılarak kendisini sokup öldürdü. Muâviye'nin atlıları geldikleri zaman, ancak onun ölüsüne yetişmiş oldular. Başını keserek götürdüler ve islâm tarihinde kesilip de emîr'e hediye edilen ilk müslüman başı da bu oldu." [170]

Peygamberimizin Zeyd Bin Erkam’ın Âmâ Olacağını Haber Vermesi

Beyhakî Zeyd bin Erkam'dan rivayet eder. O şöyle demiştir: Bir gün ben, hasta olmuştum. Peygamber (s.a.v.) beni ziyarete ve geçmiş olsun, demeye geldi ve beni şu sözleriyle teselli buyurdu: "Senin bu hastalığın, korkulacak ve sana zararı olacak bir hastalık değildir. Fakat ileride, benden sonra yaşıyacak ve âmâ olacaksın. O zaman hâlin nasıl olacak?" Ben, Resûlullah Efendirniz'in bu sözü üzerine dedim ki: "O zaman ben de, sabreder, sabrımın sevabını da Allah'tan ümîd ederim." Peygamberimiz (s.a.v.) de bunun üzerine şu müjdeyi verdiler: "Bu takdirde sen de cennete girersin! Hem de hesaba çekilmeksizin."

(Zeyd bin Erkam, gerçekten Peygamber'in (s.a.v.) vefatından sonra âmâ oldu. Sonra Allah Teâlâ kendisine gözlerini bağışladı (gözleri iyi olup görmeye başladı.) Daha sonra da vefat etti. [171]

Peygamberimizin, Bazı İmamların, Namazı Vaktinin Dışında Kıldıracaklarını Haber Vermesi

îbn-i Mâce ve Beyhakî îbn-i Mesûd'dan rivayet ederler. O şöyle demiştir: Resûlüllah (s.a.v.) buyurdu: "Sizler bazı insaniar göreceksiniz ki onlar, namazlarım vaktinde kılmayacaklar. Onlara yetiştiğiniz zaman, namazınızı evlerinizde ve vaktinde kılınız! Sonra gidip onlara u-yarak kılınız ve onların arkasında kıldığınız bu namazı, nafile sayınız." [172]

Beyhakî ile Ebû Nuaym'in yine îbn-i Mesûd'dan rivayeti şöyledir: Peygamberimiz (s.a.v.) buyurdu: "Yakın bir gelecekte işlerinizin başına öyle adamlar geçecektir ki, onlar sünneti söndürüp bid'ati îlân edeceklerdir! Namazı da vaktinden geciktireceklerdir..." [173]

îbn-i Mâce de Ubâdetü'bnü Sâmit'in Peygamberimiz'den şöyle rivayet ettiğini bildirir: "Yakında bazı emirler (devlet adamları) gelecek, bunların çok meşgaleleri olacak, bu yüzden namazı vaktinden geciktirecekler. Siz, (namazlarınızı vaktinde kılıp) onların arkasında kıldığınız namazı, nafile olarak niyet ediniz..."

(Ben derim ki, bu hadîslerin haber verdiği ümerâ (devlet adamları), Ümeyye Oğulları idi... Çünkü onlar, bununla tanınırlar, bununl a meşhurdurlar.. . Durum, Ömer İbn-i Abdül-Azîz zamanına kadar devam etmiştir. O gelmiş, namazı vaktinde kıldırarak durumu düzeltmiştir.) (Suyûtî)[174]

Peygamberimizin Bazı Kimselerin Ömrünü Ve O Neslin Ne Zaman Tükeneceğini Haber Vermesi

Buharı ve Müslim îbn-i Ömer'den şöyle rivayet ederler: Bir gece Peygamber (s.a.v.) bize yatsı namazını kıldırdıktan sonra ayağa kalkıp şöyle buyurdu: "Şu geceyi görüyorsunuz ya, işte bu geceden itibaren yüz sene sonra, bugün yeryüzünde yaşamakta olanlardan hiç biri hayatta kalmayacaktır."

(Peygamberimiz bu sözüyle o neslin yüz sene sonra tükeneceğini haber vermiş oluyordu... -Suyûtî-)

Müslim'in Abdullah bin Câbir'den rivayetinde ise şöyle denilmektedir: "Siz bana kıyametin ne zaman kopacağını soruyorsunuz. Bunu bilmek ise, ancak Allah'a mahsustur. Ben ise sizlere, sadece, bugün yeryüzünde yaşamakta olanlardan yüz sene sonra kimsenin kalmayacağım haber veriyorum!"

Müslim'in senedlerine dayanarak naklettiği bir habere göre, Pey-gamberimiz'in ashabından Ebu't-Tufeyl şöyle demiştir: "Peygamberi-miz'i görenlerden benden başka kimse hayatta kalmamıştır."

(Gerçekten de Ebu't-Tufeyl, yüzüncü senenin başında vefat etmiştir.)

Hâkim, Beyhakı ve Ebû Nuaym'in Muhammed bin Zeyyâd el-Elhânî tarikiyle Abdullah bin Büsr'den şu mealde bir rivayetleri vardır: Peygamber (s.a.v.) bir gün Abdullah bin Büsr'e işaretle: "Şu delikanlı bir asır yaşıyacaktır!" buyurdu. O da tam yüz sene ömür sürdü. Bu Abdullah'ın yüzünde göze batacak şekilde bir siğil vardı. Peygamberimiz: "Ve bu delikanlı, yüzündeki siğil sönmeden de ölmez" buyurmuştu... Hakîkaten o vefat etmezden önce, yüzündeki siğili de sönmüştü...

Yine bu cümleden olarak İbn-i Sa'd ve diğerlerinin kaydettiği şu haber de manidardır: Habîb bin Müslime, Medine'ye gelip Peygamberi-miz'i görmek istedi... Arkasından da babası yetişti ve Peygamberimizde hitaben dedi ki: "Bu oğlum, benim elim ve ayağım demektir. Onu yanınızda alakoyub da asker yapmayınız!" Peygamber Efendimiz de onun oğlu Habîb'e hitaben: "Haydi babanla git, o yakında vefat eder, sen de o zaman bana gelirsin" buyurdu. Babası da gerçekten o sene vefat etti." (Habîb, ertesi sene asker olup cihâda iştirak etti.)[175]

Peygamberimizin, Numan Bin Beşir'in Şehid Olacağını Haber Vermesi

İbn-i Sa'd, Asım bir Ömer bin Katâde'den rivayet ediyor: "Amre bint-i Ravâha, bir beze sarmış olduğu çocuğunu, yâni Nûmân bin Beşîr'i alarak, Hz. Peygambere getirdi ve: "Ey Allah'ın elçisi, çocuğumun ileride malının ve çocuklarının çok olması için dua ediveriniz!" diyerek ricada bulundu... Peygamberimiz de ona verdiği cevapta buyurdu ki: "Sen onun, dayısı Abdullah bin Ravâba kadar yaşamasına razı değil misin? O Abdullah ki, övülecek bir şekilde yaşadı ve şehîd olarak ölüp cennete girdi!"

Yine îbn-i Sa'd, Müslime bin Muhârib'ten ve başkalarından şu haberi nakletmiştir: "Mervân bin Hakem'in hilâfeti zamanında Merc-i Râhit Savaşında Dahhâk bin Kays öldürüldüğü zaman, Nûman bin Beşîr Humus tan kaçmak istedi. Kendisi, buranın valisi idi... Mervan'a muhalefet etmiş ve Abdullah bin Zübeyr için çalışıp davette bulunmuştu... Kaçınca Humuslular peşine düşüp onu yakaladılar ve katlettiler. Peygamber Efendimiz ise bu hususta; "...Şam ehlinden bir münafığın onu öldüreceğine dâir" işarette bulunmuştu..."[176]

Peygamberimizin, Yalan Hadis Rivayet Eden Şeytanları Ve Hadis Namına Yalan Söyleyenleri Haber Vermesi

Müslim'in Ebû Hüreyre'den rivayetine göre, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

"Ümmetimin son zamanlarında bazı insanlar zuhur eder ve bunlar, sizlerin ve sizlerin atalarının hiç duymadıkları şeyler konuşurlar... Bunlar, müthiş yalancılardır! Bunların zararından ve saptırmasından son derece sakınınız!"

îbn~i Adiyy ve BeykakVnin rivayetinde de: "tblîs, sokak sokak dolaşıp: "Bana falanca da şu hadîsi rivayet etti" diyerek hadîs rivayet etmeye kalkışmadıkça, kıyamet kopmaz!" buyurulmuştur..." [177]

îbn-i Adiyy ve Beyhakî, îsâ bin Ebu Fâtıma el-Fizârî'den nakleder. O demiştir ki: "Bir gün ben, Mescid-i Haram'da bir üstadın yakınında oturuyordum. O bana hadîs yazdırıyordu ve: "Bana el-Şeybânî rivayet etti" dedi. Baktım, onun yanında birisi var, o da: "Bana el-Şeybânî rivayet etti" dedi. Üstad: "Bana el-Şeybânî el-ŞaTrî'den rivayet etti" dedi. Yanındaki adam ise: "Bana el-Şa'bfnin kendisi rivayet etti" dedi. Bu sırada üstad: "O da el-Hâris'ten rivayet etmiştir" dedi. Yanındaki adam ise: "Vallahi ben, el-Hâris'in kendisini gördüm, bana bizzat kendisi rivayet etti" diyerek and içti. Üstad: "El-Hâris ise Ali'den naklet-miştir" dedi. Yanındaki adam ise: "Vallahi ben Ali'nin kendisini gördüm ve onunla Sıffîn savaşına katıldım!" diyerek yemin etti. Ben bu durum karşısında hayret edip, hemen Allah'a sığındım ve Ayete'l-Kürsfyi okumaya başladım. "Velâ yeûdühû hıfzuhümâ" kısmına gelip bunu da okuduğum zaman, baktım ortalıkta birşey kalmamıştır. Yâni bana musallat olup yanıltmaya çalışan tblîs, kayıplara karışmıştır."[178]

Peygamberimizin, Dördüncü Asırda İnsanların Değişeceğini Haber Vermesi

tmrân bin Husayn'dan Müslim rivayet ediyor, O şöyle demiştir: "Resûlüllah (s.a.v.) buyurdu: "Sizin en hayırlılarınız, benim asrımda o-lanlannızdır! Sonra, benim asnmdakilere yakın olanlardır, sonra da bunlara yakın olanlardır. Bunlardan sonra ise Öyle adamlar gelecektir ki, hıyanet edip emniyetten eser bırakmayacaklar, şahitlik etmeleri is-tenilmediği halde şahitlik edecekler, adayacaklar fakat adaklarını yerine getirmeyecekler... Çokça yiyip bol kilo almak ve şişmanlamak ise, onlarda moda olacak... (Halbuki mü'min birtek karnını doyurmak için yer. Münank ise, yedi karnım doyurmak için yer.)[179]

Peygamberimizin, Bir Topluluğa, İçlerinden En Son Ölenin Ateş İçerisinde Öleceğini Haber Vermesi

BeyhakVnin Ebû Nadra tarikiyle Ebû Hüreyre'den rivayeti şöyledir: "Peygamber Efendimiz, bir gün karşılaştığı bazı kimselere hitaben: "Sizin içinizden en son vefat edecek olan kişi, ateş içerisinde ölecektir" buyurdu. Bunların içinde Semura bin Cündüb de vardı. Ebû Nadra demiştir ki: Gerçekten bunların en son vefat edeni, Semura olmuştur."

Hafız Abdürrezzâk'ın rivayetine göre, bunlar üç kişi olup: Ebû Hüreyre, Semura ve diğer bir adam,.. Bu üçüncü adam, adı geçenlerin her ikisinden önce vefat etmiştir. Bu yüzden birisi eğer Ebû Hüreyre'yi kızdırmak isterse: "Haberin var mı, Semura vefat etti" deyi verirmiş... Ebû Hüreyre de bunu duyunca ateş içinde ölmek korkusuyla bayılıp düşermiş... Sonunda Ebû Hüreyre de Semura'dan önce vafet etti."

Ibn-i Asâkîr'in Muhammed bin Sîrîn'den nakline göre, yukarıda geçen, (Peygamberimiz'in önceden haber verdikleri veçhile) Semura bin Cündüb'ün vefatı da şöyle olmuştur: Bir gün Semura, Arapların Gezâz Hastalığı dedikleri puntaya tutulmuş... Aşırı derecede üşütmekten tir tir titriyormuş. Titremekten adetâ yerinde duramaz olmuş ve büyük bir kazanın su ile doldurulmasını ve altında kuvvetli ateş yakılmasını emretmiştir. Derhal onun bu emrini yerine getirmişler. O da suyu kaynamakta olan bu kazanın üzerine bazı şeyler koydurup oturmuş, kendisini şiddetle kaynamakta olan suyun buharına vermiş... Böylece ısınıp titremekten kurtulmak istemiş... Derken kazanın üst tarafına konulan şeyler ansızın çökmüş, Semura da kazanın içine düşerek ölmüştür."[180]

Peygamberimizin, Bîr Topluluğa İçlerinden Birinin Cehennemlik Olduğunu Haber Vermesi

Taberânî ve diğer bazıları, RâfV bin Hudeyc'in şöyle dediğini kaydeder: "Raccâl bin Anfüve adındaki zâtın, başkalarını imrendirecek derecede devamlı Kur'ân okumakta ve okuyuştaki huşûda pek acâib bir hâli vardı. Hayırlı işlere koşturmakta da şaşılacak bir durumda görülürdü. Bir gün bizler bâzı arkadaşlarla oturuyorduk. Raccâl de yanımızda oturmakta idi. Derken Peygamber Efendimiz çıkageldi ve buyurdu ki; "Şu topluluktan birinin yeri ateştir!11 Bunun üzerine ben, oradaki insanların tamamını tanımak istedim, baktım: Ebû Hüreyre, Ebû Ervâ, Tufeyl bin Amr ve Raccâl bin Anfüve var... Hepsine dikkatle baktım, hayretler içinde kaldım ve kendi kendime: "Acaba bu şakı adam kimdir ki?" demekten kendimi alamadım. Ben, Resûlüllah Efendimizin vefatından sonra Hanîfe Oğulları'na döndüm. Orada Raccâl in ne yaptığını sordum. Aldığım cevab: "Onun, fitneye kapıldığı, Resûlüllah'ın a-leyhine ve Müseylime'nin lehine şehâdette bulunduğu..." merkezinde oldu. Bu sefer de, yine kendi kendime dedim ki: "Elbette Allah Resûlü'nün buyurduğu haktır!"

Seyf bin Ömer rivayet eder: Farrât bin Hayyân Ebû Hüreyre ve Raccâl, Resûlüllah'm yanından çıktılar... Bu sırada Resûlüllah: "Bunlardan birinin yeri cehennemdir ve onun iki omzu üzerinde hâin bir kafa vardır!" buyurdu. Sonunda Raccâl, Müseyleme'ye katıldı. Bu haber geldiği zaman, Ebû Hüreyre ile Farrât sevinçlerinden secdeye kapandılar."[181]

Peygamberimizin, Velid Bin Ukbe'nin Haline İşareti

Hâkim ve Beyhâkl, Velîd bin Ukbe'nin kendisinden şöyle nakleder:

"Resûlüllah (s.a.v.) Mekke'yi fethettiği zaman, Mekke halkı çocuklarını alıp getirdiler. Resûlüllah da onların başlarını meshedip haklarında hayır duada bulundular... Bu sırada anam da beni, başıma kokular sürerek Rasulullah'a götürdü. Fakat Rasulullah benim başıma meshetmedi ve bana hiç dokunmadı..."

Beyhakî bu hususta der ki: "Şüphesiz bu, Velîd hakkındaki ilâhî takdir icâbı ve bunu yüce Allah'ın Resûlü'ne bildirmiş olması neticesi o-larak böyle olmuştur. Ve daha sonraki Velîd'e âit haberler de bunu te'yîd eder mahiyette olmuştur.. Târihen bilindiği gibi, Velîd Hz. Osman'ın valisi idi ve bu sırada içki içmekle tanınmıştı... Namazı da son derece geciktirmiş olarak (ve bâzan da sarhoş olarak) kıldınrdı... Hz. Osman'ın öldürülmesine kadar varan fitnelerin çıkış sebeplerinden biri de, şüphesiz yine bu Velîd idi..." [182]

Peygamberimizin, Kays Bin Metata'nın Halini Haber Vermesi

Hâtib, Ruvâtü Mâlik adlı eserinde Ebû Seleme bin Abdurahmanhn şöyle dediğini nakleder: "Bir gün, Selmân-ı Fârisî, Suheyb-i Rûmî ve Bilâl-i Habeşî'nin de bulundukları bir topluluk, oturmuş konuşuyorlardı... Derken bu topluluğun bulunduğu yere Kays bin Metâta da geldi... Öfkeyle oradakileri süzdükten sonra şöyle konuşmaya başladı: "Evs ve Hazrecin (Medinelilerin) Muhammed'e ve diğer kendilerinden (Araplardan) olan adamlara sahip çıkıp yardım etmelerini anladık... Peki şu Arap olmayan adamlara ne oluyor? Bunlara niçin sahip çıkılıp yardım ediliyor?"

Orada oturanların içinde Muaz da vardı. Muâz derhal ayağa kalkarak Kays bin Metâta'nın yakasından tutup doğruca Peygamberimiz'e götürdü ve onun söylediklerini O'na haber verdi. Peygamber Efendimiz ise bundan çok öfkelendi ve cübbesini sürüyerek doğruca Mescid'e gitti... Sonra da "namaz toplayıcıdır" diye nida olundu... Ashâb da bunun üzerine Mescid'e toplandılar. Peygamberimiz ise Allah'a hamd ü sena ederek kısa bir hutbe irâd ettiler... Buyurdular ki: "Ey insanlar! Rabbimiz, bir tek Rab'tır, hepimizin atası da Hz. Adem'dir! Dînimiz de birdir... A-raplık dediğiniz şey ise, ne sizlerin anası, ne de babasıdır... Bu, konuşulan bir lisandan ibarettir... Her Arapçayı konuşan Araptır..."

Bu sırada Muaz bin Cebel, kılıcını eline almış duruyordu... Hz. Peygamber'e sordu: "Ey Allah'ın Resulü, bu münafık hakkında ne buyürürsünüz, onun başını vurayım mı?" Hz. Peygamberdin cevâbı ise: "Bırak onu, onun cehenneme yolu var!" oldu."

. Gerçekten de Hz. Peygamber'in vefatından sonra yüz gösteren ir-tidâd olaylarının içinde bu adam da vardı. Sonunda mürted olarak öldürüldü.[183]

Peygamberimizin, İbn-i Abbas'ın Halini Haber Vermesi

Beyhakî ve Ebû Nuaym, Abdü'l-Muttalib'in oğlu Abbas'tan rivayet eder: "Ben oğlum Abdullah'ı Peygamber Efendimiz'e göndermiştim, işini görüp dönecekti... Gittiğinde Peygamberimizin yanında bir adam görmüş ve birşey demeden dönüp gelmiş... Sonra Hz. Peygamber beni gördüğü zaman ben kendisine: "Ey Allah'ın Resulü, oğlum Abdullah'ı bir iş için size göndermiştim. O da yanınızda bir adam gördüğü için bir şey demeden dönüp gelmiş" dedim ve bunu, sırf O'nun yanındaki adama saygısından böyle yapmış olduğunu da haber verdim. Bunun üzerine Hz. Peygamber: "Demek o, O'nu görmüş mü?" dedi. Ben de "evet" dedim. O da: "Onun gördüğü Cebrail idi. Abdullah, sonunda gözleri âmâ olmadan ölmez ve mutlaka kendisine çok geniş bir ilim de yerilmiş olacaktır" buyurdu. [184]

Ebû Nuaym ise, îbn-iAbbas'ın kendisinden şu haberi nakletmiştir; Bir gün Peygamber (s.a.v,) bana dedi ki: "Ey Abdullah, sonunda senin gözlerin âmâ olacaktır." Nitekim de öyle oldu. Yine bir defasında Hz. Peygamber bana: "Gün gelecek, suya batacak ve Ölümden döneceksin!" buyurmuştu. Nitekim gün geldi ben, Taberiye gölüne düşüp ölümden döndüm. Bir defasında da Hz. Peygamber bana, fitneden sonra bir hicret yapacağımı söylemişti. Öyle ümid ediyorum ki bu işaret buyurulan hicret de, Ali bin Ebû Talib'in oğlu Muhammed bin Hanefi'ye'ye olan hicre-timdir. Böyle söylemekle bir yanlışım varsa, Allah beni affetsin. Ali ile oğlu Muhammed'den de Allah razı olsun!"[185]

Peygamberimizin Ümmetinin Yetmiş Üç Fırkaya Ayrılacağını Haber Vermesi

Beyhaki ve Hakim, Ebû Hüreyre'den rivayetle Peygamber'in (s.a.v.) şöyle buyurduğunu rivayet ederler:

"Yahudiler yetmiş bir (veya yetmiş iki) fırkaya ayrılmışlardır. Nâsâra (hıristiyanlar) ise, yetmiş iki fırkaya bölündüler. Benim ümmetim de, yetmiş üç fırkaya bölünür. (Pek çok gurup ve partilere ayrılır.) [186]

Yine Bakim ve Beyhaki'nin Muâviye'den rivayetlerine göre, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Bizden önceki kitap ehli, dinlerinde yetmiş iki fırkaya ayrıldılar. Şu benim ümmetim de yetmiş üç fırkaya ayrılacaktır (ki bunlar hevâ ve bid'at fırkaları olacaktır). Bunların hepsi cehennemdedir. Ancak bir tanesi müstesnadır. Bu ise, cemâattir (yâni sünnet ve cemâat ehli olan müslümanlardır). Yine benim ümmetim i-çinde öyle kavimler bulunacaktır ki, kuduz hastalığına yakalanan bir kişinin bu hastalık nasıl bütün vücuduna işleyip yayılırsa, benim sünnetime aykırı.olan bid'atler de bu kavimlerin bütün vücuduna işleyip yayılacaktır. Öyle ki, vücudlarında bid'atin nüfuz etmediği ne bir damar kalır, ne de bir mafsal." [187]

Yine Beyhaki ile Hakim, îbn-i Ömer'den rivayet ediyorlar. O şöyle demiştir: "Resülüllah buyurdu: "îsrâil oğullarına gelen hastalık ve kötülükler, benim ümmetim üzerine de gelecektir. Hatta onlardan biri, bir mahremine alenen zina etmiş olsa, onları taklit ederek bunu işleyen ümmetim içinde dahi bulunacaktır. Isrâü oğulları yetmiş bir fırkaya ayrılmış idi. Benim ümmetim ise, yetmiş üç fırkaya (daha çok guruplara) ayrılacaktır. Bu fırkaların biri müstesna, diğerleri hep cehennemdedir!"

Peygamberimizin böyle buyurması üzerine, müstesna olan (cehennemde olmayan) bu fırkanın kimler olduğunu sordular. Peygamber Efendimiz de onlara verdiği cevabda aynen şöyle buyurdular:

"Onları cehennemden kurtarıp cennete götüren şey; şu anda benim ve ashabımın üzerinde bulundukları şeydir! (Kitap ve Sünnet'e dayalı, bid'at ve hurafe karışmamış olan dindir) islâm'dır!" [188]

(Yine Beyhaki ile Hâkim'in Amr bin Avf tan bir rivayetleri olup, o da bu mealdedir. Yalnız bu ikisiyle beraber Bezzâr'ın İbn-i Abbas'tan bir rivayetleri daha bulunmaktadır. Bu rivayet dahi aynı mealde ise de, bunun sonunda; "...Hatta onlardan biri keler deliğine girse, siz dahi gireceksiniz" buyurulmuştur.)

Taberani El-Evsat'ında güzel bir senedle El-Müstevrid bin Şeddât'tan şu haberi nakletmiştir: Resülüllah (s.a.v.) buyurdu:

"Şu ümmet, evvelkilerin sünnetlerinden (âdetlerinden) hiçbir şey bırakmaz, hepsini yapar!" [189]

Yine Taberani, Avf bin Mâlik'ten şu haberi nakletmiştir. Yâni Avf şöyle demiştir: "Peygamber (s.a.v.) buyurdu; "Benim şu ümmetim, yetmiş üç fırkaya ayrılıp da yetmiş ikisinin cehennem yolunu, bir tanesinin de cennet yolunu tuttuğu zaman, acaba sizlerin hali ne olacaktır?"

Ben bunun üzerine dedim ki: "Ey Allah'ın Resulü, bu buyurduğunuz ne zaman olacaktır?" İşte benim bu sorum üzerine Hz. Peygamber'in cevabı da şöyle olmuştur:

"Zabıta ve emniyet memurlarının çoğaldığı, cariyeler iş başına geçtiği (veya söz sahibi olduğu), zayıf ve ehliyetsiz kimselerin kürsi ve minberleri işgal ettiği, Kur'an musiki kabul edildiği, mescidîer aşırı bir şekilde süslendiği, minberler fazlaca yükseltildiği, "devlet malı deniz, yemeyen domuz" tekerlemesine uyulduğu, zekât bir haraç addedilip verilmek istenilmediği; emânetler, ele geçirilmiş bir ganimet sayıldığı, din ilminin AJlah rızasının dışında başka maksat ve gayelerle tahsil edildiği zaman... Aynı zamanda kişinin karısına itaat edip anasına itaatsizlik gösterdiği, babasını kendisinden uzaklaştırdığı, birtakım arkadaşlar e-dinip onları kendisine yaklaştırdığı ve şu ümmetten son gelenlerin ilk gelenlere lanet ettiği zaman... Yine bir kabile veya millete en kötüsü hükmettiği, en alçak adama en mühim işlerin danışıldığı veya emanet edildiği, kişiye sırf şerrinden korkulduğu için itibâr ve ikram edildiği zaman... îşte bütün bu söylediklerim meydana geldiği 2aman; daha önce haber verdiğim husus da meydana gelecektir ve o zamanın insanları, kendilerine iyi bir yer arayıp Şam'a sığınacaklardır." Bunun üzerine ben: "Şam fethedilecek mi?" diye sordum. Efendimiz de: "Yakında fethedilir, fethinden sonra da fitneler sökün eder" buyurdular."

Hâkimin Ebû Hüreyre'den rivayetine göre, Peygamber (s.a.v.) bir hadislerinde de şöyle buyurmuştur: "Sizler, sizden evvelkilerin sünnetlerine (âdetlerine), kulacı kulacına ve karışı karışına uyacaksınız! O derece ki onlar kertenkelenin deliğine girseler, onları takliden siz de gireceksiniz."

Bunun üzerine oradakilerden biri sordu: "Ey Allah'ın Resulü, "sizden evvelkiler" derken, acaba yahudiler ile nasranileri mi kastediyorsunuz?" Peygamber Efendimiz de: "Başka kimler olacak?" diyerek karşılık verdi."[190]

Peygamberimizin Haricilerin Çıkacağını Haber Vermesi

Buharı ve Müslim, Ebû Said el-Hudri'den rivayet ederler: "Ben Peygamberin (s.a.v.) yanında oturuyordum. O, orada bulunan bazı kimselere ganimet malım taksim ediyordu. Derken oraya Zülhuvaysıra denilen adam geldi ve: "Ey Allah'ın Resulü, malı adaletle dağıt!" diyerek çıkıştı. Peygamber Efendimiz de kendisine: "Yazık sana, ben adalet etmezsem, kim adalet edecek?" diyerek karşılık verdi. Ayrıca: "Şayet ben adalet etmeyecek olursam, bir peygamber olmama rağmen büyük bir zarara ve hüsrana düşmüş olurum!" diye ilâve etmeye de lüzum gördüler. Bunun üzerine Ömer: "Bana izin ver de şunun boynunu vurayım!" diyerek izin istedi. Resülüllah Efendimiz ise: "Bırak yâ Ömer, bunun bazı arkadaşları olacak, onların namaz ve oruç gibi ibadetlerinin çokluğu yanında, sizler kendi oruç ve namazlarınızı az bulacaksınız. Buna rağmen okudukları Kur'an, gırtlaklarından aşağıya inmeyecektir. Okun yaydan fırlayıp uzaklaştığı gibi de islâm'dan uzaklaşacaklardır. Onların içinde siyah bir adam bulunacak, bu adamın bir kolunda kadınların memesi gibi bir şişkinlik bulunacak ve bu şişkinlik, bir insan kalbi gibi devamlı atıp duracak. Bunlar, insanların bölündüğü sırada meydana gelecektir."

Bu hadisi rivayet eden Ebû Said der ki: "Ben, bütün bunları aynen Resülüllah Efendimiz'den duyduğuma şahitlik ederim! Yine ben şahid-lik ederim ki: Ali bin Ebû Talib ile birlikte biz onlarla savaştık. Ben, bu sırada Ali'nin yanında idim. Ali, bu işareti taşıyan adamın yanına getirilmesini emretti. Arayıp getirdiler. Aynen Peygamberimizin haber verdiği gibi, siyah bir adamdı ve bir kolunda kadın memesi gibi devamlı deprenen bir şişkinlik vardı."

Ebû Yâlâ'mn rivayetine göre, Ali: "Bu adamı tanıyan var mıdır?" diye sormuş, içlerinden biri: "Bu adamın adı Harkus'tur. Anası da buradadır" demiş. Anasını çağırıp: "Bunun babası kimdir?" diye sorulduğunda, şu cevabı vermiş: "Ben, bunun babasının kim olduğunu bilmiyorum. Vaktiyle Rabze taraflarında koyun güderken, karanlık gibi bir şey üzerime çöktü. Ben buna işte o şeyden hâmile kaldım" karşılığını vermiştir.

Müslim Ebû Said'den rivayet ediyor. Bu rivayete göre Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Müslümanların iki büyük fırkaya ayrılması sırasında Mârika (Hâriciler) çıkar, bu iki fırkadan hakka daha yakın olan taraf, Mârika ile savaşır." [191]

Yine Müslim'in Abide'den şöyle rivayeti var: "Ali, Nehrevân'da Hâriciler ile savaşı bitirdikten sonra: "Bunların içlerini iyice araştırın. Eğer gerçekten Resülüllah Efendimiz'in haber verdiği kimseler iseler muhakkak aralarında eli noksan olan bir adamın bulunması lâzım. A-raştırıp o adamı bulunuz!" dedi. Araştırdılar ve o adamı bulup getirdiler. Ali onu görünce derhal "Allahü Ekber!" diyerek tekbir getirdi. Bunu üç defa tekrarladıktan sonra: "Vallahi sizlerin şımaracağınızdan korkma-sam, bunlarla (Hâricilerle) savaşanlar hakkında yüce Allah'ın ne kadar büyük mükafatlar vadettiği hakkında Resülüllah Efendimiz'den duyduklarımı sizlere anlatmak isterdim" dedi. Ben de onun böyle söylemesi üzerine: "Sen bütün bunları Resülüllah1 tan mı duydun?" diye sordum. Ali de: "Evet, Kabe'nin Râbbi'ne yemin ederim, Resülüllah'tan duydum!" karşılığını verdi ve bu yeminini, üç defa da tekrarladı."

Hâkim'in rivayetine göre de Sâid bin Cemhân şöyle demiştir: "Ben, Abdullah bin Ebû Evfâ'nın yanına gitmiştim. O bana: "Baban ne oldu?" diye sordu. Ben de: "Hâriciler'in bir kolu olan Ezârika öldürdü" dedim. Abdullah bunun üzerine öfkelenerek: "Allah onlara lanet etsin! Peygamber Efendimiz onların "cehennemin köpekleri" olduğunu bildirmişti" diyerek konuştu." [192]

Peygamberimizin, Rafıza, Kaderiye, Mürcie Ve Zenadika Gibi Fırkaların Geleceklerini Haber Vermesi

Bezzâr, Ebû Yâlâ, Hâkim ve Zevâidi'l-Müsned adlı kitabında Abdullah bin Ahmed, Ali (r.a.)'den şu haberi rivayet etmişlerdir: Peygamber (s.a.v.) bana hitaben buyurdu: "Ey Ali, sende Isâ Peygamber'in haline bir benzerlik bulunmaktadır. Şöyle ki: Yahudiler ona o kadar kızdılar ki, sonunda onun anasına iftira etmekten kendilerini alamadılar. Nasrâniler de ona o kadar muhabbet duydular ki, onu haddi olmayan bir mertebeye (tanrılık mertebesine) çıkardılar."

işte Hz. Ali, Peygamberimiz'in bu hadisine dayanarak dermiş ki: "Haberiniz olsun, benim hakkımda iki fırka muhakkak helak olacaktır! Bunlardan birisi, beni aşırı derecede seven fırka, diğeri de bana aşırı derecede kızan fırkadır. Beni aşırı seven fırka, bana bende olmayan bir sıfatı yakıştırıp (Ali ilâhtır) diyerek helak olacaktır. Diğeri ise, bana iftira edip kâfirliğimi iddia edecek ve bu yüzden helak olacaktır." [193]

îmam-ı Ahmed, İbn-i Ömer'in şöyle dediğini rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) bir hadislerinde buyurdular ki: "Benim şu ümmetimde, insan üzerinde bir şekil değişimi olacaktır. Haberiniz olsun bu, kaderi yalanlayanlar ile zındıklığa kaçanlar üzerinde olacaktır." [194]

Ahmed sahih bir senedle Abdullah bin Ömer'den şu merfu haberi nakletmiştir: "ileride ümmetim içinde mesh ve kazf (insanlar üzerinde şekil değişikliği, büyük bir yer patlaması ve göçmesi) gibi olaylar olur! Bu olaylar, islâmı görünüşte savunup da aslında zındıklığa sapan kimseler üzerinde tecelli eder." [195]

Taberâni de Ebû Mûsâ el-Eşari'den şu merfû haberi nakletmiştir: "Benim ümmetim, kaderi yalanlamadıkları müddetçe İslama sımsıkı sarılmış olurlar. Kaderi yalanladıkları zaman da, helak olma zamanları gelmiş olur." [196]

Peygamberimizin Meymune’nin Mekke Dışında Vefat Edeceğini Haber Vermesi

İbn-i Ebû Şeybe ile Beyhaki'nin verdikleri habere göre, Yezid bin Esam şöyle demiştir: "Meymûne validemiz, bir gün Mekke'de rahatsızlandı ve hemen kendisinin Mekke dışına çıkarılmasını istedi ve bu hususta dedi ki: "Ben Mekke'de ölmem. Zira Resülüllah bana, Mekke dışında vefat edeceğimi söylemiştir." Tabii bunun üzerine kendisini alıp Mekke dışındaki Sörf denilen yere götürdüler. O da orada vefat etti."[197]

Peygamberimizin; Sünnetini Reddedip Hüccet Saymayan Ve Kuranın Müteşabih Ayetlerini Esas Alarak Mücadele Eden Kimselerin Geleceğini Haber Vermesi

Bey haki, Mikdâd bin Mâdikerb'ten rivayet eder. 0, Resülüllah'ın şöyle dediğini nakletmiştir: "Unutmayınız, bana kitap ve bir de onun misli kadar (hadisler) verildi. Fakat yakında öyle adamlar gelir ki, karnını iyice doyurmuş olarak koltuğuna kasılır ve der ki: "Siz Kur'an'a bakınız! Kur'ân'da helâl olanı helâl olarak alınız. Haram olanı da haram olarak alınız, gerisini bırakınız! -Hadis'e, sünnete aldırış etmeyiniz-" [198]

Yine Beyhaki ile Ebû Davud'un, Ebû Rafı den rivayetlerine göre, bu hususta Peygamber (s.a.vj bir hadislerinde de şöyle buyurmuştur: "Çok geçmez sizden biri koltuğuna kasılarak oturur. Kendisine benim emir veya yasaklarımdan biri haber verildiği zaman, bunu kabul etmeye yanaşmaz ve: "Biz, böyle bir şey bilmiyoruz. Biz, Kur'an'da ne bulduksa ona tâbi oluruz!" diyerek karşılık verir."

Buhari ile Müslim'in yine bu konuda Aişe'den rivayetleri ise şöyledir: "Peygamber (s.a.v.) Al-i Imran Sûresi'nin: "Kitabı sana O indirdi. Onun bazı âyetleri muhkemdir, bunlar kitabın anasıdır. Bazı âyetleri de müteşâbihtir (birbirine benzer ve çeşitli anlamlar taşır). Kalblerinde eğrilik olanlar ise, fitne çıkarmak ve kendilerine göre tevil etmek (yorumlamak) için, bu müteşabih âyetlerin peşine düşerler" mealindeki yedinci âyetini okudu ve sonra şöyle buyurdu: "Eğer sizler, Kur'an'm müteşabih âyetlerinin peşine düşerek mücadele edenleri görürseniz, biliniz ki böylelefi yüce Allah'ın demin okuduğum âyetiyle haber verdiği kimselerdir. Şahsi yorumlarıyla İslâm'da fitne çıkarmak isteyen kimselerdir. Bunlardan sakınınız."

Eyyûb-i Sahtiyâni hazretleri derdi ki: "Ben, şahsen ehl-i bid'attan olup da Kur'an'm müteşabih âyetlerinin peşine düşerek, bunları esas alarak mücadele etmeyenim hiç görmedim. Dikkat ediniz, benim tesbit ettiğim hususu, sizler de aynen görebilirsiniz."[199]

Peygamberimizin, Kays Bin Hırşe’nin Halini Haber Vermesi

Taberâni ve Bey haki, Ebû Zeyyâd el-Sekafi'nin torunu Muhammed bin Yezid'den nakleder. O demiştir ki: Kays bin Hırşe, Peygamberin (s.a.v.) huzuruna geldi ve: "Ey Allah'ın Resulü, senin Allah'tan getirdiğin şeyler üzerine ve dâima hakkı söyleyeceğime söz vererek sana biat etmek istiyorum!" dedi. Peygamberimiz de kendisine: "Ey Kays, ihtimaldir ki benden sonra bazı adamlar ve durumlarla karşı karşıya gelirsin de, onlara karşı hakkı söylemeye güç yetirememiş olabilirsin!" buyurdu. Kays ise, ne üzerine biat ederse, o hususta mutlaka vefalı olacağına yemin etti. Peygamberimiz de kendisine: "O halde sana hiçbir beşer zarar veremez" buyurdu.

Kays, Zeyyâd bin Ebû Süfyan'ı ayıpladığı gibi, bunun oğlu Ubey-dullah'ı da acı acı tenkit ederdi. Bu tenkitlere vâkıf olan Ubeydullah, a-damlarından birini göndererek Kays'ı yanma getirtti ve ona: "Allah'a ve O'nun Resûlü'ne iftira eden sen misin?" diyerek çıkıştı. Kays, hiç istifini bozmadan: "Hayır ben değilim, fakat sen istersen, onun kim olduğunu sana söylerim!" dedi ve arkasından: "O, Allah'ın kitabı ve Resülü'nün sünneti ile ameli terkedendir" sözünü de ilâve etti. Ubeydulîah: "Peki o kimdir?" diye sordu. Kays da hiç çekinmeden: "Sen, senin baban ve size emir veren kişidir!" cevabını verdi. Sonra kendisini alamayıp: "Hem söyler misin, ben Allah'a ve Resülü'ne ne gibi bir iftirada bulunmuşum?" dedi. Ubeydullah da: "Hiç bir beşerin sana zarar veremeyeceğini iddia edermişsin" dedi. Kays bunun üzerine "evet" dedi. Ubeydullah ise, iyice gadaba gelerek: "Şimdi nasıl yalan söylediğini görürsün sen!" diye konuştu ve: "Derhal bana işkenceciyi ve bütün işkence aletlerini getiriniz!" diye bağırdı. Bunun üzerine Besmele ile hemen yere uzanan Kays, oracıkta ruhunu teslim ediverdi. Gerçekten de kendisine bir zarar veremedikleri gibi, şaşırıp kaldılar."[200]

Peygamberimizin Ensara Kendisinden Sonra Bazı Haksızlıklara Uğrayacaklarını Haber Vermesi

Hâkim ve Ebû Nuaym Enes'ten rivayet ederler: Peygamber (s.a.v.) Ensar'a hitaben buyurdu: "Benden sonra sizler, bazı bencilliğe kapılan insanlar tarafından haksızlığa uğrayacaksınız. Işde ve bölüşme hususunda sizleri arkaya iteceklerdir. Sizler, Havuz başında bana kavuşuncaya kadar sabrediniz." [201]

Hâkim'in Muksim'den rivayetine göre, birgün Ebu Eyyub el-Ensâri Muaviye'ye gidip bir hacetinden bahsetmiş. Muaviye ise kendisine kötü davranmış ve başını kaldırıp da onun yüzüne bakmamış. Bunun üzerine, bu gibi durumlarla karşılaşacaklarını Hz. Peygamber'in kendilerine vaktiyle haber verdiğini söyleyen Ebû Eyyub'a karşı, Muaviye şu soruyu yöneltmiş: "Peki size ne ile emretti?" Ebû Eyyub: "Havuz başında kendisiyle buluşuncaya kadar sabır etmemizi emretti" demiş. Muaviye de: "Öyleyse sabrediniz!" karşılığını vermiş. Neticede öfkelenen Ebû Eyyub, ölünceye kadar Muaviye ile konuşmayacağına dâir yemin ederek oradan ayrılmıştır." [202]

Peygamberimizin, Ebu Hüreyre'nin Halini Haber Vermesi

Hâkim, Ebû Hüreyre'den yaptığı bir rivayette, Hz. Peygamber'in Ebû Hüreyre hakkında: "Ebû Hüreyre, ilim dağarcığıdır!" buyurduğunu bildirmiştir." [203]

îbn-i Sa'd'ın îbn-i Ömer'den olan rivayeti ise şöyledir: "Bizim içimizde Ebü Hüreyre, Peygamber Efendimiz'i en iyi tanıyanımız, O'nun hadisini de en iyi bilenimizdir!" [204]

Peygamberimizin, Kendisinden Sonra Kendisini Çok Seven Makbul Bir Kavmin Geleceğini Haber Vermesi

Hâkim'in rivayetine göre, Ebû Hüreyre şöyle demiştir: Bir gün Peygamber (s.a.v.) buyurdu ki:

"Ümmetimin içinde öyle insanlar bulunacaktır ki, onlar, beni görmek uğrunda mallarını ve ev halkını feda edercesine can atacaklardır. Beni, can ve mallarından daha çok seveceklerdir," [205]

Peygamberimizin, Ümmetinin Erkekliği Giderilmiş (Hadım) Kişileri Hizmetçi Edineceklerini Haber Vermesi

îbn-iAdiyy, Dârekutni ve îbn-iAsâkir'in Muaviye'den rivayetlerine göre, Peygamber Efendimiz şöyle buyurmuşlar: "ileride öyle bir kavim gelecektir ki, onlara ihsâ (hadımlaştırma) isabet edecektir. O zavallılara, hayır ve iyilikle muamele ediniz!" (Böyle bir kötülüğü yapmayınız)." [206]

Peygamberimizin Bazı Zabıta Kuvvetlerini Haber Vermesi

Müslim, Ebû Hüreyre'den şu haberi nakletmiştir: Resülüllah buyurdu: "Yakında Öyle insanlar gelecektir ki, bunların ellerinde sığır kuyruğu gibi kamçılar bulunur. Güya emniyeti te'min ediyoruz, diyerek Allah'ın kullarına zulmederler. Bu yüzden Allah'ın gadabına uğrarlar."

Müslim Ebii Hüreyre 'den şu haberi nakletmiştir: Peygamber (s.a. v.) buyurdu: "Ümmetimden iki sınıf cehennemliktir. Ben bunları henüz görmüş değilim. Bunlardan biri, ellerinde sığır kuyruğu gibi kamçılar bulundurup Allah'ın kullarını dövenlerdir. Diğeri de, giyinik oldukları halde çıplak olan (çıplak sayılacak şekilde giyinen) bazı kadınlardır. Bu kadınlar, erkeklerin ilgi ve kalblerini çekmek için başlarını deve hörgücü gibi yaptırıp çalımlı çalımlı (sükse yaparak) yürürler."

Hafız Ebû Nuaym, yukarıdaki hadisle ilgili bir açıklama yaparak ve kendi zamanına kıyaslayarak demiştir ki: "Bu hadisde durumlarından bahsedilen kadınların, Irak'taki şarkıcı kadınlar olduğunu söyleyenler olmuştur. Zira bu kadınlar, başlarına büyük ve yuvarlak başlıklar koyup bürgülerini de bunun üzerine atarak deve hörgücü gibi bir manzara arzederler."[207]

Peygamberimizin Hicazdan Bir Ateş Çıkacağını Haber Vermesi

Hâkim'in Ebû Hüreyre'den rivayetine göre, peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Hicaz'dan büyük bir ateş çıkmadıkça kıyamet kopmaz. Bu ateş, tâ Busrâ demlen yerdeki develerin boyunları görülecek kadar yüksek ve ışıklı olacaktır." [208]

Yine Hâkim Ebû Zerr'den şu hadîsi rivayet eder: "Biz bir seferde Peygamber Efendimiz'le beraber idik. Dönüşümüz sırasında içimizden bazıları Medine'ye bir an önce girebilmek için acele ettiler. Bunun üzerine Peygamberimiz şöyle buyurdular: "Bunlar yakında Medine'yi en güzel bir şekilde bırakmışlarken, onu yırtıcı kuşlar ve hayvanlar işgal eder. Bilemiyorum, Verkan dağından fışkıracak olan ateş, ne zaman fışkıracaktır. Bu ateş çıktığı zaman, Busrâ1 daki develerin boyunlarını aydınlatacaktır."

Ben bu hususta derim ki: Bu ateş, hicretin 654. yılında çıkmıştır.[209]

Peygamberimizin Bağdat Şehrinin Kurulacağını Haber Vermesi

Ebû Nuaym'ın Huzeyfe'den rivayet ettiğine göre, Peygamber Efendimiz şöyle buyurmuştur: "Yakın bir gelecekte doğuda iki nehir arasında büyük bir şehir kurulur. Yeryüzünün hazine ve defineleri oraya akar. Orada insanların en şerlileri otururlar. Bunlar kılıçla şiddetli bir azaba uğradıktan sonra, Allah bu şehri batırır."

Ben derim ki: Bu şehir (yâni Bağdad), gerçekten ikinci asırda yapıldı ve yedinci asırdaki Tatar istilasıyla da en şiddetli bir azaba maruz kaldı. Allah tarafından yere batırılması ne zaman olur, bunu bilemeyiz. -Suyûtî-[210]

Peygamberimizin, Ümmetinden Bir Taifenin Kıyamete Kadar Hak Üzere Bulunacağını Haber Vermesi

Buhari ve Müslim, Mâgirâ bin Şâbe'den rivayetle Peygamber'in (s.a.v.) şu hadisini bildirirler:

"Allah'ın emri gelip kıyamet kopuncaya kadar ümmetimden bir taife, dâima hak üzere bulunacaktır!"

(Taberâni'nin ve sahihtir kaydıyle Hâkim'in Ömer (r.a.)'den rivayetleri de, aynen bu mealdedir.)

Ahmed ve sahihtir kaydiyle Hâkim, Câbir bin Semura'dan bir hadis rivayet ederler ki, bu da şu mealdedir: "Kıyamete kadar bu dini dimdik ayakta tutmak için mücadele eden bir müslüman cemâat muhakkak bulunacaktır."

Hafız Bezzar'ın da Ebû Hüreyre'den rivayetine göre, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Şu din-i mübin üzerinde devamlı sebat ve mücadele veren bir müslüman topluluk, dâima bulunacaktır ve bunlara, muhalefet edenlerin muhalefetinden bir zarar dokunmayacaktır. Bu böylece, tâ kıyamete kadar devam edecektir." [211]

Peygamberimiz, Her Asırda Bir Müceddidin Bulunacağını Da Haber Vermiştir

Hâkim, Ebû Hüreyre'den şu haberi nakleder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Şüphesiz Allah, şu ümmete her yüz senenin başında onun dinini tecdid edecek bir müceddid gönderecektir." [212]

Deccal İle İlgili Bir Bölüm

Abdullah bin Ahmed'in Zevaidü'l-Müsned adlı kitabında, Mus'ab bin Cüsâme'den bir rivayet var. Bü rivayete göre Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur; "Bir gün gelecek, insanlar ümmetim için en büyük fitne olan Deccâl'i unutacaklar. Camilerin kürsi ve minberlerinde de imamlar bunu hiç zikretmez olacaklar. îşte böyle bir zamanda Deccâl, ansızın ve beklenmeksizin çıkmış olacaktır." [213]

Ben derim ki: "Şu içinde bulunduğun zamanı bir gözden geçir. Deccâl diye bir fitneyi ananı; kürsi ve minberlerde bunu müslüman halka tebliğ eden bir imam veya mürşidi, acaba görebilir misin? Cevabını ben vereyim: Hiç göremezsin!" [214]

Peygamberimizin İyilerin Önce Ve Sırasıyla Bu Dünyamızdan Gideceklerini Haber Vermesi

Hâkim, sahihtir kaydiyle Ruveyfi' bin Sâbit'ten rivayet ediyor: "Bir» gün Peygamber Efendimiz, ashabı ile birlikte oturuyorlardı. Derken bir miktar hurma getirip takdim ettiler. Peygamberimiz ve ashabı, bu hurmayı yiyip bitirdiler. Geride hurma çekirdekleri ile hurmanın kötüsü kaldı. Peygamber (s.a.v.) bunları göstererek durumun neye benzediğini sordu ve başkasının birşey söylemesine mahal bırakmadan şöyle buyurdu: "İçinizden iyiler, önce ve sırasıyla gider, geriye de sadece böyleleri (kötüleri) kalır." [215]

Peygamberimizin Ümmetinin Ahvali İle İlgili Verdikleri Haberler Ki Bunlar, Aynen Onun Haber Verdiği Gibi Olmuştur

Buhari ve Müslim, Huzeyfe bin el-Yemân'dan rivayet ederler. O şöyle demiştir: insanlar, Peygamber Efendimiz'den dâima hayrı sorarlardı. Ben ise, korunabilmek için şerrin ne olduğunu sorardım. Bir gün yine bu maksatla dedim ki: "Ey Allah'ın elçisi, bizler bin câhiliye ve şer içinde yaşıyorduk. Allah bize, bu hayrı ve hidayeti lütfetti. Acaba bu hayır ve hidayetten sonra, yine şer ve cehalet olacak mıdır?" O: "Evet" buyurdu. Ben: "Bu serden sonra yine bir hayır var mıdır?" diye sordum. Efendimiz'in bu soruma cevabı da: "Evet, fakat biraz karışık" şeklinde oldu. Ben yine sordum ve: "Bu karışıklık nedir?" dedim. Peygamberimiz de: "Bazı insanlar gelir. Bunlar, benim sünnetimi ve yolumu bırakarak başkalarının sünnetini ve yolunu alırlar, işte bunlardan, hayrın da, şerrin de meydana geldiğini görürsün" diye cevab buyurdular. Ben, bununla da yetinmeyip: "Ey Allah'ın elçisi, bu karışık hayırdan sonra, yine şer olacak mıdır?" diye sordum. O da: "Evet, hem de insanları cehenneme davet edecekler. Kendilerine uyanları, kendileri gibi cehennemlik edecekler" buyurdu. Ben, bunların kimler olduğu üzerinde bilgi sahibi olmak merakıyla: "Peki, bunlar kimlerdir?" dedim. Allah'ın Resulü, bu soruma da cevap verdiler ve: "Bunlar, bizim cildimizden ve bizim lisanımızı konuşan kimselerdir" buyurdular.

(Bu hadisin devamı şöyledir).

Bunun üzerine ben: "Bana neyi emir ve tavsiye buyurursunuz?" dedim. Efendimiz: "Müslümanların cemaatinden ve imamından sakın ayrılma!" buyurdu. Ben, yine kendimi yenemediğim bir ilgi ve merakla: "Peki ey Allah'ın Resulü, öyle bir zamanda müslümanların bir cemâati ve imamı dahi bulunmaz ise, ne yapmamı emredersiniz?" dedim. Peygamber Efendimiz de: "O günkü fırkaların hepsinden uzak dur! Sana ne kadar zor ve imkansız gibi gelirse gelsin, bu hal üzere tâ ölünceye kadar azim ve sebat et!" diyerek cevab ve tavsiyede bulundular." [216]

tmam-ı Evzai, bu hadisle ilgili olarak der ki: Hadis'de geçen birinci şer, Peygamber'in (s.a.v.) vefatından sonra meydana gelen riddet (dinden dönme) olayıdır.

Beykaki, İbn-i Ömer'den şöyle nakleder: Süleym Oğulları bir gün kendi mâden yataklarından elde edilmiş bir miktar altın getirdiler. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz: "ileride bazı altın madenleri daha bulunacaktır. Fakat buna, insanların şerlileri sahip olacaklardır" buyurdu. [217]

Beyhaki'nin Sevbân'dan rivayet ettiği hadis-i şerif de şöyledir:

"İleride öyle durumlar olacaktır ki, diğer ümmetler sizlerin üzerine, aç kalmış insanların ortaya konulan yiyeceğe üşüştükleri gibi üşü-şeceklerdir."

Peygamberimizin böyle buyurması üzerine, ashabdan biri: "O gün bizler sayı bakımından çok az olacağız da ondan mı?" diye sordu. Efendimiz de: "Hayır, o gün sizler sayı bakımından çok olacaksınız. Fakat i-yice güçten düşüp, selin vadiye getirdiği çör-çöp gibi değersiz olacaksınız. Çünkü Allah, düşmanlarınızın sizler hakkında duydukları korkuyu, onların kalblerinden gidermiş, sizlerin kalblerini de vehen ile doldurmuş bulunacaktır.."

Denildi ki: "Ey Allah'ın Resulü, vehen nedir?"

Resülüllah da buna şu karşılığı verdi: "Vehen, dünya sevgisi ve ö-lümü göze alamamaktır. (Bu yüzden kalblere musallat olan mânevi bir za'f ve hastalıktır.)"

Buharı Ebû Hüreyre'den rivayet eder. Resülüllah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "insanlar üzerine öyle zamanlar gelecektir ki, kişi elde ettiği mahn, helâl mi, yoksa haram mı olduğunu hiç düşünmeyecektir!"

Buhari ve Müslim, yine Ebû Hüreyre'den rivayet ediyorlar. Resülüllah (s.a.v.) buyurmuş: "Öyle bir gün gelecektir ki, içinizden (müslü-manlardan) biri, beni bir defacık, iki defacık görmeye karşılık bütün malından ve ev halkından vazgeçmeye can atacaktır! (Beni bu kadar çok sevecektir.)"

Yine Ebû Hüreyre'den Müslim rivayet ediyor: Resülüllah (s.a.v.) buyurdu: "Ah, kardeşlerimi görmeyi çok özledim!" Bunun üzerine ashab: "Bizler senin kardeşlerin değil miyiz Ey Allah'ın Resulü?" dediler. O da şöyle buyurdu: "Sizler benim ashabım (arkadaşlarım)sınız. Benim kardeşlerim ise, henüz aramızda bulunmayan (ve fakat beni canlarından daha çok sevecek olan) müslümanlardır."

Beyhakî ve Ebû Nuaym îbn-i Abbas'tan rivayet ederler. O şöyle demiştir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Bugün sîzler işitip anlıyorsunuz... Sizden sonrakiler de sizden işitip anlayacaklar... Daha sonrakiler de gelip sizden işitenlerden işitip anlayacaklardır."

Buhari ve Müslim ise, Ebû Bekre'den şu hadîsi rivayet ederler: "Bugün Ben'den burada işitenler bu işittiklerini, burada bulunamamış olanlara tebliğ etsinler! Ümîd edilir ki, kendisine tebliğ edilenlerden bazıları, burada işitenlerden daha iyi anlayıp kavramış olabilirler..."

(Peygamberimiz bu hadîsim, Veda Haccı'nda söylemiş ve ashabından buradaki hutbesinde îrâd buyurdukları islâmî hakikatleri ki bunlar İslâm'ın başlıca esaslarını içeriyordu ve bunlar O'nun ümmetine başlıca vasiyet ettiği şeylerdi, işte bunların burada bulunamayanlara ulaştırılmasını istiyordu... Sevgili Peygamberimiz, bu hutbesini ömrünün sonlarına doğru ve müslümanların en büyük bir cemâat hâline geldikleri bir günde ve yerde irâd etmiş bulunuyordu... Bu bakımdan bu hadîsin ve hutbenin Önemi çok büyüktür.)

îbn-i Mâce ve Beyhakî'nin Ebu Hârûn el-Abedl'den rivayetine göre, ashâb-ı kiramdan Ebû Saîd el-Hudrî, kendisinden ilim öğrenmeye gelenlere karşı büyük bir sevgi ve şefkatle: "Resûlüllah'm (s.a.v.) vasiyeti üzerine merhaba!" dermiş ve bu çok manâlı alâka ve merhabadan sonra da: "Bize Sevgili Peygamberimiz haber verdiler. Buyurdular ki: "Yakında sizlere ilim öğrenmek için etraftan pekçok gelenler olur. Onlar, sizlerin yardımı Ve sıcak ilgisi sayesinde dinlerini öğrenmek isterler... Onlara karşı, çok iyi ve hayırlı bir şekilde davranmanızı vasiyet ediyorum!"

(Bunu bu şekilde, İbn-i Mâce de Ebû Hüreyre'den rivayet etmiştir.)

Buhârî ve Müslim îbn-i Ömer'den şu hadîsi rivayet ederler: "Şüphesiz Allah; kullarına büyük bir lutfu ve nimeti olan ilmi, kullarının kalblerinden söküp alırcasına alıp kaldırmayacaktır. Bilakis Allah ilmi, ilim sahiplerinin tükenmesi neticesinde alıp kaldıracaktır. Allah'ın istediği ve emrettiği şekilde bir tek âlim kalmayınca, insanlar bazı kiîn -seleri kendilerine dînî lider edineceklerdir. Fakat Dunlar aslında câhil kimseler olacaktır. Bundan dolayı da kendilerinin peşinden gelen insanları, delâlete sevkedeceklerdir... Zira insanlar onlara, bunlar âlimlerdir diyerek dinlerine âit meseleleri soracaklar, onlar da bilmedikleri halde fetva vereceklerdir. îşte bu şekilde, hem kendileri sapıtmış, hem de başkalarını saptırmış olacaklardır."

Ebû Nuaym, Ebû Hüreyre'nin şöyle dediğini nakleder: "Resûlüllah (s.a.v.) buyurdu: "İlim, yeryüzünden tâ Süreyya Yıldızına çekilmiş bile olsa, Fârisin evladlarından bazı adamlar onu oradan alıp yeryüzüne indirir ve insanlara Öğretir!" [218]

Müslim ve Beyhakl, îbn-i Sîrîn'den naklederler. O demiştir ki: Bir gün ben Ebû Hüreyre'nin yanında idim. Adamın biri kendisine anlayamadığım bir şey sordu... Ebû Hüreyre: "Allahü Ekber!" diyerek hayretini ifâde ettikten sonra şöyle dedi: "Bunu, bu adamdan Önce iki kişi daha sormuştu, bu üçüncüleri oluyor... Ben Resûlülîah'dan (s.a.v.) işittim, o şöyle buyurmuştu: "Bazı adamlar gelecek, meseleyi çok ilerilere götürüp: "Evet, bütün varlıkları Allah yaratmıştır, peki Allah'ı kim yaratmıştır?" diyecekler." [219]

Beyhakî'nin Sünen'inde Enes'ten rivayet ettiği bir hadis de şu mealdedir: "Ümmetim için korktuğum şeylerden biri de, onların namazlarını vaktinden evvel veya geç kılrıalandır!"

Ebû Nuaym, Abbas bin Abdül-Milttalib'ten rivayet eder. O şöyle demiştir: "Resûlüllah (s.a.v.) buyurdu: Dîn, o kadar ilerleyecektir ki, zaman gelecek Allah yolunda denize dalınacak, denizler geçilecek... Derken öyle adamlar da gelecektir ki, bunlar Kur'ân okuyacaklar, bu sebeble kibire düşüp; "Biz Kur'ân'ı okuduk, bizden daha iyi Kur'ân okuyan kim var? Kur'ân'ı bizden daha iyi anlıyan var mıdır? Bizden daha âlim olan var mıdır?" gibi büyüklük dâvasına kapılacaklardır."

Peygamber Efendimiz böyle buyurduktan sonra, ashabına dönerek sordu: "Söyleyin bakayım, böylesine insanlarda hayırdan eser bulunur mu? Biliniz ki, bunlar ancak cehennem odunudurlar!" [220]

Ahmed, Bezzâr, Taberânî, Ebû Nuaym ve sahih bir senedle Hâkim, Semura'dan rivayet ediyor. O demiştir ki: Bir gün Peygamber Efendimiz buyurdular: "Allah'ın sizlere büyük bir başarı vererek Acem diyarını fethedeceğiniz günler yakındır. O gün, elleriniz ganimetle dolacaktır. Fakat sonra onlar aslan kesilip sizinle amansız savaşlar yapacaklar ve sizin mallarınızı ellerine geçireceklerdir..."

(Enes'ten, Huzeyfe'den, Ibn-i Ömer ve Ebû Musa'dan gelen rivayetler de bu merkezdedir.)

Ebû Nuaym'ın, Ebû Hüreyre'den rivayetine göre, Peygamber Efendimiz bir gün, Medine'nin bir bölgesi üzerine dikkatle bakmış ve sonra şöyle buyurmuştur: "Burada birtakım ahş-verişler olacak, mal kazanmak maksadıyla yeminler edilecek, tabiî bu yeminler îlâhî huzura yük-selmeyecektir. Ben burada köle ve hayvan pazarlayanları, onların dellalhğım yapanları görür gibi oluyorum."

Hâkim'in rivayetine göre Ubâde bin Sâmit şöyle demiştir: Ben Peygamber Efendimiz'in şöyle buyurduklarını duydum: "Benden sonra başı niza birtakım emirler gelecek, bunlar sizin makbul bildiğinizi merdûd, merdûd bildiğinizi de makbul sayacaklar... İçinizden her kim o günlere yetişecek olursa, Allah'a isyan olan bir işte kula itaat etmesin!"

îbn-i Râhûye Muâz bin Cebel'den rivayet eder. Muaz, Uz. Peygam-ber'in şöyle buyurduğunu bildirmiştir: "Size verilen bahşişi, bahşiş olduğu müddetçe alınız. Dîninize karşı rüşvet mâhiyetinde olan bir şeyi sakın kabul etmeyiniz. Gerçi bunun terki de her kula müyesser olmaz... Ne o devletlilerden korkarak, ne de fakirlik endişesiyle bu duruma düşmemenizi vasiyet ederim!"

Haberiniz olsun, îmân (ve islâm) değirmeni dönecek (işler tersine gidecek)tir. Sizler, hiçbir zaman Allah'ın Kitâbı'ndan ayrılmayınız! Yine unutmayınız ki, sultan ile Kur'ân birbirinden ayrı düşeceklerdir... Siz, sakın Kur'ân'dan ayrı düşmeyiniz! Unutmayınız, başınıza öyle adamlar gelecektir ki, onlara itaat etseniz, sizi doğru yoldan ayırırlar, itaat etmeseniz sizi öldürürler." [221]

Bu sırada ashâbtan: "Ey Allah'ın Resulü, bizlere ne yapmamızı emredersiniz?" diye soran oldu. O da buyurdu ki: "îsâ (a.s.)m ashabının yaptığı gibi yaparsınız. Onlar dînlerinde sebat ettikleri için asıldılar. Testerelerle kesilip doğrandılar. Biliniz ki, Allah'a itaat hâlinde ölmek, O'na isyan hâlinde yaşamaktan hayırlıdır."

Hâkim'in Abdullah bin Hâriş'ten nakline göre Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "İleride öyle sultanlar gelir ki, fitnenin asıl kaynağı bunlardır. Hiç bir kimseye, dîninden o miktar almadıkça, bir şey vermezler."

îbn-i Kani'de Hıcr bin Adiyy tarikiyle şu hadîsi rivayet etmiştir: "Ümmetimden bazı kimseler, içkiyi başka başka isimler vererek içeceklerdir."

(Hâkim, bu hadîsin bir benzerini ise; Aişe'den rivayet etmiştir.)

Ebû Yâlâ'nın Enes tarikiyle rivayet ettiği hadîs ise şu mealdedir: "Zaman ilerler, öyle günler gelir ki, adam kalkar, büyük bir cür'etle: "Şu bir avuç paraya dînini satacak olan var mı?" diye bağırır." [222]

Ahmed, îmrân bin Husayn el-Dabbî'den rivayet eder. O şöyle der: "Ben, Basra'dayken Abdullah bin Abbas ile beraber bir adamla karşılaştık. Adam: "Elbette Allah ve O'nun Resulü doğru söylemiştir" diyordu. Bunun sebebini sorduğumuzda şöyle anlattı:"Bir gün ben, kendi kabilemizden yaşlı bir adamın oğlunu, fidyesini vererek kurtarmak için Hz. Peygamber'e gitmiştim... Maksadımı söylediğimde Hz. Peygamber bana: "Kurtarmak istediğin kişi, işte burada... Alıp babasına götür" buyurdu. Ben: "Fidyesini almayacak mısınız, ey Allah'ın Resulü?" dedim. Resûlüllah da bana: "tsmâîl (a.s.)'m soyundan bir adamın fidyesini alıp da yemek, Muhammed'in ailesine lâyık olan bir şey değildir! Ben zâten, Kureyş'in geleceği için yine Ku-reyş'in kendisinden endîşe etmekteyim! (Kureyş'in başına gelecek olan kötülükler, yine Kureyş'ten gelecektir.) Ben bu sırada; "Kureyş'e ne olacak?" diye sordum. O da: "Ömrün uzun olursa, burada onlara ne olacağını görürsün... insanları, iki havuz arasında kalan koyunların, bir bu havuza, bir öbür havuza koşturdukları gibi, bir o tarafa, bir bu tarafa koşturduklarını görürsün" buyurdu, işte sizin de gördüğünüz gibi, şimdi ben bunun gerçekleştiğine şahit olduğum için Öyle söylemiş bulunuyorum... Zira insanlar önceleri Ibn-i Abbas'a koşturup ondan izin (emir) alıyorlardı... Şimdi de Muâviye'ye koşturup ondan izin alıyorlar... Bu sebeble Peygamberimiz'in o sözünü hatırlamış oldum..."

Yine Ahmed, îbn-i Abbas'tan rivayetle şu hadîsi kaydeder: "Ahir zamanda bazı kimseler, ağaran saçlarını siyaha boyarlar, başlarını kuş yuvası gibi yaptırırlar. Bunlar, cennetin kokusunu duymazlar..." [223]

îbn-i Sa'd ile îbn-i Mâce ise, Sülâme binti Hur'dan şöyle naklederler: "Ben, Resûlüllah Efendimiz'in: "Öyle zaman gelir ki, insanlar kendilerine namaz kıldıracak kimseyi bulamazlar!" dediğini işittim."

Taberânî,Ebû Ümâme'den rivayet ediyor. O şöyle diyor: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ümmetimin son zamanlarına doğru kendisi hakkında en çok endîşe ettiğim şeylerden biri de; yıldızlara (yıldız falma, yıl-dıznâme denilen hurafeye) inanmaları, kaderi yalanlamaları ve idarecilerin zulmüdür!"

îbn-i Sa'd, îbn-i Seken, Taberânî ve Târih'inde Buharı Cünâde el-Ezdî'den rivayet ediyorlar. O şöyle demiştir: Peygamberimiz buyurdu: "Üç şey câhiliyedendir ve ehl-i islâm da bunları bırakamaz... Bunlardan biri: Yağmurun yağmasını yıldızlardan bilmek (veya istemek), ikincisi: Kişinin nesebine ta'n edip sövmek, üçüncüsü ise: Ölü üzerine niyahadır. (Çağırıp-bağırmak, yas tutmak.)" [224]

Taberâni Ebu'd-Derdâ'dan rivayet ediyor. O diyor ki: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Ben, ümmetim üzerine üç şeyden korkuyorum: Alimin zellesi, münafığın Kur'ân ile mücâdele etmesi, kaderin yalanlanması..."

Ebû Yala ve BezzârAbdurrahmân bin Avftan şöyledir hadîs rivayet ederler: "Dünyanın zîneti, yüz yirmi beş yıl sonra kalkar..." [225]

Taberânî Ebû Ümâme 'den naklen şu hadisi bildirir: "Muhakkak şu dinîn bir ikbâl, bir de idbâr devri vardır. (Yani ilerleme ve gerileme zamanları vardır.., (Dînin ilerleme devrinin başlıca âmili; müslüman topluluğun tamâmının dinde fakîh olmasıdır. Ancak bir iki kişi müstesna olabilir (yâni müslümanların yüzde doksan sekizinin derin din bilgisine sâhîb olmasıdır.) içlerinde alenen günah işleyenlerin sayısı da, bir veya ikiyi geçmez... Tabiî bu bir veya iki kişi de, o kahir, âlim ve dindar ekseriyetin içinde tamamen silik ve eziktir. Hiç bir şeye ve söze kadir değillerdir... Dînin idbâr (gerileme) devri ise, müslüman bir topluluğun tamamen câhil bırakılmasıdır. O kadar ki, içlerinde fakîh (yâni derin din bilgisine sahip) bir iki kişi ancak bulunur. Bulunsa da bunlar, kahir ve câhil ekseriyetin te'siri altındadırlar. Tamamen silik ve ezik vayiyette-dirler, hiç bir kelâma kadir değillerdir..."

"Ve zaman gelir, bu ümmetin âhiri evvelini lanetler olur... Tabîî asıl lanete lâyık olanlar ise bunlardır. Bunlar, içkiyi de alanen içerler... Zinayı da alenen yaparlar. O gün, bu gibi çirkinliklere karşı çıkıp: "Bu ayıptır, günahtır" diyenler, Ebu Bekir ve Ömer gibidirler... Bu gerçek mü'minlere, o günkü emr-i bil-mârûf nehy-i anil-münkerin çok zor olmasına karşılık elli sahâbî sevabı vardır..."

(Gerek müellif, gerekse muhakkik, bu rivayet üzerinde harhangi bir hüküm veya yorum vermemektedirler).

Ahmed, Bezzâr ve sahihtir kaydiyle Hâkim îbn-i Ömer'den naklederler. O şöyle demiştir: "Ben, Peygamber'in (s.a.v.) şöyle buyurduklarına şahit oldum:

"Ümmetimin, herhangi bir zalime "sen zâlimsin!" demekten korkup çekindiği zaman, biliniz ki artık ümmetimin işi bitmiştir! Artık onun hayat ışığı sönmüştür."

Ebû Yâlâ ve Taberani Ebû Hüreyre'den naklederler. O demiştir ki: Bir gün sevgili Peygamberimiz bizlere hitaben şunları söylediler:

"Ey insanlar! Kadınlarınız itaat etmez, gençleriniz günâha dahcı olduğu zaman, sizlerin hâli ne olacak?" Ashâb dediler ki: "Demek bunlar olacak mı, ey Allah'ın elçisi?" Peygamberimiz de: "Evet, hem de bundan daha kötüsü olacak! iyiyi emredip kötüyü nehyetmeyi terkettiğiniz zaman, hâliniz ne olacak? Bu, öncekinden daha kötü değil mi?" buyurdu. Dediler ki: "Demek buda mı olacak?" Buyurdu ki: "Bundan daha kötüsü bile olacak. Bizzat kötü olanı iyi, iyi olanı da kötü kabul ettiğiniz zaman, hâliniz daha müşkil olmaz mı?"

Hâkim'in Ali tarikiyle şöyle bir rivayeti var. Diyor ki: Peygamber buyurdu: "Müslümanlar âlimlerine buğzettikleri, çarşı ve sokaklarını çok bakımlı kıldıkları ve sırf zengin olmak için evlilik yaptıkları zaman; Allah kendilerini dört şeyle cezalandırır! Şöyle ki: Başlarına zâlim hükümetler, zaman darlığı (kıtlık ve kuraklık) ve adaleti gözetmeyen hâkimler verir. Yaptıkları savaşlarda başarıyı da düşmanlarına verir."

Hâkim, sahihtir kaydiyle îbn-i Ömer'den şöyle rivayette bulunur: "Ümmetimin son zamanlarında, öyle kimseler olur ki, bunlar mescidlere namaz kılmaya hayvanlarının (veya arabalarının) ipek ve atlas gibi yumuşak minderlerine kasılmış olarak gelirler... Hanımları ise, giyinik fakat çıplaktır. Başlarını ise, deve hörgücü gibi yaptırır yükseltirler..."

Yine Hâkim Muâz bin Cebelden şu hadîsi nakleder; "Benim ümmetim, kendilerinden şu üç şey zuhur etmedikçe şeriat üzerinde devam eder... Bunlardan birincisi ilmin kaldırılması, ikincisi zina mahsûlü çocukların çoğalması, üçüncüsü de sekkâr adamların belirmesidir..." Sekkâr adamların kimler olduğu soruldu. Bunun üzerine Hz. Peygamber: "Bunlar, birbiriyle karşılaştıkları zaman, birbirine lanet okuyarak selamlaşan kimselerdir (ki, birbirini) gördükleri zaman, "Merhaba kâfir! Merhaba domuz herif.,." gibi sözlerle şakalaşıp (!) laflaşırlar."[226]

Ahmed, Taberânî ve sahihtir kaydiyle Hâkim Ebu Ümâme'den şu hadîsi, ivâyet ederler: "İslâm'ın yapışılacak urveleri (kulpları) birer birer çözülüp dağılacaktır! Her ne zaman müslümanlar bunlardan birini kaybetseler, bundan sonra gelen kulpa yapışırlar... O da çözülüp dağılınca, ondan sonrakine yapışırlar... islâm'ın urvelerinden ilk bozulacak olanı, hükümet ve siyâset işleridir. En son bozulacak olanı ise, şüphesiz namazdır..."

Bezzâr ve Taberânilbn-iMesûd'dan şöyle rivayet ederler: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: İleride sizleri bekliyen sabır ve mihnet günleri vardır... O günler gelip çattığı zaman sabretmek» adetâ elinde köz (ateş) tutmak gibi olacaktır. İşte bu sabır ve mihnet günlerinde Kitap ve Sünnetle amel edene elli kişilik sevab vardır." Bu sırada Ömer sordu: "Bizden elli kişinin sevabı mı, yoksa onlardan elli kişinin sevabı mı?" diye... Peygamber Efendimiz de: "Sizden elli kişinin sevabı" diye cevap verdiler." [227]

Yine Bezzâr, Taberânî ve sahihtir kaydiyle Hâkim, îbn-i Mesûd'dan rivayet ederler. Peygamber Efendimiz buyurdu: "Öyle günler gelecek ki, içinizden biri, yükü hafif olana imrenecektir. Bugün (yükü ağır olana) mâl ve evlâdı çok olana imrendiğiniz gibi... Hattâ kişi, bir kardeşinin kabrine uğradığında kendisini toprağa atıp: "Ah kardeşim, keşke senin yerinde ben olsaydım!" diyerek inliyecektir. Bunu, sâdece üzerine çöken belâların ağırlığından yapacaktır." [228]

Taberânî'nin Ümmü Seleme'den rivayetine göre, peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Zaman gelecek yalancı adama inanılacak, gerçek a-dama inanılmayacak... Hâin adama güven duyulacak da, emîn kişiye güyenilmeyecek... Kişi, şahitliği istenilmediği halde şahitlik yapmak istiye-cek, yemin etmesi gerekmediği halde yemin edecek.,. Böyle bir zamanda dünyalık bakımında en zengin kişi, bir alçağın oğlu alçak olacak..." [229]

Yine Taberânî Ebû Ümâme el-Bahili'den rivayet eder. O şöyle der: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Şimdi insanlar, hamdolsun meyveli ağaç gibidir. Fakat zaman gelecek insanlar, meyvesiz ve dikenli ağaca dönecekler. Sen onlarla konuşsan, onlar daha fazla konuşacak. Konuşmak istemesen, onlar seni kendi hâline bırakmıyacak. Kaçsan bile kaçamı-yacaksın..." Denildi ki: "Peki çâre nedir, ey Allah'ın elçisi?" Buyurdu ki: "Çare, onların senin şerefine saldırmalarına karşı sabredecek, sabrının karşılığını da âhirette alacaksın..."

Taberânî Ebû Ümâme'nin tarikiyle, Peygamberin (s.a.v ) şöyle buyurduğunu nakleder: "îş gittikçe şiddetlenecek, mal gittikçe çoğalacak, insanların hırsı da o nisbette artacaktır. Kıyamet ise, sâdece insanların en şerlileri üzerine kopacaktır." [230]

Yine Taberânî, Huzeyfe'nin şöyle dediğini nakleder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "îyiyi emredip kötüyü yasaklamanın terkedileceği zaman; Isrâîl Oğullarına isabet eden şeyin size de isabet edeceği zamandır. Yâni sizin hayırlılarınız şerlilerinize karşı gereksiz tâvizle!1 verip gevşediği, fıkıh ilminin fâsıklarm eline geçtiği ve idarenin de gençlerin elinde bulunduğu zamandır..."

îbn-i Mâce'nin Câbir'den rivayetine göre, Hz. Peygamber bir hadîslerinde de şöyle buyurmuştur: "Şu ümmetin âhiri evveline lanet o-kuduğu zaman, Benim bir hadîsimi gizleyen, Allah'ın âyetlerinden birini gizlemiş gibi günahkâr olur!"

Muâz bir Cebel'den Bezzâr ve Taberânî'nin rivayet ettikleri hadîs de şöyledir: "Ahir zamanda öyle kimseler gelir ki, bunlar açıktan birbirine dost görünürler, fakat gizliden gizliye birbirine düşmanlık ederler." Bunun nasıl olacağının sorulması üzerine de Hz. Peygamber şu karşılığı vermiştir: "Bunların bazısının bazısından beklentileri olacak ve aynı zamanda birbirlerinden de korkacaklardır." [231]

Taberânl îbn-i Abbas'tan rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "ileride bazı kavimler gelecek, yüzleri insan yüzü gibi, fakat kalbleri şeytan kalbi gibi olacak. Kötülükten sakınmazlar. Kendilerinin yanında bulunsan seni idare ederler, ayrıldığın zaman da arkandan çekiştirirler. Seninle konuşurken yalan söylerler, bir şeyi emânet etsen hıyanet e-derler. Sabileri yaramaz, gençleri şımarık, yaşlıları ise iyiliği emretmez, kötülüğü de nehyetmezler... Onlarla arkadaş olmayı şeref bilmek çok yanlıştır. Çünkü onlar yaşının adamı değillerdir. Elleri de çok sıkıdır. Yumuşak huylu insana, kötü gözle bakarlar, iyiliği emredip kötülükten meneden de onların yanında müttehemdir. Onların aralarında müminler ezilmiş, fâsıklar ise muhteremdir. Sünnete bid'at, bid'ate de sünnet gözüyle bakarlar, işte insanlar bu duruma gelince, en şerlileri kendilerine musallat olur. içlerinden bazı hayırlı kişiler durmayıp dua ederler, fakat duaları kabul edilmez..." [232]

Ahmed, Ebû Yâtâ ve Beyhakı Ebû Hüreyre'den rivayetle Peygamber Efendimiz'in şöyle buyurduğunu naklederler: "Bir zaman gelecek kişi, fâcirlik ile acizlik arasında tercih yapmak durumunda bırakılacak. O zamana yetişen bir müslüman, fâcirliği değil, acizliği tercih etsin!"

Taberânı'nin Ebû Hüreyre yoluyla rivayeti de şöyledir: "Ümmetime, önceki ümmetlerin hastalığı bulaşacaktır!" Ashâb: "Ümmetlerin hastalığı nedir yâ Resûlellah?" diye sordu. Peygamberimiz de: "Şımarmak, kibirlenmek, birbirine arka çevirmek, birbirini kıskanmak, birbirine buğz etmek, pintilik gibi hâl ve sıfatlardır" buyurdu ve devamla: "Sonunda da, zulüm ve kıtaller başlar..." buyurdu."

Ebû Yâlâ Ebû Hüreyre'den rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Bu ümmetten ilk kaldırılacak olan şey, haya ve emânettir! En son kaldırılacak olan şey de namazdır..." [233]

Hâkim sahihtir kaydiyle Câbir'den şu hadîsi rivayet eder: "Ümmetim üzerine en çok korktuğum şeylerden biri de, Lût kavminin yaptığı iştir."

îbn-i Asâkîr îbn-i Ömer'den nakleder. O şöyle demiştir: "Ben Resûlüllah'tan işittim, O şöyle buyurdu: "Ümmetimin İslâm'dan ilk dökeceği (terk edeceği) şey, bir su kabım tersine çevirir gibi..." [234]

Beyhakî Hasan'dan şu mealde bir hadîs rivayet etmiştir: "insanlar Öyle zamanlar göreceklerdir ki, mescidlerde toplanıp dünyâ işlerini konuşacaklar. Sizler onların yanma oturmayınız, onların Allah'a yarar işleri yoktur..,"

(Hasan-ı Basrî'den gelen bu rivayet, mürseldir.

Zübeyr bin Bekkâr Ömer bin Hafs'tan şu haberi nakleder: "Öyle .zamanlar gelecektir ki, hükümdarlar haccı bir gezinti olarak yapacaklar. Zenginler ticâret için, fakirler de dilenerek dünyalık toplamak için yapacaklardır." [235]

Ahmed Kitâbü'z-Zühd'de Bekr bin Sevâde'den rivayetle şu hadîsî nakleder: "Ümmetimde bazı gençler olacak. Bunlar, bol nimetler içinde büyüyüp gelişecekler. Zira ana ve babalarının himmeti, sâdece bunları yedirip beslemek olacaktır. Bunlar da büyüyünce kimseleri beğenmeyip çalımlı çalımlı kelâm edecekler..."

Ebu 'l-Kâsım el-Beğavt ile İbni Asâkir îbni Abbas tarikiyle şu hadîsi naklederler: "Ümmetim içinde bir kavim zuhur edip Kur'ân okuyacak, fıkıh tahsil edecektir. Şeytan kendilerine yanaşıp diyecek ki: "Ne olur, hükümdara gidip de onun yakınlığını kazansanız ve bu sebeble biraz dünyalık elde etseniz. Korkmayan, dininizi olduğu gibi korursunuz..." Fakat siz onun bu vesvesesine aldanmayımz! Çünkü sultana yanaşıp da dînine zarar verdirmemek mümkün olmayacaktır. Sâdece bir sürü hatâlar irtikâp edilmiş olacaktır..."

Beyhaki el-Zühd'de Ebû Hüreyre yoluyla şu haberi nakletmiştir: "Öyle bir zaman gelecektir ki, kişi, dağa kaçmadıkça dînini koruyamaz olacak! O zamanda helâlinden mal kazanmak da kolay olmayacaktır, îşte bu zamanda kişinin helak sebebi, eşi ve çocukları olacaktır! Eğer çoluk çocuğu yok ise, bu seferde ana-babası olacaktır. Şayet bunlar da yoksa, helaki akrabalarının elinde olacaktır." Ashâb hayret ederek: "Ey Allah'ın Resulü, bu nasıl olacaktır?" dediler. Peygamberimiz de: "Onlar onu, geçindirecek kadar bol kazanç kazanamamakla itham edip ayıplı-yacaklardır. O da, bunlar tarafından ayıplanmamak için, çeşitli gayr-i meşru kazanç yollarına baş vurup helak olacaktır..."[236]

Peygamberimizin Kıyamet Alametleri Olarak Haber Verdiği Ve Aynen Çıkan Bazı Haberler

Buharı ve Müslim Enes'den rivayet ederler. O şöyle demiştir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "ilmin kaldırılması, cahilliğin yerleşmesi, içkinin açıkça içilmesi ve zinanın zuhur etmesi, kıyametin yaklaşmış olduğunun alâmetlerinden bazılarıdır..." [237]

Yine Buhari ve Müslim'in Ebû Hüreyre'den rivayetine göre, bir arabi gelip Hz. Peygamber'e: "Kıyamet ne zaman kopacaktır?" diye sormuş. Peygamber'in (s.a.v.) buna verdiği cevap da: "Emânet zâyî edildiği zaman, kıyametin kopmasını bekle!" olmuştur. Arâbî, "Emânetin zayi edilmesi nedir?" demiş. Peygan berimiz de: "iş ehil olmayanlara verildiği zaman, kıyameti bekle!" buyurmuştur.

Buhari ve Müslim yine Ebû Hüreyre'den rivayet ederler: Peygamber'e (s.a.v.): "Kıyametin ne zaman kopacağını" sormuştu, Peygamber Efendimizin buna cevâbı ise: "Kendisine kıyametin ne zaman kopacağı sorulan kişi, bunu soran kişiden daha iyi biliyor olamaz! Fakat Ben» bunun bazı alâmetlerinden haber verebilirim: Eğer cariyenin efendisini doğurduğunu görürsen, işte bu kıyamet alâmetlerinden biridir. Yalınayak, kör ve konuşmasını bilmez çobanların yeryüzüne mâlik olduklarım görürsen, keza sığır çobanlarının şehirlere inip yüksek binalar yaptırmakta başkalarıyla yarıştıklarını görürsen, işte bunlar da kıyamet alâmetlerinden bazılarıdır."[238]

Bezzâr Amr bin Avf'tan nakleder. O da şöyle demiştir: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Kıyamet kopmazdan önce aldatıcı (hayırsız ve kurak) yıllar olacak ve o günlerde yalancılara inanılacak, doğrulara inanılmayacak... Hainlere güvenilecek de emîn adamlara güvenilmeyecek, söz tamamen değersiz adamların eline geçecek."

Taberanl Enes'ten rivayet eder: "Resûlüllah Efendimiz buyurdu: "Fuhşun yayılması, konuşmaların çok çirkinleşmesi, akraba ile ilişiğin kesilmesi, emîn kişinin hâin ilân edilip hâin adama itimâd edilmesi de kıyamet alâmetlerindendir."

Tirmizl de yine Enes'ten merfuân şöyle rivayet eder: "Allah'a yemin ederim ki, sizler imamınızı öldürmedikçe kıyamet kopmaz! O gün, kılıçlarınızı çalıştıracaksınız ve sizlere, içinizden en şerli olan vâris olacaktır."

Taberanl îbni Mes'üd'dan rivayet ediyor. O şöyle diyor: Peygamber (s.a.v.) buyurdu: "Oğlunun ana-babasına karşı Öfkeli olması, yağmurun yakıcı olması, şerlilerin çoğalması, kişinin yakınlarına arka çevirip u-zaktakileri kendine dost edinmesi, her kabilenin liderliğini münafıkların ele geçirmesi, mescidlerdeki mihrablarm alabildiğine süslü yapılması, kalblerin ise harabe bir şekilde bulunması, mü'min kişinin kendi kabilesi içinde en hor duruma düşmesi, kadınların kadınlarla erkeklerin erkeklerle iktifa etmesi, gençlerin iş başına geçmesi, kadınların söz sahibi olması, dünyanın en mâmur yerlerinin harâb edilip en harabe yerlerinin de en bakımlı hale getirilmesi, içkilerin alenen içilip şımarılması ve insanların aşın derecede eğlenceye kapılması gibi haller de kıyamet alâmetlerindendir."

Taberarii Ebû Musa'dan rivayet eder: Resûlüllah (s.a.v.) buyurdu: "Zaman kısalıp yıllar ve mahsûller azalmadıkça Allah'ın kitabı Kur'ân utanılacak bir şey sayılmadıkça, hâinler emm, emîn olan kişiler de hâin sayılmadıkça asla kıyamet kopmayacaktır. Keza yalancılar doğru, doğrular yalancı sayılmadıkça, savaşlar, haksızlıklar, hased ve hırslar iyice artmadıkça; işler karışıp tersine gitmedikçe, hevâ ve hevese uyulup zan ile hüküm verilmedikçe, ilim kaldırılıp cahillik yaygın bir hâl almadıkça, yeryüzü kana bulanmadıkça da kıyamet kopmayacaktır." [239]

Yine Taberanî ve Hâkim Ebû Zer tarikiyle Hz. Peygamber'in şöyle dediğini nakleder: "Zaman kısaldığı, taylasan giyenlerin çoğaldığı, ticâret ve malın arttığı, mâl sahiplerine zenginliği sebebiyle hürmet ve itibâr e-dildiği, ahş-verişte hilelerin arttığı zaman; kıyamet yaklaşmış demektir. İşte böyle bir zamanda, kişinin bir köpek yavrusu beslemesi, evlât beslemesinden kendisi için daha hayırlı olacaktır. Böyle bir zamanda bir küçüğe acıyan, bir büyüğe saygı duyan da kalmayacaktır!" [240]

Taberanî Enes'ten Hz. Peygamberin şöyle buyurduğunu rivayet eder: "Hilâî'in bir gün erken görülmesi de kıyamet alâmetlerindendir! Herkes tarafından hilâl görüldüğü zaman denilecektir ki: "Şimdi bu hilâl, tam iki günlüktür! Mescidlerin yol edilmesi ve anîden ölümlerin çoğalması da kıyamet alâmetlerindendir!"

Bu hususla ilgili Buhârî'nin Tarihindeki Talha bin Ebû Hadreften olan rivayeti de şöyledir: "Kıyamet alâmetlerinden biri de, hilâî'in görüldüğünden bir gün evvel görülmüş olduğunun iddia edilmesidir. Hilâl herkes tarafından görüldüğü zaman, iki günlük olduğu iddia edilecektir. Halbuki o, iki günlük değil bir günlük olacaktır." [241]

Ahmed, Bezzâr, Taberanî ve sahihtir kaydiyle Hâkim, îbni Mes'ûd'dan rivayet ederler: "Kişinin sâdece tanıdığına selâm vermesi, ticâretin 'çok yaygın hâle gelip kişiye hanımının bu hususta yardımcı olması, akraba ile ilginin kesilmesi, yalancı şahitliğin çoğalması, doğru şahitliğin çeşitli endişelerle gizlenmesi ve kişi namaz kılmıyacağı halde mescide uğrayıp oradan geçmesi de kıyamet alâmetlerindendir..."

Taberanî Abdurrakmân el-Ensarî'den naklen şu hadisi rivayet eder; "Kıyamet alâmetlerinden bazıları da şunlardır: Yağmurların çok yağması ve bitkilerin azalması, okuyanların çoğalması, gerçekten bilgi edinenlerin ise azalması, emredenlerin çoğalması, emîn insanların gerçekten çok azalması."

Ahmed'in Ebu Hüreyre'den olan rivayeti de şöyledir: "Hicaz toprakları (Şam Ovası gibi), sulanan ve yeşilliği bol olan bir yer haline gelmedikçe, kıyamet kopmaz! Bu maddi bolluğun yanı sıra, emniyet ve asayiş de artar. Hattâ Irak'la Mekke arasında yolculuk eden bir yolcunun yolunu kaybetme korkusu dışmda hiçbir korkusu kalmaz." [242]

Ebû Yâlâ Ebû Hüreyre'den şöyle nakleder: "Zaman iyice kısalmadan kıyamet kopmaz! O derece ki, bir sene bir ay gibi olur. Bir ay bir hafta, bir hafta bir gün gibi olur. Bir gün ise, bir ot alevinin yanıp geçi-verdiği gibi geçer gider."

Taberanî de Enes'ten şu hadisi nakleder: "Eğer ümmetim, şu altı şeyi helal sayarsa mahvolup gider: Birbiriyle lanetleşmeyi, içkiyi, ipekli giymeyi, çalgıcı çengicî kadın tutup söyletmeyi, erkeğin erkekle, kadının da kadınla iktifa etmesini... İşte ümmetim bunları helâl saydığı zaman, helak oldu demektir." [243]

îbn Mâce ve Beyhakî Enes'ten rivayet ederler. Onun naklettiğine göre Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

"İnsanlar mescidlerde birbirine karşı övünme yarışına girmedikçe kıyamet kopmaz!"

Yine İbn-i Mâce'nin İbn-i Abbas'tan bir rivayeti var. Buna göre Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: "Sizlerin Benden sonra mescidlerinizi, yahûdî ve hristiyanlann mâbedlerini süsledikleri gibi süsleyeceğinizi görüyorum!"

(Yine îbn Mâce'nin Ömer bin el-Hattâb'tan rivayetine göre Hz. Peygamber, bu husustaki hadislerin birinde de şöyle buyurmuştur: "Hiç bir kavmin (ümmetin) ameli, onlar mâbedlerini süslemeye kalkışmadıkça bozulmamıştır.) [244]

Hâkim, İbni Mes'ûd'dan rivayet eder. O şöyle demiştir: "Kıyamet kopmazdan önce mîrâs malının bölüşülmesi ortadan kalkacak, düşmandan alman ganimet sebebiyle de kimse sevinç duymaz olacak..." [245]

Ben bu hususta derim ki: Bu rivayette verilen haberin ikinci şıkkı bizim zamanımızda gerçekleşmiş durumdadır. Birinci şıkka âit de bazı belirtiler vardır. Zira zamammızdaki devletin vezirleri (bakanları), mirasçılardan çoğunu mirastan mahrum etmektedirler... (Suyûtî). [246]

Beyhakî ve sahihtir kaydiyle Hâkim, îbn-i Mes'ûd'dan rivayet e-derler: Peygamber (s.a.v.) bir hadîslerinde de şöyle buyurmuştur: "Kıyamet kopmazdan önce mescidler yol edinilecek, kişi sadece tanıdığına selâm verir olacak, kadın kocasıyla beraber ticâret yapacak, at ve kadın son derece azalacak, sonra bir çoğalma olacak. Bu çokluk kıyamete kadar devam edecektir."[247]

Ebud-Derda Hadisiyle İlgili Bir Bölüm

Deylemî Ebu'd-Derdâ'dan rivayet eder. O demiştir ki: Peygamber (s.a.v.) bir gün Harise Oğullarına mensub adamın birine hitaben: "Sen Allah yolunda gazaya gitmiyor musun?" dedi. O adam da: "Ey Allah'ın Resulü, elbette gitmek isterim, fakat birkaç fidan dikmiştim, onlar kurur diye korkuyorum. Onlara bakacak başka kimsem de yoktur" dedi. Peygamberimiz ise ona tekrar buyurdu ki: "Senin Allah yolunda gaza etmen, o birkaç fidanına bakmandan daha hayırlıdır!" Adam, Efendimiz'in bu sözü üzerine gazaya katıldı... Dönüşünde de, çok güzel bir fidanlıkla karşılaştı..."[248]

Hasan Bin Muhammed Bin El-Alevi'nîn Rivayeti

îbni Âsâkîr, Hasan bin Muhammed el-Alevî'den rivayet ediyor. O şöyle anlatıyor: "Ben, bir gün Kûfe'deki Cuma Mescidinde idim. O sırada isyan hâlinde bulunan Karmatîler, tâ Hicaz'a kadar gidip Mekke'yi işgal etmişler, Haceru'l-Esved'i de sökerek Kûfe'ye getirmişlerdi. Kûfe'liler ise daha Önce bana da, Hz. Ali'nin Haceru'l-Esved'le ilgili olarak şöyle dediğini rivayet etmişlerdir:

"Sanki ben, Ham soyundan olup da el-Esvedü'd-Dendânî adındaki adamın, Hacer-i Esved'i şu yedinci kemerden aşağıya doğru sarkıttığını görür gibi oluyorum!"

işte, Hz. Ali'nin bu sözünün tecellisine ben şahid oldum. O adama o sıralarda "Rahme" diye hitap ediyorlardı. Karmatiler Mescid'e girdikleri zaman, başlarındaki adam ona hitaben: "Ey Rahme, haydi Hacer-i Esved'i al, Mescidin damına çık, oradan aşağı sarkıt!" diye emir verdi. O da yani Esved-i Dendâni de onu alarak Mescid'in damına çıktı, birinci kemere varıp durdu. Halk da merakla bakışıyorlardı. Fakat sanki orada birisi onun elinden tutup da yediyormuş gibiydi. O, oradan ikinci kemere geçti, buradan sarkıtacakmış gibi yaptı, sonra üçüncü kemere geçti. Böylece tâ yedinci kemere kadar gidip Hacer-i Esved'i oradan sarkıttı. Bunu benimle birlikte seyreden cemâat da hayretler içinde kalmıştı. Zira onlar, bana da naklettikleri gibi, Hz. Ali'nin bunu daha önceden bu şekilde haber verdiğini işitmişlerdi. Şimdi de aynen gözleriyle görmüş oluyorlardı. Onlar hayretlerinin büyüklüğünden, "Allahü Ekber! " diyerek tekbir getirdiler."

Ben derim ki: "Ali (r.a.), böyle bir şeyi kendiliğinden haber vermiş olamaz. Muhakkak bu, bunu Hz. Peygamberden duymuştur. Karmati-ler'in fitnesi ve Hacer-i Esved'i yerinden söküp getirmeleri ise, hicretin 317. yılında olmuştu. (Suyûtî) [249]

[1] Necâşî, Habeşistan Kralı demektir ve o sıradaki kralın adı, az sonraki rivayette açıklandığı gibi Ashama idi.

[2] Gâib üzerine cenaze namazının kılınmasını caiz görenler, mezheblerine bu hadîsi delîl kabul etmişlerdir. Gerçekten bu hadîs de, çok kuvvetli bir delîl ve hüccettir. Sahih olan da budur. Bunu caiz görmeyenler ise, bazı teviller iieri sürmüşler ve bunun özel bir olay olduğunu iddia etmişlerdir. Ayrıca demişlerdir ki: "O sırada Necâşî'nin namazını kılacak kimseler orada bulunmadığı için Cebrâîl onun cenazesini kaldırıp Peygamberimiz'e gösterdi, Peygamberimiz ve ashabı da onun namazını kıldılar

[3] Birkaç rivayette, Kul eûzü sûrelerinin bu sebeble indirildiği söylenmektedir. Ebu Saîd el-Hudrî hadîsinde ise şöyle denilmektedir: "Peygamberimiz, cinlerin şerrinden ve göz-değmesinden Allah'a sığınırdı. Fakat bu iki sûre İndikten sonra, hep bunları okudu, diğerlerini ise terk eyledi."'

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/193-194.

[4] Bazı âlimler bunu, Hülagü Fitnesinin çıkışıyla yorumlarlar.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/194.

[5] Heysemi, bu münasebetle ümmetin fırkalara ayrılacağına dair hadisi de zikretmiştir.

[6] Bu hususla ilgili rivayetlerin bazısında da şöyle gelmiştir: "Bil ki iyilik; nefsin ve kalbin itmi'nân duyup iyice yatıştığı şeydir. Kötülük ve günahkârlık ise, nefsi ve kalbi tırma lıyan ve insanı huzursuz eden şeydir! Her ne kadar insanlar veya ben, sana bunun aksini söylesek de bu yine böyledir! Kişi, kimden fetva veya haklılığına hüküm almış, olursa olsun, aslında haksız olduğu zaman, nefsi (yâni ruhu) ve kalbi mutlaka rahatsız ve huzursuz olacaktır, zira Allah İnsanların mayasına yaratılıştan böyle bir duygu ve asaleti koymuş, insanları vicdan denilen bir duygu ile şerefli ve keremli kılmıştır."

İlgili hadislerden birinin meali de şöyledir: "Ne olduğunu sormak istediğin iyilik, güzel ahlâktır! Kötülük İse, vicdanını tırmalıyan ve insanların öğrenmesini hoş görmediğin şeydir."

Bİr şey sormaya gelen bir kimsenin, henüz konuşup mes'elesini sormadan Peygam-berimiz'in ona haber vermesi ise; şüphesiz Allah'ın kendisini bu hususta haberdâr etmesi ile olmaktadır.-

[7] O hutbede geçen hadîsi Peygamberimiz, başka bir münâsebetle de şu şekilde irâd buyurmuştu: "Ben, yanımda bulunan bir hayrı, asla sizlerden gizlemem ve sakınmam! Her kim afîf davranırsa, Allah da onu afîf kılar. Her kim İstiğna gösterir istemekten sakınırsa, Allah da onu zengin eyler! Her kim de gerçekten sabredecek olursa, Yüce Allah hiç bir kuluna da sabırdan daha hayırlı ve daha geniş bir lütuf ve ihsanda bulunmuş da değildir!."

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/194-197.

[8] Bunu bu şekilde Imâm-ı Ahmed de şu senedle rivayet etmiştir: Ahmed dedi: Bize Vekî' hadis olarak söyledi, ona Süfyân Seleme'den, o Ayyâd'dan, o babasından, o da ibn-i Mes'ûd'dan hadis olarak söylemiştir."

[9] Ömer durumu öğrenince, onlardan birine: "Benimle bir daha konuşma!" demiştir.

[10] Mezkûr hadîsi, İbn-i Ebu Hatim, Ibn-İ Cerîrde rivayet etmişlerdir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/197-198.

[11] İntihar etmenin çok büyük günah olması sebebiyle, Peygamberimiz onun namazını kılmamıştır. Onu buna lâyık görmemiştir. İntihar edenlere çok şiddetli azâb olduğunu, diğer hadisleriyle de haber vermiştir

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/198.

[12] Ebu'd-Derdâ (daha önce de geçtiği gibi), ailesinin en son müslüman olanıdır.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/199.

[13] Beyhakî'nin bu rivayeti, bazı yönleri itibariyle münâkaşaya muhtaçtır. Eğer rivayetin sıhhati sabit olursa, bu takdirde herhangi bir tereddüde mahal olmadığı da aşikârdır.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/199.

[14] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/199-200.

[15] Bu haber rivayet bakımından mürsel de olsa, mânâsı itibariyle sahihtir. Bunu tashih ve te'yîd eden sahih hadisler de vardır. Nitekim bu hadislerin birinde: "Oruçlu olduğu halde yalanı ve onunla ameli bırakmıyanın, aç-susuz kalmasına Allah'ın ihtiyâcı yoktur" bu-yurulmuştur. Birinde de: "Gıybet orucu ifsâd eder" denilmiştir. Zira oruç; mücerred yemeyi-içmeyi bırakmaktan ibaret değildir. Belki bu suretle günahlardan sakınmak, Allah'tan İttikâ etmektir.

[16] Hadisçiierden bazıları, bu gibi zayıf hadîsleri rivayet etmeyi tergîb ve terhîb bakımından caiz sayarlar. Doğrusu ise, sahîh olmayan bir şeyi, Resûlullah'a karşı isnâd etmekten sakınmaktır. Tergîb ve terhîb için, sahîh hadisler, yeter de artar bile.

[17] Sahih hadîsde şöyle gelmiştir: "Âişe, Hafsa'ya İşaretle: "Bunun boyu ne kadar kısa!" dedi. Peygamberimiz de kendisine: "Ey Âişe, öyle bir kelime söyledin ki, eğer bu kelime denizin suyuna karışsaydı, bütün denizi boyardı!" buyurdu.

[18] Osman bin Affân, Ceyşü'l-Usret'i kendi malından techîz edip donattığı zaman da, Hz. Peygamberin böylesine müstesna hayırduasına mazharolmuştu. Sevgili Peygamberimiz onun için: "Allah'ım, Sen Osman'dan razı ol, çünkü ben ondan razıyım I" buyurmuştu. Keza Rûme Kuyusunu satın aiıp müslümanlar için vakfettiği zaman da, buna mazhar olmuştur. Osman (r.a.)'in eserleri, mihnetleri, faziletleri, saymakla bitmeyecek kadar çoktur ve bunları bizim burada saymamıza da ihtiyâç yoktur

[19] Bunun benzeri bir mucize de Tebük Savaşı sırasında vukua gelmiştir. Tâ u-zaklarda seraptan çıkmakta olan biri görülmüştü de Peygamberimiz: "Bu gelen, Ebu Zerr olsun!" buyurmuş, gerçekten gelen de o olmuştu. Keza, Ebu Hayseme'nin gelişi sırasında da benzeri bir mucize vukua gelmiştir ve bunun benzeri Gaybî İhbar kabilinden çok mucizeler meydana gelmiştir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/200-202.

[20] Şüphesiz Ebu Bekir, cennetlik olmakla müjdelenen on bahtiyardan biridir. Kendisi için çeşitli münâsebetlerle pekçok müjdeler vâkî olmuştur. O, bu ümmetin el-Sıddîk'ıdır, Peygamberden sonra en faziletli şahsiyetidir. Resûlullah Efendimizin hicrette refîki, Gâr'da yoldaşıdır. Efendimiz'İn sağlığında veziri, vefatından sonra da halîfesidir.

[21] Sa'd, Uhud'da Efendimiz1! cansiperane savunmuştur. Efendimiz ona okları veriyor ve: "At yâ Sa'd, anam-babam sana feda olsun!" Duyuruyordu. O gelirken de: "Bu gelen benim dayımdır, kimin böyle dayısı vardır?" buyururdu. Sa'd, fitnelerin hiç birine katılmamış, hilâfet etrafındaki çekişmelerin hepsinden uzak durmuştur. Kendisini tenkîd eden oğluna da: "Allah; takva, kanaat ve ihlas sahibi kulunu gerçekten sever!" cevabını vermiştir.

[22] Şüphesiz bu dört zât ki bunlar, cihâr-ı yâr-i güzîn efendilerimizdir, bu ümmetin en hayırlı şahsiyetleridir. Âdet ve sünnetlerine uymakla me'mûr bulunduğumuz huiefâ-i râşidîn hazerâtıdır.

[23] Hz. Aişe validemiz, bu sözüyle, "Allah'ın sana bildirdiği bir şeyi, başkaları senden nasıl saklıyabilirler?" demek istemiştir. Yoksa Peygamberimiz, kendiliğinden gaybı asla bilemez.

[24] Rivayet olunur ki: Ömer Peygamberi m İz" i böyle öfkeli görünce ürpermiş ve: "Ey Allah'ın Resulü, bizler rab olarak Allah'tan, din olarak islâmdan, elçi olarak da Muham-med'den razıyız" demiştir.

[25] Fîrûz ed-Deylemî, vaktiyle İran kralının Yemen'e gönderdiği İranlılardandır. Yemen'den Peygamberimizi temsilci olarak gelmiş, Peygamberimizden hadîsler rivayet etmiştir. Osman'ın halifeliği zamanında vefat etmiştir

[26] Müezzine icabet etmek, şüphesiz tergîb edilmiş sünnetlerdendir. Fakat bunu yanlış anlamamak lâzımdır. Yâni adamın bu sayede cennetlik oluşu; sırf müezzine icabeti sebebiyle değildir. Müezzine bu şekilde icabet öden kişi, o vaktin namazını kılmamış olsa, veya farzları ihmâl, kebâiri irtikâb odiyor bulunsa; bu takdirde dahî müezzine icabeti kâfidir denilebilir mi? Bahsi geçen adam, kuvvetle muhtemeldir ki, ezana olan saygı ve sevgisi sebebiyle ölümünden önce bir güzel tevbe etmiş, Ölürken de ezandaki şehâdetİ söyleyerek ölmüştür ve bu yüzden cenneti kazanmıştır. Bizim bu sözümüz, bu rivayetin sıhhati halindedir. Aksi halde, amellerin faziletlerine dâir rivayetlerin pek çoğunun zayıf olduğu bilinen hususlardandır. Hele zayıf bir habere güvenip dayanmak ve bu yüzden aldanmak, hiç de isabetli bir hareket olamaz. (Muhakkik, "pek çoğu" derken, elbette bütün hadisleri kasdetm et mektedir.)

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/203-205.

[27] Bunun İçin Huzeyfe, vukua gelecek büyük olaylar ve fitneler bakımından ashabın en bilgili olanı idi. Ömer (r.a.) kendisine: "Deniz dalgalan gibi dalgalanacak fitneden sorduğu zaman, o bu hususta Ömer'e bilgi vermiş ve: "Bu fitne ile senin aranda bir kapı var, bu kapı yakında kırılacaktır" demiştir. Ömer: "Kapı, açılmayıp da bir de kırılacak mı?" demiş, Huzeyfe de: "Evet kırılacak" demişti. Fitneye sed çeken bu kapı, bizzat Ömer idi. Onun vefatından sonra bu ümmete her taraftan fitneler girmeye başlamıştır.

[28] Her şeyi haber verdi" derken râvî; büyük fitneler, savaşlar, fetihler ve benzeri olayları kasdetm ektedir. Yoksa küçük-büyük her şeyi haber verdi mânâsında değildir. Keşke haber verilen o büyük olayları, ashabdan biri yazıya almış olsaydı da bizler, bu sayede bu olaylara vukuundan önce muttali' bulunsaydık

[29] Adamın biri Abdullah bin Selâm'a, "Peygamberiniz sizlere, nasıl taharetleneceğinizi dahî haber mi verdi?" diye sormuş. O da: "Evet, abdest bozarken kıbleye karşı dönmememizi, istincâyı üçten aşağı yapmamamızı, gübre veya kemikle istinca etmememizi bizlere emretmiştir" karşılığını vermiştir.

[30] Peygamberimiz'in bu kelâmı, Sevbân Haclîsindeki sözleri gibidir ki, o hadîslerinde de şöyle buyurmuştur: "Allah benim için yeryüzünü dürüp göstermiştir. Ben de bu sayede yeryüzünün doğusunu da, batısını da gördüm! Bana gerçekten Cebrâîl, bu bana gösterilen yerlere kadar ümmetimin mülkünün ulaşacağını haber verip müjdelemiştir."

[31] Buharı ve Müslim'in rivayetinde: "Ben, bundan önce bana gösterilmemiş olan şeyleri, şu makamda gördüm! Bana bu makamda, cennet ve cehennem dahî gösterilmiştir" buyurulmuştur

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/206-207.

[32] Bu hadîsin aslında denilmiştir ki: "Peygamber (s.a.v.) Ebu Ubeydetü'bnü'l-Cerrâh'ı, Bahreyn'de toplanan cizyeyi getirmesi için göndermişti. Ebu Ubeyde Bahreyn'den bu malı getirdi. Ansarda bunu işitti. Sabah namazını Peygamber (s.a.v.) ile birlikte kıldıktan sonra, O'nun önüne dikildiler. Peygamberimiz kendilerine tebessüm ederek: "Öyle zannediyorum ki sizler, Ebu Ubeyde'nın getirdiği malı duydunuz!" buyurdu. Onlar da: "Evet" dediler. Bunun üzerine Peygamberimiz: "Sizi sevindiren malın gelmiş olduğunu size müjde edebilirim, sizler bununla sevininiz! Fakat şunu da söylerim ki: Vallahi ben sizler hakkında fakirlikten korkmamaktayım! Benim sizler hakkındaki korkum, dünyâ nimetlerinin üzerinize bolca gelmesi, sizden evvelkilere gelip onları helak etmesi gibi, sizleri de rağbet ve rekabete düşürerek helak etmemesidir!" buyurdu.

[33] Gerçekten bu sahîh hadîsleriyle Peygamber'in (s.a.v.) haber verdiği şeyler, aynen haber verdikleri gibi çıkmıştır. Dünya nimetleri bollaştıkça bollaşmış, genişledikçe genişlemiştir. Daha fazla dünyevî genişlikler elde etmek için rağbet ve rekabetler de arttıkça artmıştır. Dolayısıyla insanlar, çeşit çeşit yemekler yemişler, renk renk elbiseler giymişler, evlerinin duvarlarını Kabe'yi süslercesine süslemişlerdir. Derken arkasından daha büyük imkânlar elde etmek, daha yüksek refah seviyelerine ulaşmak arzulan şahlanmış; bunun arkasından da kızgınlıklar, düşmanlıklar, ayrılık ve fitneler zuhur etmiş, Ümmet-i Merhûme-i Muhammed parça parça olmuştur.

[34] Hatta kadınların bile altın ile süslenmelerinin hoş olmadığı konusunda bazı hadîs-i şerifler vârîd olmuştur

[35] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/207-209.

[36] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/209-210.

[37] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/210.

[38] Haberde geçen, Imvas vebası, Filistin ovasındaki bir kasabada vukua gelmiş, tam yirmi beş bin can almıştır. Ebu Ubeyde, Mu'az bin Cebel ve Yezîd bin Ebu Süfyân gibi zatlar da bu veba sırasında kara toprağın altına girmişlerdir.

Olayı anlatan Avf bin Mâlik el-Eşcâi ise, Huneyn gününde müslüman oldu ve bu savaşa katıldı. Mekke'nin fethi gününde ise, Eşca'iıların sancaktarı idi. Ebu Bekr'in hilâfeti sırasında Şam'a gitti, oradan Humus'a geçti. Abdül-Melik'İn hilâfeti zamanına kadar yaşadı ve yetmişüç hicret yılında vefat etti.

Muaz'ın haber verdiği hususlara gelince. Minber üzerindeki lânetleşmeler, Muavi-ye'nın ve ondan sonraki Ümeyye oğulları halifelerinin zamanında tahakkuk etmiştir. Zira bunların hatîbleri, Ali (r.a.) ve onun ehli beytine minberlerde lanet ederlerdi, Keza malın yalan üzerine verilmesi de böylece tahakkuk etmiştir. Zira Emevîlerin hatîb ve şairleri, Emevî valilerinin zulüm ve cefalarını övdükleri nisbette, dünya malına gark olurlardı. Düşmanlarını kötülemeleri nisbetinde beyt'ül-mal'den bahşişlere mazhar kılınırlardı. Haksız yere kan dökülmesine gelince... Şüphesiz bu da Emevîler zamanında çıkmıştır. Onlar, suçsuz ve bîgühah insanları öldürmekte çok ileri gitmişlerdir. Sırf Haccac-ı Zalim'in emriyle yüzyirmi bin kadar insan katledilmiştir. O Öldüğü zamanda, hapishaneler, ağzına kadar suçsuz insanlarla dolu İdi.

[39] Beytü'l-Makdis, yeryüzündeki üç mübarek mescidden biridir ve bu üç mescide sırf ziyaret ve ibâdet için gitmek de lâyıktır. Bu üç mescidin diğer ikisi ise: Mescidü'l-Harâm ile Mescidü'r-Resûl'dür. Medîne-i Münevvere'deki Mescid-ı Nebî'de kılınan bir namaz ise, beş-yüz namaza bedeldir. Bu hususta da hadîs vârid olmuştur.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/211-212.

[40] Peygamberimizin, bu yerleri fethinden önce İhrama girilecek yerler olarak tâyîn buyurması; şüphe yoktur ki hem bunların fethini müjdelemesi, hem de O'nun mûcizesidir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/212-213.

[41] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/213-214..

[42] Bu hadîsle haber verilenlerin Haricîler olduğu tevcîhini pek yerinde bulmuyorum. Zira Haricîler, islâm taifelerinden biri sayılır. Hadisten zahir olan ise; müslümanların, müslü-manlardarı olmayan bir kavimle savaş yapacağıdır. Nitekim bazı rivayetlerde ismen: "Sizler, Türk-kavminden sayılan Tatar-topluluğu ile de savaşta bulunacaksınız!" buyurulmuştur. Bu da gösjermektedir ki, yukarıdaki hadîsi, Haricîlere hamlederek tefsirde bulunmak isabetli değildir

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/214.

[43] Gerçekten Allah, Peygamberi'nin bu va'dini yerine getirmiş, müslümanlar Velîd bin Abdü'l-Melik zamanında Muhammed bin Kasım kumandasında Hind ülkesinde gazalarda bulunmuşlar; Sind diyarını fethederek islâm havzasına katmışlardır. Hattâ o sırada müslümanlar, Himalaya dağlarının alt tarafındaki Meltân denilen yere kadar ulaşmışlardır

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/214.

[44] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/215.

[45] Dünyevî nîmetler ve refah seviyesi o kadar artacak ki, insanlar sofralarına ko nulan çeşit çeşit yemekler karşısında bir nevî sarhoş olup, en mühim sünnetlerden biri olan besmeleyi unutacaklar. Bol boi nimetler yiyecekler, bu nîmetleri veren Allah'ın adını anmı-yacaklar -

[46] Bu hadîsin râvîleri arasında Mûsâ bin Ubeyde el-Rabzî de bulunmaktadır ve bu râvî zayıftır.

[47] Arab yarımadası'nın tamâmını feth etmekten murâd, Ebu Bekr'in hilâfeti zamanında irtidâd eden Arab kabîleleriyle yapılan savaşlar olabilir. Bunların kimi dîninden dönmüş, kimi de zekât vermemek İçin isyan etmişlerdir. Halîfe Ebu Bekr de, büyük îmânı ve dirayeti ile, bütün bu fitne ateşlerini söndürmüştü. Müslümanların, ahir zamanda Deccali öldürmeleri ise, bilindiği gibi Hz. isâ (a.s.) ile birlikte olacaktır.

[48] Burada, bu mürsel hadisle işareten, fakat bundan önceki dört hadîs-i şerîfle de sarahaten ve bazılarında ise yemîn ile te'kîden,Fâris (İran) ve Rum'un fethedileceği bildirilmiş, bildirildiği gibi de tahakkuk etmiştir. Bu en son hadîsin mürsel olduğunu bildiren müellifimiz Imâm-ı Süyûtî hazretleri, istanbul'un fethine dâir o meşhur hadîsi ise zikretmemiştir. Halbuki o, bu rivayeti el-Câmius-Sağîr adındaki meşhur hadis kitabına almıştır. Şimdi bu rivayeti oradan aynen yazalım, hakkında kısaca bilgi verelim:

"Kostantİniye mutlaka fetholunacaktır! Onun kumandanı ne güzel kumandan, askeri de ne güzel askerdir!" (El-Câmius-Sağîr, 2/104).

Müellifimiz bunu bu şekilde burada rivayet etmiş, ayrıca bu rivayetin sahih olduğunu işaretlemiştir. Bunun şerhi Feyzu'l-Kadir'de de: "Hafız Zehebî"nin bunun sahih olduğunu kabul ve ikrar ettiği" kaydedilmiştir. (Bakınız, Feyzu'l-Kadîr, 5/262 - Beyrut, 1357). (M.)

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/215-216.

[49] Bu Kisrâ'dan maksat, Peygamberimiz'in sağlığındakİ İran Kralıdır. Peygamberimiz ona, Abdullah bin Huzâfe ile mektubunu göndermiş ve kendisini islâm'a davet etmişti. O ise, Peygamberimiz'in mektubunu yırtmış, elçisini de öldürmüştü. Peygamberimiz de onun hakkında bedduada bulunmuştu

[50] Sürâka bin Mâlik, Müdlic'lidir. Hicret günü Peygamberimiz'in peşine düşerek O'nu yakalamak istemişti. Fakat buna muvaffak olamadı. Atının ayakları kuma saplanınca bundan vazgeçti. Sürâka, Mekke'nin fethi gününde müslüman olmuştur

[51] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/217-218.

[52] Sevbân Hadîsinde: "Benden sonra otuz yalancı gelir, hepsinin İddiası, peygamberlik iddiasıdır. Halbuki benden sonra peygamber yoktur. Ben, peygamberlerin en so-nuncusuyum1" buyurulmuştur.

[53] Diğer bir hadiste: "Bu ümmetin helaki, Kureyşten bazı gençlerin elinde olacaktır" buyurulmuştur. Bu yüzden Ebu Hüreyre (r.a.), ellinci yılı görmekten Allah'a sığınırdı. Bu ise, Yezîd bin Muâviye'nin iş başına geçtiği yıldır. Aynı zamanda Ebu Hüreyre, gençlerin iş başına geçmesinden de Allah'a sığınırdı ve bu maksatla derdi ki: "Ben, Peygamberden (s.a.v.) iki çeşit ilim öğrendim. Bunlardan birini herkese yaydım. Diğerini ise mecburen gizli tutuyorum. Şayet bunu da açıklamış olsam, (Kureyş'ten bazı gençler, durumları anlaşılacak diye) muhakkak başımı keserlerdi!"

[54] Imâm-ı Şafiî (r.a.), bu sözünde bir gerçeği dile getirmiştir. Zira Ebu Bekr (r.a.), kısa süren halifeliği müddetinde öylesine büyük işler başarmıştır ki, bunlar onun şahsen ne kadar büyük bir kahraman olduğuna, ne büyük ve mükemmel bir sıddîkıyete sahib bulunduğuna birer tanıktır. Üsâme Ordusunu hedefine yollaması, dinden irtidâd edenlerle savaşması, zekât vermek İstemiyenleri dize getirmesi, Fâris'in fethini tamamlamak üzere islâm ordusunu techîz edip hedefine yollaması gibi icrââtı, hep buna delâlet eden tarihî belgelerdir

[55] Bu hadîs, Ebu Bekr'in hilâfetine bir diğer işaret olmakla beraber, O'nu, Ömer'i ve Ebu Ubeyde'yi İtham eden Şîîlere de açık bir red ve cevabtır.

[56] Bunun içindir ki Osman (r.a.), hasımları istifasını istedikleri zaman istifa etmeyi reddetmiş, muhasara altında kalmanın sıkıntılarına sabr etmiştir. Sonunda Kur'ân okumakta iken evinde şehîd düşmüştür

[57] Ömer'in veya Osman'ın halifeliğini açıkça ifâde eden rivayetlerden herhangi birinin sahihliği üzerinde, gerçekten ciddi bir şüphemiz vardır. Nitekim bir rivayette, sâdece Ebu Bekr'e işaret edilmiştir: "Bir haceti için Peygamberimiz'e gelen bir kadına Efendimiz; "Bir hacetin olduğunda hiç çekinmeden bana gel" buyurdu. Kadın: "Geldiğimde Seni bulamaz-sam?" dedi. Peygamberimiz de: "Bu takdirde Ebu Bekr'e mürâcât et!" buyurdu. Kanâatimizce sahih olan bu hususta sahih olan; bu ve bu mealdeki hadislerdir.

[58] Bazı rivayetlerde şöyle gelmiştir: "Peygamberimiz Ali'ye dedi: Kılıçla başına vurulduğu zaman, senin halin nicedir? Başından akan kanlar, şuraya (sakalına) kadar akacaktır." Bu sebeble Ali (r.a.), askerinin kendine karşı isyanını gördüğü her defasında: "Keşke beni öldürecek olan en şakî adam, içlerinden çıksa da bu iş bitse!" derdi.

[59] Hadiste geçen "Meks" devlet yardımcılarının, bir malın satımı veya şehre idhâli sırasında muayyen eşyadan aldıkları muayyen vergilerdir.

[60] Bu hadîsin haber verdiği şeyler, Emevî halîfelerinin zamanında aynen zuhur etmiştir. Meselâ Velîd bin Yezîd, tamamen ayyaş ve sefihin biri idi. Gece-gündüz İçer, vaktini oyun ve eğlencelerle geçirirdi. Bunun babası Yezîd bin Abdü'l-Melİk de böyleydi. Işi-gücü, oyun ve eğlence idi. Abbasi halîfelerinin pek çoğunda, Özellikle son Abbasi halîfelerinde de hal bu merkezde idi.

[61] Malûm Ali (r.a.), Peygamberimiz'den otuz sene sonra vefat etti.

[62] Böylece o, halîfelik mertebesinden sonraki mertebeye rızasını gösterdi.

[63] Zira o, hu!efâ-i râşidînin beşincisidir ve adaletli ikinci Ömer'dir.

[64] Beyhakfnin bu te'vîli, hadîsin lafzına uygun olmasa gerek. Zira kıyamet denilince ilk akla gelen bir nesil değil, kıyamet günüdür. İhtimaldir ki bu; kıyamet gününün yaklaştığı zamanlarda Arz-ı Mukaddese'de (Filistin'de) kurulacak olan hilâfete ve ondan sonraki görülecek olan depremlere ve dertlere İşarettir ki o günlerde Deccâl de zuhur etmiş olacak ve müslümanlar, Hz. Isâ ile birleşerek en büyük şerrin kaynağı Deccâl'i öldüreceklerdir

[65] Zira Osman'ın şehîd edilmesinden sonra Ali'ye bîat edildi, o da Ceme! Vak'ası ve Haricîler fitnesi ile uğraşıp bir daha medîne'ye dönemedi. Hilâfet merkezi olarak Kûfe'yi seçmek zorunda kaldı.

[66] Muâviye'nin Ali'ye karşı çıkmasına cesaret veren bu olmamıştır. Şam valiliği ona yeterdi. Fakat Ali J^endisini bu valilikten azledince onunla mücâdele ve muhâsamaya girişmiştir. Sonunda da hükümdar olmuştur.

[67] Peygamberimizin bu hadislerinde; "...Fakat onda hatâlar bulunur" sözünü üç defa tekrarlaması; ondaki hatâların çokluğu sebebiyledir. Denilebilir ki: Muâviye'nin en şiddetli hataları; minberlerde Ali'ye lanet ettirmesi ile, oğlu Yezîd'İ velîahd tâyin etmesidir

[68] Süreyya yıldızların sayısı kesin olarak belli değil ki, Abbasî halîfelerinin saytsı bununla bilinmiş olsun! "İkisi fitne zamanında" denilmiş olmasına gelince: Bununla murâd; Me'mûn ile Mûtasım olabilir. Zira "Kur'ân mahlûktur!" iddiasını kendisine şiar edinen büyük fitne, bunların zamanında alevlenip şiddet kazanmıştır. Bu yüzden ehl-İ sünnetin pek çok âlimine İşkenceler edilmiş, Ahmed bin Nasr ve Muhammed bin Nûh gibi âlimler katledilmiştir. İmam Ahmed bin Hanbel'İn büyük mihneti, şiddetli bir şekilde dövülmesi de bu zamana rastlamaktadır.

[69] Bu rivayette geçen hazîneden maksadın Kabe olduğu söylenmiştir. Burada savaşa tutuşanlardan maksat da; Abdullah bin Zübeyr ile Yezîd'in askeri, sonra Abdü'l-Melik'in askerinin Abdullah bin Zübeyr ile olan savaşı olabileceği gibi; Ümeyye Oğullarından Mervân el-Hımâr ile Horasanlılar arasında çıkan savaşlar da olabilir ki, bize göre bu daha uygundur

[70] Eğer bu hadîs sahih ise; Türklerden sayılan Tatar'ların zuhuruna işarettir. Malum ya bunlar, 656 hicret yılında çıkıp islâm ülkelerini çiğneyip geçmiş, tâ Bağdad'ı işgal etmişler. Halîfe Mutasım'ı, ulemâ ve vüzerâsını kılıçtan geçirmişlerdir. Sonra Ayn-i Câlût'ta Allah'ın İzniyle Mısırlı müslüman askerlerin karşısında hezimete uğramışlardır.

[71] Bu haber, aynen Tatar Türklerine uygun düşmekte, onların Irak'ı ve Bağdad'ı işgallerini haber vermektedir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/218-226.

[72] Gerçekten Ömer (r.a.), övülecek ve herkese örnek olacak bir şekilde yaşadı ve Mugîra'nın kölesi Fîrûz tarafından şehîd ediidi. Fîrûz, sabah namazanı kıldırmakta olan halîfeye üç darbe indirdi ve bununla islâmı yaralamış oldu. Allah'ın laneti onun üzerine olsun! Ömer şöyle derdi: "Allah'ım, benim katlimi, senin için bir defa olsun secde etmiş bulunan bir müslümanın elinde kılma! O secdesiyle Senin huzurunda yarın, kendisini müdâfâya kalkışır."

[73] İki şehîdler, Ömer ve Osman'dır. Diyebilirsin ki: Peygamberimiz de Hayber'de verilen zehrin te'siriyle şehid olarak ölmüştür. Ebu Bekir de zehirlenerek şehîd edilmiştir.

[74] Bu, Sahîhler"in rivayet ettiği Erîs Kuyusu'yla ilgili hadistir

[75] Ömer'in ölümü, gerçekten islâm için pek büyük bir musîbettir. Fakat bizim bu veya herhangi bir hususta aşırı gidip de: "Bu yüzden güneş tutuldu" dememiz caiz olmaz. Zira sevgili ve şanlı Peygamberimiz: "Gerçekten Güneş ve Ay, Allah'ın âyetlerinden iki âyettir. Herhangi bir kimsenin ölümü veya doğumu için as!â tutulmazlar!" Bize düşen, bu gibi yüce hakikatlerin ışığında, aşırılıktan sakınmaktır.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/226-227.

[76] Hadisde haber verildiği gibi, Osman (r.a.)'in, ömrünün sonunda büyük bir sı-kıntıya mübtelâ olduğu malumdur. Nihayet evini muhasaraya alanlar tarafından sonunda şehîd de edilmiştir.

[77] Yâni Saîd bin el-Müseyyeb bunu bu şekilde anlamıştır

[78] Bu hadîsin bazı kısımları, bundan önceki Buharî ve Müslim'in ittifakla rivayet ettikleri sahih hadîse uymaktadır. Fakat "halifelikle müjdele" tâbiri uymamaktadır. Zira Sahîhayn'in rivayetinde bu fazlalık yoktur ve bunun sahih olduğunda, ciddî şüphemiz vardır. Zira Peygamberimiz kendisinden sonraki halîfeyi ismen açıklamamıştır. Muhacirin ve Ansârın bu husustaki ihtilâfları da bunun için vukua gelmiştir. Aksi haide ihtilafa düşmezlerdi. Evet Efendimiz; Ebu Bekir için bir vasiyet yazmak istedi fakat yazmadı, sâdece buna işarette bulunmakla iktifa eyledi

[79] Bilinmektedir ki, Osman'ın katilleri cezalandırılmamıştır. Zira Ali (r.a.), kendisine bîattan sonra fitnenin yatışmasını, ayaklanarak Medîne'ye gelmiş bulunan isyancıların Medine'den dağılmalarını beklemekte idi. Fakat bu sırada acele edip Şam valisi Muâviye'yi azletti. Muâviye de, Osman'ın katilleri kendisine teslîm edilmedikçe bîat etmemekte direndi. Zira Muâviye, Osman'ın valîsİ ve bu sıfatla kanının davacısı idi. İşte Ali ile Muâviye arasındaki çekişme, bu noktadan kaynaklanmıştır

[80] Evet, Ensâr bu sırada halîfe Osman'a gelip yardımcı olmayı iki defa teklifte bulundular. Fakat Osman, bunu kabul etmedi. Ali ve bazı arkadaşları da bu şekilde yardım için müracaat ettiler, Osman bunu da kabul etmedi. O şöyle diyordu: "Allah aşkına beni dinleyiniz! Bana bîat etmiş bulunan herkesin, kılıcını kınına koymasını emrediyorum!"

Bu hadîsi Tirmizî de Ebu Sehle'den rivayet etmiştir. Ancak Tirmizî'nin rivâyetindeki metinde: "Muhasara gününde Osman bana dedi ki" şeklindedir.

[81] Bu hadîsi Tirmizî de: "Onlar çıkarmadıkça çıkarma" kaydıyla rivayet eder

[82] Birincisinden murâd, Peygamberim iz'in vefatı üzerine vukua gelen küfür ve ir-tidâdtan kurtulmak olabilir, ikincisi: Hz. Osman'ın katline ortak olmamaya işarettir. Üçüncüsü ise, bütün fitnelerin en büyüğü olduğu bildirilen Deccal fitnesidir ve bundan necat bulmaktır

[83] Bunu Tirmizî, Ebu'l-Eş'as el-San'ânFden rivayet eder. O şöyle demiştir: Şam'da hatîbler kalkıp konuştular. Orada Peygamberimizin ashabı da vardı. En sonunda Mürre bin Ka'b denilen zât kalkıp şöyle konuştu: "Eğer ben, bu hususta Peygamberimizden bir hadis duymamış olsaydım, kalkıp konuşmazdım. Peygamberimiz bir gün fitnelerden bahsedip onların yakında çıkacağını bildirdi. Oradan başı örtülü bir adam geçti. Efendimiz o adama işaretle: "Bu, o gün hidâyet üzere bulunacaktır" buyurdu. Ben de kalkıp o adamı takîb ettim ve onun Osman olduğunu gördüm ve onun yüzünü Hz. Peygamber'e doğru çevirdim de: "Bu mu?" diye sordum. Peygamberimiz de: "Evet" buyurdu

[84] İbn-i Kuteybe el-Meârİf'te Osman birtAffân'ın katli ile iigilİ olarak el-Mearif'te der ki: "Mısır'dan kalkıp gelenlerden bir bölüğün başında Muhammed bin Ebî Huzeyfe, bir bölüğün başında Kinâne bin Bişr, bir bölüğün başında da İbnü Udeys el-Belevî vardı. Basra'dan kalkıp gelenlerden Hakîm bin Cebele, Sedûs bin Ubeys ve Kûfeli bir grub insan vardı. Bunlardan da el-Eşter bin Haris el-Nihaî başta geliyordu. Bunlar şikayetlerini dile getirdiler. Osman da cevablarmı verdi ve kendilerini İkna eyledi. Sonra dönüp Mısır'a giderlerken yolda Osman tarafından gönderilmiş bir mektub buldular. Osman'ın mührünü taşıyan bu mektub-da, Mısır valisine hitaben: "Bu adamlar Mısır'a döndüklerinde, hepsinin başını vur!" diye emredilmekte idi. Mısırlılar, ele geçirdikleri bu mektubu alarak geri döndüler ve Hz. Osman'a mürâcât edip: "Bizim ölümümüze ferman etmişsin!" dediler. Osman, bundan naberi olmadığına yemin etti. Mısırlılar da: "Bu senin için çok ağır bir iştir! Senin haberin olmadan senin mührün alınıp bir emir onunla mühürlenebiliyorsa, doğrusu bu takdirde senin istifa etmen gerekir! O halde, hilâfet makamını terket!" dediler. Osman bunu kabul etmedi. Kapısını kilitleyip yirmi günden fazla muhasarada kaldı. Onlarla savaşmadı, savaşılmasına da izin vermedi. Yurdunda böylece muhasarada iken, Ensârdan Hezem Oğullarının evi tarafından girdiler ve buradan onun evine geçtiler. Neyyâr bin Ayyâd elindeki makası halîfenin yüzüne vurdu. Yüzü kanlar içinde kalıp okumakta olduğu Mushaf-ı Şerîf'in üzerine aktı. Sonra Muhammed bin Ebî Bekr onun sakalına yapıştı. Osman: "Sakalımı bırak!" dedi. Otuz beşinci hicret yılının Zilhiccesinde şehîd edildi."

[85] Yâni Osman susuz olarak yatıp uyudu. Uykusunda Hz. Peygamber gelip kendisine su İçirdi de susuzluğu geçti. Yoksa uyanıkken Hz. Peygamber yanına geldi ve ona bizzat su içirdi mânâsında değildir.

[86] el-Meârif'te der ki: Osman, geceleyin el-Bekîa (Medine Kabristanına) defnedildi. Cenaze namazını Cübeyr bin Mut'ım kıldırdı ve Huşşukevkeb denilen yere defnedilip kabri gizlendi."

[87] EI-Meârif'te şöyle denilmiştir: "Ali (r.a.), sonunda kendisi öldürülünceye kadar hep savaştı durdu. Harplerden başını alıp da hacca dahi gidemedi. Kırkıncı hicret yılının Ramazan ayında, Ramazan'ın on yedinci Cuma gününün gecesinde şehîd edildi. Beş seneden üç ay eksik halifelik yaptı. Vakıdî'ye göre, "geceleyin defnedilip kabri gizlenmiştir." (Ebu'l-Yekzân ise şöyle der: "O'nun cenaze namazını Hasan kıldırdı. Küfe mescidinin yakınında hükümet sarayındaki bir yere defnedildi.)

[88] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/227-232.

[89] Görünen odur ki, bu hadîs, hicretten önce Mekke'de irâd edilmiştir. Bu hususta Uhud'da irâd edilmiş bulunan hadîsten başkadır. Gerçekten de bu mübarek zâtlar, ilgili hadîsin haber verdiği gibi hep şehîd olarak vefat etmişlerdir. Allah cümlesinden razı olsun.

Bunlardan Zübeyr ile Talha'nın şehid edilmelerine gelince: Bilindiği gibi Zübeyr; savaş cephesini terketmiş geri dönüyordu. Basra yakınlarındaki Vâdis-Sıbâ denilen yere geldiği zaman orada katledilmiştir. Talha, Zübeyr gibi savaşı bırakmış, savaşan insanlardan ayrılmıştı. Bu sırada bir ok kendisine isabet etti ve bu yüzden vefat etti

[90] Bu hadisi Tirmizî de rivayet etmiştir. Ancak onun rivayetinde: "Her kime, yeryüzünde yürüyen bir şehîde bakmak sürür verecekse, Ista Talha bin Ubeydullah'a baksın!" diye ifâde edilmiştir

[91] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/233.

[92] Bunu müfessir Ibn-i Cerîr de rivayet eder ve der ki: Sabit bin Kays; "Seslerinizi Peygamberin sesinden daha fazla yükseltmeyiniz." (Hucürât, 2) mealindeki âyet indiği zaman, yol üzerine oturmuş ağlıyordu. Oradan Âsim bin Adiyy geçti. Onunağladığmı görünce: "Ey Sabit, niçin ağlıyorsun?" diye sordu. Sâbıt şu cevabı verdi: "Biliyorsun ki benim sesim gür ve kuvvetli. İşte bu hususta inmiş bulunan şu âyetin, benim hakkımda inmiş olacağından korkuyorum!" Bunun üzerine doğruca Hz. Peygambere giden Âsim, durumu O'na nakletti. Bu sırada yerinden ayrılıp evine giden Sabit, hanımına hitaben: "Haydi kapıyı üzerimden i-yice kilitle, arkasına demir sürgüsünü de iyice sür. Artık ben, ölünceye kadar veya Allah'ın Resulü benden razı oluncaya kadar evimden dışarı çıkmam!" dedi. Asım durumu Hz. Pey gamber'e haber vermesi üzerine de Peygamber (s.a.v.), Âsım'ı Sâbit'i çağırmaya göndermişti. Âsim ise onu çağırmak üzere onunla karşılaştığı yere gitmişti. Orada kendisini bulamayınca evine gitti ve Sâbit'in evde olduğunu öğrendi ve kendisini Hz. Peygamberin çağırdığını söyledi. Sabit: "Haydi kilidi kırınız" dedi. Kilidi kırarak kapıyı açtılar ve Âsım'la birlikte Hz. Peygamber'e gittiler. Peygamberimiz kendisine: "Ey Sabit, sen neden ağlıyorsun?" dedi. Sabit: "Gür ve kuvvetli sesli olduğum için, şu âyetin benim hakkımda nazil olmuş olabileceğinden korkarak ağlıyorum" cevabını verdi. Peygamberimiz de kendisine: "Ey Sabit, sen; Övülecek bir şekilde yaşamak, şehîd olarak ölmek ve sonunda da cennete gitmekten razı değil misin?" buyurdu. Sabit: "Elbette Allah Resûlü'nün müjdesinden çok sevinçli ve razıyım! Sesi mi de asla Allah Resûlü'nün sesinden daha fazla yükselt m iveceğim" mukabelesinde bulundu."

Enes der ki: "Yalancı peygamber Müseylimetü'l-Kezzâb'a karşı Yemâme'de savaşırken, bizde biraz açılma ve dağılma olmuştu, işte bu sırada Sabit bin Kays; kokulanıp kefenini giydi, şiddet ve cesaretle düşman saflarına dalarak savaştı ve sonunda da şehîd oldu. Allah kendisinden razı olsun!"

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/233.

[93] tbn-i Kuteybe el-M e arifte şöyle der: "Ali bin Ebu Tâlib'in oğlu Hüseyin; Ebu Abdullah künyesiyle anılırdı. Kûfe'îilerin kendisini daveti üzerine yola çıkmıştı. Ubeydullah bin Ziyâd, onun üzerine Ömer bin Sa'd'ı gönderdi. Ömer bin Sa'd'ın askerlerinden Sinan bin Ebu Enes el-Nehaî adındaki şahıs onu katletti. Yıl: Altmış bir. Ay: Muharrem. Gün: Âşûrâ Günü idi. Hüseyin (r.a.); şehîd olduğunda elli sekiz yaşında bulunuyordu. (Elli altı yaşında olduğunu söyleyenler de vardır.)

[94] Gerçekten Hüseyin (r.a.)"in Kerbelâ'da fecî bir şekilde şehîd edilmiş olması; kendisini haklı olarak sevenlerin mahabbet duygularını alevlendirmiş, bütün islâm âlemini ve müslümanları çok şiddetii bir şekilde sarsmıştır. Aynı zamanda bu büyük olay, bazı aşırıların ve şîîlerin, birtakım hayâl ve efsâneler uydurmalarına da büyük bir fırsat yermiştir. Bunun için bizim, bu rivayetlerin kabulünde ihtiyadlı davranmamız gerekmektedir. Öyle ki: Ancak bunların sahih olanlarını kabul etmeli, sahîhe aykırı olanlarını da reddetmeliyiz. Şüphesiz:, yalan olduğu sabit olandan başkasını red etmemiz de doğru olmaz. Bundan da İhtiyâd etmeliyiz.

İşte bu Ölçüye göre, meselâ yukarıdaki hadîs'e ve ondan sonrakine bakacak olursak; aralarındaki ortak noktanın sahih olduğunu görürüz. Bu da: Peygamberimiz'in; bir çok ashabı hakkında olduğu gibi, Hüseyin'in de kendisinden sonra öldürüleceğini haber vermiş olmasıdır. Yalan ve uydurmalar ise, sâdece işin tafsîlinde olmaktadır. Meselâ Cibril bu hususu Peygam-berimiz'e bir defasında haber vermiştir. Fakat rivayetler bunu çoğaltmakta, kimisinde Ummü Fadl, kiminde Ümmü Seleme, kiminde de Enes râvî olarak gösterilmekte. Bâzan da Âişe'nin adı verilmektedir. Hattâ yalnız Ümmü Seleme'den olan iki rivayette bile tutarsızlık göze çarpmaktadır. Meselâ rivayetin biri, Hz. Peygamberin bunu rüyasında gördüğünü ve yanında Hüseyin'in bulunmadığını söylerken, diğeri hem Hüseyin'in hem de Hasan'ın orada oynamakta olduklarını söylemektedir. Acaba bunlar tek bir olay mıdır, yoksa ayrı ayrı iki olay mıdır? İşte bu hususlar belli değildir. Böyle bir hususta, kabul de, red de ihtiyata uygun düşer mi? Bunun için biz: "Yalnız sahih olanı kabul edelim, yalnız sahihe aykırı olanı red edelim" dedik.

[95] Hüseyin'e (r.a.) Kûfe'ye gitmekten vazgeçmesi için nasihatta bulunan, yalnız Abdullah İbn-i Ömer değildi. Abdullah Ibn-i Abbas, Abdullah bin Zübeyr ve bu ikisinden başkaları da ona bu hususta nasihatta bulunmuşlar, hatta ağabeyi Hasan, ölüm döşeğinde bulunmasına rağmen ona hilafet işini istemekten vazgeçmesi için vasiyette bulunmuştu. Fakat bütün bunlara rağmen Hüseyin, bu hususta ısrarlı idi ve Kûfe'ye hareketten vazgeçmedi. Hilâfet hakkını talebten bir an bile geri durmadı. Allah'ın takdiri ne ise o oldu.

[96] Usbuğ bin Nebate'nin, hadis ilmi bakımından hiçbir şey olmadığını daha Önce zikretmiştik.

[97] Tirrnizî, bu Ümmü Seleme rivayetini Ebu Râfi'in hanımı Selmâ'dan şu şekilde rivayet eder: "Ümmü Seleme'nin yanına girdiğimde onu ağlar vaziyette görüp sebebini sordum. O da: "Az önce -rüyamda- Resûlullah'ı gördüm, yüzü gözü toprak içindeydi ve ağlıyordu. Sebebini sordum. O da: "Az önce Hüseyin'in Öldürülüşünü gördüm" cevâbını verdi" dedi."

(Tirmizî, aynı zamanda bu rivayetin garîb olduğunu da kaydeder.)

[98] Müellif, bunu ve bundan sonraki rivayeti "ninelerden duyulan rivayetler" olarak buraya kaydetmiştir. Fakat ikincisi, oldukça müstehcen kaçtığı için onu burada zikretmiyoruz.

[99] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/234-237.

[100] Bu hadîs aslında uzundur ve şöyledir: "Allah bana arzın doğusunu ve batısını gösterdi. Ümmetimin mülkünün nerelere kadar ulaşacağından beni haberdar etti. Ben dua edip Rabbimden ümmetimi umumi bir kıtlıkla veya düşman istilasıyla helak etmemesini istedim. Rabbim de kabul buyurup: "Ümmetinin bazısı bazısını helak edinceye kadar, onları toptan helak etmiyeceğim" dive söz verdi ve benim ümmetimden bazı kabileler müşriklere katılmadıkça ve bazı insanlar putlara tapmadıkça kıyamet kopmaz! Yine ümmetim içinde otuz kadar yalancı deccalier türeyip bunlardan her biri peygamberlik iddiasında bulunmadıkça kıyamet kopmaz. Halbuki ben, peygamberlerin sonuncusuyum ve benden sonra peygamber yoktur!"

[101] Peygamberimiz'in havzıyla ilgili hadîs, pek çok sayıdaki ashab tarafından rivayet edilmiştir. Buharı ve Müslim'in üzerinde ittifak ettikleri hadislerden olup neredeyse mütevâtir derecesine ulaşacaktı. Nitekim, bundan sonraki hacjjs de, Buhârî ve Müslim'in itti-fakiyle sabit olan hadislerden biridir

[102] Maide suresi, 117

[103] Buharı bu hadîsi, ilgili âyetin tefsirine ayırdığı kısımda zikretmiştir ve şöyle demiştir: "Peygamber (s.a.v.) bir hutbe İrâd buyurup dediler ki: "Ey nâs! Sizler çıplak, yalın ayak ve sünnetsiz olarak haşrolunacaksmız! Nitekim âyette: "O gün göğü, kitapları dürer gibi toplayıp düreriz! İlk yaratmaya nasıl başladıksa onu, yine öyle çevirir yok ederiz. Üzerimize söz; Biz bunu mutlaka yapacağız!" buyurulmuştur. (Enbiyâ, 104). Haberiniz olsun ki, kıyamet günü dirilmeden sonra ilk elbîsesi giydirilecek olan zât, peygamberler babası ve tevhîd dîninin atası Hz. İbrahîm olacaktır."

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/237-238.

[104] Peygamberimiz bunu, veda haccı sırasında irâd buyurmuştur

[105] Hadis'te geçen Rumlardan maksat; elan Avrupa ve Amerika'da yaşıyan insanlar olabilir ki onların Haçlı Seferleri denilen savaşlarla İslâm alemine neler ettikleri ve çektirdikleri, târihen bilinen bir husustur. Nihayet onları, işgal ettikleri islâm topraklarından büyük islâm Kahramanı Salâhaddîn-i Eyyûbî def etmiştir. Sonra Birinci Cihan Harbi gelip çatmış, Türk Devleti zayıflayıp çökmüş. Bunu fırsat bilen haçlılar, yine pek çok islâm ülkesine girip oraları işgal ve istismar etmişlerdir. Fakat Türkler, Allah'ın yardımı İle ayağa kalkıp yeniden İstiklâllerini kazanmışlardır. Avrupalılar bu sırada, Türklerin bu başarısı için, "hasta adamın ayağa kalkışı" tabirini kullanmışlardır.

Sonra çeşitli Arap-İslâm toplulukları ayaklanıp istiklâllerini kazanmak üzere amansız bir mücâdeleye koyulmuşlar ve sonunda istiklâllerini kazanıp Avrupa'nın askerî istilâ ve tasallutundan kurtulmuşlardır. Bu sefer de Avrupalılar; İslâm ülkeleri ve toplulukları için bir takım kaideler koyup ileri sürdüler. Öyle kaideler ki bunlar; yine Avrupalıların İslâm alemindeki baskı ve sömürülerini devam ettirme hedefine yöneltilmiş vaziyettedir. Bu yetmiyormuş gibi, bir de İslâm aleminin tam kalbinde Isrâîl diye bir devlet kurdular ki, bununla devamlı bir şekilde müslüman ülkelerin güvenlik ve selametini tehdîd edip duracaklardır. Bütün bu durumlar, yukarıdaki hadîsin haber verdiği mânâya ne kadar da uygun düşmektedir. Anlaşılan ve görünen de odur ki: Koskoca islâm aleminin, tâ kıyamete kadar Avrupa emperyalizminden daha nice çekecekleri vardır

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/238.

[106] Evet, Mekkelilerden bazıları Hz. Peygamber'in vefatı üzerine irtidâd etmek istediler. Süheyl bin Amr ise, derhal ayağa kalkıp gerçekten târîhî bir konuşma yaptı. Bu konuşmasında -yukarıda geçen sözlerine ilâveten- şunları da söylemiştir: "Ey kavm: Gerçekten sizler, müslümanlığa en son giren kimseler oldunuz. Şimdi de kalkıp ilk evvel müsiümanlıktan dönen kimseler olmayınız!" İşte böylece, sevgili ve şanlı Peygamberimizin Ömer'e hitaben duyurdukları husus da gerçekleşmiş oldu. Süheyl'in bu konuşması, Ömer'i de, diğer samimî müslümanları da çok sevindirip sürura garketti.

[107] Gerçekten Peygamberimiz, müsle yapmaktan hoşlanmaz, bunu açıkça yasaklar ve bu hususta komutanlarını da haberdâr ederdi.

[108] ibn-i Bükeyr'in verdiği bu haberde, ifâde biraz değişmiş gibidir. Zİrâ Hz. Ömer gibi bir zâtın: "Şüphesiz Allah'ın Resulü doğru söylemiştir!" diyeceği yerde, "şüphesiz sen Allah'ın Resulüsün!" diyerek hitâb sigasına geçmesi beklenemez, Zira Peygamberimiz, bu durumda onun muhatabı değildir; öbür âleme göçmüştür. Ashâb-ı Kiram efendilerimizin ise bu gibi durumlarda httab sigası kullanmadıkları, bilinen hakikatlerdendir.

(Evet, Ashâb-ı Kiram efendilerimiz; sevgili ve şanlı Peygamberimizin vefatından sonra namazdaki şeh âdetle rinde bile, hitâb sığasından gâib sigasına geçmişler: "Esselâmü aleyke eyyühen-nebiyyü! = Selam sana ey peygamberimiz!" yerine, "Esselâmü alen-nebiyy! Yâni selâm, Peygamberimizin üzerine olsun!" demişlerdir. Bu itibârla muhakkik Dr. Mu-hammed Halîl Herrâs'ın bu tahkikinin isabetine inanıyor ve bu hususta bilgi edinmek isti-yenlere aşağıdaki kaynaklara bakmalarını tavsiye ediyoruz: Umdetü-I Kârî fî Şerhi Sahîhi'l-Buharî, 10/495-496, Irşâdü's-Sârî li-Şerhi Sahîhi'l-Buharî, 2/132-133, Rûhu't-Tevşîh, 114, Mevâhib-i Ledünniye Şerhi Zerkânî, 7/329-330 (M.)

[109] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/239-240.

[110] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/241.

[111] Bu, Ömer (r.a.) için, gerçekten çok büyük bir fazilet ve menkıbedir. Bu hadîste, aynı zamanda bazı sofilerin yanlış iddialarına da açık bir cevab vardır. Şöyle ki; Bu iddianın sahibleri kendileri için Ledün İlmi sünneti ve bu iki aslî kaynaktaki ilmi terkederler. Şüphesiz böyle bir tutum söfîierin, hepsinde yoktur. Fakat nicelerinde açıkça görülen bu tutum, hiç şüphesiz İslâm'a aykırı ve çok yanlıştır. Hattâ onlardan biri demiştir ki: "Onlar ilimlerini, ölmüş kimselerden rivayet ederek elde etmiye çalışırlar. Halbuki bizler, ölmekten münezzeh bulunan Allah'tan vasıtasız olarak almaktayız!" işte bu ve buna dayandırılan iddialar, tamamen bâtıldır, islâm'ın temel kaynağı bulunan Kitap ve Sünnet'teki ilmin terkedilmesidir. Onlar bu hususta bir de Hızır (a.s.)'ın kıssası ile delîl göstermektedirler ki bu da yanlıştır. Zira Hızır (a.s.) da, Mûsâ (a.s.) gibi (sahih olan kavle göre) bir peygamberdir. Mûsâ (a.s.) gibi Allah'ın vahyine mazhardır. ilgili âyet, açıkça bunun delîlidir ve şu mealdedir: (Hızır (a.s.), Mûsâ (a.s.) ile aralarında cereyan etmiş bulunan işlerin te'vîl ve tefsirini yaptıktan sonra demiştir ki:) "Ey Mûsâ, ben bunları kendiliğimden yapmış değilim!" (Kehf, 82).

İşte bu âyet delâlet etmektedir ki, Hızır (a.s.) o şeyleri kendiliğinden yapmış değildir, bilakis Allah'ın emri ve vahyi ile yapmıştır.

(Hz. Ömer (r.a.) ki, muhaddes olduğu, yâni Allah'ın ilhamına ve ledün ilmine mazhar olduğu, Resûlullah Efendimizin hadisleriyle sabittir! Fakat buna rağmen o, hayâtında bir defa olsun, herhangi bir mes'elede: "Bu hususta bana şu şekilde bir ilham gelmiştir, binâen aleyh bunun böyle halledilmesi gerekir!" gibi bir laf etmemiştir. O veya başka bir sahâbî, böyle bir tutumu asla ortaya koymuş değillerdir. Bilindiği gibi, bir defasında Ömer (r.a.); Ebu Musa el-Eş'ari'ye bir mektub yazdırmıştı. Ebu Musa mektubun sonunda: "işte bu, Allah'ın Ömer'e gösterdiği şeydir" demişti. Ömer derhal müdâhale etti ve: "Ey Ebu Mûsâ, o yazdığın cümleyi imha et, onun yerine: "İşte bu, Ömer'in gördüğü şeydir. Eğer hatâ ise Ömer'e aittir" şeklinde yaz!" diye emir verdi. Yine o büyük Ömer ki, hiç bir zaman büyük konuşmadı, Kitap ve Sünneti küçümsemedi. Hutbesine itiraz eden bir kadına hitaben de: "Kadın doğru söyledi, halifeniz Ömer ise hata etti" buyurdu. Yine ondan önceki büyük sahâbî ve Resûlullah'ın ilk halîfesi Ebu Bekr ki, şöyle buyurur idi: "Bu, benim düşüncem ve hükmümdür. Eğer doğru ise Allah'tandır, yanlış ise benden ve şeytandandır. Allah ve Resulü, bundan uzak ve münezzehtirler." (Kitâbü'l-Müstasfâ-Fevâtihu'r-Rahamût, 2/374, 243, Mısır, Bulak, 1324).

Demek ki şu ümmetten hiç bir kimse, Hz. Ebu Bekir'den ve Hz. Ömer'den daha ileri giderek: "Bu mes'ele böyledir, zira ben bu hususta arada hiç bir vâsıta olmaksızın doğrudan doğruya Allah'tan ilim alıyorum!" iddiasında bulunamaz. Bulunursa veya bulunmuşsa bunun batıl ve atıl olduğunda da hiç bir müslümanın hiçbir şüphesi olamaz. Bu nâzik ve çok mühim mes'eleye, muhakkikin sözlerine ilâveten verdiğimiz bu bilgiyi, İmâm-ı Muhammed el-Birgivî gibi bir islâm büyüğünün şu sözleriyle bitirelim:

"Gerçekten Ashâb-ı Kiram efendilerimiz; şu ümmetin en hayırlıları ve en afdal olanlarıdır! Onlar, nice mes'elelerde ictihâd ve ihtilaf etmişler ve fakat hiç bir mes'elede onlardan hiç biri: "Bana ilham olunduğuna göre, şu mes'ele şöyledir, şu haram, şu ise helâldir; şu hakikat, şu ise bâtıldır" dememiştir. Buna benzer herhangi bir söz veya tutum ortaya koymamıştır. Onlar mutlaka Allah'ın Kitabı ve Resûlü'nün Sünneti ile istidlal ve ihticâc etmişler; hiç bir zaman fikrî tahakküm ve istibdada da yol vermemişlerdir." (Et-Tarîkatü'l-Muhammediye, s: 48-1276). (M.)

[112] Tİrmizî bunu şöyle nakleder: "İnsanlar kendileri hakkındaki bir iş üzerine konuşurlar, aynı konuda Ömer de konuşur; sonunda nazil olan Kur"an âyetleri, Ömer'in kavli üzere inerdi."

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/241-243.

[113] Bu, gerçekten güzel kinayelerden biridir. Nitekim aynı mânâda: "Eli geniş" denildiği de olur.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/243.

[114] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/244.

[115] O, duası müstecâb olan bir zât idi. Müslim'in Üseyr bin Câbir'den rivayetine göre: "Yemen'den kafileler geldiği zaman Ömer onlara: "İçinizde Üveys bin Âmir var mı?" diye sorardı. Nihayet Üveys'in bulunduğu kimselerin yanına geldi ve: "Sen Üvoys misin?" dedi. O da: "Evet" dedi. Ömer: "Sen abraş hastalığına tutulup iyileşmen için dua ettin, ancak bir dirhem kadarının kalmasını istedin değil mi?" dedi. O da: "Evet" dedi. Ömer: "Senin bir validen var, değil mi?" dedi. O da: "Evet" dedi. Sonra bu hususta Resûlullah'tan işittiklerini ona anlattı ve kendisi için istiğfar edivermesini istedi. O da onun için istiğfar etti. Ömer: "Nereye gidiyorsun?" dedi. O: "Kûfe'ye" dedi. Ömer: "Küfe valisine senin İçin yazayım mı?" dedi. O: "Fukara arasında yaşamak benim için daha sevimlidir" dedi ve Kûfe'ye gitti."

[116] Bu hadis, bütün açıklığı ile Tabiînin efendisinin Üveys olduğuna delalet etmektedir. O halde, Tabiînin efendisi; Hasan-ı Basrî'dir, Saîd bin el-Müseyyeb'tir gibi sözlere iltifat etmemek gerekir. Zira bunu, şer'î bir delile dayanmaksızın bilmek mümkün değildir.

(Evet, eğer bu husustaki hadisler, bu son hadisten ibaret olsa, bu son hadis de sahih olsa; başka bir diyecek söz olmazdı. Halbuki bundan önceki hadis, Üveys'in de Tabiînin en hayırlılarından biri olduğunu haber vermektedir. Kaldı ki, bu son haberin ravisi Üseyr bin Cabir, bir ravi olarak zayıf bulunmaktadır. Nitekim rivayet ilminin alemdarı, hadis alimlerinin emiri olan imam-ı Buhari hazretleri, bu sebeble bu hadislerin hiç birini sahihine almamış; Tarİh-i Kebir'İnde de bütün bunların zayıf olduğunu bildirmiştir. (Veysel Karani ve Üveysilik, 47, A. Yaşar Ocak).

Bu durumda, muhakkikin bu taassub derecesine varan tavrını anlamak, bizim İçin mümkin olmamıştır. Kaldı ki, Veysel Karani'nin bizzat vücudu dahi hadis alimleri arasında münakaşa konusu olmuş, İmam-ı Buhari'den evvel onun sahihi ayarındaki el-Muvatta'ını vücuda getiren imam-ı Malik hazretleri gibi bir islam büyüğü, Veysel Karani'nin varlığını ka-bui etmemiş ve açıkça: "Öyle biri yoktur" demiştir. (el-Kenzü'l-Medfun, 118- Ce!aleddin-i Süyûtî, Kesteliye Matbaası, 1293) Şerhu'ş-Şifa li-Aliyyil-Kari, 1/692-Amire, 1307).

Fakat, Hasan-ı Basri gibi sünnet imamlarının, Said bin el-Müseyyeb gibi islam ulularının varlığı ve İslam'a olan büyük hizmetleri hakkında, hiç kimse münakaşa etmemiştir. Bunların Tâbiîn'in en hayırlısı ve en büyükleri olduğunu söyleyenler de, İmâm Ahmed bin Hanbel gibi zâtlar olmuştur. Bu zâtlar, Tâbiîn'in en hayırlısının kimler olduğunu söylerlerken, onların İslam'a ve müslümanlaraolan hizmetlerini nazar-i itibara alarak söylemişlerdir. Yoksa herhangi bir şahsın, Allah yanındaki makam ve mertebesini tayin İtibariyle değil.

Veysel Karani'nin varlığını kabul etmekle beraber, manevi makam ve mertebesi üzerinde ileri-geri söylenen sözlerin bazısı da vardır ki, Allah korusun insanın din ve imanını yıkacak derecede tehlikeli ve zararlı bulunmaktadır. İşte bu cümleden olmak üzere halk arasında: "Veysel Karani! Nebi'den üstün veli!" diye bir acaib söylenti dolaşır. Gerçi bu konuda kitap yazanlardan muhterem M. Necati Bursalı: "Bu söz, tamamen yanlıştır" diyerek bunu a-çıkça red etmişse de; "Ey veliden üstün veli! Gel de bize imdad eyle" diyerek onu tehlikeli bir şekilde yadetmekten de kendisini alamamıştır. Biz: "Veliden üstün velinin ne demek olduğunu anlıyamad iğimiz için, burada bunun tenkidine girişecek değiliz. Fakat diğer söylenti ve yazılarda rastlanılan; "Peygamberimizin hakikat sırlarını Veysel Karani'den veya onun amcası İ-samü'l-Fahr adındaki şahıstan öğrendiği" şeklindeki zihniyeti de burada açıkça red edeceğiz! Bunların İslamla ve islamİ maneviyat anlayışı ile hiçbir ilgisinin bulunmadığını haykıracağız! Hatta Peygamberimizin: "Ben Rahman'ın kokusunu Yemen tarafından alıyorum!" dediği iddiasının da doğru olmadığını arz edeceğiz! (Keşfü'l-Hafa, 1/260-Beyrut, 1351).

Bunu dahi kabul edip yanlış nazariyelere mesned yapmak isteyenlere karşı da, Şeyh Ahmed Ziyaeddin Gümüşhanevi'nin dediği gibi deriz: "Eğer bu iddia, yani Peygamberimiz'in saadet asrında kutbun Yemende'ki İsamü'l-Fahr adındaki adam olduğu (ve ona işaretle Öyle buyurulmuş bulunduğu) iddiası ileri sürülecek olursa, hiç tereddüd etmeden deriz ki: "Her şeyden önce bu, isbata muhtaç bir iddiadır! Aynı zamanda çürüktür." (Levamiu'l-Ukul, 5/27-Mektebi-i Sanayi, 1294) Bu dahi yukarıdaki batıl olduğu çok açık olan iddiaya varır ki, o İddiada: "Peygamberimiz'in hakikat sırlarını, Veysel Karani'den veya onun amcası İsamü'l-Fahr adındaki kutuptan öğrendiği" (!) ileri sürülmekte idi ve batıl olduğu gayet açıktı. Sonunda bu iddiaya varması muhakkak bulunan bir diğer iddianın da, hak ve hakikatten nasibi olamaz! Şeyh Alaeddin es-Simanani'nin iddia etmesiyle sahih veya sabit de olamaz. Allah'ın bazı kulları, ne kadar ihlaslı ve iyi kullar da olsalar yanılmaktan masum değillerdir. Bazı konularda yanılmış olmalarına, kesin bir engel bulunmamaktadır. Bu mes'elede de böyle olmuş olabilir ve olmuştur da. Yoksa Peygamberimiz'in vücuduna, O'nun raşid halifelerinin varlığına rağmen, başka yerlerde kutup (maneviyatı en yüksek olan zat) aramak, ne kadar saçma ve gülünç bir şeydir. Hatta vaktiyle Peygamberimiz'in Yemen'e gidip fsamü'l-Fahr'ın cemaatine katılmak istediğini ve fakat kapıyı çaldığı zaman: "Kimsin?" sorusuna, "Ben Muhammed'im" diye karşılık verdiği için bu kapıdan kovulduğunu düşünmek veya ağzına alabilmek; aklı başında bir müslümanın kârı mıdır?

İşte bu gibi akıl ve havsalanın almıyacağı, İslam'ın ve insan fıtratının kesin olarak reddeceği hezeyanlar karşısında insan; daha doğrusu Allah'ın Resulü'ne ve O'nun vasıtasıyla bizlere ulaştırdığı Kur'an'a samimi olarak inanmış bulunan bur müslüman; bu yüce Ki-tab'ın: "Ve Allah, akıllarını güzelce kullanmayanların üzerine azab ve sıkıntıları yağdırır da yağdırır!" mealindeki (Yunus Suresi, 100) büyük ihtarını daha iyi anlamak fırsatını buluyor; ibret ve hayretlerle doluyor. Yüceler Yücesi Rabbimİz, biz müslümanları, müstehak oldukları azab ve sıkıntılarla başkalarına ibret olacak derekelere düşürmesin! Şu veya bu sebeble, Şunların veya bunların yüzünden bu durumlara düşmüşsek, bir an önce intibah ve hidayetler nasib buyursun! Amin!) (M.)

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/244-246.

[117] Abdullah bin Selam (r.a.) bir yahudi idi. Kaynuka'lılardandı. Peygamberimiz Medine'yi şereflendirdikleri zaman gelip müslüman oldu. Onun hakkında Kur'an'da pek çok ayetler nazil oldu. Mesela: "De ki: "Hiç düşündünüz mü: Eğer bu Kur'an Allah katından ise ve siz de onu tan imam ışsanız, İsrail Oğullarından bir şahit de bunun benzerini (Tevrat'ta) görüp inandığı halde, siz inanmağa tenezzül etmemişseniz, durumunuz nice olur? Şüphesiz Allah zalim bir topluluğu doğru yola iletmez!" (Ahkaf, 10) mealindeki ayet-i kerime onun hakkında nazi! olan ayetlerdendir.

Abdullah bin Selam (r.a.) bir rü'ya görmüştü. Şöyle ki: Büyük bir dağ. Abdullah bu dağa gitmişti, yanındaki'kendisine: "Haydi bu dağa çık" diyordu. Abdullah bu dağa çıkmak için sıçrıyor, fakat her defasında çıkamayıp yere düşüyordu. Gelip bu rü'yasını Hz. Peygamber'e arz etti. Hz. Peygamber de kendisine yukarıda geçtiği gibi: "Ey Abdullah, bu, şehidlere mahsus olan yüksek bir makamdır. Sen buna nail olamıyacaksın!" buyurmuştur.

Abdullah bin Selam (r.a.), hicretin 42. yılında vefat etmiştir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/246-247.

[118] Eğer Ebu Râfi, gerçekten hicrî 73 yılında vefat etti ise, bu takdirde o, Muâviye'nin halifeliği zamanında değil, Abdü'l-Melik bin Mervân'ın halifeliği zamanında vefat etmiş olmaktadır.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/247.

[119] O bu sırada Tebük Gazvesi'ne arkadan yetişmekte idi

[120] Uveymir, Ebu'd-Derda'nın adıdır ve o, Uveymir bin Mâlik'tir. Cündüb de Ebu Zerr'in adıdır ve o, Cündüb bin el-Seken'dir (Cündüb bin Cenâde diyenler de vardır.) Bu hadîsi rivayet eden Haris bin Ebu Üsâme ise, Zehebî'nin dediğine göre, hadiste âlim ve arif bir zâttır ve Müsned sahibidir. Maruz kaldığı tenkidler ise, bir mesnede dayanmamaktadır

[121] Ebu Zerr'in Rabze'ye sürülmesi şöyle olmuştur: Muâviye Şam'da vali idi. Ebu Zerr Şam'a geldikten sonra insanları, israfil ve lüks hayâtı terketmeğe çağırdı. Zenginlerin mal biriktirmesine karşı da şiddetli bir savaş başlattı. Muâviye ise bundan korktu ve hükümetinin zor duruma düşeceğinden endîşe etti. Durumu halîfeye yazdı. Halîfe Osman da bunun üzerine Ebu Zerr'İ Medîne'ye çağırdı. Sonra Medîne'den Rabze'de mecburî ikâmete gönderdi.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/247-249.

[122] Bunu yanlış anlamamak lâzımdır. "Yalnız hayrına su taşımakla cenneti kazandı" sanılmamalıdır. Evet, bu dahî çok hayırlı ve sevablı bir ameldir; sâlih amellerden biridir. Belki de onun şehitlik mertebesine ermesine bu sebeb olmuştur. Şehıd düşmesi de cennetlik olmasına vesîle olmuştur. Elbetteki şehitlik, çok büyük bir mertebedir.

[123] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/249-250.

[124] Haccâc ile ilgili olarak el-Meârifte verilen bilgi şu merkezdedir: Haccâc bin Yusuf, Ebu Muhammed künyesini taşır ve ahfaş (gündüzleri zayıf gören) ve küçük gözlü, ince sesli birisi idi. Onun ilk valilik görevi aldığı yer, Tebâle idi. Oraya vardığı zaman, yerini kü-çümsemiş, geri dönmüştü. Bu halk arasında darb-ı mesel haline gelmişti: "Haccâc'm gözündeki Tebâle'den daha küçük" denilirdi. Ebân bin Mervân'm bazı vilâyetlerdekİ emniyet görevlisi olarak da çalıştı. Abdullah bin Zübeyr Mekke'de ayaklandığı ve kendisiyle çarpışıl-dığı bir sırada Haccâc, Abdü'l-Melik'e giderek: "Ben, rüyamda Abdullah bin Zübeyr'in derisini yüzüyordum. Bu durumda benî ona karşı göndermelisin jedi. Halîfe de onun, bin askerle Tâİf'e gidip ikinci emrini beklemesini söyledi. İkinci bir emriyle de Abdullah'a karşı gönderdi. O da gidip onu muhasara altına aldı ve mağlub etti. Onu öldürdü ve sonra Ölüsünü astırdı. Bu 73. senede olmuştu. Sonra halife onu, Hicaz valiliğine getirdi. O üç sene orada valilik yaptı, hac mevsiminin imamlığını da... Sonra Irak valiliğine atandı. Bu sırada kendisi otuz üç yaşında İdi. Yirmi sene de Irak'ta valilik yaptı. Doksan beş Hicret yılında orada vefat etti.

[125] Bu Muhtar'a gelince: O da Haccac gibi Sakiflidir. Mus'ab bin Zübeyr zamanında Kufe'yi ele geçirdi ve orada peygamberliğini iddia etti. Basralılar, Mus'ab ile birlikte gidip onu tepelediler ve yok ettiler.

Tirmizîde bunu şu sözlerle rivayet etmiştir: "Resûlullah (s.a.v.), vefat ettikleri sırada şu üç kabileyi hiç sevmezlerdi: Sakîf, Benî Hanîfe ve Ümeyye." Sonra Tirmizî, bu rivayetin garîb olduğunu söylemiştir.

[126] Bu, kabul edilemiyecek derecede bir mübâleğadır. Gerçi Haccâc'm ne kadar zâlim olduğunu biliyoruz. Fakat hiçbir günah bırakmadan, tek isyanı dahî îerketmeden, hepsini teker teker irtikab ettiği, ne söylenebilir, ne de kabul edilebilir. Aslında onun bir tek günahı vardır, o da kan dökme. Evet, haklı haksız demeden çok sayıda kan dökmüş bu suretle Mervânîlerin yakınlığını elde etmeye çalışmış ve elde etmiştir de. Hiç şüphesiz, bunların teker teker hesabını da verecektir. Fakat ismi üzerinde zalim olan Haccâc'ın dahî, birtakım hasenatı yok değildir. Meselâ: Mushaf-ı Şerîf'lerin noktalanıp işaretlenmesi, onun emriyle olmuştur. Keza Mushaf-ı Şerîf, kendisinin elinden hiç düşmezdi. Bir defasında o, hapishaneleri teftîş ediyordu. İçeriden bir ses: "Bakarsın yakında Allah bir kurtuluş ihsan eder! Zira Allah'ın her gün kulları üzerinde emir ve icrââtı vardır" diye şiirler söylüyordu. Haccâc bunu duyunca: "Vallahi bu, Kur'an'ın: "Allah her gün bir şe'n içindedir" ayetinden a-lınma bir sözdür!" diyerek memnun olmuş ve o adamı çağırtarak kendisini serbest bırakmıştır. Hasanü'l-Basrî'nin de: "Vallahi Allah, Haccâc'tan intikam alacağı gibi, haksız yere onu kötüleyip gıybet edenlerden de intikam alacaktır!" dediği de bizce malum bulunmaktadır.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/250-252.

[127] Bu husus, aynen hadiste haber verildiği gibi çıkmıştır: Imam-ı Hasan'ın hilâfetten feragat etmesi neticesi olarak Muâviye rakibsiz kalmış, bu suretle müslümanlarm kanlan da korunmuş oldu. Hattâ o seneye Birlik ve Sulh Senesi denilmiştir.

[128] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/252.

[129] Muhammed bin el-Hanefiyye'nin künyesi Ebu'l-Kâsım idi. Abdullah bin Zü-beyr'den kaçarak Tâİf'e gitti, orada seksen bir yılında atmış beş yaşındayken vefat etti.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/253.

[130] Abdurrahmân bin Yezîd bin Câbir, muteber ve sağlam ulemâdan biridir, Buhârî'den başka kendisinin zayıf olduğunu söyleyen olmamıştır. Buharı ise Kitâb-ı Kebîr'inde onun zayıflığını kaydetmiştir. Diğerleri ise onun yâ sika olduğunu, yâ da sadûk olduğunu zikretmişlerdir. Sâdece Fellâs, Buharî'ye katılarak onun zayıflığını, hattâ Mekhûl'dan münker haberler rivayet ettiğini iddia etmiştir. Abdurrahmân; yüz elli dört yılında vefat etmiştir

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/253.

[131] Bu, gerçekten Imvâs Vebası sırasında tecellî etmiştir. Bu vebada pek çok sahâbî vefat etmiştir. Bizzat bu hadisi rivayet eden Muâz dahî bu hastalık sırasında Hakk'm rahmetine kavuşanlar arasındadır

[132] Evet, sahih bir hadiste de, veba hastalığı çıkan yerden kaçmak açıkça yasaklanmış; "Bir yerde veba hastalığının çıktığını duyarsanız oraya girmeyiniz, siz orada iseniz, hastalıktan kaçarak oradan çıkmayınız!" buyurulmuştur.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/253-254.

[133] Bazı rivayetlerde de: "Muhakkak Allah onları, daha öncekilerin görmediği bir hastalık ve acıya mübtelâ kılar!" buyurulmuştur

[134] Bu, sırf hakîkat olan bir şeyin İfâdesinden başka bir şey değildir. Zira zina; akıntı ve zührevî hastalıklar gibi, pek çok habîs hastalıkların geçiş sebebidir. Bu tıbben de kabul edilmiş bulunan bir husustur. Yalnız gerçeği buyuran Allah da, Kerîm Kitabında: "Sakın zinaya da yaklaşmayınız! Zira o, açık bir kötülük ve çok çirkin bir yoldur!" buyurmuştur. (İsrâ, 32)

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/254.

[135] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/255.

[136] Bunu, Ümmu'l-Fadf'a hasretmek, doğru olmasa gerek. Zira sahih hadise göre Peygamberimizin başına bakıveren kadınlar arasında; Ümmü Haram Bint-i Melhân ile, Ümmü Selîm validelerimiz de geçmektedir ki, Ümmü Haram validemiz, Ubâde bin Sâmit'in zevcesi, Ümmü Selîm validemiz de Ebu Talha'nın hanımı idiler.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/255-256.

[137] Huzeyfe'ye yöneltilen soruda, ancak: "Ömer, kapıdan maksadın kendisi olduğunu biliyor mu idi?" diye sorulmuş, o da "evet" cevabını vermiştir

[138] Gerçekten O, fitnenin engeli ve kilidi idi. Şehîd edilmesi üzerine ise, fitne rüzgarı esmeye başlamış, her uğradığı yeri kasıp kavurmuştur

[139] Bundan önce Sevbân hadîsini, bütün uzunluğu ile takdim etmiştik.

[140] Müslim, bunun benzeri bir hadisi de Ebu Hüreyre'den rivayet etmiştir.

[141] Haberde adı geçen Amr bin Hamık; Peygamberimiz'e süt ikram etmişti. Peygamberimiz de kendisine: "Allah'ım, bu kulunu gençliğiyle faydalandır!" diye dua buyurmuştu. Bu yüzden o, seksen sene yaşadığı halde sacı aöarmamıstı

[142] Rivayet metninde dördüncü fitnenin tarifi geçmedi. İhtimâl bu da, Harra Fitnesi olsa gerektir. Bu fitnede Yezîd'in ordusu Medîne'yi işgal etmiş ve üç gün orada her şeyi helâl ve mübâh ilan etmişti. Bazıları ise bunun, tüyler ürperten o müthiş Tatar fitnesi olduğunu söylerler.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/256-258.

[143] Ebu'd-Derdâ (r.a.); "Hz. Osman'ın katlinden üç sene önce, otuz ikinci hicret yılında vefat etmiştir

[144] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/258.

[145] Resûlullah'ın Fârisi denilen Muhammed bin Mesleme, uzun boylu ve esmer bir zât idi. Peygamberimiz Karkaratü'l-Küdr gazvesine gittiği zaman onu Medine'ye kâim-makâm tayin etmişti. Resûlullah'tan sonra kılıcını kırdığı için ağaçtan bir kıjıç taşırdı. Cemel ve Sıffin savaşlarına katılmadığı gibi, fitne sırasında herhangi bir savaşa da katılmamıştır. Medîne'de kırk altıncı hicret yılında vefat etmiştir.

[146] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/258-259.

[147] İbn-i Kuteybe el-Meârif'inde olayı ana hatlarıyla şöyle anlatır: Osman öldürüldükten sonra Medine'de herkes Ali bin Ebu Tâlib'e bîat etti. Mescid-i Nebeyî'de vukua gelen bu bîate, Basra'lılar da katıldılar. Medine'de bulunan Talha ve Zübeyr de. Âİşe ise bu sırada hacc için Medine'den çıkmıştı ve onun Medine'den çıktığı sırada Osman muhasara altında idi. Hacc'tan dönerken Ten'îm yakınındaki Serf denilen yere geldiği zaman, durumu öğrenmiş oldu. Medine'ye gelmekten vazgeçip Mekke'ye döndü. Talha ile Zübeyr de kendisine katıldı. Mervan bin Hakem, Abdullah bin Âmir ve Yemen Âmili Yâlâ bin Müneyye de kendisine katılanlar arasında idi. Toplanıp ne yapacaklarını görüştüler, önce Şam'a gitmeye karar verdiler. Fakat Abdullah bin Âmir, onları bu kararından döndürüp Basra'ya gitmeye ikna etti. Böylece Basra'ya gittiler. Oradaki Ali'nin âmili (emîri ve valisi) Osman bin Hanîf'i yakalayıp hapsettiler ve beytü'l-mâl üzerinde vazifeli olanlardan elli kişiyi de katlettiler. Daha başka öldürülenler de oldu. Birtakım hoş olmayan olaylar da cereyan etti. Durum Ali'ye malûm o-lunca sür'atle Medine'den Kûfe'ye hareket etti. Oradan da yardım alarak derhal Basra'ya gitti. Yanında tam on dört bin askeri vardı. Şiddetli çarpışmalar oldu. Talha öldürülünce onun etrafındakiler dağıldı, Zübeyr geri döndü. Dönüşü sırasında Vâdis-Sibâ'da Umeyr bin Cürmüz tarafından öldürüldü. Âişe'nin etrafı sarıldı ve kendisine bir zarar vermeden yakalandı. Ali, tam hâkimiyeti elde etmiş olarak Basra'ya girdi ve buranın halkı, istisnasız kendisine bîat etti. Osman bin Hanif de hapisten çıkarıldı.

[148] Ali (r.a.) de aynen böyle yaptı. Âişe ele geçirildikten sonra, onun emriyle çok İyi muamele görmüş; izzet ve ikramla Medine'ye sevkedilmiştir. Hattâ bu sırada Hz. Ali, kendisine bir müddet arkadaşlık etmiş: "Anacığım, hayırlı ve seâdetli yoluculuklar!" diyerek kendisine yolda veda etmiştir.

[149] Biraz uzunca olan bu hadîsin Buharîdeki devamı şöyledir: "Nihayet otuz kadar yalancı deccâl çıkar. Her biri, kendisinin peygamber olduğu iddiasında bulunur. İlim kalkar, zelzeleler çoğalır, zaman kısalır, fitneler ve öldürmeler çoğalır. Mal o kadar çoğalacak ki, kişi sadaka vermek isteyecek, sadakasını kabul eden bulamayacak. İnsanlar birbiri ile çok yüksek binalar yapma hususunda yarışacaklar, Fakat ruhen bunalımda kalacaklar. İçlerinden biri, bir kabre uğradığında: "Keşke şu kabirde yatan ben olsaydım!" diyerek Ölümü temennî edecek. Sonunda Güneş batıdan doğup doğuya doğru gelecek, insanlar bunu görünce toptan tevbe edecekler, fakat tevbeleri kendilerine bir fayda te'min etmiyecektir. İşte bütün buniar olmadıkça kıyamet kop m ayacaktır."

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/259-261.

[150] Peygamberimiz bu sözüyle, başkalarını umûmî olarak zikretmeyip sâdece Ebu Musa'nın şahsına hitâb etmiş bile olsaydı, bundan bunu Ebu Musa'ya tahsîs ettiği mânâsı anlaşılmazdı. Başkalarını da onun şahsında kasdetmiş olurdu.

[151] Eğer bu hadis sahih ise, bunun mânâsı şöyle olur: "Kur'an'm müteşâbihlerine sarılıp bunları da yanlış te'vîl ederek sapıtanlar Haricîlerdir, bunlarla savaşan da sâdece Ali (r.a.) olmuştur. Ali, bu yanlış te'vilciler ile Nehrevân'da savaşmış, onlardan çok sayıda insanı bu savaş meydanında öldürmüştür.

[152] Şevkâni’ye göre bu, Ebu Eyyûb'un sözüdür. Nitekim bu hususta İbn-i Mes'ûd ile Ebu Saîd'ın sözleri de vardır.

[153] Gerçekten de Ali (r.a.), kendisine karşı çıkan Talha ve Zübeyr ile mücâdele etmiş, sonra Muâviye ile beraber olan Şam ordusu ile uğraşmış, Hakem olayından sonra da Haricîlerle uğraşmak zorunda kalmıştır. Bütün bunlarda O, hak imamdı, haklı idi, hakka sarılmış idi. Hakk'ın kitabı Kur'ân ile hükmetmişti.

[154] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/261-263.

[155] Evet, Buharînin rivayetine göre, Ebu Hüreyre bu hadis-i şerîfi, Mescid-i Ne-bevî'de irâd ettiği zaman, orada bulunan Mervân gadaba gelmiş ve: "Allah'ın laneti bu gençler üzerine olsun!" diyerek onlara lanet okumuştur. Ebu Hüreyre de, onların kim olduklarını çok iyi bildiğini, isterse isim isim onları açıklıyabileceğini söylemiştir. Bunun üzerine Mervân'ın hiç sesi çıkmamıştır. Ebu Hüreyre de onların kimler olduğunu açıklamamıştır. Esasen a-çıklıyamazdı da. Zİrâ bu takdirde hayatı tehlikeye girerdi. Nitekim bu durumu ifâde için de, yine Buharî'nin rivayetine göre: "Ben, Resûlullahı'dan iki kab (nevi) ilim öğrendim. Bunlardan birini halka yaydım, öbürünü yayacak olsam-, hiç şüphesiz gırtlağımı keserler!" demiştir. Ebu Hüreyre ayrıca: "Altmışıncı yıla çıkmaktan ve gençlerin işbaşına geldiğini görmekten Allah'a sığınırım!" diyerek de bunu belirtirdi. Onun bütün bunları ne maksatla ve ne mânâda söylediği açıkken, bazıları bunu "O bununla ilm-i bâtını işaret ediyordu" şeklinde anlamak istemişlerdir. Halbuki bu çok yanlıştır. Nitekim İmâm Kastalânî gibi bir zât, ilm-i bâtının islâm mâneviyâtındaki üstün yerini belirtip; bunun "şer'î ilmin özü ve semeresi" olduğunu da açıkça bildirdikten sonra; yukarıdaki iddianın tutarsızlığını açıklamak üzere Buharî Şerhinde aynen der ki: "Ebu Hüreyre'nin bunu kasdetmiş olması doğru olamaz. Eğer böyle olsaydı Ebu Hüreyre bunu gizleyemezdi. Zİrâ ilmin ketmi helâl olmazsa, ilmin özü ve semeresi olan ilm-i bâtını gizleyip ketm etmek hiç doğru olmaz. Ebu Hüreyre'nin bunu bazı kimselere olsun a-Çikladığı da iddia edilemez, zira hakîkatte böyle bir şey de yoktur. Evet Ebu Hüreyre bunu bir tek kişiye olsun açıklamadığına göre, bunu kasdettiği nasıl İleri sürülebilir? Bu iddianın sahibine, bunu nereden bulduğu ve aldığı da sorulabilir. Ebu Hüreyre'nin bunu kasdettiğini iddia eden kişiye, bunu kasdetmiş olduğunun isbatı düşer. Tasavvuf ve tarikatın isbatına bunu delîl göstermek de tutarsız olur. Hem onların buna ihtiyacı da yoktur. (İrşâdüs-Sârî, 1/ 381).

[156] Bu adamın, Velîd bin Abdü'l-Melik olması veya Velîd bin Yezîd olması da çok muhtemeldir. Zİrâ bunlardan birincisi, habîsin biriydi. İkincisi ise, bütün vaktini eğlence ve içkiyle geçiren sefihin biriydi.

[157] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/263-265.

[158] Bunu, Imâm-ı Tirmizî de Sahîh'inde Ebu Hüreyre'den rivayet etmiştir. Abdür-rezzâk da ilgili hadisi rivayet etmiş ve: "Bu, Mâlik bin Enes'tir" demiştir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/265.

[159] O sihirbaz ortaya çektiği bir sığırın ağzından girer, arkasından çıkarmış. Bir defasında tam sığırın karnında iken, Cündüb kılıcını indirip ikiye bölmüş. Böylece hakkı bâtıldan ayırmış, bâtılı yok etmiştir.

[160] Bu emîr, Velîd bin Ukbe'dir, Osman'ın ana bir kardeşidir. Bir gün, sarhoş bir vaziyette cemaate namaz kıldırmış, fazla rek'at kıldırdığı için namazdan sonra: "Ben namazı artırdım!" diye konuşmuştu. Halk derhal durumu halîfe'ye intikal ettirmiş, halîfe Osman da onu azledip Rikka'da ikâmete me'mur kılmış orada yalnız başına ölmüştür.

[161] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/265-267.

[162] Buharf nin rivayetine göre İkrime der ki: "İbn-i Abbas oğlu Ali'ye ve bana: "Ebu Saîd'e gidip ondan hadis dinleyiniz" dedi. Biz de gidip ondan şu hadisi dinledik: "Çocuklar biz, Mescid'i yapıyorduk. Bizler birer kerpiç taşırken, Ammâr iki kerpiç birden taşıyordu. Onu gören Hz. Peygamber, onun üzerindeki toprağı silkeliyor ve ona hitaben de: "Yazık Ammâr'a, onu İsyancı bir topluluk öldürecektir! Amrfîâr onları cennete davet edecek, onlar ise Ammâr'ı cehenneme çağıracaklar." İşte İbn-i Abbas'ın oğlu Ali ile birlikte bize bu hadisi söyledi. Hadîsi bitirdikten sonra da: "Ammâr, Peygamberimiz'in bu sözünü duyduktan sonra hep: "Allah'ım, fitnelerden sana sığınırım!" diyerek dua ederdi" dedi.

(Peygamberimiz bu hadîsi, Ammâr'ın fazîletini izhar, katilini de zem için buyurmuştur. Bilindiği gibi Ammâr, Sıffîn'de hak Halîfe Ali'nin saflarında savaşırken, Muâviye ve onun a-damları tarafından öldürülmüştür. Bunlar ise tâğî, bâğî ve zâlim idiler. Derler ki: Muâviye bu hadîsi: "Osmanın kanını taleb edenler" şeklinde te'vîl edermiş. Bu ise, Muâviye'/ıin bu hadîsi tahrîf ettiğini gösterir. Zira hadîsi bu mânâda anlamak mümkin değildir. Zira hadîsin diğer tarîkinde: "Ammâr onları cennete, onlar ise Ammâr'ı cehenneme çağırırlar" buyurulmuştur. (fbn-i Melek Tirevî, Şerhu'l-Meşârık, 2/179) - Âmire, 1287).

[163] Ammâr, Ali (r.a.)'in saflarında çarpışırken Sıffîn'de şehîd olmuştur. Namazı AIİ tarafından kılınıp oraya defnedildi. Hicrî 37 yılı idi. Ammâr, şehid düştüğü zaman, doksan üç yaşında idi

[164] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/267-269.

[165] Bunun açıkça te'yîdi mâhiyetinde Buharîde pekçok rivayet vardır

[166] Harra Olayı, bir de Kerbelâ Faciası; Ümeyye oğullarının tarihinde en kara iki nokta ve lekedir

[167] Bu sayı, bu son derece fecî ve ürpertici olay karşısında duyulan dehşetin ifâdesi olabilir. Yâni verilen sayıda oldukça mübâleğa vardır. Yoksa tam sayının bu kadar olması, imkân dahilinde değildir. (Yâni Medine'de zâten o tarihlerde bu sayıda bakire kız bulunduğu kanâatinde değiliz.)

[168] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/269.

[169] Ibn-i Kuteybe el-Meârifte der ki: Hucür bin Adiyy (r.a.)'i Muâviye öldürtmüştür. Künyesi: Ebu Abdurrahmân idi. O, Peygamber'e (s.a.v.), kavminin temsilcisi olarak gelip müslüman olmuştur. Kadisİye meydan muhârebesi'ne katıldı. Cemel ve Sıffîn savaşlarında Ali ile beraber idi. Muâviye onu, yanındaki arkadaşlarıyla beraber Azrâ'da, elli üçüncü hicret yılında öldürttü."

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/270.

[170] Amr bin Hamık (r.a.) (el-Meârıf'ten naklen daha önce de dediğimiz gibi), Huzâa'dandır. Resûlullah'a Veda Haccı sırasında bîat etmiştir. Sonra Hz. Peygamberden ayrılmamış, O'ndan hadîs rivayet etmiştir. Sonra Kûfe'de ikâmet edip Ali'nin taraftarı olmuştur ve Ali ile, onun yaptığı savaşlara katılmıştır. Muâviye'nin öldürttüğü Huciir bin Adiyy'e yardım ettiği için tâkîbe mâruz kalmış, Musul'a kaçmıştır. Orada bir mağaraya saklanmış, mağarada bir yılan kendisini sokarak ölümüne sebeb olmuştur. Tâkİbcileri mağarada onun Ölüsünü bulmuşlar, başını keserek Musul valisine vermişler. O da onun başını Zeyyad'a, Zeyyâd da Muâviye'ye göndermiştir. Böylece onun başı, şehirden şehire gönderilen ilk baş olmuştur.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/271.

[171] Burada Zeyd bin Erkam'dan naklen verilen bu haber ve bundan sonra verilecek olan rivayet; yalnız sahih haberleri veren Sahîhlerde mevcûd olan rivayetlerden değildir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/271.

[172] Bunun manası, namazı kazaya bırakacak şekilde vaktinden çıkarmaları değildir, zira bir müslümanın bunu yapması makul olamaz. Belki bunun manası, namazı iyice geciktirip son vaktine kadar te'hir etmeleridir

[173] Bu hal Emevilerde görülmüştür. Onlar, pek çok bid'atler icad etmişlerdir. Namazı vaktinin sonuna bırakmak ve kısacık surelerle kıldırmak, Bayramlarda hutbeyi namazdan evvel okumak gibi... Fakat butun bunlara rağmen Emeviler; her şeyi Acemleştirip iranîlık rengine boyayan Abbasilerden islâm'a daha yakın idiler. Zira Abbasiler zamanında her şey, büsbütün bozulmuş, dinin ruhundan adamakıllı uzaklaşılmıştır.

[174] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/272.

[175] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/272-273.

[176] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/273-274.

[177] Yukarıdaki hadisleriyle Peygamber Efendimiz, asılsız bir takım hadisler rivayet edenlere karşı son derece uyanık olmaya çağırmaktadır. Çeşitli sebeblerle hadisler uydurulduğu, islâm ve müslümanlar İçin bu yolla tuzaklar kurulduğu da malumdur. Hadis uydurmakta en istekli olan fırkalar ise, (Müslim'in mukaddimesinde de İşaret edildiği gibi), şiiler ile sofiler olmuştur.

[178] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/274.

[179] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/275.

[180] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/275.

[181] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/276.

[182] Beyhaki doğru söylüyor. Gerçekten Velid, Hz. Osman'a olan yakınlığından da cesaret alarak, sarhoş iken namaz kıldıracak kadar şımarmıştı. Zira o, Osman'ın ana bir kardeşi idi. Mekke'nin fethi gününde müslüman olmuştu. Resûlüllah onu, Mustalık oğullarına zekat tahsildarı olarak gönderdiği zaman, "Onlar zekat vermek istemiyorlar" diyerek yalan söylemişti. Az kalsın bu yüzden de bir fitne çıkayazmıştı. Hz. Osman ise onu, Sa'd İbnü Ebi Vakkas'ın yerine Kûfe'ye vali olarak tayin etmişti. Burada kendisini içkiye kaptırmış, hatta bir defasında sarhoş olarak namaz kıldırmış!!. Durumu anlayan müslümanlar derhal Halife Osman'ı bundan haberdar ettiler, o da kendisini valilikten azletti. Bunun üzerine Velid, Medine'de İkâmete başladı. Ali'ye biat edilmesi üzerine Rakka'ya gitti. Ali'ye de, Muâviye'yede katılmadı. Sonunda burada ikâmet halindeyken vefat etti.

Yukarıdaki haberde: "Mekke'nin fethi gününde Resûlüllah, kendisine getirilen çocukların başını meshediyordu, benim başımı meshetmedi" denilmiş olmasına gelince: Velid'in bu sırada çocuk yaşta gösterilmesi doğru değildir. Zira Resûlüllah'ın onu, Mustalık oğullarının zekatlarını tahsile göndermesi, Mekke'nin fethinden önce olmuştur. Ayrıca Velid'in, Peygam-berimiz'in sağlığında Ali'ye (r.a.) hitaben kötü sözler söyleyip onu tehdit ettiğine dâir de bazı rivayetler gelmiştir

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/276-277.

[183] Bu olayda adları geçen Selmân, Suhayb ve Bilâl gibi zatlarla, yani bunların müslüman olmaları ile; sanki yüce Allah, islâmî davetin, her cins ve renkten olan İnsanları bir araya getirmek istiyordu. Bu suretle, islâm'ın ırk ve renk ayırımı diye bir şeyi kabul etmediğini amelî olarak da ortaya koymuş bulunuyordu. Kays bin Metâta gibi câhiliye zihniyetine esaretten bir türlü kurtulamayan münafıklar ise, bunu bir türlü anlıyamıyorlardı

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/277-278.

[184] Ibn-i Abbas'ın Peygamber'in yanına gittiği zaman Cebrail'i görmüş olması İle gözlerinin amâ olması arasındaki sebeb ve bağlılığı anltyamayız. Gerçekten de sonunda Ibn-i Abbas'ın gözleri amâ olmuştur. Fakat ölümünden bir müddet önce de açılmıştır. Kendisine çok geniş bir ilim verilmiş olmasına gelince: Daha Önce de belirttiğimiz gibi, O, ilminin çokluğu sebebiyledir ki "bahrideniz", "el-hıbr, yani ümmetin alimi" olarak anılıyordu.

[185] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/278.

[186] Sehâvi, bu hadisin sahih ve hasen olduğunu bildirmiştir.

[187] Bu hadisi Ebû Davud da Sünen'inde rivayet etmiştir. Ayrıca Ebû Bekir e!-Acuri de, Kitâ'bü'ş-Şeriah adlı eserinde kaydetmiştir

[188] Bunu, Ebû Bekir el-Acurİ de rivayet etmiştir. Fakat onun rivayetinde: "Eğer onlardan biri bir mahremi ile alenen zina etmiş olsa" diye olan kısım yoktur. Fakat bu fazlalık, gerek Ibnü'l-Cevzi'nin Telbisü İblis adlı eserinde, gerek Tirmizi'nin Câmi'inde de bulunmaktadır

[189] Bu haber, gerçekten olduğu gibi çıkmıştır. Zira bu ümmet, daha önceki ümmetlerin irtikâb ettiği kötülüklerden hiç bir şey bırakmaksızın irtikâb etmiş durumdadır. Bunların hepsi vukua gelmiştir. Bizler, Allah'tan af ve mağfiret isteriz.

[190] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/279-281.

[191] Hadis'te geçen Mârika, Hariciler demektir. Bunların bir adı da Harûriye'dir. Bunlar, "hüküm ancak Allah'ındır!" diyerek hak halife Ali'ye (r.a.) isyan ettiler. Ali de onların bu sözlerine karşılık: "Evet, doğru olan bir söz, fakat bu söz ile hak değil de batıl kastedilmiştir" buyurdu. Aişe (r.a.) hadisinde de: "Mârika, ümmetinin en şerlileridir, en hayırlı olanları ise onları öldürecektir" buyurulmuştur.

[192] Ezarika'nın başkanı Nâîi' bin Erzuk idi. Çok aşırı biri olup, kendisine tabii olmayanların kafir olduğunu söylüyor, hasımlarının çocuklarının ve hanımlarının bile öldürülmelerini caiz görüyordu. Sonunda Dolâb savaşında katledilmiştir. Rivayet olunduğuna göre Ebû Ümâme Şam yakınlarında haricilerin katledilmiş cesedlerini gördüğü zaman, titremiş ve: "Aman Allah'ım, şeytan şu ümmete neler de yapmış! Bunlar, hiç şüphesiz cehennemliklerin köpekleridir" diyerek ağlamıştır.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/281-282.

[193] Bunlar, Gulat denilen aşırı şiiler ile haricilerdir.

[194] Bu rivayeti, Tirmizi ve Ebû Dâvûd da naklet m işlerdir.

[195] Tirmizi’nin rivayetine göre: "Bunun ne zaman olacağı" sorusuna karşılık Hz. Peygamber'in verdiği cevâp: "İnsanlar, çalgı ve eğlence üzerinde düşkünlük gösterdiği, alenen içki İçildiği zaman" şeklinde olmuştur.

[196] Sahîh rivayetlerle sabit olan husus, "kadere îmânın vâcib oluşu" merkezindedir. Bu hadîs de bunu ifâde eder. Fakat Kaderiye veya Mürcie gibi bir dalalet fırkasını ismen zemmeden rivayetler, sahih değildir, sahihlerde de yoktur. (Hariciler hakkındaki hadisler müstesna

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/282-283.

[197] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/283.

[198] Bu hadis sahihtir ve sünnetin isiâm şeriatinin müstakil kaynaklarından birisi olduğuna da açıkça delalet etmektedir. "Kur'an bize yeter" deyip de sünneti ihmal etmenin doğru olmadığını açıklamaktadır. Sünnet, nasıl ihmal edilebilir ki, Kur'an'm mücmel olan beyanlarının da tefsir ve izahıdır. Selef-i Sâlıhin efendilerimizin bu husustaki güzel tutumlarıyla ılgüi pekçok örnekler vardır. Derler ki, Abdurrahman bin Yezid huccacın İhramli bulunduğu bir sırada, birisinin normal elbisesini çıkarmamış olduğunu görmüş ve ona, gereken ikazı yapmış. Adam: "Bana bu hususta ayet okuyabilir misin?" diyerek itirazda bulunmuş. O da ona karşı, Haşr Sûresi'nin: "...Peygamber size ne getirdi ise onu aynen alınız, neyi yasakladı ise ondan da sakınınız!" mealindeki 7. âyetini okumuştur.

[199] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/284.

[200] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/285.

[201] Bu hadisi bu şekilde Buhari, MüsÜm, Tirmizi ve Nesâi de Üseyd bin Hudayr'dan rivayet etmişlerdir. Buhari'nin bir rivayeti de, yine Enes'ten olmuştur ve rivayet her şekild sahihtir.

[202] Ebû Eyyub el-Ansâri, Neccar Oğullarından olup Peygamber Efendimİz'in babası Abdullah'ın dayılarından biridir. Efendimİz'in Medine'ye hicretleri sırasında, O'nu hanesinde barındırmıştır. Bu durum, Efendimizin hanımlarının odaları yapılıncaya kadar da devam etmiştir. Kostatıniyye'nin fethi için giden orduya, o da katılmıştı. Hâlen orada (İstanbul'da) medfun bulunmaktadır.

Onun, Muaviye'den bir daha birşey İstemeyeceğine veya onunla bir daha konuşmayacağına dair yemin etmesi, Muaviye'den gördüğü muamele üzerine olmuştur ve kendisi bunda mazurdur.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/285-286.

[203] Sahih hadiste sabit olduğuna göre, bîr gün Ebû Hüreyre, Peygamberden işittiklerini unuttuğunu arzetmiş. O da: "Ridanı yere yay!" buyurmuş. Ebû Hüreyre derhal bunu yapmış. Efendimiz ise, onun ridasını alıp toplamış, sonra onun kalbi üzerine koymuş. Bundan sonra da Ebû Hüreyre, Peygamberimız'den işittiklerini hiç unutmamıştır.

[204] Bunu, Tirmizi Ibni Ömer'den şu şekilde rivayet etmiştir: "Ben Ebû Hüreyreye dedim ki: "Sen bizim içimizde, Peygamberi m iz'in sohbetine en çok devam edenimiz ve O'nun hadisini en iyi bılenımizsin" dedim."

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/286.

[205] Müellif (keza muhakkik), bu hadis üzerinde hiçbir açıklama yapmamıştır. Ca-miu's-Sağır'da ise sahih olduğunu bildirmiştir. KezaZehebi de bunu kabul etmiştir. (Feyzu'l-Kadir, 2/433)

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/286-287.

[206] Şüphesiz insanın erkekliğini gidererek onu hadımlaştırmak, şer'an yasak olan bir şeydir. Bu, aynı zamanda bir nevi müsle yapmaktır (işkence için insanın bir azasını kesmektir.) Sa'd (r.a.) der ki: Peygamber (s.a.v.) Osman bin Maz'un'u tebettülden (kadın ve dünyadan kesilmekten) menetti. Eğer izin verse idiler, şüphesiz biz de erkekliğimizi gidererek hadım olurduk." Demekki Peygamber buna izin vermemiştir ve şer'an menedilmiştir

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/287.

[207] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/287.

[208] Bu hadis bize gösteriyor ki, burada eskiden yanar dağ varmış ki bu dağ, Verkan dağı da olabilir. Medine'nin yakınındaki Harra denilen yerdeki simsiyah taşlar da, bu yanardağın vaktiyle püskürdüğü lavlardan ibarettir. Bu hadisleri ile Peygamber Efendimiz, bu yanardağın ileride bir daha faaliyete geçerek büyük ve yüksek alevler (lavlar) püskürteceğini ve bunun Şam yakınındaki Busrâ'dan görüleceğini haber vermektedir. Bu hadisi, Buhari ve Müslim de rivayet etmişlerdir. Diğer hadiste ise, zaman gelip Medine'nin öyle bomboş kalacağını haber vermektedir. Bu mealdeki bir hadisi, Buhari ve Müslim rivayet ettikleri gibi, Mu-vatta' dahi rivayet etmiştir.

[209] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/288.

[210] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/288.

[211] Bu mealdeki bir hadisi de Müslim, Abdurrahman bin Şümâse'den rivayet eder. Yine Müslim benzeri bir hadisi Sa'd bin Ebû Vakkas'tan da rivayet eder. Ayrıca Müslim ve Buhari bu hadisi, Muaviye bin Ebû Süfyan'dan da rivayet ederler. O halde bu hadis, üzerinde ittifak edilen bir hadistir

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/289.

[212] Bu hadis, mâruf (ve çok meşhur) bir hadistir. Denilmiştir ki: Birinci yüzün başında Ömer bin Abdülaziz, üçüncü yüzün başında da Ahmed bin Hanbel, bu dinin müceddidi idiler. Allah, her ikisinden de razı olsun.

Muhakkik burada, bunu neye İstinaden söylediğini belli etmediği gibi, ilgili rivayet üzerinde de yeterli bilgiyi nedense vermemiştir. Bunun için biz burada biraz daha bilgi vermek istiyoruz. Şöyle ki:

Müellifimiz bu rivayeti El-Camius-Sağir adlı eserinde, Ebû Dâvûd, Hâkim ve Beyha-ki'den nakledip: "Bu hadis sahihtir, demiştir. Keza Imam-ı Münavi de bunun şerhinde: "Hafız Zeynüddin el-lrâki ve başkaları bu rivayetin senedinin sahih olduğunu bildirmişlerdir" demiştir. Hadisin vermek istediği mesaj ise: Yüce Allah'ın her asrın başında veya ona yakın zamanlarda islâmı yeniden ihya edecek; o'nu o'na karıştırılan bid'atlardan temizleyecek bir veya birkaç müceddidlerı göndereceği hususudur ki hiçbir asrın müceddıdlerden hâlî (boş-uzak) bırakılmayacağını müjdeler. Bazı kimselerin: "İslâm'ı ihya edecek zatların, mükallid değil müctehid olması lazımdır. Son asırlarda ise müctehid denilen birinci sınıf alimler yetişmemektedir. Binâenaleyh müceddidlerin bulunması da düşünülemez" şeklindeki iddiaları; kuru bir İddia olmaktan ote geçemez. (Bakınız, Fevâtihu'r-Rahamût, 2/399, Mısır, 1325).

Bazı eserlerde görüldüğü gibi, müceddidleri sadece kendi mezheb ve tarikat büyükleri arasından seçip sıralayan ve İmam-ı Azam, imam-ı Maturidi, Imam-ı Rabbani, Imam-ı Bir-givi gibi islam alimlerine bile yer vermeyen listeler; ciddi ve ilmi olamaz. İlmi ve doğru olanı (Hafız Ibni Kesir hazretlerinin de dediği gibi): "Her mezheb ve grubun her ilim dalında yetişmiş ve büyük hizmetler vermiş olan birinci sınıf âlimlerini İhtiva edecek bulunan bir açıklamadır." (Fefzu'l-Kadir, 2/281, es-Siracü'l-Münir, 1/384- Mısır, 1312).

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/289.

[213] İmam, hatib, vaiz ve mürşidlere, Deccâl fitnesi hakkında bilgi vermenin vacîb olduğunu; ansızın Deccâle yakalanmakla daha çok zarar görüleceğini bildirmek istiyor.

[214] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/290.

[215] Bu mealde Buhari'nin de bir rivayeti var: "iyiler, önce ve sırasıyla giderler. Geriye arpa ve hurmanın döküntüsü gibi, döküntüler kalır ki bunların Allah yanında bir kıymetleri olmaz."

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/290.

[216] Sevgili ve büyük Peygamberimiz, bu büyük irşadları sırasındaki "...Onlardan hayır da şer de göreceksin" sözleriyle, Emevi halife ve valilikleri ile Abbasi halifelerini kas-delmış olsa gerek. Sonra: "Onlar İnsanları cehenneme davet ederler" sözleriyle de; yetmiş İki cehennemlik delalet fırkalarının başkanlarını kastedmiş olacağını söyleyebiliriz ki, onların hai ve tutumları da buna uygun düşmekte idi.

[217] Buhari'nin Ebû Hüreyre'den rivayet ettiği ise şu mealdedir: "İleride Fırat'tan bir hazine veya büyük bir altın yatağı çıkacaktır. O güne yetişenler, ondan bir şey almasınlar." Bu hadisi, aynen Müslim, Ebû Dâvûd ve Tirmizi dahi rivayet etmişlerdir

[218] Buhari, Müslim ve Tirmizi'nin yine Ebû Hüreyre'den olan rivayetlerinde ise şöyle denilmiştir: "...Bu sırada Peygamber Efendimiz elini Selman-ı Farisi'nin omuzuna koyarak: "Varlığım elinde olan Allah'a yemin ederim ki, eğer iman Süreyya yıldızında bile olsa, bunun milletinden olan bazı adamlar, muhakkak ona ulaşacaklardır" buyurdu.

Diğer bir rivayette ise, az bir farkla: "Eğer din Süreyya yıldızında bile olsa, Fars'tan bir adam, muhakkak ona ulaşır ve insanları ondan faydalandırır" buyurulmuştur

[219] Buhari'nin Enes'ten olan rivayeti de bu merkezdedir. Sâdece bunda: "...İşi bu kadar ileri götürdükleri zaman, müslüman kişi, onların şerrinden Allah'a sığınsın" buyurmuştur. Müslim'in diğer rivayetinde ise; "Müslüman kişi: "Ben Allah'a iman ettim" desin, bu-yurulmuştur.

[220] Bu hadisi, Ibn-i Ebû Hâtem ve İbn-i Merdûye de rivayet etmişlerdir.

[221] Sultan ile Kur'an'ın birbirinden ayrılması çoktan gerçekleşmiştir. Çok uzun zamandan beri, sultanların ve hüküm verenlerin verdikleri hükümler bir yana, Kur'ân bir yanadır. Kur'an'ın sesine kulak astıklarını göremezsin.

[222] Tirmizî'nin rivayet etiği hadîs ise şu mealdedir: "Kıyamet yaklaştığı zaman fitneler karanlık dalgaları gibi gelecek. Kişi, sabah mü'min, akşam kâfir olacak veya akşam mü'min, sabah kâfir olacak. Niceleri dînini dünyâ karşılığı satacaktır."

[223] El-Fevâıd'de bildirildiğine göre, Kazvînî bu rivayetin mevzu olduğunu söylemiştir

[224] Müslim, "soy-sopla övünmeyi" de zikretmektedir.

[225] Bu rivayette, nasıl bir mana kastedildiğini anlamak kolay değildir. Maddi bir mana kastedilmiş olması çok uzaktır. Zira zaman İlerledikçe dünyanın maddi süs ve zineti de o nisbette gelişip yerleşmektedir.

[226] Bu rivayette sayılanların hepsi, müslümanlarda mevcuddur. Bugünkü müslü-manların âlimlerinden daha çok kızdıkları bir şey yoktur! Sanki her biri, âlim düşmanı haline getirilmişlerdir. Diğer hususlar da öyle. Şu kadar var ki: Hâkim bu rivayetinde yalnız kalmıştır. Onun tek başına olan rivayetine, bizim itimadımız eksik bulunmaktadır

[227] Bunu, Ebû Dâvûd ve İmam-ı Ahmed de rivayet etmiştir.

[229] Tirmizi de bunu Huzeyfe'den rivayet etmiştir

[230] Buhari ile Müslim de Ebû Hüreyre'den bu mealde bir hadis rivayet etmişlerdir ki, bu hadis daha önce zikredilmiştir.

[231] İslam büyüklerinden Cüreyri'nin, bu hadisin ışığı altında verilmiş güzel bir nasihatleri var. Onu buraya not etmek istiyoruz. Şöyle ki: "Hidayet ve saadet asrının müslüman-ları birbiriyle olan münasebetlerini, tamamen islâmı esas alarak yaptılar. Derken din zayıfladı ve inceldİ. İkinci nesil de birbiriyle olan münasebetlerini vefakarlık duygusuyla yaptı. Derken vefa da zayıflayıp tükendi. Bu sefer de üçüncü nesil gelip aralarındaki münasebetlerde mürüvveti yaşattılar. Derken mürüvvet de kalmadı. Bunun için dördüncü neslin birbiriyle olan münasebetlerinde haya hâkim oldu. Nihayet haya da kalmayınca, bundan sonraki müslü-manların aralarındaki münasebetlerde; bir beklenti veya korku hakim oldu. (Risâle-i Kuşeyri, 128, Bulak, 1284). (M.)

[232] Bunun bir hadis-i/merîu değil de, çok beliğ bir sahabi sözü olduğunu zannetmekteyiz. Hadislere dayanılarak söylenilmiş bulunan bu sahabi sözünün haber verdiği hususlar da, aynen vakidir. Yegâne sığınağımız Allah'tır. O bizleri bunlardan ve daha beterlerinden muhafaza buyursun.

[233] Huzeyfe'nin rivayet ettiği hadiste şöyle buyuru I m ustur: "İnsanların kalblerinin köküne, önce emanet erdirildi. Bundan sonra da Kur'an indi de insanlar Kur"an't ve sünnet'i öğrenebildiler." Diğer Huzeyfe hadisinde ise, emanetin kaldırılması şöyle beyan edilmiştir: /"Kişi uyumakta iken emânet onun kalbinden kaldırılır, sâdece biraz izi kalır. Derken adam bir 'daha uyur, bu sefer emanetin kalan kısmının da tamamına yakını kaldırılır, sadece bir kabarcık kadar birşey kalır. Sonra bu da kaldırılır."

[234] Görüldüğü gibi, hadis metninin mevcudu ile, kelâm eksik kalmakta ve manası anlaşılamamaktadır. (Bu noktaya temas eden ve daha önce geçmiş bulunan hadisin yardımı ile mana: “Ümmetimin ilk tersine çevirip (terkedeceği) şey, hükümet ve siyaset işleridir” şeklinde olsa gerektir. Nitekim bu mealde sarih bir hadis daha önce geçmiş ve sonunda da “En son bozulacak şey ise, namazdır” buyurulmuştur. (M.)

[235] Ömer bin Hafs adında dokuz kadar ravi vardır. Burada bunların hangisi olduğu belirtilmemiştir. Fakat bunların en iyisi zayıf olduğuna göre, rivayet de en iyi ihtimale göre zayıf olmaktadır

[236] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/291-301.

[237] Bu mealdeki bir hadîsi, Tirmizîde Enes'ten rivayet etmiştir

[238] Yine Buhârî ve Müslim'in, bu hususta Cibril Hadîsi diye çok meşhur bir rivayetleri vardır ki, bu rivayette islâmın ve îmânın esasları verildiği gibi, ihsân'ın ne olduğu da bildirilmiştir. Son derece büyük öneminden dolayı da bu hadîs'e Ümmü's-Sünne denilmiştir

[239] Şüphesiz, bu alametlerin bir kısmı, sahih hadîslerde aynen geçmiştir.

[240] Buradaki taylasandan maksat; bazı şeyhlerin ve âlimlerin giydikleri yeşil bir giysidir. Bu, Acemilerin giysilerindendir

[241] Bir rivayete göre de; "Hilâî'in büyüyüp şişmesi..." denilmiştir.

[242] Yâni yol kenarlarında yakın mesafelerde iskân ve îmar edilen'yerler bulunur. Hattâ çöllerde bile zirâatçilik yapılır.

[243] Tirmizî de buna yakın bir metni rivayet etmiştir. Ancak onun rivayetinde: "Şarkı-cı-çengici kadınlar zuhur ettiği, çalgılar çalınıp içkiler içildiği zaman..." denilmiştir

[244] Ömer (r.a.) bu hususta şöyle demiştir" "Binaları müslümanların ihtiyâcına göre inşâ ediniz. Fakat kırmızı veya sarı ile (altın ile) süslemekten sakınınız'"

[245] Müslim'in rivayetine göre, Kûfe'de birisi, kırmızı bir rüzgar esmesi sebebiyle "Ey ibni Mes'ûd, gâlibâ kıyametin zamanıdır?" diye seslenmiş... Ibni Mes'ûd da: "Mîras malının taksimi terkedilmedikçe, keza alınan ganimetten sevinmek terkedilmedikçe kıyamet kopmaz!" demiştir

[246] Bu, Suyûtî'nin zamanında böyle imiş... Şimdilerde İse, büyük bir ekseriyetle babalar, kız çocuklarını; "El oğluna mal yedirmemek zihniyetiyle" hakları olan mirastan mahrum etmektedirler... (Muhammed Halîl Herrâs, Mısır)

[247] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/302-305.

[248] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/305.

[249] Zencî isyanından sonra bazı işçileri telkinlerinin tesiri altına alan Karmatıler, Ahsâ'da komünizm temeline dayalı bir devlet kurmuşlardır. Reisleri Hamdan ise, İsmaılıye mezhebi davetçilerindendİ

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/305-306.