Muvatta 1003 — Yürümeyi Adamanın Gereği | Kitabu’n-Nuzur Ve’l-Eyman - 1003. Hadis

 Bablar – Konular – Numaralar

KİTABU’N-NUZUR VE’L-EYMAN

<< 1003 >>

DEVAM: 1. Yürümeyi Adamanın Gereği

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أبِي بَكْرٍ، عَنْ عَمَّتِهِ، أَنَّهَا حَدَّثَتْهُ عَنْ جَدَّتِهِ : أَنَّهَا كَانَتْ جَعَلَتْ عَلَى نَفْسِهَا مَشْياً إِلَى مَسْجِدِ قُبَاءٍ، فَمَاتَتْ وَلَمْ تَقْضِهِ، فَأَفْتَى عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ ابْنَتَهَا أَنْ تَمْشِيَ عَنْهَا⁽

Abdullah b. Ebî Bekr halasından, o da ninesinden naklediyor:

Ninesi Mescid-i Kuba'ya kadar yürümeyi adamıştı. Adağını yerine getiremeden vefat etti. Bunun üzerine Abdullah b. Abbas, kızına onun yerine yürümesine dair fetva verdi.

قَالَ يَحْيَى : وَسَمِعْتُ مَالِكاً يَقُولُ : لاَ يَمْشِي أَحَدٌ عَنْ أَحَدٍ.

İmam Malik'ten: Hiç kimse bir başkasının yerine yürüyemez.