238- YABANCI DEVLET REİSLERİ:340 - Cilt 2 - 238. Sayfa

238- YABANCI DEVLET REİSLERİ:³⁴⁰

(240) Yabancı devlet deyimiyle dar’ül harbde ikamet eden ve islam devletiyle harb halinde olan devletler kastolunmaktadır. İslam devletlerine gelince bunlardan hiçbiri diğeri için yabancı devlet sayılamaz. İslam hukuku hiçbir islam devleti başkanının birbşka islam devletinde işlenmiş bulunan suçların cezalarını affetmesine müsaade etmez. Aksine herhangi bir islam memleketinde işlenmiş  olan suçllrın cezasını diğer bir islam devletinde verilebileceğini mümkün kılar. Bu hususda 218 nolu pragrafda daha geniş malumat vermiş bulunuyoruz. 

İslam hukuku müslüman devlet reisini fertlerden ayrı mutalaa etmediği gibi, yabancı devlet reislerini de ferdlerden ayrı değerlendirmez. Şu halde islam hukukuna göre yabancı devlet başkanlarının ve onlara bağlı olarak islam ülkelerine gelen devlet adamlarının dar’ül-islamda işledikleri herhangi bir suç dolayısıyla cezalandırılmaları gerekir. İmam Azam her ne kadar devlet başkanlarının toplum menfatlarını ve hukukunu ilgilendiren suçlardan dolayı cezalandırılmayacağı görüşünü benimserse de, bu görüşün yabancı devlet başkanlarına tesir etmesi söz konusu değildir. Zira, bu görşün esası devlet başkanının kendi nefsine ceza tatbik edemeyeceği perensibidir. Yabancı devlet başkanlarının cezalandırılmaları konusunda ise, ceza devlet başkanının kendisine değil başkalarına tereddüb ettiği için mümkündür.

Şu kadar var ki, dar’ül-harbdeki yabancı devlet başkanları ve onların maiyetinde bulunanlar islam hukukunun muste’menlere uyguladığı hükümlerden (Ebu Hanife’ye göre) faydalanmaları mümkündür. Dar’ül-harbde yabancı devlet reisleri ve maliyetleri sadece müste’men sayılırlar. Bu nazariye uyarınca müste’menler ancak fertlerin hakkıyla doğrudan doğruya  alakalı olan suçlardan dolayı cezalandırılırlar. Toplum hukukunu ilgilediren suçlardan dolayı ceza görmezler. İmam Ebu Yusuf’un bu görüşte Ebu Hanife’ye muhalefet etiğini belitmiştik. Diğer imamlar ise yabancı devlet reislerini dar’ül-islamda işledikleri suçlardan dolayı müste’men olarak cezalandırılacaklarını kabul ederler²⁴¹.

(241) Bkz. 214 nolu pargraf ve devamı.