Hadis - 58. Sayfa - Hicri

Hz. Aişe’ye İtirazlar:

a. Hz. Aişe’nin  bu rivayette Ömer’i hatalı görmesi doğru değildir. Çünkü Ömer’in bu rivayetine bir grup sahabe muvafakat etmiştir. Dolayısıyla bu sahabilerin tamamının yanılması mümkün değildir.

b. Hz. Aişe’nin sahih nas karşısında bir ictihadıdır. Nas ise sahabenin ictihadına  mukaddemdir.

c. Hz. Aişe’nin bu hadisi ayete muarız görmesi zannidir. Sabit hadise muarız olan bu zan merduddur.

d. İlim ehli Hz. Aişe’nin itirazıyla Hz. Ömer’in hadisi arasında bir cem yapmışlardır. İbn Hacer bunu şu şekilde özetler:

1) Ehlinin ağlamasıyla o kimse azap olunur, şayet avazla ağlamak  onun sünnetine uygunsa.         

2) Ölü, ehline böyle yapmasını vasiyette bulunmuşsa.

3) Ehlini bundan nehyetmesini ihmal etmişse.

4) Ehlinin ağladığı kadar azap olunur.

5) Buradaki tazib anlamı meleklerin o kimse için tevbe etmesi,

6) Tazib anlamı, ehlinin avazla ağlaması yüzünden ölünün duyduğu acıdır.

Bu son görüşü bir grup alim tercih etmişlerdir. Bunlar, Kadı İyaz,  İbn Teymiye ve diğerleridir. İbn Hacer, bütün bu görüşlerin duruma göre cem edilmesinin mümkün olduğunu söylemiştir. İbn Kuteybe ise, bunun dünya ile ilgili ahkama mütaallık olduğunu ifade eder. Her ne kadar ayeti kerimede, “bir kimse başka bir kimsenin günahını çekmez” denilse bile, bu bir şeye sebep olmayanla ilgilidir. Buna sebep olan, onunla azapta ortak olur, ( Ankebut, 13)’ te olduğu gibi. Hz. Peygamberin Heraklius’a yolladığı mektupta: “Eğer yüz çevirirsen bütün Erisiler’in günahını yüklenmiş olursun” demiştir.