Pazartesi, 8 Cemaziyelevvel 1448
← Geri 🏠 Hadis Kütüphanesi

Bu kadarı da fazla - Ibrahimtenekeci - 92. Sayfa

Bu kadarı da fazla...
 

  – Cumhurbaşkanı, belli bir kesime sahip çıkarken, diğer kesimi yok sayıyor. Bunu başka biri yapsa, “bölücülük” suçlamasıyla karşı karşıya kalır.
– Hat sergisinin ilanları, yasadışı örgüt afişi oldukları gerekçesiyle, polis tarafından asıldıkları yerden indiriliyor.
– İstanbul’da Midillili Ali Reis Camii’ne Türk bayrağı asılıyor ve Beykoz Kaymakamı tarafından verilen emirle, bayrak indiriliyor. Beykoz kaymakamı Cengiz Gökçe, “şanlı bayrağımızı herkes aklına geldiği yere asamaz” diye açıklama yapıyor.
– İran cumhurbaşkanı Ahmedinecad’ın İsrail’le ilgili açıklamasından sonra, İsrail’in Ankara büyükelçisi Pinhas Avivi Dışişleri Bakanlığımıza çıkıyor ve “Türkiye’nin bu sözlere tepki verip vermeyeceğini” soruyor. Bir iki saat sonra, ‘beklenen’ açıklama Başbakan Erdoğan’dan geliyor.
– Kartal ve Beşiktaş ilçelerimizde, gürültü kirliliğine neden oldukları gerekçesiyle, sahur vakti davulculara baskın düzenleniyor ve davulcular, suç üstü yakalanıp gözaltına alınıyorlar. Hem de suç aletleriyle birlikte!
– YÖK, yolsuzluk yaptığı iddiasıyla gözaltına alınan Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi rektörü Yücel Aşkın’ı korumak adına, “Yücel Aşkın’a sahip çıkmak, Cumhuriyete sahip çıkmaktır” diye açıklama yapıyor.
Cümleden Yücel Aşkın’ın adını çıkarın ve yerine, gözaltına alınma gerekçesini yazın. Sonra cümleyi tekrar okuyun...
– Başbakan Erdoğan, Yemenli bir gazetecinin sorusunu fırsat bilip adeta meydan okuyor: “Kimseden icazet almaya ihtiyacımız yok. İsrail ile istediğimiz ilişkiyi kurarız.” İslam coğrafyasının kalbinde bu çıkışı yapma cesaretini gösteren Başbakan; Türkiye-Suriye yakınlaşmasının Amerika tarafından sorgulandığı zaman, niye sesini çıkarmıyor?
– Başbakan ve bakanlar, “Türkiye’yi pazarlamak” adına, her fırsatta, “yabancı işadamlarını Türkiye’deki fırsatları değerlendirmeye” davet ediyorlar. Aynı saatlerde, “Türkiye’deki fırsatları değerlendirmek” için, insanlar, iftar çadırlarının önünde, üç saat önceden sıraya girmeye başlıyorlar.
Bu cansıkıcı örnekleri çoğaltmanın pek bir anlamı yok. Görüldüğü gibi, artık iş çığırından çıkmış durumda.
Haberiniz olsun.

 



Bu nasıl iştir?
Yer, Fatih Camii. Nermin annemizin cenazesindeyiz.
Ailemizin bir ferdini kaybettik. Acımız büyük.
Hocamız arabadan iniyor, korumaları eşliğinde caminin avlusuna doğru yürüyor. Hocamızla aramda bir metre ya var, ya yok. Her şeyi görüyorum.
Hocamız arabadan iner inmez, fotoğrafçılar ve kameramanlar görüntü alabilmek için ileriye doğru atıldılar.
Basın mensuplarından daha fazla bir insan topluluğu da, cep telefonlarıyla görüntü alabilmek için yüklendi.
Sonuç, tam bir izdiham.
Allah muhafaza, Hocamız neredeyse ezilecekti.
Hadi, basın mensupları işlerini yapıyor diyelim. Peki, kameralı cep telefonu sahiplerine ne diyelim?
Cenaze boyunca, bu manzara devam etti.
Ve akşam. Fatih Camiinde annemizin ruhu için Kur’an-ı Kerim okunuyor. Dünyaca ünlü hafızlar okuyor hem de.
Erbakan Hocamız da orada. Metanetli dursa da, acısı yüzünden okunuyor.
Bu arada, gündüzki cep telefonu faciası artarak devam ediyor: Cübbelisinden takım elbiselisine, sakallısından sinek kaydı tıraşlısına kadar onlarca insan, okunan Kur’an-ı Kerim’i dinlemek, o manevi havayı solumak yerine; ellerindeki cep telefonlarıyla görüntü almaya çalışıyorlar.
Hepsinin bir eli havada. Ayaktalar, sürekli yer değiştiriyorlar, ön sıralara doğru gitmeye çalışıyorlar; dolayısıyla hem bizleri rahatsız ediyorlar, hem de manevi havaya zarar veriyorlar.
İşin saygısızlık kısmına hiç girmiyorum. O, başlı başına bir kabahat.
Bunların yaptığı, acıyı paylaşmak değil, adeta acıyı yağmalamak...
Bu yargım kimilerine ağır gelebilir.
Canım ne var bunda, hatıra kalsın diye fotoğraf çekiyorlar denilebilir. Gerçekten hatıra isteyen, ertesi gün bir Millî Gazete alır.



Dün ve bugün


İnsanoğlunun elinden çıkan her şey, ölüme mahkumdur. Bu, nesneler için de böyledir, ideolojiler için de. 
Sözgelimi, bundan bin sene önce, antik Yunan’da yaşıyor olsaydım ve “Savaş tanrısı, gel, dövüşelim seninle” gibi bir şiir yazsaydım, muhtemelen linç edilirdim.
Ama bugün, “Aaa, ne güzel olmuş” diyorlar.



Eski ve yeni


Ninem güzele çok meraklıymış. Köyden İstanbul’a geldiği vakitler, evimizin balkonunda oturur, karşı tepedeki gecekonduları seyreder ve “şu evlerde ne güzel gelinler vardır” diye söylenirmiş.
Şimdi ise, aynı gecekondulara baktığımız vakit, aklımıza müteahitler geliyor...
Eski ile yeni arasındaki fark, galiba böyle bir şey.