EBU’L A’LA EL MEVDUD‹ - Mevdudi - 02Dogumkontrol

EBU’L A’LA EL MEVDUDİ

Pakistan İslam Cemaati Reisi

DOĞUM KONTROLU HAREKETİ VE İSLAM

DOĞUM KONTOLÜNÜN GAYESİ VE TARİHİ SEYRİ

Doğum kontrolünden maksat, çoğalmakta olan insan neslini belirli bir sınırda durdurmaktır. Bu gayeyi gerçekleştirmek için geçmişte çocuk düşürmek, meniyi dışarıya akıtmak, yeni doğan çocukları öldürmek, evlenmemek ve cinsi münasebetten uzak kalmak gibi yollara başvurulurdu.

Zamanımızda ise insanlar, evlenmeme ve cinsi münasebetten uzak kalma yollarını bırakmışlar, evlenip cinsi münasebet yapmakla beraber, kadının gebe kalmasını önliyecek her türlü ilaç ve vasıtaları kullanmaya başlamışlardır.

Avrupa ve Amerika’da çocuk düşürme yolu pek ilgi toplamamıştır. Fakat doğum kontrulünün önemle üzerinde durduğu gayenin gerçekleşmesine yardım edecek sebep ve vasıtaların ortaya koyduğu bir yol vardır ki cemiyette bu yolu bilmiyen tek bir kadın ve erkek yoktur. Çünkü doğum kontrolü fikri, bu yolu teyit ve tavsiye edip bütün insanların ilgisini bu noktaya çekiyor.

HAREKETİN BAŞLAYIŞI

İlk olarak doğum kontrolü, Avrupa’da 18. yüzyılın sonlarına doğru başlamıştır. Meşhur İngiliz İktisat alimi Malthus, bu konudaki fikirlerini yayınlayıp, insanlara doğum kontrolünü tatbike etmiştir. Ona göre “İngiliz halkı şimdilik rahat yaşayış ve iktisadi güç sınırlarını aşmıyacak bir tarzda yavaş yavaş çoğalmaktadır. Bir gün gelecek, bu üreme ve çoğalma çok ilerliyecek, belirli yaşama vasıtalarının sınırını aşacak ve yine sınırlı olan iskana elverişli yerler ihtiyaca yetmiyecek, böylece durum korkunç bir hal almış olacaktır. Fakat buna rağmen insanların sayılarını ve nüfus yoğunluğunu sınırlıyacak bir vasıta bilmiyoruz” dedikten sonra Malthus devam ediyor:

“Gerçekten insan neslini, tabii artışa ve yoğunlaşmaya bırakacak olursak, birgün yeryüzü dar gelecek ve mevcut yaşama vasıtaları bu haliyle ihtiyaçlara yetmiyecektir. Bu sebepten hayat seviyesini muhafaza etmek gerekir. O takdirde onun maddi refahını ve iktisadi gücünü muhafaza etmek için insan sayısı artarken, yaşama vasıtaları da artmalı ve rızık kaynakları çoğalmalıdır.”

Malthus bu gayesini gerçekleştirmek için İngiliz halkına, evlenmemekle beraber cinsi arzulalarını yenebilmek için tedbir almalarını, ancak yaşları geçtikten sonra evlenmelerini ve evlendikleri zaman da evlilik hayatında nefsin isteklerine hakim olup onun arzusunu frenlemelerini tavsiye etmiştir. Malthus bu fikirlerini 1798 yılında neşrettiği “İnsan Sayısının Artışı ve Gelecekte Cemiyete Tesiri” adlı eserinde açıklamıştır.

Malthus’dan sonra Fransa’da da Francis Place adında biri çıkıp, insan artışına bir sınır koymanın zaruri olduğunu söylemiştir. Onun bu konuda öne sürdüğü fikirler ise kadının hamile kalmasını önliyecek her türlü gayri tabii alet ve vasıtalara başvurulmasıdır.

1833 yılında Amerika’da meşhur tabip Charles Knorottonda,Francis Place’nin fikirlerini desteklemiştir. Onun “Felsefenin Meyveleri” (The Fruits of Philosophy) adlı kitabı, kadının gebe kalmasını önliyecek tabii tedbirleri tafsilatlı bir şekilde açıklayan ve bunun iktisadi faydalarından uzun uzadıya bahseden ilk eserdir.

İLK HAREKETİN YAYILIŞI:

Başlangıçta Batılılar, biraz evvel zikrettiğimiz kadının gebe kalmasına mani olma fikrini benimsemediler. Çünkü,bu fikir, aslında çok kritik, kritik olduğu kadar da zayıf bir fikirdi.

Malthus, memleketinin nüfusunu arttıracak nisbeti değerlendirip tayin etti. Fakat, tecrubi ilimlerin ilerlemesi, emek sarfedip çalışma, aklın üstünlüğü ile beraber, insan eli rızık kaynaklarına ve yaşama vasıtalarına uzandığı halde hayat için geçim vasıtalarını fazlalaştıran amili tayin etmek mümkün olmadığı gibi tabiatın, yerin altında gizlediği servet hazinelerine muttali olmak da mümkün değildi. İlk zamanlar gayıp perdesinin arkasında gizli olduğu halde daha sonra çalışma ve gayret sarfı ile varlık sahasına çıkacak olan imkanlara nufus etmek ona göre belirsiz idi.

Evet, Avrupada oturanların sayısı, Malthus’un tahmin ettiği gibi, 75 yılında takriben iki misli olacak şekilde tabii bir surette arttı. Hususiyle İngiltere’nin nüfusu bu müddet zarfında, insanlık tarihinde eşine az rastlanan bir süratle artmış, 1779 yılında 13 milyon olduğu 1890 yılında 38 milyona ulaşmıştır. Bu müddet içerisinde, bir taraftan, nüfus böyle ilerlerken, diğer taraftan da geçim vasıtaları süratli bir şekilde artmıştır. Devlet, dünya ticareti ve sanayii için karaborsa politikasını gütmüş ve iktisadi hayatını yalnız kendi toprak ürünlerine hasretmiştir. Sanayi mahsul ve mamullerini de diğer memleketlere ihraç ederek karşılığında gıda maddeleri ithal etmiştir. Neticede, nüfusun artması sebebiyle, memleket arazisinin halka kafi gelmemesi veya nüfus çokluğundan dolayı tabiat hazinelerinden istifade edememe gibi sıkıntılar hissedilmemiştir.

Bnyeey Besant ismiyle tanınmış bir kadın, Prof. Tsherlis Bredle ile bile birleşerek Dr. Neolton’un “Felsefenin Meyvaları” adlı eserini 1876 yılında İngiltere’de yayınladı. Bunun üzerine ikisi de savcılık tarafından mahkemeye verildiler. Mahkeme safahatı gazetelerde yayınlanınca bütün İngiliz halkının nazarı doğum kontrolü ve bununla ilgili haberler üzerine çekildi. Bu vesileyle İngiltere’de 1877 yılında Dr. Drysdale’in başkanlığı altında bir cemiyet kurulup doğum kontrolünü benimseyici broşür ve kitap yayınlamaya başladı. Bunun iki sene sonra da Besant’ın “Nüfus Adedinin Kanunu” adlı eseri basılıp bir senede 175 bin adetten bir tek adet kalmayıncaya kadar satılmıştır.

Bu cereyan 1881 yılında Hollanda,Belçika, Fransa ve Almanya’ya ulaştıktan sonra yavaş yavaş Avrupa ve Amerika’nın diğer medeni memleketlerine yayılmış ve her birinde birden fazla dernekler kurulmuştur. Bu derneklerde insanlar doğum kontrolünün faydaları ve pratik yolları anlatılılıp öğretildi. Onlara sadece doğum kontrolü yapmanın meşruluğu değil, ayrıca kendisinde sayısız fıtri iyilikler bulunduğu ve iktisadi yönden de selamete ulaşılıp pek çok faydalar elde edileceği uzun uzadıya anlatıldı. Bu cemiyetin kurulduğu bütün memleketlerde kadın-erkek herkes, doğum kontrolü hususunda aile fertlerinin çoğalmaması için takip edilecek yolları tatbikte lazım olan her türlü talimatı ve fenni usulleri öğrenmeye koştular.

İşte böylece bu yeni cereyan en kısa zamanda yayıldı, büyüdü ve dünya çapında bir yayına da sahip oldu. Hatta bu gün Ekvator’u dolaşmış durumdadır.

HAREKETİN YAYILIŞI SEBEPLERİ:

Bu hareket niçin bu kadar çabuk yayıldı? Yenilik asrında korkunç bir süratle yayılıp efkarı umumiyede bu kadar rağbet görmesinin sebepleri nelerdir?

Başlangıçta Malthus’un İngiliz halkını doğum kontrolü yapmaya teşvik etmesi bu cereyanın bu kadar yayılmasında hakiki sebep olamaz. Bu cereyan bugün Avrupa’da kurulmuş yeni sanayi, kapitalizm nizamı ve maddeciliğin bir neticesidir.

Şimdi, bu sebeplerden her birini açıklayan görüşümüzü söyleyip batılıların nüfus artışına çare bulmaya nasıl ve hangi sebeplerden dolayı mecbur olduklarını anlatacağız.

a) SANAYİİN GELİŞMESİ (BÜYÜK SANAYİ):

Avrupa’da her türlü alet ve makineler icat edilince şirketler mali güçlerini birleştirip büyük fabrikalar kurdular. Bu fabrikaların kurulması ile kısa neticeler silsilesi meydana geldi. Köyde ve oymaklarda oturanlar imalathane ve fabrikalarda çalışmak için tarlalarını bırakarak merkezlere, şehirlere akın ettiler. Böylece köyler boşaldı.

Önceleri Avrupa’nın iktisadi refah ve huzurunun artması yüzünden yüz binlerce işçinin mahdut yerlerde toplanmasıyla yeni yeni büyük şehirler kuruldu. Fakat hep bu hareket ve oluşların arkasında sosyal sıkıntılar ve iktisadi müşkülleri gizli idi. Bu sebeple hayatın sarsıntılı ve çöküntülü tarafları şiddetlenip insanlar arasında belirdi. Yaşama şartları yükseldi, hayatın ihtiyaçları ve zorlukları arttı. Geçim sıkıntısı yüzünden dar gelirliler üzerine fahiş bir şekilde külfetler yüklenmeye başlandı. O kadar ki kendi arzu ettikleri hayat seviyelerini muhafaza edebilmek için gecelerini gündüze kattılar. Evler sıkıştı, kiraları arttı. Çalışan kimselerin, çalışmayanları geçindirmeleri zor hale geldi. Babalar çocuklarının terbiyesini, kocalar hanımlarının nafakasını yüklenemez oldular. Sonra ailenin bütün fertleri tabiatiyle, kendilerinden başka bir kimseyi bakamama durumuna düştüler. Ailenin içinde beraber yaşıyanların sayısı da yok denecek kadar azaldı.

b)KADINLARA İKTİSADİ İSTİKLAL VERİLMESİ:

Bu durumda kadın, kendi külfetlerini yüklenmeyi ve para kazanmayı kendine vazife bilip, çalışan fertlere katılmak için evinden çıkmak zorunda kaldı. İşte böyle erkeklere, kendisinin ve ailesinin geçimini kazanmak için çalışmasını, kadınlara da çocukların terbiyeleri ile uğraşıp evin iç işlerine bakmalarını gerektiren ebedi ve fıtri iş bölümü ortadan kalktı. O kadar ki kadınlar hizmet ve çalışma için yazıhanelere, imalathanelere ve fabrikalara kadar girdiler.

Kadın geçim derdini yüklenince çocuk yetiştirip terbiye etme görevini yapamaz hale gelmiştir. Halbuki İlahi nizam bu vazifeyi ona vermişti. Bunda şaşılacak bir şey yok. Çünkü kadın, kendisinin hayati ihtiyaçlarını hazırlamak için çalışmak zorunda kalınca ve müşterek aile birliğinden kendine düşen ödevi yerine getirmeye mecbur olunca, artık o, nasıl evlat yetiştirecek ve çocuğunu nasıl terbiye edecektir?

Kadınların gebelik zamanında katlandıkları sıkıntılar, onların, evin dışında fikri ve bedeni çalışmalarını engellemiş, hususi olarak gebeliğin son günlerinde, çalışacak kuvvetlerini dahi bırakmamıştır. Bu yüzden onlar, çalışma ve iş yerlerinden izin istemek zorunda kalmışlardır. Bununla beraber bilindiği gibi, doğumdan sonra kadınların tabii halleri, uzun zaman eski haline zor dönmektedir.

Gerçek böyle olunca kadın, en az üç veya dört yıl çocuğunun terbiyesi ile uğraşmak, onu emzirmek istese bile bunu yapmıyacaktır. Çünkü, her gün saatlerce yazıhanelerde bekçilik yapmak, onun için bir vazife olmuştur. Bu gibi hallerde kadın, emzirmek için çocuğunu çalışma yerine alamadığı gibi evde onun bakılıp terbiye edilmesi için bir hizmetçi de tutamaz. Artık kadın uzun zaman bütün meşguliyetini bir tarafa bırakıp kendi tabii vazifesiyle uğraşırsa açlıktan ölüm kapısına kadar gider veya yorgun, bitkin hale düşüp kocasını her yönden tatmin edemez olur. Bunun dışında, fabrikasında veya imalathanesinde çalıştığı şahıs, onun müteaddit defalar, aylarca vazifesini ihmal etmesine sabredemiyecektir. Tek cümleyle ifade edecek olursak:

Bütün bu sebeplerden dolayı kadın; tabii vazifesinden yüz çevirmeye mecbur olduğunu hissedecek ve zaruri ihtiyaçlarının temini yolunda, annelik his ve şefkatinin nasıl soğuyup donduğunu görecektir.

c) ÇAĞDAŞ MEDENİYET

Çağdaş medeniyet, diğer taraftan kadını doğum ve üremeden uzaklaştırmak için birtakım sebep ve vasıtalar meydana getirmiştir.

İnsanlarda maddi düşünüş (akıl), cemiyetteki her fertte gücünün erişemiyeceği refah ve saadeti, mal ve mülkü kendi nefsi için hazırlamayı isteyen bir egoizma doğurdu. Artık o, kazanç vasıtası olarak seçtiği şeylerde kendisinden başkasının velev ki, babası, anası, kız kardeşi, oğlan kardeşi veya oğlu olsa bile- hakkı olmasını istemez. Zenginler, mal ve mülk sahipleri, zengin olmaları ve nefislerinin rahat etmesi için sayılamıyacak kadar yollar ihdas etmişlerdir. Orta ve aşağı tabakanın fertleri onları, zenginlikleri ile kibirlenir gördüklerinde içlerinde onlara karşı bir kin beslemeye başladılar. İşte böylece, yukarıda geçtiği gibi çalışmalarını kendilerinin kazanıp faydalanmaları için seferber etmeleri ile egolarını tatmin etmiş oluyorlar.

Bunun neticesi olarak bugün, kibirlenme vasıtası moda ve zenginliğin tezahürü konfor, hayatın lüzumu ve esasları sanılan lüzumsuz ihtiyaçları doğurmuştur. Hatta halk tabakası bile, umum hayat seviyesi yüksek olduğundan bu zaruri olmayan ihtiyaçları temin etmeden hayatın mümkün olamıyacağına inanmışlar, evlatarı ve hanımları için geçim vasıtalarının hazırlanmasında kefil olduktan sonra şahsi arzularının tahakkukun muhal olduğunu zannetmişlerdir.

Kadınlar arasında hürriyet fikrinin yayılması, çekinmeden erkeklerle beraber bulunmaları ve bütün bunlara benziyen haller, onların düşünce tarzını değiştirmiştir. Bunun için tabii vazifelerine rağbet edemez hale gelmişler, ev işleriyle meşgul olma ve çocukların terbiyeleriyle uğraşmalarını hor ve hakir görüp ellerinden geldiği kadar bunlardan kaçmaya başlamışlardır. Kadın, evinin dışında gezip dolaşmayı, cemiyet içinde şehvet uyandırıp göz kaşla oynaşmayı terkedip, “çocuk için evde kalmak akıl karı değil, fikirsizliktir” diyerek bu hale ahmaklık gözüyle bakıyor. Cadde, pazar ve diğer toplantı yerlerinde erkeklerin bakışlarını kendi üzerlerine çekmek için o inceliğin ve güzelliğin en son haddine varıncaya kadar çalışıyorlar. Artık onların biricik arzuları zarif ve latif kalmalarıdır. Bu sebeple hayatlarını türlü boyalarla ve zehirli ilaçlarla tahrip etmeleri onlar için zor da değildir.

Onlar, çocuk yapmakla kendi sıhhatlerine toz kondurmak istemezler. Fakat güzelleşmek için milyon değerindeki mallarını sarfettikleri halde, çocuklarının beslenip büyümeleri için servetlerini harcamaya yanaşmazlar.

Modern medeniyet, cinsi arzuların arkasında gizli olan nefse tapmanın ve ona boyun eğip sevkettiği yere gitmenin sebeplerini doğurmuştur. İnsanlar nefsi lezzet ve cinsi faydalanma hususunda kendilerine verilen imkanlardan en iyi bir şekilde istifade etmeyi sevdikleri halde, İlahi nizamın, faydalanma ve zevkin sonuna koyduğu sıkıntı ve zorluklardan kaçıyorlar. Bundan dolayı gebelik sıkıntısı ve çocuk bakma gibi haller onlara, bir hastalık kadar acı verip, ağır geliyor. İşte böylece onlar, sadece hayatın rahat ve hoş tarafarından istifade etmeye bakıyorlar.

İnsanlardan pek çoğu, bilhassa orta tabaka fertleri, çocukların öğrenimi, kültürü ve istikbalde muvaffakiyet şartlarını hazırlamaktan korkarak bir veya iki çocuktan fazla çocuk yapmak istemiyorlar.

Kendilerine göre, modern ve medeni hayatın yük ve pahalılığı dururken, büyük sayıda çocukların terbiyesine ihtimam göstermek, öğrenimleri için para harcamak ve onlara hayat şartları hazırlamak çok ağır ve yorucu bir meseledir.

Dinsizlik ve maddecilik fikri, Allah’a tevekkül ve onun rızıklandırıcılığına inanarak bağlanma temayülünü bir tarafa bırakalım, insanların vicdanından “Allah fikrini” bile silmiş, artık onlar ellerindeki maddi vasıtalara bakıp ailesine ve evlatlarına rızık verenin kendileri olduklarını zannetmişlerdir.

İşte bunlar, doğum kontrolünün Garb’da her tarafa yayılması ve her tarafta rağbet görüp, moda şeklini almasının hakiki sebepleridir. Eğer bu sebeplere dikkatle bakacak olursak, batılıların kendi geçimlerini, toplumun medeniyet ve nizamını, madde ve sermaye esasları ile nefse ubudiyet üzerine kurmaları sebebiyle suçu evvela onların irtikab ettiklerinin görürüz.

Sonra Garblılar, bu kurumlar tamamlanıp tehlikeli sonuçlar doğurmaya başladığını görünce, az önce açıkladığımız suçla ilgili olarak başka bir ahmaklık yaptılar ki, o da şudur:

Toplum ve geçim için pis ve kirli olan bu nizamı, medeniyet ve kültür için hileci ve yalan üslubu -bunların kötü sonucundan kaçınmakla beraber- muhafaza etmeye çalışmalarıdır. Eğer onlar, biraz akıllarını kullanıp basit olarak düşünseler, hayatlarında meydana gelen bu musibet ve zorlukların hakiki sebeplerinin ve bozucu sıfatlarını ilk önce kendi nefislerine anlatırlar. Sonra, bütün çalışmalarını, hayatlarındaki o bozukluğun islahı için seferber ederler. Fakat onlar, haytalarındaki o bozukluğu asla idrak edemediler. Eğer bir dereceye kadar idrak etmiş olsalardı, yaşama tarzlarını, hayata daha elverişli bir nizamla değiştirmek istemeleri cihetiyle yeni kültürün kendilerine verdiği fitne ve zarardan sonra idrak edeceklerdi. Fakat onlar, bunun aksine, bu medeniyetin nizamını, toplum ve maişet için muhafaza etmeye çalıştılar. Aynı zamanda hayatta önlerine çıkacak zorluklara karşı koyabilmek için başka yollar icad etmeye başladılar. Bu bahis ve hareketten sonra tatbike çalıştıkları en kolay yol, insan nesline sınır koymak ve aile fertlerinin sayılarını azaltmaktır. Ta ki hayatta geçim vasıtalarından tam faydalansınlar, lüzumsuz yorgunluk ve onlarla hayatlarını kederlendirmesinler.

NETİCE:

Şimdi, geçen yüz seneden beri yapılan pratik tecrübelerle, doğum kotrolünden elde edilen sonuçları gözden geçirmemiz gerekiyor.

1- Tabakalar Arasındaki Muvacenesizlik:

Umumi kayıt istatistikleri (Register General), milli doğum nisbetini tetkik cemiyeti (National Birt Rate Commission) nin istatistikları gösteriyor ki, İngiltere’de doğum kontrolü en çok orta ve yüksek tabaka fertleri arasında revaç bulmuştur. Bu hareketi destekliyen ve doğum kontrolünü bilgili tatbik edenler çok zaman, yüksek kaliteli teknik elemanlar, ticaret, sanayi, kültür adamları ve orta tabakadan iktisadi refaha ulaşmış kişiler veyahut yüksek tabakadan mal, mülk sahibi zenginlerdir.

Ama fakirler ve teknik elemanların dışında kalan işçiler arasında doğum kontrolünün revaç yüzdesi sıfırdır. Çünkü geçim seviyeleri yüksek değil, istikbali kendileri için parlak göremiyorlar ve geçimlerinin zenginlerin, mal, mülk sahiplerinin maişetleri gibi olmasını istemiyorlar. Bunun fevkinde olarak, onlar arasında “bir adamın rızık kazanmak için çalışması, kadının da ev işlerinin düzenlenmesinde görev alması gerekir.” diyen ebedi esaslar her zaman revaçtadır. Onlar bundan dolayı, fakir olmaları, hayat şartlarının darlığı ve oturdukları evlerin darlığına rağmen doğum kontrolü yapmayı akıllarına bile getirmezler!

Böylece onlarda doğum nisbeti yaklaşık olarak binde kırktır. Bunun aksine olarak da orta ve yüksek tabakalardaki doğum nisbeti çok düşüktür. Mesela bu nisbet İngiltere’de 1955 yılında binde on altı bile olamamıştır.

Bedenle çalışan zanaatkarların aileleri ise biraz daha kalabalıktır. Mesela 1900 ile 1930 yılları arasında kadın ve erkeklerden evlilik müessesesine kavuşanlardan, küçük işçilerin aileleri, yeni sayıma göre en az yüzde kırk nisbetinde olmakla diğerlerinden daha büyüktür.

İstatistik yapmasıyla şöhret kazanan Amerikalı meşhur Prof. Warren Thompson, İngiltere, Amerika, Almanya, Fransa ve İsviçre sakinleri arasındaki tabakaların taksimini itinalı bir şekilde yaptıktan sonra şöyle diyor:

“Halkın taksimini bedenen çalışan işçiler ile, yakası kolalı ve kıravatlı memurlar arasında yaptığımız zaman birinci sınıfın, ikinci sınıftan daha çok faydalı olduğu meydana çıkar. Eğer bu taksimi bedenen çalışan işçilerden çiftçilerine ve diğerlerine kadar götürürsek çiftçilerin diğerlerinden daha çok faydalı olduğunu görürüz. Çiftçilerin dışındaki işçiler arasından da, yanında hiçbir şeyi olmıyan işçinin ve işi yorucu, usandırıcı ve en verimsiz olan kişinin ailesi başkasının ailesinden daha verimlidir. Öğrenim ve ilim cihetiyle de, az kültüre sahip olanların aileleri kalabalık iken yüksek kültürlü olanların ailelerin fert sayısı daha azdır.”

Bütün bunlardan çıkan netice:

Çiftçiler ve işçiler sınıfı, doğum kontrolünü tatbik eden toplumda çoğalıp kasafetlerini artırmakta; kültür, zeka, fikir ve fenni bilgiler bakımından en yüksek seviyede olan tabakalarla idare ve liderlik salahiyeti elinde bulunanların ailelerinin fert sayıları azalmaktadır. Bu hal böylece cemiyeti en sonunda tüm olarak çökmeye ve yok olmaya götürür. Çünkü bunun kaçınılmaz neticesi erkeklerin azalmasdır. Erkekleri azalan bir milletin ise bundan sonra millet olarak ayakta durması imkansızdır.

Teknik kabiliyet ve kudret sahibi sınıfların azalışı, hacimlerinin küçülmesi, umumi düşünce ve fikir seviyesinin düşmesi, nihayet erkeklerin azalması... Bütün bunlar, doğum kontrolünü tatbik eden milletlerin karşılaşmış olduğu tehlikelerdir. İşte bundan dolayı onların, fikir ve ilim sahibi düşünürleri endişe ve ızdırap içindedirler.

Aldous Huxley’i dinliyelim. O, en son çıkardığı kitabında şöyle diyor:

“Şu anda işlediğimiz hatalar yüzünden bile, yakın bir gelecekte sayımızın fazlalaştığı kadar hayat görüşü seviyemizin düşeceğine, yarının geleceği kadar yakinen inanıyoruz.”

İstikbal hakkında da şöyle diyor:

“Yeni ilaçların mevcudiyeti ve tedavi imkansızlıkları yüzünden bizim milletin umumi sağlık ve sıhhat seviyesi, daimi olarak yükselmiyecek, gün be gün, yavaş yavaş düşecektir. Sıhhat dereceleri düşük olmasıyla da fikir ve çalışma seviyeleri düşük olacaktır.”

Meşhur İngiliz mütefekkiri Bertrand Russel, bu acı gerçeğe üzülmüştür. Ne gariptir ki Russel ve Huxley her ikisi de doğum kontrolünü destekliyenlerin ileri gelenlerinden oldukları gibi Doğu memeleketlerinde de doğum kontrolünün revaç bulup yayılması için de çalışanların başında gelirler.

“Hakikaten bu günlerde Fransa’da nüfus sayısı sabit (stationary) tir. Yani bir kararda durmuyor, ne azalıyor ve ne de artıyor. İngiltere’deki durumun da sür’atle bu hale doğru gitmekte olduğu meydandadır. Bu durum gösteriyor ki bu iki memlekette, fertleri azalan sınıflar olduğu gibi, fertleri çoğalan sınıflar da vardır. Bu sebeple hali hazırda esaslı bir değişiklik meydana gelmiyor.”

Sayıları azalan sınıflar elbette inkıraza uğrayacak. Cemiyetimiz, şu anda adetleri çoğalan sınıflar üzerinde hayatiyetini devam ettirecektir. Fertleri azalan tabakalar, ilim ve kültürlü olan orta sınıflardır. Fertleri çoğalan tabakalar ise zeka ve kültür yönünden geri olan çiftçi ve işçi sınıflarıdır. Gün be gün sayıları azalan sınıflardan büyük bir süratle inkıraza doğru gidenler, fikir ve düşünce bakımından diğerlerinden üstün olanlardır.

Bünyesinde zeka ve kültür unsurlarının esası bulunan nesillerimizden her biri kendisine en az “ebedilik” vaad edenlere karşı olarak sinai bir yolla gayeye doğru yürümektedir.

Bunların her birinin tehlikeli etkisini beyan için diğer bir konuya geçiyor ve şöyle diyor:

“İngiltere’de umumi çocuk istatistiğini (proğramını) tetkik ettikten sonra, babalarının durumlarını da incelediğimiz zaman çocukların düşünce, anlayış, kuvvet ve kültür seviyelerinin İngiltere halkının umumi seviyesinden daha düşük; tembellik, durgunluk, vehimlilik, ahmaklık ve anlayışsızlıkta onlardan daha yüksek olduklarını görürüz. Böylece artık düşünce, anlayış ve kültür sahiplerinin kendilerinin sayıları kadar bile çocuk yapmadıklarını görür, anlarız. Diğer bir deyişle onlardan her bir aileye, ortalama iki çocuk düşmez. Kültür, düşünce ve anlayış vasıflarının zıddı bulunan vasıflarla muttasıf olanlardan herbir çiftçi iki çocuktan daha fazla çocuk ediniyor. Bunların çocuklarından nesil durmadan üreyip çoğalıyor.”

Sonra Russell, bu değişikliğin tesirlerini şöyle izah ediyor:

Zeka unsurunun devamlı olarak azalmasından:

1- İngiltere, Fransa ve Almanya halkının nüfus sayısı devamlı olarak azalmaktadır.

2- Bu değişmeden dolayı diğer dünya milletleri değişikliğe uğrayan bu milletlere tahakküm etmeye başladı. Bu değişikliğe uğrayan milletler kültür yönünden daha az gelişmiştir ve orada artık taklitçilik had safhaya yükselmiştir.

3- Nüfus, milletlerin yüksek tabakalarında çoğalır... Ve çoğalanların kültür ve ileri görüşten mahrum oldukları da malumdur.

Bu mevzuda Russel, Roma medeniyetinin son günlerini, şimdiki durumla mukayese yapıyor. Medeniyetlerin yıkılışında geri zekalıların rolü, Roma medeniyetini yıkan kaba kuvvetten farksızdır.

“İkinci, üçüncü ve dördüncü asırlarda Roma İmparatorluğunda meydana gelen zeka, kültür ve kuvvetin birleşerek var ettiği eski enerjik halin yıkılış, üzerinden uzun zamanın geçmesiyle farkedilememiştir. Ancak derin hikmeti anlıyabilmemiz için buradaki kuvvetli esasları nazarı itibara almamız icap eder.

O zamanda bu asrın medeniyetinde meydana gelen hadiselerden başka olay cereyan etmemiştir. Yani Roma’da her nesilde zeka ve kültür unsurları, fertlerin sayıları kadar çocuk yapımında yayılmıştır. Bu artış Roma’da enerjisi ve çalışma gücü olmayan, geri zekalı olan fertlerden başkabir şey meydana getirmemiştir.”

Russel, kitabında bu bahisleri izah ettikten sonra şu hükme varıyor:

“İnkar edilmez bir gerçektir ki, iktisadi nizamımızda ve ahlaki seviyemizde bir değişiklik yapmadığımız müddetçe bu hal yüzünden, gelecek nesillerde beldemiz sakinlerinin fiil ve ahlakının en çirkin ve en fenaya doğru gitmesi tabii bir haldir.

Bunun böyle olması kültür, zeka, edep ve teknik tecrübelerle mücehhez olan sınıfların fert sayılarının az olmasındandır.

Bu vahim neticeden kurtularak, kendimiz için selameti arzu ediyorsak bu gün bizde doğum nisbeti konusunda revaç bulan yanlış yolu seçmek, istek ve duygularımıza elimizden geldiği kadar hakim olmamız gerekir.”

İşte böylece doğum kontrolü sebebiyle sınıflar arasında şiddeti kargaşalıklar meydana gelmektedir. Yine bu yüzden zeka, enerji ve hayati unsurlar yavaş yavaş inkıraza başlar. Diğer taraftan iktisadi ve medeni tesirlerin de gayeden uzak ve üzücü olması hasebiyle çocuk ve ihtiyarlar arasındaki oranın mühim bir suratle değişmesi de yine bunun neticesidir.

Bir milletde çocuklar azalır, nisbetleri düşer, ihtiyarlar çoğalır, nisbetleri yükselirse, tabii olarak yeni nesil de vücuda gelmezse, orada çocuk sayısının az olması yüzünden istihlak maddelerine ihtiyaç kalmaz. Durgunluk, tembellik, uyuşukluk ve donukluk gibi vasıflar, heyecan, hareket, insicam ve ilerleme sıfatlarının yerlerini alırlar. Orada akraba sevgisi kalmaz ve tehlike ve musibetlere karşı koyacak büyük azim kuvveti yok olur. Milli değerler ve şerefler uğrunda canını feda etme ruhu da söner. Milletin büyük bir çoğunluğu korku içerisinde:

“Atalarımızı bir ümmet (bir din) üzerinde bulduk, biz de onların izlerine uymuşlarız” derler.”(Zuhruf: 43/23)

Bu durum bir milletin, fertleri tabii yolla çoğalıp gelişen gayelerini gerçekleştirmek için azimle çalışan ve büyük sayıda genç kitlelerine sahip olan diğer milletlerin karşısında iktisat, kültür, ilim ve imar sahalarında ilerlememesine sebep olur.

Şu Batı memleketlerine bak... Bu memleketlerde ihtiyaç sayısı süratle fazlalaştığı gibi, genç ve çocuk sayısı da o nisbette azalıyor. Bunun tabii neticeleri de açıkça meydana çıkıyor. Akıllı ve basiretli kimseler için bunlardan ibret almak zor değildir. Geçen yetmiş seneden beri meydana gelen resmi istatistikleri aşağıdaki cetvelde zikrediyoruz.

İstisnasız olarak diğer batı memleketlerinin nüfus sayısında da bu değişikliğin mevcut olduğunu açıklamaya lüzum yoktur. Birleşmiş Milletler Teşkilatı diğer batı memleketlerinde ihtiyar sayısının çoğalmaya doğru gitmekte olduğunu bildirerek bu husustaki korku ve üzüntüleri belirten bir beyanname yayınlamıştır.

Biraz evvel zikrettiğimiz sayımlar kendi istatistiklerinde, 65 veya daha fazla yaşa ulaşanların nisbeti 1900 ile 1950 yılları arasında normal bir şekilde yükseldiğini göstermiştir. Mesela biz bu nisbeti 1900 yılında 100 kabul edecek olursak, 1950 yılında muhtelif batı memleketlerinde bu nisbet şöyle olur:

Doğum nisbetinin ve çoğalmadaki değişikliğin, bu nisbetin değişmesinde büyük müdahalesi olduğunu istatistiklerde görüyoruz. Buna, ölüm nisbetinin değişmesi, doğum nisbetindeki değişme kadar tesir edemiyor.

Prof. Thomspson Warren, batı memleketlerinde çocukların sayısı ile ihtiyar sayıları arasındaki nisbetsizlikten doğan derin üzüntü ve şiddetli korkusunu açıkladıktan sonra bu konuda şöyle diyor:

“Bu gerçeğin, yani batı memleketlerinde ihtiyar sayısının artmasının, akıbetin kötü olmasında büyük tesiri vardır. Çünkü yaşlıların fazlalaşması demek, ölüm nisbetinin yükselmesi, doğum nisbetinin düşmesi demektir. Bununla beraber ihtiyarların gençlere göre ekonomik fayda bakımından daha az değerde oldukları malumdur.”

İktisadi hayatın sağlam esaslar üzerinde yürüyüp ilerlemesi için, ihtiyar ve gençler arasında müstakar ve değişmez bir nisbetin devamlı mevcut olması icap eder ki, medeni hayatı devam ettiren kuvvetler zayıflamasın. Fakat ilahi nizam, bunların her birini insanın lehine olarak kendi üzerine almıştır. Ancak insan tarafından doğum kontrolü ile, ilahi nizama yapılan müdahale bu tabii nizamı bozar. Bunun için ihtiyarların sayıları çoğalır ama, çocukların sayıları arzu edilen bir hızla çoğalamaz. Aralarındaki nisbetsizlik de en son netice olan kuvvetle çalışanların sayısının azalması, milli kuvvetin zayıflaması ve iktisadi gücün inkıraza uğraması zayıflaması sebebiyle devamlı değişme meydana gelir. Sonra, bir millette kuvvetli çalışanların sayısı azalıp genç nisbeti düşerse, erkeklere de azalma (felaketi isabet ederse, artık o millet hakimiyetine sahip olmaktan çıkar. Galip iken mağlup, efendi iken tabi olma durumuna düşer. Çünkü İlahi nizamın, kendisinin verdiği emirlere karşı gelenleri ve gösterdiği yola zıt hareket edenleri affetmiyeceği bir gerçektir. İlahi nizamın emirlerine karşı gelen kişilerin bu hareketlerinin içinde gizli olan daha birtakım amiller vardır. Bunlar, diğer insanlar için ibret örnekleri hazırladığı gibi, işlenen suça karşılık, yakın veya uzak bir gelecekte görülecek cezayı da meydana getirmiştir.

2- FUHŞUN VE BULAŞICI HASTALIKLARIN

ARTIŞI:

Doğum kontrolünün revaç bulunduğu batı memleketlerinde zina ve bulaşıcı hastalıklara bol bol rastlıyoruz. Kadınları -Allah’dan korkmalarından sonra- iyi ahlak ve yüksek değerler üzerinde durduran sadece iki unsur vardır. Bunlar, onların doğuştan sahip oldukları fıtri iffetleri ve zinadan olan çocuğu doğurmakla halk arasında rezil olmalarından korkmalarıdır. Bunlardan birinci unsur olan iffeti yeni medeniyet yok etti. Kadın ve erkekler oyun yerlerinde, plajlarda, gazino ve pavyon gibi sefahat yerlerinde bir araya geldikten sonra artık kadında iffet kalır mı?

Zina çocuğu doğurmaktan meydana gelen korkuya gelince; doğum kontrolü vasıtalarının umumda revaç bulması, onu kadının ruhundan tamamen silmiştir. Bundan dolayı kadın ve erkekler zina yapmak için hepsi de sanki umumi bir müsaade almış gibidirler.

Zinanın çoğalmasıyla bulaşıcı hastalıklar da yaygın bir hal aldı. Mesela İngiltere’de her sene seksen binden fazla gayri meşru çocuk doğuyor. Deocesan Conference’in kongre raporları, İngiltere’de 1946 yılında doğan çocukların seksende birinin nesebi gayri sahih oluduğunu ve bu yılda yüzbinden fazla kadının evlilik dışı gebe kaldığını tesbit ediyor.

Dr. Oswald Schwarz da şöyle diyor:

“İngiltere’de her sene seksen bine yakın kadın günah çocuğu doğuruyor ki bu sayı doğan bütün çocukların takriben üçte biri kadardır. Her on kadından biri bakireliğini evlilik dışı kaybetmektedir. Bu hesabın içine giren kadınların her birinin gayri meşru doğum yaptıkları zaman yaşları şöyledir. Yüzde kırkının yaşı 20 den az, yüzde otuzunun 30 ve yüzde yirmisinin yaşı ise 21 dir. Haddi zatında bu hesap kalblerimizde meydana gelen ürpertiyi hafifletir. Fakat bu konuda esas bilmemiz lazım gelen şey, bu istatistikler kendisinde bir takım hatalar -yani kadının gebe kalmasına mani olmak için her türlü tedbirlerin alınmasına rağmen onun hamile olması- bulunan zina vakalarına ait olduğudur. Bunun manası şudur; bu hesaplar bir kısmı müstesna fiilen vaki olan zinaları kaydetmiştir”

Dr. Oswald Schwarz’ın takdim ettiği bu rakamlar, İngiltere’de her on kadından birinin günah işlediğini gösteriyor. Fakat en son edindiğimiz malumatlar bunlara benzemektedir. Çünkü onlar en çirkin ve en kötüdür. Hatta Schwarz’ın verdiği rakamlardan daha korkunçtur.

Dr. Cheoser’in altı yüz kadından elde ettiği bilgilere dayanarak 1956 senesinde neşrettiği rapor, İngiltere’deki kadınların üçte birinin evlenmeden önce bekaretlerini kaybettiğini söylüyor. Dr. Cheoser bu fikrini “İffet Tekrar yerine Döndü mü?” adlı son eserinde yine teyit etmektedir.

Tarih ve sosyoloji bilgini Dr. Suruken Amerika’da gayri meşru cinsi münasebetlerin istatistiki bir tablosunu veriyor ve açıkladığı bu tehlikeli duruma üzüldüğünü bildiriyor.

Evlilikten önceki gayri meşru ilişkiler:

Kadınlar, % 7 den 50 ye kadar

Evlilikten sona gayri meşru ilişkiler:

Kadınlar, % 5 den 26 ya kadar

Günah çocukları:

1927 senesinde her bir kişiye 28 çocuk, yani binde yirmisekiz.

1948 senesinde her bir kişiye 38.7 çocuk yani binde otuzsekiz onda yedi.

Senelik çocuk düşürme hadisesi 33.000 den 100.000 e kadardır.

“Bu gerçekler bize, Amerika’da kadının gebe kalmasına mani olan her türlü ilaç, alet ve vasıtaların alım-satımlarının had seviyeye yükseldiğini bildiriyor.” Dr. Surukeen, bundan sonra şöyle diyor:

“Bununla beraber ümit ederiz ki; umumiyetle ferd, cemiyet ve millet ahlakına uymayan şehevi arzuların ardında gizlenen tesirleri ve kontrolsüz hareketlerin doğurduğu umumi neticeleri açıklamaya lüzum yoktur. Siz, bu devamlı akıma isterseniz “cinsi hürriyet” isterseniz “cinsi anarşi” deyiniz. Fark etmez. Bunun sonucu, tarihin bugün bile şahit olduğu inkılabların neticelerinden daha az tesirli olmıyacağını söyliyen hakikat hiçbir zaman değişmiyecektir.”

İtimat edilen raporun ifade ettiğine göre Amerika’da nesebi gayri sahih çocukların oranı beşte birdir. Evlenmemiş kızların doğurduğu çocukların oranı ise dörtte birdir. Kendisine güvenilir raporlar, gebe kadınların dörtte birinin çocuğunu düşürdüğünü ve Time Mecmuasının verdiği raporlar da San Francisco’da 16400 doğuma karşılık 18000 çocuk düşürüldüğünü kaydediyorlar.

Böylece, istatistiklerde suçları, bilhassa cinsi suçları tetkik ettiğimiz zaman onların, günden güne devamlı bir şekilde artmakta oluduğunu görürüz. Polisin haberdar olup müdahale ettiği cinsi suçların sayısı İngiltere’de süratle şöyle artıyor:

1938 yılında 283.000 suç

1955 yılında 438.000 suç

Cinsi suçların nisbeti bu müddet zarfında bütün suçların toplamından % 1,7 den, % 6,3 e yükselmiştir.

Suçları Araştırma Birliği raporlarının bildirdiğine göre, zina vakaları 1955 senesinde, 1937 ve 1939 yıllarına göre % 60 a yükselmiş ve diğer suçlar da mevcuda göre yüzde beş ile yüzde seksen arasında fazlalaşmıştır.

Büyük suçların hepsinin sayısının 1940 senesinde ancak 150000 iken, 1958 yılında 330000 e yükseldiğini raporlardan öğreniyoruz.

Gençlerin büyüme çağında başı boş bırakılmaları sebebiyle 1957 senesinde polisin Amerika’da 1473 kasabada muhtelif suçları işlemekten yakaladığı 2980000 şahıstan 2053000 kişinin yaşı onsekizden aşağıdır.

Tedavi için en iyi ilaç ve imkanlar elde edilmekle beraber fuhşun artması yüzünden meydana gelen hastalıklar tehlikeli bir hızla ilerleyip yayılarak bütün bir milletin sıhhatini felakete sürüklüyordu.

Amerika’da umumi sağlık ve sosyal hizmetler görevlisi Operatör Dr. Thomas Paran, zührevi hastalıklar hakkında şu bilgileri veriyor:

“Zührevi hastalıklar, çocuk felci hastalığından çok daha tehlikeli ve zararlıdır. Amerika’da onun tehlikesi kanser ve humma tehlikesi ile bir mütalaa edilmektedir. Hatta insanların dörtte biri zührevi hastalıklar sebebiyle ölüme mahkum olur.”

Porf. Bhal Leendous, Dr. Beyron’un görüşünü naklettikten sonra şöyle diyor:

“1947 senesinden sonra yeni icad edilen ilaçların revaç bulup kullanılmasiyle bulaşıcı hastalıklar azalmış ve kalmamıştır. Fakat 1955 yılından sonra tekrar artmış ve eski ilk şeklini almıştır. Mesela bütün Amerika şehirlerinde zührevi hastalıkların anlatılamıyacak bir süratle yayıldığını görüyoruz. Orada en çok yaygın olan hastalık, bu iki hastalıktır ki, bu hastalığa tutulan genç kız ve erkeklerin yaşları yirminin altındadır. Bu hastalığa tutulanların yarısının bu hastalık belasını yukarıda anlattığımız yollarla bulduğu bir gerçektir.”

Amerika’da neşredilen “Okuyucuların Arzusu (Reed ruz Deicist)Mecmuasının 1961. Ağustos sayısında Chorge Kent ve Wilfred Greatorex, bu konudaki makalelerinde, bulaşıcı hastalıkların Britanya şehirlerinde hususiyle Londra, Birmingham ve Liverpool gibi merkezlerde geçmişte benzeri görülmemiş bir süratle yeniden yayılmaya başladığını açıklamışlardır. Uzun zaman bu hastalıkları yeni ilaçlarla tedavi etmek istiyenler ve onun kökünü dibinden kurutan mücadele vasıtalarına rağmen bu hastalığa tutulanların sayısı 1955 senesinden 1959 senesine kadar olan dört yıllık bir müddet içerisinde % 20 nisbetinde artmasıyla bu günkü durumun çok değiştiğini söylemişlerdir. Mesela 1959 yılında bel soğukluğu hastalığına tutulanların sayısı 31000’i bulmuştur. Yani onların sayısı 1955 senesinden beri % 70 nisbetinde fazlalaşmıştır. Halbuki bu istatistikler zührevi hastalıkların tedavisi için hususi merkezlere müracaat edenlere aittir. Doktor ve bu işte ihtisas sahibi olanlara müracaat ederek tedavi onlanlar ve hiç birine müracaat etmiyenlerin sayıları bu rakamlara dahil değildir.

Bundan sonra bu iki yazar, frengi ve bel soğukluğu hastalıklarının bütün İngiliz halkı arasında büyük bir nisbette yayıldığını söylüyorlar. Hadisenin üzücü tarafı bu hastalığın en çok bekaretini zail etmemiş genç kız ve erkekler arasında hızla yayılmasıdır. Diğer tarftan zührevi hastalıklar mütehassıslarından bir grup toplanıp, 1948 den bu yana geçen yıllar arasında bir mukayese yaparak bu hastalığın her sene onsekiz ve ondokuz yaşlarındaki genç kız ve erkekler arasında % 20 ve % 36 nisbetinde bir artış gösterdiğini raporlarında belirtmişlerdir. İngiltere’de Sağlık Dairesi Merkez Meclisi Reisi Dr. A.G. Dalzell Ward, bundan yirmi sene önceki gençler arasında zührevi hastalıkların bu derece yaygın olmadığını müşahade ettiğini, Londra’da bir hastahanede bu hastalıktan yatan 490 hasta arasında yaşı yirmiyi geçen tek kişi olmadığını, Livarpool’da ise bu hastalığa tutulanların yarısının 14 ile 20 yaşları arasında olduğunu bildiriyor.

Diğer memleketler için de nisbetin böyle olduğunu söyliyebilirsin. Milletlerarası Sağlık Koruma Cemiyetinin son toplantısında dünyanın muhtelif yerlerinden gelen onaltı devletin temsilcileri verdikleri raporda, memleketlerinde frengi ve bel soğukluğu hastalığının veba gibi yayılmakta olduğunu bildirmişlerdir. 1958 ve 1959 seneleri arasında belsoğukluğu hastalığına yakalananların sayısının İtalya’da üç misli, Danimarka’da iki misli arttığı görülmüştür.

Bu istatistikler, bize, eğer bir şey gösteriyorsa, doğum kontrolünün, yeni dünyanın sosyal hayatında açmış olduğu günah kapısından şehevi arzuların, sinsi suçların ve bulaşıcı hastalıkların tasavvur edilebilen en korkunç bir şekilde girdiklerini ve onların bütün cemiyeti şer ve belalarıyla kapladıklarını gösterir.

3- BOŞANMA HADİSELERİNİN ARTIŞI:

Batı’da evlilik bağını zayıflatan esas sebeplerden biri de doğum kontrolüdür.

Kadın-erkek arasındaki evlilik münasebetlerini muhafaza etmekte zürriyetin büyük rolü olduğu malumdur. Karı-koca, çocuk yapmadığı müddetçe birbirinden ayrılmaları çok kolaydır. Bunun için batı memleketlerinde boşanma hadisesi büyük çapta revaç buluyor. Orada, boşanmak istiyen karı ve kocaların çoğu çocuğu olmıyan eşlerdir. Londra’da boşanma mahkemelerinden birinde doksan saniyede 115 tane çiftin ayrılmalarına karar verilmiştir. İstinasız bunların hepsi, çocuğu olmıyan karı-kocalardır.

İnsan ömrünü tetkik edenlerin hepsi boşanma hadiselerinin çoğalmasında karı-kocanın çocukları olmayışının büyük tesiri olduğunu söylüyor ve bu fikir üzerinde birleşiyorlar. Talcott Parson, bu konuda kesin rakamlar verdiktan sonra şöyle diyor:

“Karı-kocalar arasında meydana gelen boşanma hadisesi en çok evlilikten sonra ilk senelerde çocuğu olmayanlar arasında olur. Karı-kocalardan biri dul olsa bile, çocuk yapmaya başladıkları zaman aralarında evlilik bağı o kadar kuvvetlenir ki; bundan sonra boşanıp ayrılmayı düşünen eşler yok denecek kadar azdır.”

Barness ve Ruedi adlı iki profesör bu konudaki derin tetkik ve araştırmalarını şu cümlede özetliyor:

“Karı- kocalardan boşanmak isteyenlerin üçte ikisi hiç çocukları olmıyanlardır. Beşte biri de sadace bir çocuğu olanlardır. Çocuksuz evlilik hayatı ile boşanma arasındaki münasebetin varlığı meydandadır.”

İngiltere’de yayınlanan meşhur Psikolojist (Psychologist) Mecmuasının 1961 Haziran sayısında şu itiraflar yer almaktadır:

“Her karı ve kocanın ana, baba olması gerekir. Çocuk yapmayı geriye bırakan karı ve kocalar en sonunda bu yanlış görüşlerini ve hatalarını anlıyarak pişman olmuşlardır. Çocuksuz ailelerde eşler arasında anlaşma ve sevgi bağları mevcut olsun veya olmasın, ayrılık ve anlaşmazlıkların her gün doğması muhtemeldir. Artık hayat arkadaşlıklarının sonuna gelmeleri sebebiyle şuurlu bir anlaşma içerisinde bulunmaları icabederken yaşayışlarına yavaş yavaş ızdırap, üzüntü, keder ve sıkıntı hakim olmaya başlar. İnsan ömrü ile meşgul olan çocuğu olan ailelerden daha çok vaki olduğunu bize devamlı olarak söylüyorlar. Bundaki sebep açıktır. Zira erkekteki baba olma eğilimi ve arzusu, kadındaki ana olma aşkı tahakkuk etmiyor. Halbuki burada kadına nisbetle erkeğin özel olarak büyük bir önemi vardır. Doğum kontrolü, kadının ana olmadaki fıtri rağbetini kaybeder, sıhhatini bozar ve onu asabi mizaçlı yapar. Hayatta emelsiz, neşesiz ve arzusuz bir hale getirir.”

Dr. Freedman ve arkadaşları, bu konudaki araştırmalarını yazdıktan sonra şu korkunç neticeye işaret ederek diyorlar ki:

“Çocuktan mahrum olan veya çocukları az olan ailelerde boşanma nisbeti en yüksektir.”

Dr. Oswald Schwarz, İngiltere’den şöyle bahsediyor:

“Geçen asrın yarısından beri boşanma hadiselerinin, veba hastalığının hızı gibi, hızı ve tesiri vardır. İngiltere’de 1914 senesinde 826 boşanma hadisesi vaki olmuş; bu sayı 1921 de 3522 ye yükselmiş, 1928 yılında ise 40000’i aştığı halde, 1946 senesinde 35574 oluncaya kadar ilerlemiştir. Bu, bize, fıtratın bir cezası değil midir? Evet, bu hal bize, medeniyetimizin kendisi için çizilen yüce ahlak sınırını tecavüz ettiğini bildiren tehlikeyi ihtar ediyor.”

Biz, bu konuda İngiltere’de aile meselelerine bakan mahkemelerin tesbit ettiği raporlara bakacak olursak orada boşanma hadiselerinin süratle arttığını görürüz:

1937 senesinde 4057 boşanma

1939 senesinde 7955 boşanma

1948 senesinde 60754 boşanma

Sonraki senelerde bu nisbet yavaş yavaş düşer. 1951 yılında ilk şeklini alır, bundan sonra tekrar yükselir. Bugün yükseliş ve düşüş arasındaki dengede bulunmaktadır.

Amerika’da da 1980 senesine kadar on tane evlenmeye karşı bir boşanma hadisesi vaki olmuş, diğer evlilikler ölüm sebebiyle ortadan kalkmıştır. Ancak bu nisbet, bundan sonra yavaş yavaş düşmeye başladı. O kadar düştü ki; onda bir iken 1949 senesinde elli sekizde bir oldu. Evlenme ve boşanma arasındaki nisbet de muvazenesiz ve karışık bir halde yürüyordu. Ümit edilir ki, şu rakamlar bu hakikatı en iyi bir şekilde ifade ederler.

Bunun manası şudur: 1870 senesinde evlenme sayısı 34 iken boşanma ancak bir tane olmuştur. Fakat şu anda boşanmaların sayısı dörtte birdir. 1890 yılında binde üç kadın boşanmadığı halde, 1947 senesinde bu sayı binde 17,8 e yükselmiştir. Bu durum 1890 senesinden beri boşananların sayısının şu anda altı misli arttığını açıkça ifade eder. Bunun üzerine Prof. Troughkeen diyor ki:

“Hali hazırda evlilik münasebetlerindeki kudsiyet mefhumu maziye nisbetle açık olarak süratli bir şekilde kademe kademe zayıflamıştır. Hatta her ev, araba ve vasıtaların park yeri haline gelmiştir. Çünkü karı, koca her zaman evde bulunup sakin bir hayat yaşarlarken bugün oraya yalnız geceleri uğruyorlar.”

Bir taraftan boşanma hadiseleri çoğalırken; diğer taraftan da boşanmaksızın ayrılmalar (desertion) durmadan artıyor. Sosyal hayatta Amerikalılar buna, “fakir adamın boşanması” (Poor man’s Divorce) diyorlar.

Bugün milyonlarca aile ayrılığa sebep olacak her türlü sebepleri istemiyerek kabul etmek zorunda kalıyor. Tesbit edilen son istatistiklere göre bugün Amerika’da kocasından ayrı bulunan 96.000 kadın ve hanımından ayrı olan da 1526000 erkek bulunmaktadır. Troughkeen’in hebasına göre Amerika’da bütün evli kadınların % 4’ü kocalarından ayrı haldedirler. Devlet bunlara hazineden her sene 250 milyon dolar para ödemektedir.

Amerika’da boşanma hadisesi ve ayrılmaların çoğalması yüzünden 45 milyon çocuktan 12 milyonu -% 25 üzerine artan bir nisbetle- ana-baba kucağından mahrumdur. Bu genç çocuklar, Amerika’da kendilerinin başıboş, işsiz kalmalarının usandırıcı ve zor işlerden daha fazla yorucu ve bıktırıcı olduğunu söylemişlerdir. Burada bunu açıklamaya lüzum yoktur.

4- DOĞUM NİSBETİNİN DÜŞMESİ:

Doğum kontrolünü uygulayan en aşağı dereceye düşmesi gerçekten bu konudaki neticelerin en önemlilerindendir. Daha evvel doğum kontrolünün Avrupa’da 1876 senesinde başladığını söylemiştik. Şimdi de muhtelif batı memleketlerinin 1876 senesine ve sonraki senelere ait doğum nisbetini bir cetvelde göstereceğiz. Bundan sonra doğum nisbetini yavaş yavaş nasıl düşmeye başladığını ve bugünkü duruma nasıl geldiğini anlatacağız.

Bu cetvel batı memleketlerinde doğum nisbetinin en neticelerini en iyi bir şekilde açıklıyor. Bu cereyanın başladığı tarihten itibaren istisnasız olarak bütün batı memleketlerinde meydana gelen ve devamlı surette düşmekte olan doğum nisbeti bize eğer bir şey gösteriyorsa, bunun en büyük sebeplerinden birinin, -her ne kadar tek sebep demesek bile- kadının gebe kalmasına mani olmak oluduğunu gösteriyor. Umumi raporlar, İngiltere’de doğum nisbetini düşüren sebeplerin % 70’inin gebeliğe mani olma oluduğunu tesbit ediyor. Çeşitli batı memleketlerinde doğum nisbetinin düşmesine tesir eden en büyük amilin, kadını gebelikten alıkoyan her türlü ilaç ve vasıtalar olduğu Ansiklopedia Britanica’da itiraf edilmektedir. 1949 senesinde Bölge Sayım Kurulunun hazırladığı raporlar şunu gösteriyor: 1910 senesinden önce evlenenlerin % 16’sı gebeliğe mani olan usullerini tatbik ettiği halde, 1940-1942 yıllarından sonra aynı yolu takip edenlerin sayısı % 74’e çıkmıştır.

İngiltere ve diğer memleketlerdeki sosyal hayatın durumu, doğum nisbetinin düşmesi, kadının gebe kalmasına mani olma ve aile fertleri için maksatlı olarak bir sayı tehdit etmenin bir neticesi olduğunu gösteriyor. İnsanlar doğum kontrolü yaparken her ne kadar ard düşünceleri olmasa ve bu hususta ilaç kullanmasalar bile, gebeliğe mani olma ve aile fertleri için bir sayı tesbit etme meseleleri hiç şüphesiz bu gün doğum nisbetinin en düşük derecede olma neticesini doğurmuştur.

Wheltpon ve Kiser’in yaptığı tahkikat ve sayımlara göre, Amerika’da evli kadın ve erkeklerin % 9,5 u gebeliğe mani olma işini türlü yollarla tatbik etmektedirler. Freedman ve arkadaşlarının yaptığı tetkikler de Amerika’ daki evli kadın ve erkeklerin % 70 den fazlasının ilaç yoluyla gebeliğe mani olmaya çalıştığını gösteriyor. Amerika ve Britanya’daki içtimai durumu inceden inceye araştıran müelliflerin açıkladıkları fikirler de bunların aynısıdır.

“Aile fertlerinin sayısının azalmasının hakiki sebebi, maksatlı olarak ortaya atılan fikirler ve gebeliğe mani olmaya yollarıdır.”

Gebeliğe mani olmanın bütün batı memleketlerindeki neticesini açıkça bilmek istersek, bu memleketlerdeki doğum nisbeti ile evlenme nisbeti arasındaki farkı bilmemiz gerekir. Mesela, İngiltere’de 1876-1901 seneleri arasında evlenme nisbeti % 3,5 kadar düşmüştür. 1901-1913 yılları arasında evlilik nisbeti normalken doğum nisbeti %16,5 a kadar düşmüştür. Çeşitli batı memleketlerinde 1920 ile 1926 seneleri arasında meydana gelen evlenme nisbeti ile doğum nisbetlerini aşağıda gösteriyoruz.

Bu korkunç hatalı yol Amerika’da uygulanmaktadır. Orada doğum nisbeti on dokuzuncu asrın sonuna kadar binde kırk idi. Fakat bundan sonra düşmeye başladı. Hatta 1935 senesinde binde on dokuza düşmüştür. Bu gün bu nisbet binde yirmi dörttür. Buna karşılık evlenme nisbeti 1901 yılında binde 9,4 iken 1935 yılında binde 10,5 olmuştur. Bu günlerde ise bu nisbet 9,5 dur. Bu rakamlar açık olarak gösteriyor ki; doğum kontrolüne hizmet edilen memleketlerde kadın-erkek arasındaki evlilik münasebletleri hiç denilecek kadar neticesizdir. Doğum nisbetindeki düşüş evlenme nisbetindeki düşüşten daha fazladır. Orada bazan evlenme nisbeti yükselse bile doğum nisbeti devamlı surette düşmektedir. Britanya’da resmi raporlarda şöyle yazılıdır:

“Yirminci asırda evlenme nisbeti yükselmekle beraber, doğum nisbeti yükselmiyor, düşüyor, evlenmeler de eskiye göre daha erken oluyor.”

Aile fertlerinin azalması da doğum nisbetinin düşmesinin bir neticesidir. Batı’da aile kapasitesi de devamlı surette küçülmektedir. Orada, hali hazırda hiç çocuğu olmıyan ve bir veya iki çocuğu olan aileler en büyük sayıyı teşkil etmektedir. Bu duruma göre doğum kontrolünden önceki ve sonraki rakamlarda büyük bir fark göze çarpıyor. Bu farkı aşağıdaki cetvelde, İngiltere’de 1860 senesi ile 1925 senesi arasındaki çocuk nisbetinden öğrenebiliriz.

Batı’da, aile fertlerinin sayısı günler geçtikçe devamlı bir şekilde durmadan düşmekte ve azalmaktadır. 1870 ve 1879 seneleri arasında her evli kadının 5,8 nisbetinde çocuğu vardı. Fakat sonraları bu nisbet düşmeye başladı. 1925 yılında 2,2 oluncaya kadar düştü. Bu günlerde ise 2,2 den daha aşağıdır.

Amerika’da 1910 senesine kadar her evli kadının ortalama çocuk sayısının nisbeti 4,7 idi. Bu nisbet 1955 yılında 2,4 oluncaya kadar düştü. Bütün evli kadınlardan çocuksuz olanların nisbeti 1910 yılında %10, bir veya iki çocuğu olanların nisbeti %22 idi. Fakat bu nisbet bundan sonra yükselmeğe başladı. 1955 de birincisi % 16, İkincisi ise % 47 oldu. Bunun aksine olarak 1910 senesinde bütün evli kadınlardan yanında yedi veya daha fazla çocuğa sahip olanlanın nisbeti % 29 idi. Fakat bu nisbet bundan sonra düşmeye başladı, hatta 1955 senesinde % 6 ya kadar düştü.

Doğum nisbetinin Batıda bu devamlı düşüşüne rağmen nüfus sayısı fazlalaşmaktadır. Bunun sebebi, bu memleketlerde tıb ilminin ilerlemesi, yeni icad edilen yollarla tedbir almaları ve sıhhatlerine son derece önem vermeleridir. Bu iki sebep Batı’da ölüm nisbetini en aşağı dereceye düşürmüştür. Fakat doğum nisbeti ile gençlerin nisbeti arasındaki fark, yok denecek kadar azdır. Yani genç sayısı da düşüktür. Bundan dolayı oradaki insanlar, doğum nisbetine karşılık az zaman sonra ölüm nisbetinin fazlalaşacağından haklı olarak korkularını izhar ediyorlar. Çünkü bu durum, memleketlerinde kendilerinden ölenlerin sayısının, doğum sayısından daha kabarık olduğunu gösterir. Fransa, Belçika ve Avusturya gibi memleketler kısa zamanda fazlalaşmalarına rağmen sayıları azalmıştır. Yani, bunlar, bu zamanda eski nüfus seviyelerini muhafaza edemediler. İngiltere’de oturanların sayısı da sabit denecek durumdadır. İkinci Dünya harbinden önce Amerika, bu korkunç musibetlere maruz kalmıştır. Avusturya’da ise 1935 ve 1938 yılları arasındaki ölüm sayısı, doğum sayısından daha çoktur. Yine bunun gibi Fransa’da ölüm nisbeti 1935-1939 yılları arasında doğum nisbetinden daha fazla idi. Şöyle ki: Diğer memleketlerden çok sayıda insanlar bu zamanda Fransa’ya göç etmeselerdi, bu hale göre Fransa’nın nüfusu azalacaktı. Gerçekten de orada oturanların sayısı 1934-36 ve 1938-39 yılları arasında azalmıştır.

Amerika şehirlerinde oturanların sayımlarından meydana çıkan netice şudur ki; burada oturanlar 1950 senesine kadar kendi sayıları adedince çocuk yapmışlardır. Doğum nisbetinin içinde bulunduğu şartlardan dolayı bugün hatta şu görüş ortaya çıkmıştır: Bu doğum nisbeti yükselmediği takdirde Amerika’da oturanların sayısı bir nesil sonra % 25 nisbetinde düşecektir.

Britanya’da 1945 senesi sonlarında-sayım kurulunun 1949 yılına ait raporlarının da gösterdiği gibi-geçimlerini bedenen kazanmıyan yüksek tabakadaki ailelerde çocuk sayısının nisbeti ancak 1,68 olmakla son haddini bulmuştu. Bu korkunç durum o yüksek sınıfların az zaman sonra yok olmaya mahkum olduklarını gösteriyor. Sosyologlar bu konudaki görüşlerini şöyle özetliyorlar:

Karı-kocaları iki çocuktan daha fazla çocuk yapmıyan veya ailelerinde daha fazla çocuk yaşamıyan cemiyet, az zaman sonra yok olmaya mahkumdur. Çünkü bunların sayısı birkaç nesil sonra, takriben 50-60 sene mutlaka azalacaktır.

“Bunu, şu misalle daha iyi anlıyabileceğinizi ümit ediyoruz: Bin kişilik bir topluluk... Eğer bu topluluktaki ailelerin birisi için ikiden daha fazla çocuk olmazsa bu bin kişi ilk evvelki seneden otuz sene sonra 631 kişi olacak, altmış sene sonra ise 386 kişi kalacak, 150 sene sonra da sadece 92 kişi kalmış olacaktır.”

Nüfus sayımı işleriyle meşgul olan iktisatçılar, halkın neyi arzu ettiğini tesbit etmek için yalnız doğum nisbetine ehemmiyet vermiyorlar. Aynı zamanda nüfus sayısını azaltan ve artıran amilleri de araştırıyorlar. Böylece onlar nüfus fazlalaşmasındaki nisbeti açık olarak bulup neticelendirmiş oluyorlar. İşte bunun için diyorlar ki: Bu nisbet “bir” olduğu zaman nüfus sayısı da sabittir. “Birden daha fazla” ise nüfus sayısı da fazlalaşır. Nisbetin “birden daha az olduğu zaman nüfus sayısı düşer. Şimdi, bazı batı memleketlerinin nüfus sayısındaki yükselme veya düşmedeki açık farkı açıklıyoruz:

Bu rakamlar, Batı’daki ilim ve fikir adamları arasında endişe ve korkuya sebebiyet vermiştir. Doğum kontrolü fikrini destekliyen ve bütün kuvvetiyle yakınlarını buna davet eden fikir adamları kendi eserlerinin meydana getirdikleri bu tehlikeli sonuçları görünce hayret etmişler ve onları yataklarında dahi huzursuz hale getiren feci durumdan kurtulma çareleri aramışlardar. Onlar şimdilik bu siyaset ve fikirlerini yalnız kendi memleketlerinde değiştirmeye başladılar. Burada bir sosyolaji mütehassısının görüşlerini nakledeceğiz:

“Eğer bugün Malthus hayatta olsaydı, artan nesli sınırlandırmakla lüzumsuz şeylerle uğraştığını görecek ve insanın istikbal hakkındaki tahminlerin ne kadar kifayetsiz olduğunu anlıyacaktı” dedikten sonra devam ediyor:

Fransa ve Belçika’da oturanların sayısı son zamanlarda gerçekten azalmıştır. Çünkü bu iki memlekette ölüm nisbeti doğuma nazaran daha fazladır. Fakat diğer sanayileşmiş, medeni batı memleketleri de bu tehlikeye doğru gitmektedirler. Amerika’da nüfus sayımı ile uğraşanlar, 1930 ve 1940 seneleri arasındaki doğum nisbeti mukayese ettiklerinde bir nesil sonra nüfus azlığı tehlikesinin sabit bir noktada karar kılacağını söylemişlerdir.”

Bu durumun iktisadi yönden kritiğini yapan meşhur batı iktisatçılarından biri şöyle diyor:

“Biz halkımızın azalmasına müsaade ettiğimiz zaman memleketimizdeki işsizliğin bu azalma ile hallolmadığını öğreneceğimiz gibi geri kalan halkın geçim seviyesinin de yine bu azalma ile yükselmesinin mümkün olmadığını göreceğiz. Bunun iktisadi tesirleri gayelerimize de engel olur. Çünkü doğum kontrolü cemiyette ihtiyar sayısını arttırır. Böylece iş sahipleri emekli kişilerle çalışmaya başlarlar. İşçiler arasında ihtiyarlar çok olduğu zaman, yeni vasıtaların ve değişen durumların iş hayatının gerektirdiği kolaylıktan istifade etmek yine mümkün olmıyacaktır. Öyleyse bütün bunlardan dolayı bize düşen, nüfus sayısının azalma tehlikesine karşı mümkün olan her türlü yollara baş vurmaktır.”

Batılı bir tarihçi şöyle yazıyor:

“İsrafıyla sefil bir hale gelen milletin hayat tarzını nizama sokacak yollardan biri de doğum nisbetinin düşmesidir. Şu bir gerçektir ki; işsiz bir millet, yalnız şehvet duygularının ve cinsi arzularının esiri olur, çocuk yapmayı müreffeh bir hayat yaşamalarına ve hürriyetlerine engel sayarlar. Şehvetlerinin esiri olanlar çocuk düşürme ve kadının gebe kalmasına mani olmayı şiddetle arzu ederler. Böyle milletlerin fert sayısı önceleri sabit olarak kalsa bile sonraları azalmaya ve gerilemeye başlar ve millet de kendini müdafaa edemiyeceğinden istiklalini de kaybeder. Cinsi arzuların kucağında meydana gelen bir intihardır bu... Bu intihar pek çok ailelerin, ilim sahiplerini, kalabalık insan topluluklarının ömürlerini kısalttı. Bu yüzden kuvvetli milletler bile tarihin sayfalarından silinip gitmiştir.”

Collin dikkatimizi çekerek, doğum kontrolünün medeni ve siyasi yönleri hakkında şöyle diyor:

“İstikbalin tarihçisi, tarihin geçmiş sayfalarına baktığında zamanımızda cereyan eden mühim hadiseleri müşahede edecek, Fransa’nın 19. asrın başlarında, İngiltere’nin 19. asrın sonlarında nüfuslarının artmaması için tuttukları yolları en mühim hadise sayacaktır. Çünkü bu yollar İngiltere ve Fransa’nın dünyanın muhtelif memleketleri üzerindeki otorite ve hakimiyetlerini önceleri zayıflatmış, sonraları da tamamen ortadan kaldırmıştır.”

İşte bütün bunlar, doğum kontrolünün muhtelif dünya milletlerinde meydana getirdiği neticelerin kısaca hulasasıdır. Bu memleketler doğum kontrolünü, kendilerine kuvvetli bir kanun ve ictimai bir zaruret kabul ettiklerinden bu hale geldiler. Bugün bu neticeleri anlamak zor değildir. Yıllardan beri zikrettiğimiz memleketlerin hayat müddeti sona ermiş durumdadır. Onlar maddi refahın zirvesine eriştikten sonra şimdi zevale ve yok olmaya doğru yavaş yavaş iniyorlar. Fakirlik ve çeşitli ihtiyaçların meydana getirdiği sıkıntılardan henüz kurtulan bir millet çalışarak ilerliyen milletlerin lüks içinde geçen hayatlarına özenir ve onlar bu halde iken yaptıklarına emekleme devresinde olan bir millet yapmaya çalışırsa bu akıl karı değildir.

DOĞUM KONTROLÜNE KARŞI REAKSİYON

Bu karışık durumlar bütün batı memleketlerindeki ileriyi gören ilim ve fikir adamları arasında endişe ve ızdırap meydana getiriyordu. Bu memleketlerin evladı olan alimler, tasviri mümkün olmayan bu günün tehlike ve dehşetini açıklamaya çalışıyorlar. Onlardan bazı milliyetçi siyasiler de bütün mesailerini bu durumun değişmesine sarfediyorlar. Her memlekette doğum kantrolüne karşı çalışmalar meydana gelirken diğer taraftan da halkın müşküllerini halledecek yeni yeni fikirler de yayılıyordu. İşte böylece geçmişe göre ictimai durum yavaş yavaş değişmeye başladı. Şimdi doğum kontrolü ve bunun vahim neticelerine karşı, muhtelif batı memleketlerinde bu güne kadar meydana gelen reaksiyonları özet olarak arzedeceğiz:

İNGİLTERE

1916, Birinci Dünya harbi sıralarında İngiltere’de doğum nisbetinin (National Birth Rate)tesbit etmek için, din ve iktisat, maarif, tıp gibi tecrübeye dayanan ilimlerde otorite olan 33 kişiden kurulu bir heyet teşekkül etmiştir. Hükümet, bu heyet içinden Stevenson’a istatistik işlerini verdi. Tıp sahasının otoritesi olan Aurther Newshoma’yı da bu heyetin başkanlığına getirmiştir. Bu heyetin verdiği raporlardan birinde:

“Milli doğum nisbetindeki noksanlıkdan ve bu nisbetin devamlı olarak düşmesinden Britanya endişe etmemelidir. Bu durumu değiştirmek için mümkün olduğu ve kudretinin yettiği kadar fiili tedbirlerin alınması lazımdır.”

Sağlık işleri umumi müdürü George Newmeen, İngiltere’de doğum nisbetinin düşüşü hakkındaki görüşünü Sağlık Bakanlığına bağlı okullardan birinde şöyle açıklıyor:

“Biz bu tehlikeye (yani milli doğum nisbetinin düşüşü tehlikesine) karşı koymayıp yardım edecek olursak, kuvvet bakımından Britanya’nın dördüncü memleketler arasına gireceği kaçınılmaz bir netice olur.”

Londra iktisat okulu Müdür Ms Beverdigi radyo konuşmalarının birinde şöyle diyordu:

“Bugün doğum ve ölüm arasındaki nisbet süratli bir şekilde değişmektedir. Böylece İngiltere nüfusu gelecek on yıl içinde eksilecek, önümüzdeki otuz seneye kadar iki milyon kişi azalacaktır. Aynı zamanda bu fikir Liverpol Üniversitesinde Prof. Kearse’nin görüşü olarak okutulmaktadır.”

Bu tehlikeye mani olmak için İngiltere’de doğum kontrolüne karşı bir cereyan başlamış ve Milli Hayat Birliği (Lesgue of National Life) adı altında bir heyet kurulmuştu. Entellektüel zümreyi teşkil eden kadın ve erkekler kalabalık grublar halinde cemiyete üye kayıt olmuşlardır.

İkinci Dünya harbi esnasında Britanya’da nüfus sayısının azalmasından büyük sıkıntı çekilmiştir. 1943 yılında iç işleri bakanı Ms. Breet Marseen bu milli mesele hakkında düşüncelerini şu cümlelerle açıklamıştır:

“Britanya eğer hali hazırdaki durumunu muhafaza ederek gelecekte ilerleyip yükselmeyi ve her türlü konfora sahip olmayı istiyorsa mevcut ailelerden her biri fert sayısının en az yüzde yirmi beş nisbetinde artırmalıdırlar.”

Bu günlerde Britanya’da fikir ve düşünce sahibleri arasında umumi kanaat şudur:

“İngiltere, ilerlemeyi ve hakimiyetini devam ettirmeyi arzu ediyorsa nüfusun azalma tehlikesine karşı bir çare bulmak için yeni fikri bir faaliyete girişmesi ve doğum nisbetinin düşüşüne bütün imkanları ile mukavemet etmesi zaruridir.” Bütün meseleleri çeşitli yönlerden araştırarak gelecekteki milli politikayı tayin edebilmek maksadiyle umumi efkara yön verebilecek vasıtaları hazırlamak için 1944 yılının Mart ayında raporunu hazırlayan heyet şu gerçeği ortaya koymuştur:

“Britanya’da aile fertlerinin azalmasındaki en mühim sebep ailedeki fert sayısını azaltmaya vesile olacak vasıtaları maksatlı olarak yaymaktır.”

Heyetin bu raporda bütün tafsilatiyle açıkça ortaya koyduğu durum şudur. Çocukların ailelerine yardımcı olma imkanları, öğretim ve işkanunları ile tehdit edilmesi ailede kalabalık çocuk sayısının tüketimde büyük rolü oluduğunun açıklanması insanları doğum kontrolüne sevketmiş ve doğum kontrolü vasıtalarının ailedeki fert sayısını az bir dengede tutmada büyük faydaları olduğuna inandırıldığını belirttikten sonra heyet, çocukların ailede iktisadı zorluk ve mali sıkıntı meydana getirmediklerini açıklıyor ve bazı tavsiyelerde bulunuyor:

1- Her aileye çocuk sayısına göre mali yardım yapılmalıdır.

2- Vergi kanunu fazla çocuğa sahip olanların lehine, evlenmiyenlerin aleyhine değiştirilmelidir.

3- Bol miktarda üçten fazla odası olan evler inşa edilmelidir.

4- Kalabalık ailelerin refahını ve mali ihtiyacını temin edecek sıhhi iş yerleri meydana getirilmelidir.

5- Nüfsusun azlığından mütevellit meydana gelen meseleleri tetkik edecek ve buna karşı nüfus artırma yollarının nasıl temin edilebileceğini halka öğretecek bir heyet kurulmalıdır.

İşte böylece heyet, lazım gelen tavsiyeyi yaptı ve nüfus azlığı meselesine karşılık nüfusun artması için suni doğum yolları (Artitcial Insemination) na baş vurulmasını ileri sürdü. Heyetin tavsiyelerinden sonra İngiliz kanunlarında mühim değişiklikler yapıldı. Aile ve cemiyetin durumu tamamen değişti. Şimdi orada çocuklara mali yordımlar yapılıyor. Kadınlara, doğum gününde maddi yardım yapıldığı gibi ayrıca mükafatlar da veriliyor. Evlenenlere ve hususiyle çocuğu çok olanlara, ev, öğretim ve ilaç gibi hayati ihtiyaçları sağlanıyor ki, insanlar çok çocuk yapmaktan çekinmesinler. Bu aile ve cemiyet için takib edilen yeni yol semerelerini vermeye başlamıştır. Bu sebeple, Britanya’da son nüfus sayımlarında açıklandığı gibi doğum ve nüfusun fazlalaşması yavaş yavaş ilerleyip yükselmektedir. 1931 ve 1941 seneleri arasında binde ondört olan doğum ve nüfusun fazlalaşması yavaş yavaş ilerleyip yükselmektedir. 1931 ve 1951 seneleri arasında onsekiz olmuştur. Ayni bunun gibi 1931 ve 1941 arasında nüfusun senelik fazlalaşma nisbeti 107 000 kişi iken 1951 ve 1960 yılları arasında 250 000 kişi olmuştur. Son nüfus sayımlarının ilanında yine şöyle denilmektedir: “Geçen on sene zarfında İngiltere’de nüfusda meydana gelen artış daha fazladır.

İngiltere’de olduğu gibi Fransa’da da doğum nisbetinin düşüşü tehlikesine karşı hükümet uyanık davrandı. Bu düşüşün Fransa halkının yok olması demek oluduğunu anladı. Bunun için oradaki ilim ve fikir adamları, kendi nüfuslarının devamlı olarak azalmasını bütün halkı yok olmaya götürüp, inkıraza yönelen milletlerden sayılmasına sebep olarak bir yol olarak kabul ettiler.

Fransa’da nüfus sayım raporları, nüfus sayısının 1911 senesinde 1921 senesinden 2 100 000 kişi az olduğunu gösteriyor. Bu, 1926 senesinde 1,5 milyon fazlalaştığı halde böyledir. Fakat çoğunluk büyük sayıda yabancıların Fransa’ya göç etmelerinin bir neticesidir. Burada zikre değer şey Fransa’da ecnebi sayısının artıp fazlalaşmasıdır. Hatta onlar bütün Fransa’nın % 7.2 sini teşkil etmektedir.

Bu durum Fransız halkının başına gelecek musibeti ve hali hazırdaki tehlikeyi açıkça gösteriyor. Bilhassa milliyetçiliğin ve ırkçılığın revaçta olduğu bu zamanda bir milletin fertleri azalırken yabancı sayısının fazlalaşması demek, o milletin kendi milli hayatı tehlikede demektir.

Sonunda, Fransa’da bu tehlikeye mukavemet edecek “Nüfus Sayısını Artırma Milli Birliği” adı altında kuvvetli bir hareket başladı. Hükümet doğum kontrolü yollarını öğretmeyi ve bu konuda açık, gizli her türlü konferans, yazı, konuşma ve vasıtalarını yasaklıyan bir kanun çıkarmıştır. Hatta doktorlar kendileri bile kadının gebe kalmamasına mani olan şeyleri açık veya gizli olarak kullanmamakla bu kanuna uymuşlardır. Orada oturanları, çocuk yapmaya teşvik için, fertleri çok olan kalabalık ailelere mükafat vermeyi ve onların bazı vergilerini kaldırmayı gerektiren kanunlar çıkarılmıştır. O ailelerine, kira, ücret, geçim ve hayat vasıtalarında sayısız kart ve pasolar verilmiştir. Halbuki evlenmiyenler ve evlenip de çocuk yapmıyanlardan vergi alınıyordu. Bugün Fransa, uykusundan uyanmış gibidir. Düne kadar, fıtrat kanunlarına sırt çevirmekle işlediği suçları bugün örtme arzusundadır. Rakamlar gösteriyor ki, bu yeni tutumun doğum nisbeti üzerindeki büyük tesiri açıkça meydandadır:

Binde Doğum Nisbeti:

Bunun neticesi olarak 1938 ve 1954 seneleri arasında Fransa’nın nüfusu % 26 nisbetinde artmıştır.

Almanya’da Nazi Partisi iktidara geçtiği zaman nüfus nisbetinin düşük olduğunu gördü. Bu, Almanya’yı bir tehlike gibi sarıyordu.

Bunun için bütün gücünü bu tehlikeye karşı koymaya sarfetti ve çalışmalarının neticesini elde etti. Naziler zamanında çıkan gazetelerden birinde şöyle deniliyor:

“Memleketimizde doğum nisbeti müthiş bir şekilde düşmektedir. Bir gün Almanya’nın güçsüz kalması mümkündür. Artık hali hazırdaki neslin önemli şeylerini görmek için yeni bir kuşağın gelmesi sona erecektir.”

Nazi hükümeti bu tehlikeli durumu ıslah için bir kanun çıkardı. Bu kanun kadının gebe kalmasına mani olma yollarını öğretmeyi ve buna teşvik etmeyi men etti. Gençlere evlenmeleri için “evlenme burcu” (marriage Loand) adı altında büyük yardımlar yapıldı. Evlenmiyen ve evlenip de çocuk yapmıyanlar üzerine vergi kondu. Halbuki çok sayıda çocuk yapan kişilerden bu vergiler kaldırılmıştı.

1934 senesinde, 600 000 kadın ve erkeğin istifade ettiği, evlenme borcu adıyla 5,10 milyon paunt para dağıtılmıştır. Bu yardımlar, 1935 yılında yeni bir kanun çıkarılıncaya kadar verildi. Bu kanun, bir çocuk yapandan % 15 vergi, iki çocuk yapandan % 35, üç veya daha fazla yapandan % 55 verginin kaldırılmasını öngörüyordu. Bu tedbirlerin alınması ile Nazi Almanyasında doğum nisbeti birden yükseldi. 1931 ve 1935 seneleri arasında doğum nisbeti % 19,6 iken -936- 1940 yılları arasında % 19,6 oldu.

İTALYA:

Mussolini hükümeti, 1933 yılından sonra doğum nisbetinin yükselip İtalya nüfusunun artması için elindeki bütün fırsatları kullandı. Doğum kontrolü bilgisini öğreten her türlü kitap, makale, yazı ve diğer vasıtaları yasaklayan bir kanun çıkarmıştır. Bütün bunlar, Almanya ve Fransa’da olduğu gibi insanları evlenmeye ve çoğalmaya teşvik için baş vurulmuş yollardır. Bu kanun açıkça ifade ediyordu ki, her iş, yazı konferans veya bir faaliyet ne olursa olsun eğer insanları kadının gebe kalmasına mani olmaya teşvik ediyorsa bunlar suç sayılıyor, polise bunlara müdahele hakkı veriliyordu. Bu suçu işliyenlere ayni zamanda bir yıl hapis cezası veya bir miktar para cezası veriliyor.Yahut hem hapis ve hem de para cezası veriliyordu. Doktorlar bile kendi alıştıkları halleri terkedip bu kanunu seve seve tatbike başladılar.

İSVEÇ:

İsveç’in sabık bakanlarından olan Tryggar bir müddet evvel millet meclisinde yaptığı konuşmalarından birinde şöyle diyordu:

“İsveç halkı eğer kendisini çöküntüye uğramasını istemiyorsa vatanındaki doğum nisbetinin düşüşüne karşı koyacak tesirli tedbirlere baş vurması gerekir. 1921 senesinden beri doğum nisbetinin düşüşü gayemizi tehdit eden bir tehlike olmuştur. Çünkü nüfusun artış nisbeti bu senede düşmeye başlamıştır.”

İsveç hükümeti bu uyarmanın tesiriyle 1935 Mayısında hususi bir heyet kurdu. Bu heyet, hükümete yeni bir anlayışla bir çok raporlar hazırlayıp ailenin büyümesi için çalışmayı bir zaruret saydı. Öyle ki İsveç’de her aile için üç veya dört çocuk sayısı az bir sayı kabul edilecekti. Hükümet heyetin sunduğu raporlardan başka başlıca şu kanuni tatbikata girişmiştir:

1- Kadının gebe kalmaması için kullanılan ilaçlar Milli Sıhhat Heyeti tarafından kontrol edilecek.

2- 18 yaşına girmemiş çocuğu olan ailelerin vergileri indirilecek.

3- Ucuz kiralı evler inşa edilecek.

4- Üç veya daha fazla çocuğu olanlara derece derece senelik aidat tahsis edilecek.

5- Umumi sağlık durumu ve hususiyle çocukların sıhhatini korumak için parasız ilaçlar dağıtılacak.

Aşağıdaki doğum nisbeti ikinci Dünya harbinden sonra tekrar düşmeye başlamıştır.

Doğum kontrolü hareketini, esasını, tesirlerini ve insanları doğum kontrolünü tatbike zorlayan sebepleri, doğum kontrolünü tecrübe ile tatbik sahasına koyan memleketlerde hangi neticelerin meydana geldiğini öğrenmiş bulunuyoruz. Şimdi de zihnimize takılan birtakım soruların vuzuha kavuşabilmesi için İslamın bu husustaki görüşünü açıklamamız yerinde olur.

İSLAMIN YOLU

Geçen sayfalarda uzun uzun anlattığımız, batıda meydana gelen doğum kontrolünün sebepleri ve neticeleri üzerinde düşündüğümüz zaman mühim iki vakıa ile karşılaşırız:

Birincisi: Batı memleketlerinde doğum kontrolünün yayılıp ilgi toplamasının sebebi batılıların yaratılışı, kendilerini gerçek sebebi, iki asırdan beri garbda yayılan iktisadi, ictimai ve kültürel hayatın şartlarıdır. Bunlar orada öyle durumlar meydana getirdi ki, batalıları doğum ve çoğalmadan uzaklaştırdığı gibi onun neticelerinden de nefret ettirdi. Eğer onlardan bu ortam ve şartlar meydana gelmeseydi, 19. asrın ortalarında olduğu gibi doğum kontrolünü bilmezler, onun yollarından haberleri bile olmazdı. Çünkü onların nesli devam ettirebilmeleri için doğum ve üremeyi mecbur kılan fıtratları hiç bir değişiklik geçirmeden bu güne kadar devam edecektir.

İkincisi: Zamanımızda doğum kontrolü yüzünden batı memleketlerinin karşılaşmış oldukları müşküler ve tehlikeler hiç şüphesiz isbat ediyor ki; doğum kontrolünün fıtratı kanunlarında yapmak istediği değişiklik insanlığa zarar vermektedir. Bunun için kanunlarında değişiklik meydana getirmek mümkün değildir. Ancak değişiklik yapılması lazım gelen, batılılara izafe ettiğimiz iktisadi, ictimai, medeni ve kültürel hayat nizamlarıdır. Değişiklik insanı fıtrat kanunlarına karşı koymıya zorlıyan ve yine insanı yok olmaya sürükleyen şeylerde yapılmalıdır.

Batılıların tecrübelerinden aldığımız bu iki ders bizi İslam’ın yoluna daha fazla yaklaştırıyor ve aradaki uzaklığı kaldırıyor. Çünkü İslam tabii bir dindir. İnsanın ferdi ve ictimai hayatında uyması için koyduğu usul ve metodların herbiri “insan hayatın fıtrat kanunlarına uymalı” diyen umumi ve yaygın kaidelerdir. Aynı kanunlara semaların ve yeryüzü nizamları uymaktadır. Ve kendisini o kanunlara muhalefete davet eden başka bir nizama uymuyor. Kur’an-ı Hakimin beyanından şunu alıyoruz ki; Allah yer ve göklerdeki her şeyi ancak dosdoğru yola götüren hidayet üzerine yaratmıştır. O yol ki kendisine uyulduğu zaman işleri oluşlarının en iyi ve en mükemmmel olması mümkündür. Hz. Musa (a.s.) ın dini nizamları uymaktadır ve kendisini o kanunlara muhalefet eliyle konuşan Cenab-ı Hak buyuruyor ki:

“Bizim rabbimiz her şeye dikkatini veren, sonra da yolunu gösterendir.” (Ta-Ha: 20/50)

Arz vesemalardaki her şey itaat ve haşyetle boyun eğerek bu ayette zikri geçen, doğruya götüren nizama uyuyorlar. Çünkü Allah tarafından kendilerinin uyması için tayin edilen yoldan sapmaya muktedir değillerdir. Ama insan böyle değil Cenab-ı Hak, ona bu yoldan ayrılabilme iradesini vermiştir. O bu yolda yürümekten imtina edebilir. Akıl ve zekasıyla bunun dışında yollar bulmaya çalışır. Bu yanlış yolda emek sarfederek yürüyebilir. Fakat şu bir gerçektir ki, insanın Allah’ın doğru yoluna sırt çevirerek zeka ve aklıyla bulup nefsinin havasına uyarak tuttuğu bu hatalı yola uyanlar ancak sapık kişilerdir.

“Halbuki Allah’dan dosdoğru bir delil olmaksızın kendi hevasına uyandan daha sapık kimdir?”

İnsan, kendisi için bu sapıklığı dış görünüşüyle faydalı bulsa da gerçekte, Allah’ın yolunu terkedip insan hayatı için koyduğu hududu aşmakla kendisine yazık etmiş olur. Çünkü onun yanlış gidişi, sonunda kendisi için zararlı olduğu gibi insanlığı da yok olmaya sürükler.

“Kim Allah’ın hududunu çiğneyip aşarsa muhakkak ki kendisine yazık etmiş olur.” (Talak: 65/1)

Kur’an-ı Kerimin açıkladığına göre, insanın Allahın nizamını değiştirmesi ve yaratılış kanunlarına karşı gelmesi gerçekten şeytani bir iştir. Ona bu yolu gösteren şeytandır.

“Onlara muhakkak emredeceğim, de Allah’ın yarattığını değiştirecekler.” (Nisa: 4/119)

Halbuki şeytan ezelden ebede kadar insanın düşmanıdır.

“Ey insanlar, yerdeki şeylerden, helal ve temiz olmak şartıyla yeyin. Şeytanın adımlarına uymayın. Çünkü o, size hakikaten apaçık bir düşmandır. O, size ancak kötülüğü, hayasızlığı ve Allah’a karşı bilmiyeceğiniz şeyleri söylemenizi emreder.” (Bakara: 2/168-169)

Bütün bunlardan sonra şunu söyliyebiliriz ki; İslamiyet iktisadi, ictimai ve medeni hayat nizamlarında şu umumi kaideyi esas kabul etmiştir. Mustakil bir fert olarak, cemiyetin bir uzvu olarak insana gerekli olan yaratılışın icabettirdiği şeyleri fıtrat kanunlarına uygun olarak yapmak, Allah’ın verdiği bedeni ve fikri kuvvetleri yine Allah’ın gösterdiği doğru yola uygun olarak kullanmaktır. Öyleyse o, fikri gücünü atıl bırakıp onu Allah yoluna hizmet etmesinden alıkoyması icap ettiği gibi kurtuluş ve saadeti bulacağım diye fıtrat kanunlarına muhalefet ederek şeytana da uymaması lazım gelir.

İSLAM MEDENİYETİ VE DOĞUM KONTROLÜ

Yukarıda adı geçen umumi kaideye dikkatla baktığımız zaman İslamın yüceliğini ve sosyal hayatın icabı olan doğum ve çoğalmaya fıtrat kanunlarına aykırı olarak, mani olan bütün sebep ve amilleri kaldırdığını görür ve insanın da cinsi arzularını tatmin etme ihtiyaçları ve yaratılışlarındaki maksat icabı doğum kontrolüne müsait olmadıklarını anlarsın. ancak bu günkü medeniyetin meydana getirdiği kendine has konfor ve refah ihtiyaçları, insanı doğum kontrolü yapmaya sevketmiş, böylece de insan neslini devam edememe tehlikesi ile karşı karşıya getirmiştir.

Bu günkü medeniyet gerçeğe dönerse daha önce bahsettiğimiz hususi haller hakiki nizamın hüküm sürdüğü cemiyette meydana gelmiyeceğinden insanı yaratılış kanunlarını değiştirmeye ve Allah’ın insan için çizdiği hudutları aşmıya zorlıyacak amil ve sebeplerde ortadan kalkacaktır.

İslam, iktisadi hayat nizamiyle kapitalist görüşü çürütmüş, faizi, kumarı haram kılmış, hertürlü şahsi ihtikar, egoizm ve mal biriktirmeyi yasak etmiştir. Cemiyette zekat ve miras müesseselerini kurmakla İslam, bu hükümleri ile batıda kapitalistlerin dışında kalanların iktisadi hayatlarını ifsat eden her türlü engelleri kaldırır.

Nitekim İslam, içtimai hayat nizamında kadına miras hakkı tanımıştır. Erkeğin kazandıklarında, onun için örf’e uygun ve belirli bir hak vardır. Yine İslam, kadının çalışma sahasının erkeğinkinden ayrı müstakil ve fıtratına uygun olmasının emretmiştir. Tesettürü (örtünmeyi) emretmekle, onun erkekler arasında dolaşmasını yasak etmiştir. İşte böylece o, kadını esas ödevi çocuk yapma ve nesli devam ettirme vazifesinden uzaklaştıran içtimai ve iktisadi hayattaki bozuk halleri ve rezil ahlakı dibinden kazımıştır.

İslam, yüksek ahlaki değerleri ile, insanları dünya hayatında şerefle, faziletle hür olarak, Allah’ın murakabesi altında yaşamaya çağırır. Bunun için o, zinayı ve içkiyi haram kılmış, insanı şeytanlaştıran her çeşit oyun ve boş şeylerin hepsini yasak etmiştir. Batıda doğum kontrolünün revaç bulup her tarafa yayılmasında en büyük amil şehevi arzuların ve hevaların altında gizli olan ahlaki sukut ve fuhşun yaygınlığıdır. İslam daha da ileriye giderek insanları acizlere, fakirlere ve düşkünleri infak etmeye, sıla-i rahim, sosyal dayanışma ve karzı hasene (borç vermeye) davet ettiği gibi egoizm, tamah, hırs ve cimrilikten nehyeder. İslamın bütün yüksek ahlaki değerleri ve hükümleri insani değerleri ve hükümleri insanı fert olarak ilgilendirdiği gibi onun cemiyet olarak da ilgilendirir. İslam, cemiyette doğum kontrolüne götürecek sebep ve amillerin doğmasına müsaade etmez.

Yine İslam, insana yalnız Allah’a kul olmayı, onun uluhiyetine inanmayı, onun yardımını istemeyi, kendisine, yer ve göklerdeki canlılara rızık verenin yalnız Allah olduğunu candan kabul etmeyi emreder. Bu görüş, insanın fikri ve bedeni vasıtalarına inanan, insanı hayvan seviyesine düşüren rasyonalistlerin görüşüne karşıdır.

Hülasa, İslamın ahlaki değerleri ve ruhani terbiyesi ile beraber içtimai ve iktisadi hayat için koyduğu kaideler Garp medeniyetinde doğum kontrolünün meydana çıkıp, dağılıp yayılmasına sebep olan amillerin hepsini ortadan kaldırmıştır. Eğer insan, İslama inanır, onun fikri ve ameli kaidelerine ve yüksek ahlaki değerlerine riayet ederse doğum kontrolüne rağbet etmiyeceği gibi, onu fıtratın yolundan döndürecek ortamın meydana gelmesi de düşünülemez.

Kur’an-ı Kerim Allah’ın yarattığını değiştirmeye kalkışmanın şeytan işinden başka bir şey olmadığını umumi kaide olarak açıklamıştır: (Şeytan),

“Onlara emredeceğim Allah’ın yarattığını değiştirecekler.” (Nisa: 4/119)

Bu ayette zikredilen, Allah’ın yarattığını değiştirmekten maksat, yaratıkları yaratılış gayesinin dışında kullanmak veya esas gayeden uzaklaştırmaktır.

Şimdi bu umumi kaideyi göz önünde bulundurarak evlilik münasebetlerinin mahiyetini araştıralım. Evlilik müessesesindeki mana nedir? Doğum kontrolü ile Allah’ın hilkatini değiştirmiş olmuyor muyuz? Kur’an-ı Kerim evlilik müessesesindeki gayeyi iki esasda topluyor:

a) Kadınlarınız size tarladır. O halde tarlanıza dilediğiniz gibi varın.” (Bakara: 2/222)

Burada kadın -erkek arasındaki evlilik münasebetlerine göre, hayatın hakikatı (Biological Fact) anlatılıyor. Erkek hayatiyet yönünden çiftçi, kadın ise tarla durumundadır. Bunlar arasındaki alakanın ana gayesi de insan nev’ini devam ettirmektir. Bu gayede insan, hayvan ve bitkilerle birleşiyor.

Bu ayet-i kerime de,evlilik müessesesindeki başka bir gayeyi açıklıyor. O da insan nev’ini devam ettirmek ve aile yuvaları gibi kadın-erkek ünsiyetinden başka bir şeyle meydana gelmiyen medeni hayatı var etmektir. Bu gaye yalnız insana mahsustur. Onun için Allah, bu gayenin gerçekleşmesine hizmet edecek hassaları, hayvan ve bitkilere değil, insana vermiştir.

ALLAHIN HİLKATİ HAKKINDA AÇIKLAMA

Allah, kainat nizamını ve hayatın devamını iki şeye ehemmiyet vermeye bağlamıştır: Gıda ve doğum... Gıdanın gayesi bütün canlıların, Allah’ın koyduğu nizamı yürütmek için muayyen bir zamana kadar dünyada canlı olarak kalmalarını temindir. Bu hususta Allah, yeter derecede gıda kaynaklarını hazırlamış, canlıları da büyüsünler, bünyelerinikuvvetlendirsinler diye gıda almaya ve onları hazmetmeye elverişli bir şekilde yaratıp kendilerine gıda temin etme hususunda fıtri bir arzu vermiştir. Eğer insan, hayvan ve bitkilerde bu gıda arama arzusu olmasaydı hepsi yok olup, yeryüzünde ne hayat ve ne de hareket olabilirdi.

Ancak, nev’ilerde hayatiyet ve beka hususunda doğuştan mevcut olan önemli özellikler fertleri için yoktur. Çünkü oluşun devamına ve önceki nesil geçip gitmeden onlara varis olup yerlerini alacak fertlerin doğumunu gerektiren bir muavezene ile yürümesine binaen fertlerin ömürleri çok kısadır.

İşte bu kati zaruretin gerçekleşmesi için fıtrat doğum nizamına önem vermiştir. Nev’iler arasındaki erkek ve dişi ayırımı, erkeğin yaratılışının dişiye göre bir başkalık arzetmesi, birinin diğerine karşı arzu duyması ve aralarında cinsi münasebet için kuvvetli bir sevginin bulunması... Bütün bunlar, kendileri ölmeden önce kainat nizamının yürümesine hizmet edecek yeni nesli meydana getirmeleri içindir.

Allah, yavrusu çok olan nevilere, yavrularını besleyip büyütmeleri için fazla bi evlat sevgisi vermemiştir. Çünkü onlar sadece çok ve çabuk üremeleri ile hayatta kalabilirler. Fakat az yavrulayanlar, bunun dışındadır. Onlara, Allah, yavruları kendi kendilerini koruyup işlerini yapabilecek hale gelinceye kadar geçen uzun zamanda onların terbiyelerinde sabır gösterip besleyip, büyütmeleri için kuvvetli bir evlat sevgisivermiştir. Buradan anlıyoruz ki insan yavrusu diğer nevilerin yavrularından daha zayıftır. Bunun için o, uzun zaman ana-baba ocağına onların merhametli kucağına çok muhtaçtır.