Kader Konusunda Ashab'ın Tutumu - Muvahhidlerinakidesi - 73. Sayfa

Kader Konusunda Ashab'ın Tutumu

Abdullah ibn Abbas (r.anhuma) anlatıyor:

Ömer b. Hattab, Şam'a doğru yola çıktı. Nihayet (Yermük yakınında bir köy olan) Seyğ'a vardığı zaman ordu komutanları Ebu Ubeyde b. Cerrah ve arkadaşları, kendisini karşıladılar ve şam arazisinde Veba hastalığı vuku bulduğunu O'na haber verdiler.

Ömer:

İlk muhacirleri bana çağırın, dedi.

Onları çağırdılar da, onlarla istişare etti ve onlara, samda veba vaki' olduğunu haber verdi. Onlar (gitmek veya geri dönmek, hususunda) ihtilaf ettiler.

Bazısı:

Bir iş için çıkmışsın. O işten geri dönmeni doğru bul­mayız, derken,

Bazısı da:

İnsanların bakiyyesi ve Rasulullah'ın arkadaşları seninle beraberdirler. Onları, şu veba üzerine göndermeni doğru görmeyiz, dediler.

Ömer, onlara:

Yanımdan çıkın, dedi.

Sonra:

Ensar'ı bana çağır, dedi.

Ben, onları da Ömer'in yanına davet ettim. Ömer, onlarla da istişare etti. Onlar da, muhacirlerin yoluna girdiler ve onların ihtilafları gibi ihtilaf ettiler.

Bunun üzerine Ömer, onlara da:

Yanımdan çıkm, dedi.

Sonra:

Kureyş ihtiyarlarından, Fetih Muhacirlerinden burada bulunanları bana çağır, dedi.

Ben, onları çağırdım. Onların ikisi bile Ömer'e karşı ihtilaf etmedi.

Onlar:

İnsanları geri döndürmeni ve halkı, şu veba üstüne götürmemeni doğru görürüz, dediler.

Bunun üzerine Ömer, insanlar arasında şöyle nida ettirde:

Ben, sabahleyin bineğime binip geri döneceğim. Bundan dolayı siz de, buna göre (hazırlanıp) sabahlayın, dedi.

Ebu Ubeyde ibnü'l-Cerrâh:

Allah'ın kaderinden mi kaçıyorsun? dedi.

Ömer:

Keski bunu, senden başkası söyleseydi ya Ebu Ubeyde! Evet, Allah'ın kaderinden, yine Allah'ın kade­rine kaçıyorum.

Şuna ne dersin:

Şayet senin develerin olsa, iki yamacı olan bir vadiye inseler-yahud indirsen -O yamaçlardan biri münbit, diğeri ise otsuz olsa, sen develeri, bitek yerde gütsen, Allah'ın kaderi ile gütmüş, otsuz yerde gütsen, yine Allah'ın kaderi ile gütmüş değil misin? dedi.

İbn Abbas dedi ki:

Abdurrahman b. Avf, bir haceti yüzünden ortalıkta yok iken, bu sırada çıkageldi ve şöyle dedi:

Bu hususta bende bir ilim vardır ki, ben onu, Rasulullah (s.a.s)'den işittim.

Şöyle buyuruyordu:

"Bu hastalığın bir yerde çıktığım işittiğiniz zaman, oraya gitmeyin. Hastalık, sizin bulunduğunuz yerde vaki olursa, ondan kaçmak için sakın o yerden dışarı çık­mayın!"

Abdullah ibn Abbas:

Bunun üzerine Ömer, Allah'a hamdetti, sonra ayrıldı, demiştir.[1]