İnandığın Gibi Yaşayamazdan - Selefinizinde - 15. Sayfa

 

İnandığın Gibi Yaşayamazdan

 

Mü'min müslüman genç yiğitler, Allah'ın izniyle çok uzun yılar devam eder uykularından uyanınca, sığındıkları mağarada kendi aralarında istişareye devam ediyorlar... Ne kadar uyuduklarını Rabbimiz Alİah biliyordur... İhti­yaçları olduğu için kendisine para vererek kardeşlerden biri hicret etmiş oldukları şehire gitmeli, kendilerine temiz yiyeceklerden almalı ve çok dikkatli davranıp onları kim­seye sezdirmemelidir...

Eğer şirk ideolojisinin egemen ve müşriklerin ikti­darda olduğu şehirde bunların durumunu sezerlerse, elbet­te onlara zarar verirler!..

Genç yiğitler kendi aralarında konuşmalarını şöyle devam ettirirler:

"Çünkü onlar, üzerinize çıkıp gelirlerse, sizi taşa tu­tarlar veya dinlerine geri çevirirler. Bu durumda, ebedî olarak kurtuluş bulamazsınız.[1]

Allah'ın düşmanları, dolayısıyla mü'min müslümanların düşmanına karşı çok dikkatli olunmalıdır... Her za­man, onlardan gelecek kötülük ve tehlikelere karşı hazır­lıklı olunmalıdır...[2]

İnsanlık tarihi boyunca ve yaşadığımız asırda nerede olursa olsun Alİah düşmanları, hiç bir zaman mü'min müslümanları hoş görmemiş ve onların varlığına taham­mül etmemişlerdir?.. Bu müşrik kâfirler, mü'min müslü-manlar için iki seçenek gündeme getirmişlerdir: Ya İs­lâm'dan tamamen vazgeçip onların şirk ideolojilerine tabi olacak, ya da öldürüleceklerdi... Müşrik egemen tağutlarm şirk ideolojisine tabi olmayanlar, dövülmüş, sövülmüş, bin türlü hakaretlerle birlikte akıl almaz, tahammül edil­mesi çok güç olan işkenclere tabi tutulmuşlardır... Habse-dilmiş, yıllarca bir çok hayatî nimetlerden mahrum edil­mişlerdir... Egemen tağutlardan fırsat bulan mü'min mü-sümanlar, hicret etmiş, diyar diyar dolaşmışlardır...

Müstekbir tağutlarm yakaladığı ve işkenceye tabi tut­tukları mü'min müslümanların bir çoğu, işkencelere daya­namamış veya bizzat Öldürülmüş, böylece binlercesi şehid olmuştur...

Böyle ağır bir ikrah altında bazıları dayanamamış, şirk ideolojisinin ilkelerine göre beyanda bulunmuştur... Kalbleri imanla dopdolu olduğu hâlde, "İkrah-ı Mülci" al­tında Tevhid akidesinin zıddına beyanda bulunan mü'min müslümanların, küfre ve şirke girmeyeceklerine dair Rab­bimiz Allah, ayet-i kerime inzal buyurarak beyan etmiş­tir... Fakat dünya menfaati için, makam, mevki için, top­lumda bir mal ve servet edinmek için, İslâm'la şeref bul­duktan sonra tekrar küfre dönenlerin cezası çok daha ağır olmaktadır... Bunlar, şuurlu ve istekli olarak Allah'ın di­ninden döndüklerinden dolayı irtidad etmiş ve mürted ol­muşlardır... Kişi mürted olduktan sonra, irtidadına sebeb olan şirkten ve küfürden tevbe edip tekrar İslâm'a dönmez ve iman ile şereflenmez ise, çok korkunç bir suç işlemiş olur!..

Bundan dolayı Rabbimiz Allah şöyle buyurur:

Eğer güç yetirirlerse, sizi dininizden geri çevirinceye kadar sizinle savaşmayı sürdürürler. Sizden kim dininden geri dönerse ve kâfir olarak ölürse, artık onların bütün yapıp etmeleri (amelleri) dünyada da, ahirette de boşa çıkmıştır. Ve onlar, ateşin halkıdır, onda sürekli ka­lacaklardır.[3]

"Doğrusu imanlarından sonra küfredenler, sonra kü­fürlerini arttıranlar, bunların tevbeleri kesinlikle kabul edilmez. İşte bunlar, sapıkların tâ kendisidir.

Şübhesiz, küfredip kâfir olarak ölenler, bunların hiç birisinden, yeryüzü dolusu altın olsa -bunu, fidye olarak verse de- kesin olarak kabul edilmez. Onlar için acıklı bir azab vardır ve onların yardımcıları yoktur.[4]

"Şübhesiz, kendilerine hidayet açıkça belli olduktan sonra, gerisin geri (küfre) irtidad eden (dönen)leri, şeytan kışkırtmış ve uzun emellere kaptırmıştır.[5]

Yegâne Rabbimiz Allah Teâlâ'mn mürtedlere verece­ği ahiretteki ceza böyle beyan buyrulur... Yegâne önderi­miz Rasulullah (s.a.s.) de, yine Rabbimiz Allah'ın bildir-mesiyle mürted olanların dünyadaki cezalarını beyan buyurur... Dünyalık cezalar, yani Şer'î hadler, İslâm'ın ha­kim olduğu, egemenliğin kayıtsız şartsız Allah'ın, iktida­rın da mü'min müslümanlarm olduğu İslâm ülkesinde, ya­ni "Daru'l-İslâm"da uygulanır... "Daru'l-Harb'de hadler uygulanmaz." hadisini esas kabul eden Hanefî Fukahası, bu konuyu bu şekilde izah etmişlerdir.[6]

Abdullah İbn Mes'ud (r.a.)'ın rivayetiyle Rasulullah (s.a.s.) şöyle buyurur:

"Allah'dan başka (ibadete layık) ilâh bulunmadığına ve benim Allah'ın Rasulü olduğuma şehadet etmekte olan müslüman bir kimsenin kanı helâl olmaz, ancak şu üç şe­yin biriyle helâl olur:

(Katilin,) Maktulun hayatı karşılığında öldürülmesi,

Zina edenin, evli (veya dul) olması,

İslâm Dini'nden çıkıp Müslüman Cemaatı'm terk et­mesi.[7]

İman Ali (r.a.), bir topluluğu yakmış, bu yakma ha­beri İbn abbas'a ulaşınca, İbn Abbas:

Ben olsaydım, bu dinden dönenleri yakmazdım. Çünkü Rasulullah (s.a.s.):

"Allah'ın azabiyla azablandırmaymız." buyurdu.

Ben, onları muhakkak öldürürdüm. Nitekim Rasulul­lah (s.a.s.):

"Dinini değiştireni öldürünüz" buyurdu, demiştir.[8]

Bu, böyledir!..

Malesef işgalci, zalim, müstekbir tağutların işgal edip egemen oldukları ve mü'min müslümanlarm esaret altında bulundukları işgal edilmiş İslâm topraklarında ön­lenemeyen, korkunç boyutlarda işlenen suç, irtidad suçu­dur... Egemen tağutların dayatması ve şirk kültürünün et­kisiyle her gün, "ben müslümamm" diyenler arasında bu suçu işleyenlerin varlığı inkâr edilemez!.. Cehaletten do­layı bilmeden bu suçu işleyenlerin yanı sıra, bilerek ve şu­urlu bir şekilde bu korkunç suçu işleyen, ayrıca teşvik edenlerin sayısı da, küçümsenecek bir durumda değildir... Bilerek ve şuurlu mürted olup mevcud tağutî egemen güç­lerin en sağlam destekleyicisi olanlar, toplumda kilit nok­talarda bulunmaktadırlar... Bunların, İslâm nazarmdaki durumları bellidir!..

İkrah-ı Mülci gündeme geldiğinde, Allah düşmanı müşrik kâfirlerin işkencesi ve baskısı altındaki mü'min müslümana, onların istediği sözleri söylemesi için Rabbi­miz Allah ruhsat vermiştir...   

Şöyle buyurur Allah:

"Kim imanından sonra Allah'a (karşı) küfre sapıp da kalbi imanla tatmin bulmuş olduğu hâlde baskı altında zorlanan hariç- küfre göğüs açarsa, işte onların üstünde Allah'dan bir gazab vardır ve büyük azab onlarındır.[9]

Bu ayetin esbab-ı nüzulüne baktığınızda olay daha net anlaşılır!..

İbn Abbas (r.a.)'ın rivayetine göre bu ayet, Ammar b. Yasir hakkında inmiştir.

Müşrikler, O'nu, babası Yasir'i, annesi Sümeyye'yi, Suheyb'i, Bilâl'ı, Habbab'ı ve Salim'i yakalayıp, kendileri­ne işkence yapmışlardı.

Sümeyye'ye gelince, O, iki deveye bağlanıp önünden mızraklandı.

O'na, müşrikler tarafından:

Sen, erkekler için müslüman oldun, diye iftira olundu ve nihayet öldürüldü.

Kocası Yasir de, Öldürüldü. Onlar, İslâm uğrunda Öl­dürülen ilk şehidlerdi.

Ammar'a gelince, O, müşriklerin istediklerini zorba­lıkla sadece diliyle onlara söyledi.

Bu yüzdefi Rasulullah (s.a.s.)'e, Ammar'ın inkâr etti­ği haberi geldi. O ise:

"Hayır, muhakkak ki, Ammar, tepeden tırnağa kadar iman doludur. İman, O'nun etine, kanına karışmıştır." buyurdu. Nihayet Ammar, ağlar bir vaziyette, Rasulullah (s.a.s.)'e geldi.

Rasulullah (s.a.s.), O'nun gözyaşlarını siliyor ve şöy­le buy uruy ordu:

"Eğer onlar,sana yine işkence yaparlarsa, demiş ol­duğun bu sözü tekrar de![10]

Diğer bir rivayette ise, şöyle anlatılır:

Ammar ise, kendisini kurtarmak için onların hoşuna gidecek kelimeyi söylemişti.

Hz. Peygamber (s.a.s.)'in huzuruna vararak, başına geleni anlattı.

Hz. Peygamber (s.a.s.), O'na:

"Bu sözü söylediğin zaman kalbin nasıldı? Söyledi­ğin sözden dolayı rahat mıydı?'" diye sordu.

Ammar:

"Hayır, aksine kalbim iman ile dolu idi, dedi.

Bunun üzerine Allah, bu ayet-i kermeyi inzal buyur­du.[11]

Ümmetinden mü'min müslüman bir kulun zorlanma­sından, yani ikrah altında iken söylediklerinden dolayı mes'ul olmayacağını ve Allah'ın, kendisni affettiğini be­yan buyurur Rasulullah (s.a.s.)...

Ebu Zerr el- Gıfârî (r.a.)'ın rivayetiyle şöyle buyurur Rasulullah (s.a.s.):

"Ümmetimin yanılması, unutması ve zorlandığı şey(in günah)ı Allah Teâlâ şübhesiz affetmiştir.[12]

Söz buraya gelmişken, "Fıkıh Usûlü" adlı eserden "İkrahın Tahukkuku İçin Aranan Şartlar" bölümünü nakletmekle meselenin daha iyi anlaşılmasını sağlamış oluruz kanaatindeyiz...

"İkrahın şartlan hususunda da âlimler şunları zikret­mişlerdir. Yukarıda zikredilen özelliklerle beraber ikra­hın:

1. Zorlayanın tehdit ettiği cezayı yapabilme gücünde olması gerekir. Zorlayanın akîl ve baliğ olması şart değil­dir. Çocuğun ve delinin tehdidi de ciddî olması şartıyla geçerlidir.

Yalnız Ebu Haııife, zorlayanın devlet yetkililerinden biri olmasını şart koşmuş ve "Devlet adamı dışındaki insanların zorlamaları, devletten yardım istenilerek telafi edilebilir, fakat devletin zorlamasında böyle bir imkân yoktur" demiştir.

Ebu Hanife'nin talebeleri, Ebu Yusuf ve Muhammed, zorlayanın mutlaka devlet adam olmasını şart koşmamışlar, her gücü yetenin zorlamasını ikrah saymışlardır.

2. Mecbur edilen kişinin, kendisinden istenileni yap­madığı takdirde, tehdit edilen cezanın yapılacağına dair zann-ı galible kanaat getirmsi gerekir. -

3. Tehdit edilen cezanın ise,

A. Hanefi'lere göre, tam ikrahta bu cezanın öldürücü veya kişinin organlarından birini koparıcı yahud ölüme sürükleyici mahiyette olması gerekir. Eksik ikrahta ise, e-lem verici veya uzun zaman devam edici yahud derin bir kedere sebeb olucu mahiyette olması şarttır,

B. Şafiîlere göre, tehdit edilen cezanın miktarı ve çe­şidi kişiden kişiye değişebileceği gibi, yapılması istenilen işe göre de değişebilir. Mesela:

Her türlü hapsetme ikrah sayılmış, fakat dövmenin kişiden kişiye değişebileceği, şahsiyetli insanlar için az bir dövmenin de ikrah sayılacağı söylenmiştir. Yine imha edilecek malın, mal sahibini sıkıntıya düşürmezse ikrah sayılmayacağı, düşünürse sayılacağı söylenmiştir.

C.  Malikilere göre, tehdit edilen cezanın elem verici ve mecbur edilen, kederlendirici mahiyette olması gerekir.

Malikilere göre, bir insanı korkutmak veya bağlamak yahud dövmek ya da hapsetmek, ikrahın gerçekleşmesi için yeterli sebebtir. Dövmede belli bir sayı aranmamış, sadece can yakıcı olması şart koşulmuştur. Hapsetmede de belli bir zaman biçilmemiş, sadece cebredileni sıkıntı­ya sokar mahiyette olması şart koşulmuştur. Malikilere göre, ikrahın gerçekleşmesi için cebredlen kişinin helak olmaktan korkar bir durumda bulunması şart değildir.

D. Hanbelîlere göre, tehdit edilen cezanın büyük bir zarar verici mahiyette olması gereklidir. Mesela, öldürme, ağır bir şekilde dövme, uzun zaman hapsetme veya bağla­ma ikrahın gerçekleşmesi için yeterli sebeblerdir. Buna mukabil, sövmek veya tahkir etmek ikrah sayılmayacağı gibi az bir mikdar malı almak da ikrah sayılmaz. Keza az bir zarar vermek de aldırış etmeyen insan için ikrah sayıl­maz. Fakat az da olsa zarara uğaramak, kişinin şahsiyetine gölge düşüriirse veya onu teşhir ederse, başka bir insan için ikrahdır. Yine çoğunu dövme tehdidi de sahih olan görüşe göre, ikrah sarılmıştır. Ayrıca Şafiî, Hanefî ve

Hanbelî mezhebleri ikrah için Özel şartlar aramışlardır. Meselâ;

a. Şefiî âlimleri, mecbur edilen kişinin kaçma veya yardım isteme gibi hiç bir çaresinin kalmaması ve tehdidi kendinden uzaklaştırmaktan aciz kalmasını da, şart koş­muşlardır.

b. Hanefî âlimleri de, tehdidle yaptırılmak   istenen hususun, mecbur edilenin hakkına veya başka bir insanın hakkına saldırı mahiyetinde olduğu veya dinî bir hükmü ihlâl ettiği için cebredilenin tehditten önce bu işi yapmak­tan imtina etmiş olmasını şart koşmuşlardır.

c. Hanbelî mezhebinde meşhur olan görüşe göre, ik­rahın gerçekleşmesi içi sadece tehdidin yetmediği ve bir kısım işkencelerin fiilen yapılmış olması şart koşulmuştur. Diğer bir görüşe göre ise, ciddî tehditlerle ikrahın tahak­kuk edeceği belirtilmiştir.[13]

İkrah altında olan bir mü'min müslüman, bu durumda söylediklerinden dolayı mes'ul tutulmadığına göre, mağa­radaki yiğit gençler, niçin mes'eleye kuşkulu yaklaşıyor ve tereddüdde bulunuyorlar...

"Çünkü onlar, üzerinize çıkıp gelirlerse, sizi taşa tu­tarlar veya dinlerine geri çevirirler. Bu durumda, ebedî olarak kurtuluş bulamazsınız." diye birbirini uyarıyor­lar!...

Tevhid akîdesinden hiç bir taviz vermeden, müşrik kâfirler tarafından taşlanarak şehid olmak bir kurtuluştur, ancak egemen müşrik tağutların şirk ideolojisine dönmek çok ağır bir suçtur.,. Bu dönüş, ikrah altında olursa, bir anlık canını kurtarmak için onlar gibi görünmek, bir şey gerektirmiyorsa da, bu hâl ömür boyu devam ederse, çok çetin bir iş olur... Ömür boyu müşrikler ve kâfirler gibi ol­mak, onlar gibi konuşmak, onlar gibi hareket etmek, kişi­de zamanla yerleşen, ve kemikleşen bir kişisel özellik hâ­line gelir... İnandığı gibi yaşayamazsa, yaşadığı gibi inanmaya başlar... Tevhidin, imanın, İslâm'ın gereği gibi yaşayamayan kişi, küfrün ve şirkin gereği gibi yaşıyor a-ma imanlı olduğunu beyan ediyorsa, zaman ile bu iman zayıflaya zayıflaya, yani amel ile desteklenmedikçe zayıf­lar ve günün birinde yok olur... İnsan, toplumsal baskılar ve egemen tağutların dayatması altında yıllarca kalır, onlar gibi davranırsa, günün birinde onlar gibi düşünüp inan­maya başlar...

Egemen tağutların işgali altındaki İslâm toprakların­daki mü'min müslümanlar da, cemaat olmaz ve birbirileri-ni şirkten, küfürden, bid'attan ve hurafelerden koruyamaz-larsa, ferd ferd olur, tağutun şirk kültürüne karşı erimeye yüz tutarlar... Tevhidin, katıksız imanın gereğini yaşama­ya yaşamaya ve müşrik kâfirler gibi görüne görüne, günün birinde onlar gibi oluverirler...

Mü'min müslümanlar, Cahİliyye toplumunda yaşa­maya mecbur bırakıldıkları takdirde, mutlaka kendilerini, çoluk-çocuklannı koruma altına alacak cemaatleşmeyi gündeme getirmeli ve yapılanmayı gerçekleştirmelidirler... Böylece, Mekke şirk devletinde yaşamaya mecbur olan en hayırlı neslin tavrını ortaya koymuş olurlar...

Müstekbir tağutların, şirk ideolojisiyle yönettikleri Mekke'deki ilk mü'min müslümanlar, Rasululiah (s.a.s.)'in etrafında toplanmış, en sağlam iman bağı ile birbirine bağlanmış, iman kardeşliğini pekiştirmiş, İslâm Cema-atı'nı oluşturmuşlardı... Bu Tevhidî tavırlarında ayak di­rettikleri ve eğilmedikleri için günün birinde cahiliyye toplumunun içinde etkin bir hâle geldiler...

Muvahhid mü'min müslüman genç yiğitlerin böyle bir cemaatı yapılanmaları olmadığından ve şirkin hakim olduğu cahiliyye toplumu olan toplumlarında kendilerine ciddî manâda destek olan güçlü kişilerin olmayışından do­layı, böyle bir toplumda kendilerini ve imanlarım koruma­ları çok zor bir olaydı... Bundan dolayı tereddüd ediyor, bundan dolayı birbirilerini uy arıyorlardı... Allahu âlem bi's-sevab!..

Ayrıca, şu da düşünülebilinir:

Ola ki, bu genç yiğitler, ruhsatla amel etmektense, azimeti tercih etmiş olabilirler... "İkrah-ı mülci hâlinde yalnız lisanıyle kelime-i küfrü telâffuz etmek caizdir. Fa­kat bu ruhsattır ve ayetten anlaşıldığı üzere Kalbi iman ile mutmain olmak şartıyla bir ruhsattır. Fakat izhar-ı hak ve İ'zaz-ı dini için helaki göze alıp da ictinab etmek Azimet­tir. Ve bu hususta azimet ile amel efdaldir.[14] diyor ve yerinde bir tesbitle hakikati açıklıyor meşhur müfessirler-den Elmalılı M. Hamdi Yazır (rh.a.).

⚠ Bu sayfada hata var mı? Bildirin!