Örnek Nesil Ve Biz - Yeyuzununvarisleri - 7. Sayfa

Örnek Nesil Ve Biz

 

Birçok müslüman âlim ve aydının defalarca belirttikleri gibi, 20. Asır bir "bunalımlar çağı"dır. Bu çağ, medeniyet, ilerleme, huzur ve saadet çağı olmaktan uzak, yerinde bir deyimle cahiliyyet çağıdır. 20. Asrın cahiliyyeti, geçmiş asırların hiç birinde görülmeyen bir cahiliyyettir. Çünkü bundan önceki asırlarda İs­lâm'ın hakimiyeti vardı. Müslümanlar, hakim bîr durumday­dılar. Batı'da Ortaçağ'm karanlık düşüncesi hakim iken, Doğu'da "İslâm Medeniyeti", her tarafı güneş gibi aydınlatıyordu. Bu medeniyet ve insanlık güneşi, hem doğudan, hem de batıdan, Ortaçağın zifiri cahiliyet karanlığına gömülmüş Batı âlemini de aydınlattı.[1]

İslâm güneşinin maddî aydınlığını büyük bir iştiyakla kapan Batı, Manevî yönünü almadığı için, tek kanatlı kuş misali uça-maz oldu. İslâm Medeniyeti'nin maddî yönünü, kendi cahiliyyet düşüncesinin hakimiyetine verdi. Birçok buluşlar ve maddî iler­lemelerde bulundu; fakat bu ilerleme, imandan yoksun olduğu için onun cehaletini arttırdı. Ayrıca bu vahşî durumu, İslâm âlemi için büyük bir felaket haline geldi.

20. Asrın ilk çeyreğinde dıştan ve içten İslâm topraklarım işgal ettiler. İmandan, insanî duygu ve düşünceden mahrum ol­dukları için, ellerindeki silahları, müstekbirâne bir şekilde kul­lanarak milyonlarca insanın kanının akmasına vesile oldular.

Bu emperyalist kâfir güçler, İslâm topraklarını istila ettiler. Kan dökmekte ve zulmetmekte selefleri olan "Haçlı Ordulan"m ve "Moğol Ordularf'm çok geride bıraktılar. Medeniyet ve iler­leme adına korkunç cahilî durumları oldu ve hâlâ da olmaya devam ediyor!...

İstilâ ettikleri İslâm topraklarına cahilî kültürün zehirli to­humlarını ektiler. Bir müddet sonra mahsulünü almaya baş­ladılar. İslâm Dünyasi'nda birçok taraftar buldular, birçok uşak­lar ve modern köleler edindiler. Bu emperyalist çalışmaları sonucu, insanları kendilerine âşık ettiler. Batı, tüm zulmü, tüm ahlâksızlığı ve tüm cehaletiyle, birçok şuursuz sevdalının gön­lünü fethedip, kendisine âşık etti. Birçok mecnun tarafından peri padişahının kızı halinde algılanan Batı'mn vahşî uygarlığı, yegane kurtuluş yolu olarak takdim edilmeye başlandı. Tüm kanunları, devlet sistemi, ahlâk anlayışı, eğitim programı ve hayat felsefesi ile yerli hakim uşakları tarafından kabul edilen Batı'nın cahiliyyeti, bir asra yakındır İslâm topraklarında ha­kimiyetini sağlamıştır. Böylece halkı müslüman olan dev­letçikler de Batının cahilî durumuna düşmüşlerdir.

Bu cehaletten ve bu sömürüden nasıl kurtulabilinir? Bu so­ruya, "İslâm'ın ilk döneminde sahabe nasıl kurtulmuşsa, o şe­kilde..." cevabını vermek gerek. Peki nasıl?

Asr-ı Saadet, Kıyamet saatine kadar tüm zaman ve çağlara örnek bir asırdır. Rasulullah Saiiaiiahu Aleyhi ve Seiiem'in örnek ha­yatı ve Ashab'm (Allah onlardan razı olsun) örnek yaşantısı ile mü'minler için yegâne örnektir Asr-ı Saadet. O asırda, Ra­sulullah Saiiaüahu Aleyhi ve sdlem yaşamıştı. Ve Rabb'imiz, ilâhımız, hakimimiz Allah Ceiie cdaiuhu şöyle buyurmaktadır:

"Andoîsun, sizin için, Allah'ı ve ahiret gününü umanlar ve Allah'ı çokça zikredenler için, Allah'ın Rasulünde güzel bir örnek vardır.[2]

O, öyle bir örnekti ki, canlı bir Kur'ân'dı. Her haliyle Kur'ân-ı Kerim'i yaşayan yüce ve eşsiz bir şahsiyetti...

Hz. Aİşe Radıyallâhu Anha annernie Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve

sdlem sorulmuştu:

"Ey mü'minlerin annesi, bana Rasuluîlah Sariaiiaha Aleyhi ve sei-iem 'in ahlâkını anlat" dedim. Aişe Radıyaiiahu Anha:

"Sen, Kur'ân okuyorsun, değil mi?" dedi

"Evet okuyorum " dedim.

"İşte Nebiyullah saiiaiiahu Aleyhi ve seiicm'in ahlakı Kur'ân idi" dedi?[3]

Asr-ı Saadet'te Ashab, yalnız ve yalnız Kur'ân-ı Kerim ile onun canlı bir örneği olan Rasul-i Ekrem'in eğitiminden geçerek tüm çağlara örnek bir hayat sergilediler.

Önderimiz, liderimiz ve efendimiz Rasulullah Saiiaiiaha Aleyhi ve Sdlem, sahabeyi tek bir kaynaktan, "İlâhî Kaynaktan besleyerek yetiştirdi. O da Kur'ân-ı Kerim idi. Kur'ân'm dışında hiçbir kay­nağı kabul etmiyor ve ashabın başka kaynaklara başvurmasını engelliyordu.

Hz. Ömer Radıyallahü Anh, Asr-ı Saadet'teki Ashab arasında okuma-yazma bilenlerdendi. Birgün Tevrat'tan bir sahife oku­yordu. Rasulullah saiiaiiahu Aleyhi ve Sellem, kendisini bu halde gö­rünce, ne okuduğunu sordu. "Tevrat'tan bir sahifedif cevabını alınca hayli Öfkelenip elinden sahifeyi alarak şöyle buyurdu:

"Allah 'a yemin ederim ki, eğer Musa sağ olup aramızda bu­lunsaydı, bana uymaktan başka kendisine meşru bir tutum bu­lamazdı. [4]

İnsanın aklına şu gelebilir: Elbette öyle olmalıydı. Çünkü çölde yaşayan bedeviler medeniyetten mahrumdu. Onlar, va­halarda, ilimden, teknikten ve felsefeden uzak bir hayat ya­şıyorlardı. Bunun için Rasulullah sallallahu Aleyhi ve Sellem, onları tek kaynaktan besliyordu.

İlk bakışta insana doğru gibi gelen bu tez, hakikat nazarında doğru değildir. Çünkü Arabistan yarımadası, üç medeniyetin or­tasında bulunuyordu. Kuzeyde Roma Medeniyeti, doğuda ve güneyde Sasanî Medeniyeti, batıda Mısır Medeniyeti. Miladi 6. ve 7. Asırda Arabistan yarımadasının konumu böyleydi O çağda bilmen dünyanın iki süper gücü ve o zamanın ikî büyük medeniyeti kabul edilen Roma (Bizans) ve Sasanî İm­paratorlukları en şaşaalı dönemlerini yaşıyorlardı.

Modern Batı'nm temelini oluşturan Roma hukuku ve Yunan felsefesi kendilerince altın çağlarını yaşıyorlardı. Gerek Bizans, gerek Mısır ve gerekse İran Sasanî medeniyetleri[5] olsun, bilimde, teknikte, felsefe ve diğer sanatlarda devirlerinin en ileri merhalesindeydiler. İrem Bağlan, Rodos Heykeli ve Piramitler, modern teknoloji zihniyetince hâlâ dünyanın yedi büyük ha­rikasından sayılmaktadır. Günümüz teknolojisinin profesörleri­nin, Mısır Piramitlerini incelerken veya İran'da, Şiraz yakın­larında bulunan "Teğt-ı Cemşid"i seyrederken, şaşkınlıktan şaş­kınlığa düşmelerine şahid olunmaktadır.

Asr-ı Saadet'te kaynak yokluğu söz konusu değildi Arab in­sanı için. Fakat bu kaynakların tümü, beşerî kaynaklardı. Aciz insan zihninden ortaya atılan, belki hakikatten bir zerre bile ola­mayan, fakat haddini aşıp hakikatin kendisi olduğunu ilân eden kaynaklardı.

İnsanlık âlemine, Kıyamet'e kadar Önderlik yapacak olan bir nesil, böyle aciz ve basit kaynaklardan beslenmemeliydi. Allah Cellc Celaluhu böyle İrade buyurdu, Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Selem onları böyle eğitti. Onlar, yegâne ilâhî kaynak olan Kur'ân-ı Kerim ile beslendiler, geliştiler ve olgunlaştılar.

Onların arasında dünyanın yegane eğiticisi olarak va­zifelendirilen Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Seiiem'in varlığı da in­sanı düşündürebilir. "Onlar Rasulullah sallallahu Aleyhi ve Seiiem'in eğitiminden geçtiler. Biz böyle bir eğitimciden mahrumuz. Bunun için başarılı olamıyoruz" gibi itirazların yerinde ol­madığı inkar edilemiyen bir gerçektir. Eğer mü'minlerin eğitimi, olgunlaşmaları ve önder bir nesil olmalan için Rasulullah Sallallaim Aleyhi ve Seiiemin şahsı şart olmuş olsaydı, O'nun ölmemesi ve Kıyamet'e kadar gelecek tüm nesilleri eğitmesi gerekirdi.

Rasulullah saiiaitaim Aleyhi ve Seiiem, vücut olarak aramızda de­ğildir. Fakat her haliyle zaptedilen "Sünneriyle ve hadisleriyle bizimle beraberdir. Kendisi, hayatta iken Kur'ân'ın canlı bir örneğiydi. Bu canlı örnek vasfı, Kıyamet'e kadar devam edecektir. Çünkü bu canlı örneklik, "Sünnet" ve "Hadis" olarak tertemiz kaynaklar vasıtasıyla nesilden nesile nakledilmektedir.

Rasulullah Saiiaiiahu Aleyhi ve Seiiem, Ümmetine "Veda Hut­besinde hi tabederken öyle buyurdu:

"Size öyle birşey bıraktım ki; O'na sımsıkı sanhrsanız bir daha asla sapmazsınız: Allah'ın Kitabı.[6]

Dİğer bir rivayette ise, şöyle buyurmuş olduğu kay­dedilmiştir:

"Ben tebliğ ettim, bildirdim ve sizin içinizde öyle birşey bl­oktun ki, eğer O'na bağlanırsanız, ebedî olarak sapmazsınız. Apaçık bir şey: Allah 'm Kitab'ı ve Peygamberinin Sünneti.[7]

Rabb'imiz Allah Ceiie Ceiaiuhu da Kur'ân-ı Mübin'de şöyle bu­yuruyor:

"Allah in ipine hepiniz sımsıkı yapışın. Dağılıp ay­rılmayın.[8]

Önder ve örnek nesil olan Ashab'ın (Allah cümlesinden razı olsun), böyle ilâhî bir eğitimden geçtiler. Her çağda örnek ne­sillerin böyle bir eğitimden geçmesinin gerekli olduğunu bu uy­gulamadan anlıyoruz: Kur'ânî ve Sünnetî bir eğitim... Bu eği­timden geçmeyen, bu pınardan hayat suyunu içmeyenlerin başka kaynaklara yönelmeleri, kendileri için felaketten başka birşey olmamış ve olmamaktadır.

Kur'ân ve Sünnet'e yönelirken, sadece bilgimizi artırmak, ilim sermayemizi fazlalaştırmak, dışımızdakilere bilgiçlik tas­lamak ve bir üstünlük aracı kılmak için yöneliniyorsa; bu da, İslâm nazarında hüsrandan başka birşey değildir.

Kur'ân'a yönelirken ve Sünnet'i kavramaya çalışırken, onları hayatımıza uygulamayı esas almak gereklidir. Çünkü "Örnek Nesir olan Ashab, böyle yapardı. Nitekim Hz. İbn Mes'ûd Ra-dıyaiiahu Anh şöyle rivayet ediyor:

"Bizden bir kişi on ayet öğrenince, onların manaîannı bel­leyip onunla amel edinceye kadar bu (on ayeti) aşmazdı. [9]

Ebu Abdurrahman es-Sülemî der ki: "Bizi okutanların an­lattıklarına göre onlar, Rasulullah Saiiaiiahu Aleyhi ve seiiem'den okuıiarmış. On ayet öğrendikleri zaman o ayetler ile amel et­meden geçmezlermiş. Böylece "Biz, Kur'ân'ı ve O'nunla amel etmeyi birlikte öğrendik" derlermiş, [10]

Rabb'imiz buyuruyor:

"Ey insanlar, Rabb'inizden size kesin bir kanıt (burhan) geldi ve size apaçık bir nur (Kur'an) indirdik. İşte Allah'a iman eden­ler ve O'na sarılanlar, onları kendilerinden olan bir rahmetin ve bir fazlın içine yerleştirecektik. Ve onları kendisine varan dos­doğru bir yola yöneltip iletecektir. [11]

Sahabe nesli, bu nura sırıldı, O'nu tebliğ eden şahsiyeti takıp etti ve gereği gibi yaşadı; bundan dolayı öncü salihler oldular. Bu sağlam ilâhî kaynağa sarılıp, hayatlarının tek kaynağı ya-panAshab, İman eder etmez, cahiliyyetin tüm birimlerinden ıyrrılıyorlardı. Her öğrendiklerini hayat gündemine getiriyor, yaşıyor ve yaşadıkça da cahiliyye âdetlerinden, huylarından ve kanunlarından kurtuluyorlardı. İslâm'a girerken ırkî, kavmî ve cahili gelenek ve töreleriyle beraber girmiyor; İslâm'ın ter-ketmesini istediği cahiliyyet âdetlerinin tümünü terkediyor ve bunların yerine imanî hakikatleri ikame ediyorlardı.

Bundan dolayı yepyeni bir nesil ortaya çıkıyordu. Sarhoş, puta tapan, zina eden, zevk olsun diye yıllarca savaşan, faiz yiyen, hatta kız çocuklarını diri diri gömen cahiliyyet düşüncesi tamamen yok oluyordu. Bunun yerine her şeyiyle olgun, her türlü kötülükten kaçınan, onlara yaklaşmayan, tüm kötülüklerle savaşan üstün şahsiyetler yer alıyordu.

Eğer sehven evvelki hayatlarından zerre kadar da olsa gün­deme getirecek olurlarsa, hemen bin pişman oluyor, tevbe edi­yor ve durumlarını düzeltiyorlardı.

İşte bir örnek: Hz. Ebu Zerr-ı Gıfarî Radiyaiiahu Anh anlatıyor: "Ben bir adamla söğüştüm de onu anasından dolayı ayıp­ladım. Peygamber SaiiaUahu Aleyhi ve Seiiem bana buyurdu ki:

Yâ Eba Zerr! onu sen anasından dolayı mı ayıplıyorsun? Demek ki sen, içinde henüz cahiliyyet (ahlâkı) bulunan bir kim­sesin. [12]

Velid ibn Müslim 'in munkatı' olarak rivayetine göre, söğülen zat Bilal-ı HabeşîRadıyaiiahu Anh imiş ve Ona, "Yâ ne's-sevdâ = Ey kara kadının oğlu" diye söğmüş.

Bilal'in şikayeti üzerine Peygamber'in tevbihi vaki' olunca, Ebû Zerr yanağını yere koyup; "Bilal ayağı ile basmadıkça yanağırm yerden kaldırmayacağım", diyerek, kusurunun afvını is­temiştir.[13]

İşte selefimiz böyleydi. Biz, dünyanın mustez'af müs-lümanlan; biz, yetmiş yıldır başsız ve riyasetsiz olan müs-lümanlar; biz, istismarın çarkında ezilen müslümanlar; biz, çağ­daş cahiliyyenin tahakkümü altında sömürülen müslümanlar, tek kaynağımız olan Kur'ân'a, Önderimizin Sünnet'ine ve Sa­habenin tavrına dönmeliyiz. Bundan başka hiçbir istinat nok­tasını kabul etmemek gerek.

Bu hakikati izaha çalışırken elbette Edille-i Erbaa'yı göz önünde bulundurmalıyız. Dört Şer'î delil kabul edilmedikçe ve uygulanmadıkça da herhangi bir kurtuluşun oluşacağını bek­lemek hayaldan öteye geçmez. Rasulullah Saitaiiahu Aleyhi ve Sd-icm'in varisleri olan ulemanın, yani fakihlerin velayetini kabul etmek imanımızdan kaynaklanıyor. Müctehid olan veya ol­mayan fakihlerin Önderliğinde, yepyeni bir müslüman nesil ye­tişecektir..

⚠ Bu sayfada hata var mı? Bildirin!