HEKİMOĞLU İSMAİL  Veni Asya Yayı - Hekimogluismail - Cig

ÇIĞ

Yeni Asya Yayınevi/Gazetesi
 

BİZDEN
-M-ABT ayının son günleriydi. Artık fırtınalar sayılıyordu. Zaman manian hava açılıyor ve ortalık ısınıyordu. Ziyaret için değil de iş için seyehatler yapılıyordu. Yolların kenarları kardan duvarla örülü... Yer¬ler kaygan. Telefon tellerinde ince bir ıslık...
Amerikan şapkalı, Amerikan tavırlı, fakat Türk ve Müslüman olan dört kişi jeep arabası ile gidiyorlardı. Araba da Amerikan malı idî. Her şeyin Amerikan olması, Amerika'yı suçlamayı gerektirmez. Tam aksine kendimizi suçlamalıydık.
Durum hiç te böyle değildi: Jeep arabasının içindekiler halkın bilinde dolaşan bazı olmaz hadiseleri yarı alaylı anlatıyor ve onları ayıplıyorlardı: «Böyle şeye inanılır mı» diye. Osmanlıların Amerikalı olmasına, olmaz gibi görünen bu işin olmasına, bir şey demîyorlardi.
Şoförün yanında oturan aniden haykırdı;
— Dur.
Şoför tecrübeli bir adamdı, eğer dur dediklerinde birdenbire frene hassaydı belki devrilirlerdi. Yavaş yavaş durdu. Onlar da tehli¬kenin büyüklüğünü anlayıp, az kalsın küçük dillerini yutacaklardı: Bîr çığ gayet yavaş olarak yuvarlanıyordu... Yuvarlandıkça büyüyor, bü¬yüdükçe heybetli ve korkunç oluyordu...

Hepsi aşağı İndiler ve çığı seyre koyuldular. Fakat... Evet fakat, şoför koşuyordu... Çığa doğru koşuyordu. Evvelâ hepsinin dili tutuldu. Sonra:
— Ahmeeed, nereye dur, dur. diye haykırdılar...
NafÜe, o gidiyordu...
— Yahu, Allahını seversen gitme...
Sanki hiç duymuyormuş gibi gidiyordu...
Ahmed'in gidişi çığın inmesinden daha korkunçtu. Bir ihtimal vardı: Belki çığ yola inmeden. Ahmet yolu geçebilirdi. Belki; «İşte çığın önünden geçtim» diye gelir, cesaretini isbat edebilirdi. Lâkin bu, cesaret değildi. Çılgınlıktı. Düpe düz çılgınlıktı. Çünkü gelen dağ gibi bir şeydi. Bununla şaka olamazdı. «Ölümle şakalaşilmaz» diye dertlendiler...
Ahmed iyi koşuyordu. Çığ yola inmeden o yetişti. «Ne ise» dediler, «kurtardı...» Birisi: «Çığın boyunu bilmiyoruz.» diye acı bir noktayı hatırlattı. Öyle ya, çığın yüksekliği görünüyordu amma, boyu görünmüyordu. «Herhalde geçer» dediler. «İnşallah» diye bir diğeri ilâve etti. Bu İnşaallah diyen dine karşı çıkanların başında geliyordu.
Birisi jeepin motor kapağına vurarak ağlamaya başladı. Diğerir «Çocukluğu bırak, ortada bir mesele yok.» dedi. Fakat hepsinde ağla¬maklı bir çehre vardı.
Çığ yola inmeğe başladı. Herkesin nefesi kesildi. Bir ses veya bîr sallanan kol... Yok, hiç bir işaret yok... «Çılgınlık,» dediler. «Bu çocuğun yaptığı çılgınlık.» Çığ yolu aştı vo dereye doğru hızlandı. Arkasında kar yağmamış gibi simsiyah toprak yol bırakıp gitmişti.
Evvelâ birbirlerine bakıştılar. Sonra bakışlarıyla konuşup anlaş¬mış gibi hızla koşmaya başladılar. Çığın izinin ötesine geçtiler. Biri: «Boyu çok uzunmuş,» dedi. Diğeri çıkıştı: «Bırak boyunu. Ahmed ne¬rede?» Öbürü: «Saklanmış olmasın. Bu sefer yolun kenarlarını ara¬dılar. Belki bir arka girip, yani kar dolu bir arka girip, şaka yapmıştır... Fakat yol hariç, kenarlarda insan izi yoktu... Dönüp çığa baktılar. Ah¬med'in mezarına bakar gibi baktılar... Ve, jeep arabasına geldiler: «İnanılır bir iş değil,» Hepsi hayretler içindeydi. Arada sırada biri hiç-kırıp, susuyordu. Diğeri ah, tuf çekiyordu.
— Bu çocuğun hiç anormal bir tarafını görmedik...
?— Gayet akıllı ve uslu bir arkadaştı...
— Peki, buna kim inanır? Söylesek, bize gülerler...
— Aklım almıyor, nasıl oluyor? Nasıl bir insan koşa koşa çığın
altına gider, al beni yut, der.

İçlerinde araba kullanmasını bilen vardı. Geriye döndüler, kara haberi şehire ulaştıracaklardı...
Kar yağıyordu. Sanki bahtı kara olanların, bahtını ak etmek için yağıyordu. Tek tek düşen karlar, elete tutuşup, dokuma fabrika¬sından çıkmış patiska gibi; derelerin, bahçelerin, evlerin ve yolların üzerine serilip, karayı aka, siyahı beyaza çeviriyordu.
Kar yağıyordu: Tane tane işlenmiş, her birinde bin nakış... Nakkaşm hünerine bak ki, şu nakışlarına ehemmiyet vermiyordu: «Bun-lar bizim için çok basit! Her kar tanesini birer birer işleriz, sonra onları yeryüzüne atar, bozarız. Buhardan tekrar kar yapar, tekrar işler, tekrar bozarız...» der gibi bir hali vardı.
Bahtımıza değil, kara toprağa kar yağıyordu: Rahmetin ap ak olmuş şekliydi bu!. Baharın müjdecisiydi bu!
Artık ne sel, ne sinek... Erzurum'da rüzgâr buz tutmuştu... Sanki sesler bile donmuş, sokakta çıt yoktu...
Kar, camlara yaslanmıştı. Bîr yedek subay bu manzaraya bakıp, annesine şöyle mektup yazdı: «Kedi damdan atlarken havada dondu, kaldı. Rüzgâr baharda çözülürmüş anneciğim. O zaman sana selâm ileteceğim. Mektup geç kalırsa bil ki, o da buz tutmuştur. Mayısa kadar sabret anneciğim...»
Damdan düşen sular donar, iplik iplik sallanır. Çeşmelerin al¬tındaki buzlar ta lüleye dayanır. Gözyaşları kirpiklerde bezelye gibi buz tutar. Atların bıyıkları ağarır...
Bazen en ufak bir yel, en ufak bir kımıldanış olmaz. İnce İnce kar yağar. Yer gıcır gıcır öter; gök bir tülbent gibi gerilir. Burnunun önünü göremezsin, artık. Buzlu camlardan etrafını seyredersin. Sanki kâinatın yüzüne bir peçe gerilmiş, sanki yeryüzü bir gelin odağıdır...
Biraz kötümser isen, kışın haüni bîr hastahaneye de benzete¬bilirsin... Gözünü hastahanede açan hastalar gibi, her tarafı bembeyaz görürsün: «Nerdeyîm?» İçinden yalnızlığın ürküntüsünü taşıyan bir ses: «Sus!» der. Ürperirsin...
Ağaçlar alçıya alınmış kol ve bacak gibi... Evet, şu toplu fğne başı kadar yağan kar, ağaca sargı, yılana yorgan olur... Hele güzün ekilen ekinler yok mu? İşte, bu kar, onlar için çadırdır. Her ot nefe-siyle kar kümesini eritir, altında kendine bir evcik yapar. O, ne mesuttur...
Dağlarda kar efeleşir. Bulutlardan taç giyen dağlar; erişilmez, geçilmez olur.

Şu kar tanecikleri, dağların yolunda nöbet bekler, «Dağ ne kadar yüce olsa. yol onun üstünden geçer.» diyenler, kara kışta Munzur, Kargapazar dağlarının eteklerinde gezsinler yeter!. Yol nerde, yolcu iterde ey dost? Atlasta parmağınla çizdiğin o yolları, coğrafyadan ez¬berlediğin o yerleri gidip, gördün mü? Gücük'ün ağız açtırmayan aya¬zında, ocağa tezek attın mı?
Yine de bir başka tadı vardır bu yerlerin, bu hallerin... Eminim ki, o beldelere gitsen seveceksin. Her şeyin donduğu Doğu Anadolu'da sıcak birşeyler bulup, hissedeceksin... Meyvenin kestanesine, cevizine benzer o yerler. Ne de olsa meyvedir, beğeneceksin.
Yine kar yağıyordu: Bîr yanda su deposu, ötede ÇİĞ! Suya ba¬tırtmış sünger gibiydi kar tabakaları. Toprak yudum yudum bunu eme¬cek; bu damlalar Dumlu'dan Karasu olarak fışkıracak ta bilmem ne körfezinden denizleri beslîyecek, denizlerin anası olacak!. Yeraltı, yerüstü suları karın yavrusudur. Böyle sakin, sessiz bir annenin, böy¬lesine haşin evlâtları görülmüş şey değil. Ya ÇIĞ? İnsana tepeden bakan o ejderha!...
Çtğ'a ejderha deyince aklıma geldi: Siz kurdu sevmezsiniz de¬ğil mi? Bir caniyi parçalayan bir kurdu da sevmez misiniz? Ne insan¬lar görmüşüz ki, kurda rahmet okutmuştur. Hele köpekleşenleri gör¬dükçe, kurdu sevmemeye imkân var mı?
Çığ da böyledir işte... İsminden tut, duruşuna kadar herşeyi kor¬kuludur. Takozsuz araba gibi yerinden hareket edince, felâket her zn biraz daha büyür. Artık çığ olmaktan çıkar, sanki bir dağ yürür.
Hani, eskiden yiğitler varmış kî, «Heyyy » Deyince dağlar yü-rürmüş; «Dur » deyince de kalpler dururmuş... Duran kalbin nasıl bir kalb olduğunu pek kestiremem amma yürüyen dağların ÇIĞ olduğuna inanırım. Kim bilir, o yiğitler o yürüyen dağlara mı binip gittiler; yok¬sa duran kalbleri görüp insanlığın düştüğü bu aczîyet İçinde insan¬lıklarından utanıp, kahır mı oldular, pek bilinmez. Bilinen bir şey var¬sa, o yiğit seslerinin yerini şimdi madeni çığlıkların almış olmasıdır. Bir yanda tren basar narayı, öteden, otobüsler «hey hey!» der; beriden KöroğSu'nun «delikli demir» dediği namert şey güm güm Öter! Artık bülbül sesi dinleyebilmek için meskûn mahallerden kilometrelerce uzaklaşmak gerekiyor.
Baharda yeşeren otlar... Onların hepsi ot, hepsi filiz... Hangisi diken, hangisi ekin bilinmez. İşte çocuktar böyle doğar. Hepsi filizler kadar yeşil hepsi çimenler kadar masum...

Yağmur yağar bunların üstüne... Rahmet damlaları baharın du¬daklarında emilir, filizler boy atar, filizler büyür...
Her doğan çocuğun üstüne Âyetler ve Hadîsler böyle yağar. Allahin rahmeti her yere yağar... Yani taşa da yağar, toprağa da yağar. Denizlere bile yağmur yağar... Fakat sadece toprak faydalanır.
Bir de kar yağar kar üstüne... Kardan peri bacaları olur. Yükselir, yükselir, yükselir... Ya hafif bir rüzgâr, veya kuvvetli bir ses onu ye¬rinden kımıldatır. Sanki yolunun üzerindekilere kırk ytlfık hasretmiş gibi, kollarını açar, sarılır.
Gördünüz mü, şu ufak kat1 tanelerinin yaptığı işi? Artık: «Sü¬leyman Aleyhisselâm devrinde, karıncalar Sultana gidip:
— Her sabah bizim oradan geçen fil, pek çok kardeşimizin Ölü¬
müne sebep oldu. File söyleyiniz de yolunu değiştirsin, dediklerinde;
Sultan Süleyman gerekli soruşturmayı yapıp, şu cevabı vermiş:
— Fil diyor ki, şikâyeti olan yolunu değiştirsin...
Karıncalar:
— Ya öyle mi? deyip, filin geçtiği yolun atanı oymuşlar, oy-
muş'sr. Fil yine salına salına gelirken, ayağını bastığı yer aniden çö-
küvermiş ve fil de düşmüş. Karıncalar hemen hücuma geçip fitin göz¬
lerine, kulaklarına dolmuşlar. Zavallı hayvan, başını yerden yere çar¬
pa çarpa can vermiş. Hikâye şeklinde anlatılan bu kıssaya inanmak
lâzım.
Minicik kar taneleri gibi hadiseler kocaman bit- çığ meydana geti¬rirse ve bu çığ da yuvarlanıp dalâletin yoîunu keserse hayret etmemek gerekir. Sadece dalâletin yolunu kesmek mî? Bu, bendi olmıyan baraj, güneşin karşısında bir kusur işlemiş gibi mahcubiyetinden erirken bağ¬ları ve bahçeleri bahçıvanlar sular, her taraf yemyeşil olur.
İşte Erzurum'un İspir kazasının Devedağ köyünde, Mustafa Ne¬zihi İsminde bîr filiz 1941 yılının bir Perşembe günü sabah ezanında dünyaya gelmişti. Gelmişti amma bu bahar, son bahardı. Osmanlı İm¬paratorluğuna kar yağıyordu. Mustafa'ya kar yağıyordu. Nezihi, temize ait demekti amma, temizlik sabunda, sodada aranıyordu. Bir artiste gösterilen rağbet, bir fikir adamına gösîerilmiyordu. Fikir çarmıha ge¬rilmiş, katiller onun önünde istavroz çıkararak Avrupalı oluyordu?
Kar yağıyordu, kar! Ayet Ayet, Hadîs Hadis kar yağıyordu. Rah¬met bile donmuş şekilde yağıyordu. Boş kafalara dolu yağacağına, Rahman olan; kar yağdırıyordu. Çünkü filizler vardı. Kart ağaçların ka¬rarıp, kızıllaşmasına rağmen, yerde ufak ufak yeşil filizler uc vermiş¬ti- Bunlar için kar yağıyordu.
«Mustafa» kelimesinin mânâ ve ehemmiyeti tezahür ettikçe, kar

erimeye başladı. Bîr yandan damlayan rahmet damlaları yanık bağır¬lara şifa olurken, diğer yandan şimal rüzgârlarının tesiri altında buz tutan karlar, filizin üzerinde çadır halini alıyordu. En cılız, en müda¬faasız varlıkları, en kuvvetli, en haşin olanlarına karşı muhafaza eden, bu filizi fırtınadan, dondan korudu.
Beyaz rahmet durmadan yağıyordu. Lekesiz bir gövde yükseldikçe yükseldi. Kim bilir, Fatih'in övülmüş ordusundan mı kalmış nedir; bir yi¬ğit, aynı kıyafet, aynı ağızla; kelime kelime, cümle cümle ve cilt cilt ba¬ğırdı: «Bismillah!» Evvelâ dağlar yankı yaptı: «Bismillah!» sonra çığ¬lar yuvarlandı dağlardan tâ şehirlerin ortasına... Dalâletin yoluna düş¬tüler. Set oldular bu yola bir yandan... Bir yandan da kelime kelime, cümle cümle aktılar. Daktilo tuşları şıpır şıpır damlıyordu. Rotatifler sel halindeydi. Bir yandan çığlar eriyor, diğer yandan bağlar bahçeler sulanıyordu: Körpe filizler boy veriyordu. Artık ilkbahar gelmişti. Da-fâlet yolu bataklık oldukça; çiftçiler, bahçıvanlar hasat mevsimine gidi¬yorlardı. Ambarlar, kilerler, keseler bomboş... Fakat arazi ekilmişti; ba¬şaklarla; meyvalar olgunlaşıyorlardı.
Büyük bir çiftlik bölüm bölüm ekilir ya. Ve, her bölüme bir bah¬çıvan bakar ya. Çiftliğin yoldan yana kısmında, oradaki toprağın neş vü neması ile meşgul olan ve yoldan geçen yolculara meyvalar ve sebzeler dağıtan: «Ey yolcu, bahar katarları ile gelen şu konservelere, şu hazırlanmış gıdalara bak, bunları kim pişiriyor, kim hazırlıyor ve kim gönderiyor? İyi düşün. Ben onun deüahyım, îanıtıp ve takdim edi¬yorum. Sen de al ye, ücret olarak şükret, yeter!» diyen bahçıvan, 29 yaşında öbür dünyaya göçtü.
Bize göre çok erkendi. Çünkü ektiği bitkilere sarılık düşmemiş¬ti, hepsi yemyeşildi. Kimisi çiçekte, kimisi meyvaya binmişti. Ölüm saçan Çığ, bu bahçeye su, bu bahçeye hayat olmuştu. Mustafa, Gar¬ba ve Şarka hakim olarak, bu Çığdan istifade etmesini bilmiş ve İs¬lam bahçesinde yerini almış, kendine düşen kısmı sulamıştt. Sulamış-tı amma, emektar gitmiş ve emekler geri kalmıştı: Binlerce sahife yazı...
Bu yazıların yetimliğini, öksüzlüğünü hemen anladım. Hepsi boy¬nunu bükmüş: «Bizimle kim meşgul olacak?» der gibi bir halleri vardı.
Mustafa'nın tek çocuğu onun ölümünden sonra dünyaya geldi. O, hoş geldi, sefa geldi. Yazılar var ya, Mustafa'nın yazılarını bu yavrunun kardeşleri sayarım. Onların ellerinden tutar birlikte gezer, tozarım. İşte bakın sizin karşınıza geldik. Size misafiriz. Bundan son¬rası hep Mustafa'nın çocukları... Bu kitap onun yazılarından meyda-

na geldi. Onların saçlarını okşayın, onları anlamaya çalışın. Ne de ol¬salar yetimlerdir, tıpkı yetimler gibi...
1970 senesinin yaz mevsimiyle birlikte Mustafa «Elveda» dedi. Bu tarihi aklınızda tutmanızı rica edeceğim. Okuyacağınız yazılardaki kıymetlendirmeler, 1970'den evveline aittir. Bir dindar gözüyle hadi-seîere değer biçilmiş. Çok hallerde Mustafa, sanki bizim için gezmiş ve bizim için işitmiş. Ondan mutlaka faydalanacaksınız.
Bir insan için en kötü şey, İşe yaramamaktır. Mustafa'nın ya¬zılan İşe yararsa ki, buna eminim, o zaman bu yetimleri de sevindir¬miş olacaksınız. Yoksa onlar, sizden ne su ister ne ekmek...
Sizler dindar kimselersiniz. Su ve ekmek isteyenleri de bulur, onları da sevindirirsiniz. Allah namına verir ve Allah namına alırsınız. Ona kul olmanın zevkini tadar, O'na ibadet edersiniz.
Hürmetlerimle Hekimoğlu İSMAİL

8

\
Ç I Ğ


FERTTEKİ DEĞERLER
ve içtimaî hâdiseler, nazariarmızı o derece dı¬şa çeviriyor ki, kendi kendimizi kontrol edecek, nefs mu¬hasebesi yapacak zaman bulamıyoruz. Başkasının işiyle -gücüyle meşgul olmaktan, şunun-bunun dedi - kodusunu yapmaktan aynaya bakmaya fırsat bulamıyor, bizi uzaktan yakından alâkadar etmeyen mes'elelerle o kadar çok uğra¬şıyoruz ki, ferd olarak kendimizin cemiyet hayati içerisin¬de ifa etmekle mükellef bulunduğumuz vazifelerimizi ha¬tırımıza bile getiremiyoruz. Huzur diyoruz, sükûn diyoruz, emniyet diyoruz; evvelâ huzuru-sükûnu, emniyeti - asayişi kendimiz ihlâl ediyoruz. Yapıcılık diyoruz, evvelâ kendimiz yıkmaya çalışıyoruz. Sanki biz bu cemiyetin ferdleri deği¬liz ve sanki başka dünyalardan gelmişiz; hemen gidiyoruz gibi işimizle - gücümüzle meşgul olmak yerine, başkalarının işlerine müdahaleden bir türlü vazgeçemiyoruz.
10

Yıllardan beri köylüsü - şehirlisi, cahili - münevveri, askeri-sivili hepimizin ağzında çam sakızı gibi dolaşan ik¬tisadî mes'eleler de öyle... Devletlerin iktisadiyatını tanzi¬me kalkışıyor; cemiyetlerin iktisadî buhranlarına hal çâre¬leri gösteriyor; müesseselerin iktisadî nizamlarını çizişti-rip duruyoruz da; ailemizin, şahsımızın iktisadiyle asla alâ¬kadar olmuyoruz. Sanki biz değil de, başkaları düzeltecek! Ve sanki ferdî bütçemizi devlet tanzim edecek; biz de ra¬hat ve huzur içerisinde bir iktisadî inkişaf seyredip dura¬cağız.
Nefis ne kadar aldatıcıdır!
Halbuki devletin de, hükümetin de, cemiyetin de, mü¬esseselerin de iktisadî nizamlarını düzeltecek, israfı önle¬yecek, hataları bertaraf edecek bizleriz. Biz kendi kendimi¬zi kontrol edebiliyor muyuz? Cebimize giren, elimize ge¬çen paranın sarf yerlerini düşünüp, ayarhyabiliyor muyuz? Sahibi olduğumuz eşyayı yerinde ve zamanında kullanabi¬liyor muyuz? Asıl mes'ele buradadır.
Şuna lütfen dikkat ediniz: Dün ajansların verdiği ve Yeni Asya'nın da neşrettiği bir habere göre; üçüncü büyük şehrimiz olan İzmir'de her gün tonlarla buğday çöplüklere dökülüyor. Yapılan istatistikler, İzmir'de bir günde çöplük¬lere dökülen buğday miktarını üç ton 328 kilo olarak tes-bit etmiştir. Buğdayları çöplüğe döküyoruz derken hemen hatıra Toprak Mahsulleri Ofisin'den alınan çuval çuval buğ¬dayın ekmek fabrikalarına, fırınlara, değirmenlere gitme¬den bir hain tarafından çöplüğe döküldüğü gelmesin! Biz onu ferd ferd elimizle döküyoruz. Yediğimiz ekmeklerin parçaları olarak, pişirdiğimiz yemeklerin kalıntıları olarak döküyoruz. Ve yekûn, bir günde üç tonun üzerine çıkıyor.
Bunu sadece İzmir olarak değil de, bütün bir Türkiye olarak hesab ederseniz, elinize korkunç rakamlar geçer! Bu yekûn İzmir'de üç tonun üzerindeyse, —şüpheniz ol¬masın—, Ankara'da 10, İstanbulda 20 tonun üzerindedir ve hiçbir iktisadcı da bu mes'ele üzerine eğilmemektedir.

ÇIĞ
Çöplüklere attığımız ekmek parçalarından, yemek kı¬rıntılarından bu kadar büyük zarara uğrayan bizler, diğer sahalarda miras yediler gibi yaptığımız bu tip israfları he-sab edersek, aklımızı oynatırız!
Halbuki çâre gayet basittir: Devletlerin, hükümetlerin, cemiyetlerin, müesseselerin iktisad hesaplariyle meşgul olacağımız yerde, ferd olarak şahsımızın, ailemizin hesab-lariyle meşgul olmamız kâfi... Mes'ele kendiliğinden hal¬ledilecektir.
Ev olarak günde üç ekmek sarfediyorsak, parçalarını atmaksızın bunu kullandığımız takdirde, asgarî ikibuçuk ek¬meğe düşer. Lokanta olarak müşterilerimize yüz ekmek veriyorsak, artıklarını çöp tenekelerine doldurmaksızın kul¬landığımız takdirde, bu rakam 75'e düşer, Ve ferd ferd tâbi olacağımız bu iktisadî disiplin içerisinde yılda binierce ton buğday iktisad etmiş, hattâ dış memleketlerden buğday it¬halini durdurmuş oluruz.
Elbisemizden ayakkabımıza, defterimizden kalemimi¬ze kadar her şeyimizle girişeceğimiz tasarruflarla milyon¬lar kazanmamız daima mümkün!
Şehir olarak su sıkıntısı çekiyoruz ve üstelik de Be¬lediyeye durmadan şikâyetler yağdırıyoruz. Acaba musluk¬lardan akan suları israf etmezsek, su sıkıntısı kalır mı?
İsraf ettiğimiz sebzelerimizi - meyvelerimizi düşüne¬lim: Acaba ferd olarak tam bir iktisadla sebze - meyve kul¬lanabilmeyi öğrensek, fiyat arttırdılar diye manavlardan şi¬kâyetçi olur muyuz?
Bu misalleri her şeye tatbik edebilirsiniz; ihtiyaç mad¬deniz olan her şey üzerinde düşünebilirsiniz. Acaba israfla¬rın kapısını kapatırsak bizim İçin «iktisadî buhran» diye bir mes'ele olur mu?
Bunun içindir ki İslâm, ferdî iktisada ehemmiyet ver¬miştir; her şeye fertden başlamış; her zaman ve mekân¬da ferdi kontrol altına almıştır.

ÇIĞ
Jktisadî kalkınmanın, iktisadî inkişafın anahtarı da bu¬radadır.
Memleketimiz bir iktisadî buhran içerisinde ise, bu¬nun kaynakları yeni değildir. Tâ senelerce evveline daya¬nan ve iktisadiyatımızın ana mihrakını teşkil eden insan unsuruna ehemmiyet vermemenin neticesi olarak karşımı¬za çıkan buhrandan, ancak gerek devlet memuru ve gerek¬se hususi teşebbüs sahibi her herdin uhdesine düşen va¬zifeyi bîhakkın yerine getirmesiyle kurtulabiliriz. İsrafdan söz edebiliyorsak, kaynakların kâfi derecede işletilmeme-sinden şikâyetçi oluyorsak elbette ki bu, fertlerin cemiye¬te ve millete karşı olan vecibelerinin ihmalinden ileri gel¬mektedir. Devlet malını bir vurgun ve yağma metaı halin¬de görenler ister resmî sıfat taşısın, isterse taşımasın mil¬lete karşı işlediği ihanetin şekli ve mahiyeti değişmez, her ikisi de aynı derecede suçludur. Esasen millet olarak gör¬düğümüz zarar, sürüklendiğimiz iktisadî ve içtimaî buhran, ,hep bu zihniyetin sâlikleri yüzünden ileri gelmektedir.
Fert fert nefs muhasebesi yapmamız, israftan kaçın¬mamız, mükellefiyetlerimizi normal bir şekilde yerine ge¬tirmemiz lâzımdır ki, şikâyetleri dindirmiş, buhranları at¬latmış, huzur ve sükûna kavuşmuş olabilelim. İktisadî ted¬birlerin Özü burdan başlar, istikrarın ana kaynağı da budur.
Hükümet, hadiselerin tazyikiyle devalüasyona gitti. Yani paramızın dış değerinin düşürülmesi hususunda ka¬rar aldı ve tatbik mevkiine koydu. Bu, bir zam furyasının esbab-ı mûcibesi sayıldı. Devalüasyondan müteessir olan da, olmayan da; zarar eden de, kâra giren de elindeki mal¬ların fiyatlarını artırmaya, milletten intikam almaya kalkış¬tı. Neticenin neye varacağını düşünmiyenler, yaptıkları fi¬yat artışlariyle muvakkat bir zaman içerisinde elde ettik¬leri kârlarının, hem gayri meşru olduğunu düşünmediler, hem de ilerde ellerinden çıkacağını hesaba katmadılar. Zi¬ra, pahalılık umumiteşirse bundan herkes zarar görür; vur-



12

13

Ç I Ğ
gun devam ederse, herkes hissesine düşen ağır hayat şart¬larına katlanmak mecburiyetinde kalır. Doiayısiyle iktisadî istikrardan söz etmek artık mümkün olamaz.
Her şeyden evvei nefsimizi ıslâh etmek mecburiyetin¬deyiz. İnsanımızı fert fert yetiştirebilir, vatandaş olmanın mes'uliyetini herkese aşılayabilirsek mes'eîelerimiz kolay¬lıkla halledilir; karşılıklı anlayışla, yardımlaşmayla, müsa¬maha ile huzursuzluklar ortadan kalkar. Kemerlerin sıkıl¬ması İcab edeceği zaman sıkarız, fiyatların düşürülmesi lâzım geldiği anda düşürürüz, murakabenin icab edeceği zamanlarda murakabemizi yaparız ve bu suretle de her şe¬yi devletten, her şeyi hükümetten bekleme hastalığından1 kurtulmuş oluruz. Herkes kendisini bu vatanın ve milletin Ijakiki sahibi olarak görür, kabul eder, herkes mes'uliyet ve mükellefiyetini idrâk eder, böylece de birbirimize çel¬me takmaktan vaz geçeriz.
İslâm bunu emreder ve bu emri içindir ki, her şeyden önce ferdin ıslâhını ön plâna alır.
Ferd, hususî hayatında iktisada riayetkar olursa, el¬bette ki cemiyetin de, devletin de iktisadî hayatına mü¬essir oîur. Israfdan kaçınan, şahsî hayatında tasarrufu esas alan, gelir kaynaklarını devamlı surette göz önünde bulun¬durup giderini ona göre ayarlıyan bir insanın, aile içerisin¬deki iktisadî fonksiyonu neyse, cemiyet içerisindeki ikti¬sadî fonksiyonu da odur. Muktesid bir aile reisinin iktisa¬dî ölçüler dâiresinde idare ettiği aile bütçesi sadece şah¬sî hayatının hudutları içerisinde kalmaz, dışa da taşar; ça¬lıştığı müesseseye de sirayet eder; devlet hizmetinde bu¬lunuyorsa, devletin masrafını da ona göre ayarlamaya ça¬lışır, devlet bütçesinde de israftan kaçınır; zarurî olma¬yan sahalara yatırım yapmaktan sarf-ı nazar eâer. Bu ha¬liyle ferd, iktisadî muvazenenin aslî unsurudur.
İktisadî politikanın en mühim esaslarıdan birisi de, sarf mahallerini tanzim ettikten sonra, gelir kaynaklarına

Ç I Ğ
değer vermektir. Bunu da, iktisada riayetkar olan insan daha iyi ve daha güzel bir şekilde yapar. Kör ve kısır sa-iıalara yapacağı yatırımın israf olduğunu bilir, derhal on¬dan kaçınır, münbit sahalar arar; sarfedeceği bir kuruşun mutlak surette üç beş, on kuruşla değerlendirilmesini esas alır, böylece cemiyetleri ve devletleri iktisadî krizden kur¬tarır.
İktisada riayet etmeyen, israfı esas alan insan ise, efine geçirdiği paranın nssıl ve ne şekilde değerlendirile¬bileceğini düşünmez; avuç avuç etrafına serpiştirir durur; lükse kaçar, haram - helâl demeden yemeye başlar, rüşvet, suiistimal birbirini kovalar, neticede hem kendisini ve hem de cemiyet ve devleti iflâsa sürükler.
Bu açık ve bariz hakikat karşısında İslâm, ferdi evvelâ ruhî-ahlâki terbiye ile tezyin eder ki, ondan kötülük sâ¬dır olmasın. Cenneti - Cehennemi önüne koyar ki, vicda¬nında daima bir manevî yasakçı bulunsun ve nefsinin esa¬retine girmesin. Ferd, ahlâk ve fazilet sahibi olunca, doğ¬ru olunca, dürüst iş yapma inanç ve azmi içerisinde bulu¬nunca, ona teslim edilecek olan Devlet bütçesi de yağma olmaktan kurtulur; insanlar tam bir emniyet içerisinde bir¬birlerine bakar, kimsenin kimseden şüphe ve endişesi "kalmaz.
İktisadî inkişafın yolunu «devletçilik» olarak gösteren¬lerde, «mülkiyet hakkı»nı ortadan kaldıranlarda, insanı «üc¬retli memur» yahut «işçi» olarak devlet kapısına bağiıyan-Jarda, bu ahlâk ve fazilet olmadığı için mutlak iflâs mey¬dana gelir. Ferdin lüksünden ve israfından şikâyet eden¬ler, vurgunculuk ve soygunculuktan dem vururlar, vurgun¬cu ve soyguncu olarak isimlendirdikleri zenginlerin mal¬larını ellerinden alıp devlete teslim etseler bile ve bu kanaatlerinde samimî olsalar dahi, kat'iyyen müsbet bir netice elde edemezler. Çünkü, devleti de idare eden niha¬yet ferttir; ferd bozulursa devlet de bozulur; ferdin ahlâk ve fazileti yoksa, devletin ahlâk ve fazileti de olmaz. Boy-



14

15

Ç I Ğ
lece jtevjet, kendisinden şikâyet edilen «vurguncu - soy¬guncu» diye isimlendirilen zenginden daha vurguncu ve daha soyguncu bir zalim patron olarak insanların karşısı-jTa_djki!ir. Ferd, bu zâlim patronun tasallutundan kendisini kolay kolay kurtaramaz da...
İslâm, tam mânâsiyle muvazene unsurudur. İfrat ve tefritten uzaktır, itidal noktası üzerindedir. Bunun için de ne kapitalizmin insafsız ve merhametsiz sermayedarına müsamaha eder; ne de sosyalizm, yahut komünizmin za¬lim ve gaddar devlet sistemini benimser. Her ikisinin de insanları felâkete sürükleyeceğini ortaya koyar, huzur ve refah, sulh ve selâmet yolunu gösterir. Ferdi, israftan men ettiği gibi, sermaye terakümünü de zekât farizasiyle orta¬dan kaldırır. Ribayi, tefeciliği yasak etmekle düşkünleri ve fakirleri korur; İktisadî hayatta muvazeneyi te'min ve te'sis eder.
Yeryüzünde hiçbir iktisadî sistem bu mazhariyete eriş¬memiştir. Onun İçin de bütün iktisadî sistemler İslâm kar¬şısında iflâs etmişler, mağlub olmuşlardır.
Hangi şekli ve ismi taşırsa taşısın fert islâh edileme¬mektedir, o sistem, yahut nazariyeler, ideolojiler ölüme mahkûmdur, İster bir diktatörün kanlı eliyle yürüsün, ister bir sınıf ve kütlenin zorbalığı ile devlet hayatım kontro¬lünde tutsun, isterse nefs ve hevânın tahakkümüyle tahtı¬na otursun, değil mi ki fert ıslâh edilmemektedir, o sis¬tem, yahut nazariyye muvakkattir, geçicidir, kısa ömürlü¬dür. Tahribden başka, anarşiden başka, şiddetten ve zu¬lümden başka hiç bir sıfat sahibi olamıyacaktır.
Meselâ kapitalizm, kuvveti esas aldığı için, tahakkü¬mü netice vermiştir; zayıfı koruyamadığı için zâlimi hima¬ye etmiştir; ferdin ıslâhında ve terbiyesinde hiç bir müs-bet rol oynamadığı gibi, ahlâki tereddinin sebebi olmuş¬tur. Bunun içindir ki Garb, bütün hayır cemiyetleriyle, ter¬biye müesseseleriyle, şiddetli inzibat tedbirleriyle dahi hal

Ç I Ğ
kın ve gençlerin ruhî ve ahlâki buhranına çâre bulamamış; anarşiyi bertaraf edememiştir.
Meselâ; sosyalizm, yahut nâm-ı diğer komünizm, kuv¬veti esas almış, sınıf ye zümre tahakkümü yoluna girmiş ideolojisini zorbalıkla oturtmaya çalışmış; ferdin islâh ye_ terbiyesine asla değer ve ehemmiyet vermemiştir. Böylece hâkim olduğu memleketleri zulüm ve istibdadı altında in¬lemekten başka bir yol ve çâre bulamamış, insanı mes'ud, cemiyeti bahtiyar edememiştir. Kapitalist sistemin cemi¬yet hayatındaki adaletsiziliğini, «sosyal adalet» sloganı al¬tında izale etmek iddiasını taşıdığı halde, aynı adaletsiz¬liği bir başka isim ve şekil altında yürütür olmuştur.
Bu iki sistemde de temel mesned kuvvet olduğu için, biri ferdî kapitalizmi, diğeri de devlet kapitalizmini hort¬latmak suretiyle refah ve saadeti milletlere haram etmiş¬tir. Ferdin dar hudutlu zulmü, komünizmde devletin geniş hudutlu zulmüyle daha da ağırlaştığı içindir ki, kapitalist sistemlere nazaran sosyalist sistemler daha kahredici ol¬muştur.
Bütün bunların karşısında İslâm vardır. Ne ferde hu¬dutsuz serbesti ve tahakküm, ne de devlete sonsuz kuv¬vet ve tecâvüz hakkı tanımıştır. İkisi İçin de vasatı bir ser¬besti vermiş; hakkaniyet ölçülerini esas almıştır. Kuvvet islâmda tahakküm vasıtası olarak kullanılmamış, hakkı ve haklıyı korumak uğrunda seferber edilmiştir. Mazlumu zâ¬lime karşı muhafaza ederek, ferdin ıslah ve terbiyesini her şeyin üstünde tutmuştur. İslâm'da ne fert zarardadır ve ne de cemiyet; ne zengin servetini tahakküm vasıtası ola¬rak kullanabilir, ne de devlet; ne ezen bulunur, ne de ezi¬len... Her fiil ve harekette İlâhi ölçüler hâkim olduğu için, her şey ferdin ve cemiyetin menfaatine göre ayarlanır. Ce¬miyetin menfaatlerini fert için feda etmek de yoktur, fer¬din menfaatlerini cemiyet için feda etmek te... Menfaat mâ¬kul ve meşru olduğu müddetçe muhafaza altındadır. Temel



16

17

ç
mesned Hak olduğu için de kuvvet hakkın emrinde bir mu¬vâzene unsuru olarak kullanılır. Kuvvetli planı haklı tanı¬nmak ve kabul etmek İslâm'da yoktur, kuvvetli olan bu kuv¬vetini ister şahsî serveti, ister nüfuzu noktasından elde etmiş bulunsun; haksız olduğu müddetçe kuvvetine asla iti¬bar edilmez. Haklı, fakat zayıf olan ferd ve cemiyet, hak¬sız, lâkin kuvvetli olanlara karşı daima muhafaza ve mü¬dafaa edilir.



İŞÇİ DÂVASI
O,
RTADA henüz hiçbir işçi meselesi yokken sanayi in¬kılâbı olmamış; işçi sınıfları, çeşitli menfaat grupları ta¬rafından tahrik edilmemişken; İslâm, işçi dâvasını hallet¬miş; ona «alnının teri kurumaglaiı^ücretini vermeyi» pren¬sip haline getirmiştir. Bu yüzden de doğuşuncJarTkısa bir zaman sonra gelişen; Endülüs Devleti ile Garba yayılan dünyanın üç kıt'asını elinde bulunduran İslâm'da müstaki-len «işçi meselesi» diye bir mesele ortaya çıkmamıştır. İslâm medeniyetinin zirveye ulaştığı anda, ne işçi ve ne de köle kendisini zayıf hissetmiş; ne kuvvetlinin ve ne de zalimin karşısında mağdur bir duruma düşmüştür.
İslâm, her zümre ve tabakanın olduğu gibi işçinin de hak ve hukukunu hakikî mânasiyle muhafaza etmiş, onu hiçbir mütecavize çiğnetmemiştir. Zengin-fakir mücade¬lesini ise zekât farizası ve faizin yasak edilmesiyle ber-

18

19

Ç I Ğ
taraf etmiştir. Zira zekât, «ben tok olayım, başkası açlık¬tan ölse bana ne» zihniyetini ortadan kaldırmış; faizin ya-sakliğı da «sen çalış ben yiyeyim» felsefesini yıkmıştır. İslâm cemiyetinde kimse kimseyi istismar etmiyecek, kim¬se aç kalmıyacak, kimse kimsenin sırtından geçinemiye-cektir.
İş böyle olunca, karşılıklı yardımlaşma «içtimaî mua¬venet» esası prensip halindedir. Fertler birbirlerini tamam-lıyacak, herkes bulunduğu İş ve muhit içerisinde haketti-ği şeyi alacaktır. Ücretler normal bir tarzda ödeneceği gi¬bi, hakkın zayiine sebep olan her türlü tarafgirlik ise re'sen bertaraf edilecektir. İnsanlığa «saadet asrı» yaşatan İslâm, hayatının bütün cephelerini içine alan sistemiyle, 14 asır dan beri tazeliğini, zindeliğini muhafaza etmektedir.
Garptan çıkan dinsiz felsefe ise, sanayi inkılâbının he¬men akabinde işçi ihtilâllerine yol açmış; zekâtı tanıma¬dığı gibi, faizi esas kabul ederek, ferdi istismar etmiştir. Bu hava içerisinde işçi hakları zayi olmuş; her şeyi maddi ölçüler içerisinde mütalâa eden kapitalist ve materyalist¬ler, elleri altında bulundurdukları insanların sırtından ge¬çinmeyi kendileri için şeref (!) saymışlardır.
Bugün, Garbın dinsiz felsefesinin, zekâtı ortadan kal¬dırıp faiz esasını koyan; hak ve adalet duygularını cem'iyet-ten söküp atan düsturları neticesindedir ki, komünizm in¬sanlığın başına belâ olmuştur. O da, kapitalizme karşı çık¬tığı halde, aynı felsefeyi fertten alıp devlete temel yap¬mıştır. Onda da devlet efendi, fert köledir. Devlet tok, fert açtır. Devlet yeyici, fert çalışıcıdır. Hasılı istismar devlet eliyle sürüp gitmektedir.
Bir asırdan fazla bir zamandır Garpta devam edegelen emek-sermaye mücadelesi hâlâ ortadan kalkmamıştır ve hâlâ insanlık iptidaî davranışlardan kurtulamamıştır.
Binaenaleyh cemiyetimizde ancak «Garbı kopye etme» hareketinden sonra, başgösteren işçi - işveren ihtilâfı, İslâ-

Ç I Ğ
mî ahlâkı bilfüi yaşamakla bertaraf olabilecektir. Garbın dinsiz felsefesi bu noktada mağlubiyetini çoktan ilân et¬miş; İslâmî hükümler karşısında çoktan hezimete uğra¬mıştır.
İşçi mes'elelerini dâva edinenler, evvelâ bu hakikat-1arı öğrenmeli; sonra da müdafasını yaptıkları kütlenin na¬sıl kurtulabileceğini düşünmelidirler.
Cemiyet hayatının selâmet ve saadetle devam edebil¬mesi, zengin-fakir, işçi - işveren münasebetlerinin İyi ve güzel bir şekilde tanzimi ile mümkündür. Zenginin elinde bulunan maddî kaynak, isabetli bir şekilde kulanılır ve fa¬kirlerin istifadesine sunulursa, muhakkak ki karşılıklı mü¬nasebetler normal şartlar içerisinde gelişir, taraflarda şef¬kat ve merhamet hürmet ve itaat hissi hâkim olur; böyle¬ce ne sermaye sahipleri ve ne de fakirler ihtilâfa düşer¬ler. Bunun yolu da muhakkak ki zekât müessesesinin tam ve normal olarak işletilmesi, aynı zamanda âdil bir ücret sis¬teminin kurulması şeklinde tesbit edilebilir. Yoksa grev¬ler ve lokavtlarla netice elde etmek mümkün değildir.
Nitekim Türkiyemizde 1960 Anayasası ile tatbik edi-legelen grev ve lokavt müessesesi ihtilâfları azaltmamış, zayi olan iş günlerinin emek ve sermayenin kurtarılmasın* da bir çare olamamış, bilâkis memleketi maddî-manevî buhranlara sürüklemiştir.
Son neşredilen istitistiklere göre, on yıl içerisinde grevlerin en fazla olduğu yıl 1969'dur ki, tam 204.136 iş gününün zayi olmasına sebebiyet verilmiştir. İktisadî ba¬kımdan inkişaf etmek mecburiyetinde olan ve asla zengin sayılamıyan, müterakki sayılamıyan bir memlekette iş ih-tilâfiarı yüzünden 204.136 işgününün heba edilmesi asla küçümsenemez. Bunun üzerinde siyasî oyunlara girişmek, işçi - işveren ihtilâfını alabildiğine körüklemek suretiyle menfaat temin etmek isteyenler muhakkak ki vatan ve mil¬lete büyük darbeler indirmekte; hareketleri hak ve adalet duygulariyle bağdaşamamaktadır.



20

21

Ç I

Ç I Ğ
Üstelik fakir işçiler de işverenlere, patronlara hürmet¬kar olacaktır. Onların bu farîzeyi yerine getirmeleri ile fa¬kir işçilerimiz zengine devamlı saygı besleyecek ve ica¬bında onun servetinin bekçisi olmasını bilecektir. Bugün işçilerimiz doğrudan doğruya bu tahriklere kapılmıyor, iş¬çi - işveren münasebetleri, komünistlerin kışkırtmalarına rağmen, iyice gerilmiyorsa, bunun sebebini de işçilerimi¬zin dinî hislerinde aramak ve onların vicdanlarına yerleş¬miş bulunan Allah korkusunda görmek lâzımdır.
Sadece «Zekât farizesini» yerine getirmek suretiyle komünistleri mağlûp edecek kuvvette olan zenginler şunu bilmelidirler ki, sadece kendi ihmalleri ve bu farizeyi terk-etmeleri yüzünden işçiler istismar edilmekte, işyeri işgal¬leri cereyan etmektedir. Bu ihmal devam ederse, daha va¬him hadiseler olabilir ve zenginlerimiz hayatlarını dahi idâme edememek tehlikesi ile karşı karşıya gelebilirler.
Saat 12'yi göstermek üzeredir, uyanın ve davranın!
Türkiye'de işsizlik meselesi de bir türlü halledilemi¬yor. Sık sık gizli işsizlik, aşikar işsizlik mes'eleleri ortaya atılıyor herkes fikrini söylüyor; fakat hiç kimse hiç bîr İk¬tidar işsizliğe çare bulamıyor.
Ne anlaşılmaz şeymiş bu işsizlik.
Mes'ele arap saçına dönüyor, derken bir de öğrendik ki, erkeklerin yapması icab eden işlerin pek çoğunu Tür¬kiye'mizde kadınlar yapıyormuş ve böylece de İşsizlik mü¬him miktarda artış kaydediyormuş!
«Garpçılık» dedik, «ilericilik» dedik, «uygarlık» dedik, «devrimcilik» dedik; kadınları evlerinden dışarı çıkardık; sokaklara salıverdik; resmî dairelere dolduruverdik; çar¬şı-pazar işlerini onlara havale ettik. Ve bu hâle düştük.
Şimdi, «ekmek parası» diye Anadolu'nun genç, faal, kabiliyetli evlâdian gâvur memleketlerinin yolunu tutsun; diyar diyar gezsin; vatan hasreti, ev hasreti çeksin iş arastn!

Olur mu böyle şey?
Kadına «hürriyet veriyoruz diye, erkeğe zulüm etmek olur mu?»
Diğer taraftan:
Almanya'daki işçilerimizden menfî haberler geliyor. Kiralık ajanlar, kızıl militanlar burada faaliyetlerine fası-Jasız devam edip, işçilerimiz arasında komünizm propagan¬dası yapıyor, çeşitli ahlâksızlıkların meydana gelmesine se¬bep oluyor; onlan kadınla, içkiyle, kumarla uyuşturup anar¬şist yapmak istiyorlarmış. Zaman zaman bu faaliyetlere şahid olan işçilerimiz, mütemadiyen gazetelere mektuplar gönderiyorlar, sık sık çatışmalara sebep olan kızıl militan¬ların menfî hareketlerinin durdurulması için alâkalılardan tedbir alınmasını istiyorlar ve bu arada Din hizmetlilerine olan ihtiyaçtan bahsedip, İslâmiyeti öğretecek, yayacak, işçileri kızıl ideolojinin tesir ve telkininden kurtaracak ele¬manların bol miktarda Almanya'ya gönderilmesini taleb ediyorlar.
Hükümetimiz bir ara Almanya'ya imam ve hatibler gön¬dermeye başlamışti. Lâkin gidenlerin sayıları kâfi gelme¬diğinden ve arzu edilen faaliyeti yapacak, imkân ve şart¬lara sahih bulunmadıklarından, kızıl faaliyetleri önleyeme¬miş, işçilerimize kâfi derecede dinî bilgi verememişlerdir.
Durum hakikaten vahimdir. Kızıl faaliyet işçilerimiz arasında böylece devam eder ve önleyici tedbirler alınmaz¬sa, çok zararlı neticeler meydana gelebilir; ailelerinden kâ¬fi derecede dinî kültür alamamış, İsiâmî mes'eleleri iyice kavrıyamamış işçilerimiz kızıl militanların tesir ve telkin¬leriyle de birer anarşi unsuru haline gelebilirler. Bu ba¬kımdan Hükümetimiz derhal faaliyete geçmeli ve Alman¬ya'ya bol miktarda imam ve hatib göndererek, bunların iş¬çilerimiz arasında vazifelerini lâyıkiyle yapabilmeleri için de her türlü imkânlar temin edilmelidir. İşçilerimiz, dinî kültürlerinin kuvvetlenmesi ve gelişmesi nisbetinde boz-
23

22

Ç I Ğ
guncu hareketler karşısında mevcudiyetlerini muhafaza edebilir ve «yâd-eller» de garipliğin, terkedilmişliğin, kim¬sesizliğin ağır baskısiyle menfî istikametlere sürüklen-mekten kurtarılmış olurlar.
Dikkat edilirse Batı Almanya gibi zengin bir memle¬kette ve cepleri dolu işçilerimize yine komünizm propagan¬dası yapılabiliyor. Demek ki, komünizm maddi yoksulluğun olduğu kadar, belki ondan daha çok manevi yoksulluğun bir meyvesi ve ahlâksızlığın içtimai bir nizam haline gel¬mesidir.
Emek-sermaye mücadelesi Garbda doğmuştur. İşçi¬lerle işverenler arasındaki ihtilâf Garbda zuhur etmiştir; sendikacılık da Garbın malıdır. İşçilerin fert fert elde edi-femiyen haklarını patronlardan bir teşkilât vasıtasiyle ala¬bilmek; icab ettiği anda teşkilâtlanmış işçi kitlelerini gre¬ve götürerek sermaye sahihlerini zorlamak için kurulan sendikalar, garbhlaşma hareketine muvazi olarak bize de intikal etmiş ve nihayet 1961 Anayasası ile bu müessese resmî bir mahiyet almıştır.
Sendikacılığın teşekkül tarzı aslında iyi niyetlere is-tinad etmektedir. Ağır iş sahalarında ezilen, buna rağmen haklarını alamayan işçilerin bir «hak arama mekanizması» olarak sendika ne kadar faydalı ise; bu hakkın istismarı da o kadar zararlı olmaktadır. Esasen istismar hangi sa¬haya girerse girsin zararla neticeleneceği için, sendikacı¬lığın istismarı da çok cepheli zararlara yol açmaktadır. İş¬çi hakkı adına yapılan hareket, meselâ siyasî bir kisveye bürünürse, elbette ki işçinin bundan hissesi daima zarar olacaktır.
Esasen, «işçinin hakkını, alnının teri kurumadan ver¬meyi» emreden İslâm'ın ulvî düsturlarına yabancı kalın¬dığı içindir ki, materyalist iktisad sisteminin tabiî neticesi olan sendikacılık bir istismar vasıtası halinde bünyemize girmiş, içtimaî hayatımızı DİSK gibi teşekküllerle tehdide başlamıştır. Buna rağmen, çıkış yolları vardır:

Ç I Ğ
Evvelâ âdil bir ücret sistemine doğru gidilerek ezil¬mekte olan işçilerin hakları teminat altına alınabilir. Son¬ra da, ciddî müeyyidelerle işçi istismarı, sendikacılık is¬tismarı bertaraf edilebilir. Bunun için de kanun yapmak kâfi değildir. Kanunu tatbik edecek, yahut adafeti muhafa¬za için bütün himmet ve gayretini «hak» mefhumu üzerine teksif edecek bir imân ve ahlâk vasatı meydana getirmek ıcab etmektedir. Şunu da nazar-ı i'tibara almak lâzımdır ki İslâmî îmân ve ahlâkın hâkim olduğu devirlerde ve cemi¬yetlerde emek-sermaye çatışması, işçi-işveren kavgası ol_mamjştır. Ne zaman ki inanç zaafa uğramış, garbhlaşma hastalığı baş göstermiş, zengin ile fakir arasındaki mâne¬vi bağlar koparılıp atılmış, ezenler daha çok ezmeye, ezi¬lenler de daha çok ezilmeye mâruz kalmışlardır.
Öyleyse mes'elemizi karşılıklı haklar ve mükellefiyet¬ler noktasından ele alıp, yıkılan köprüleri yeniden yapmak, mânevi ölçüler içerisinde, maddî mes'eleleri de halletmek mevkiindeyiz. O zaman hem sendikacılık istismar ve anar¬şi mevzuu olmaktan kurtulur, hem de İşçi ve işveren hu¬zur ve emniyet içerisinde bulunur, neticede kavga biter.



24

25


SENDİKACILIK VE...
T
x URKİYE'DE sendikacılık faaliyetleri, sol oyunların çok
rahat oynandığı bir saha haline gelmiştir. «Sosyal adalet» sloganı ile ortaya çıkan bir kısım sömürücü mahlûklar, sen¬dikacılık yoluyla kendilerine büyük imkânlar temin etmek¬te; işverenin sömürgesini önlediği iddiasiyle işçi hakları¬nın müdafii rolüne girerek, sömürücülüğü bizzat yapmak¬tadırlar.
Meselâ; herhangi bir iş kolunda faaliyete geçirilen sendika, kendisine bağlı bütün işçilerden muntazam aidat¬lar toplamakta; arada sırada gidilen grevlerin dışında top¬ladığı aidatlardan elde edilen çok büyük meblâğları, çeşit¬li bahanelerle çar çur etmektedirler. Bir kısım sendika ida¬recileri, bu paralarla evvelâ kendilerine bol maaşlar bağ¬larken, çeşitli şahsi ve hususî masraflarını da bundan kar¬şılamakta; hususî otomobilleri, büyük fabrikatörlerin yazı-

Ç I Ğ
hanelerini gö Igede bırakan büroları, bayan sekreterleri ile tam bir «Komprador» hayatı yaşamaktadırlar. Makamlarını muhafaza içi**» akla-hayale gelmeyen manevralar çeviren bu adamlar, i şçi haklarını koruyorlarmış gibi davranışlarda bulunmakta, sık sık neticesiz hadiseler çıkarmakta ve grev tehdidi ile işlileri avutarak, kendilerinden daha İyi bir ida¬recinin bulunamıyacağı havasını uyandırmaya .azamî gay¬ret sarfetmel^tedirler.
DİSK, şüphesiz komünist bir teşekküldür. Bütün hedef ve maksadı memleketimizde anarşi çıkarmak ve kızıl bir ihtilâle zemin hazırlamaktır. Lâkin DİSK, bünyesinde top¬lanan işçilerimizin komünizmle solculukla uzaktan yakın¬dan alâkası yoktur. Kahir ekseriyeti komünizme, sosyaliz¬me düşmandır. Yüzde doksan sekizi namuslu, faziletli, va¬tanperver insanlardır.
Böyledir de, niçin son anarşi hadiselerinin içerisinde bulunmuş, tahribe, yağmaya, cinayete kadar yol almışlardır?
Akla gelecek ilk sual budur, bu suale verilecek ilk cevap da şudur:
Ortada ciddi bir tahrik vardır ve bu harekete iştirak eden işçilerimizin kahir ekseriyeti aldatılmışlardır. Hadi¬selerin cereyan tarzı da göstermiştir ki, yürüyüşe geçen, tahribe teşebbüs eden, polise, askere saldıran işçilerin ön safında yer alanlar, hakiki işçi değil, işçi kıyafetine bü-ründürülmüş, Üniversiteli kızıl militanlardır. Nitekim, ha¬len hastahanelerde yaralı olarak tedavi edilmekte bulunan¬ların pek çoğu talebedir ve aldıkları yaralar da göstermiş¬tir ki, daima bunlar taarruz hattında yer almışlardır.
İşçilerimiz, çeşitli sebeblerle gördükleri ihmal kar¬şısında, kendilerinin hak ve hukuklarını müdafaa edecek¬lerini söyleyen ve bu hususta parlak nutuklar çeken sol militanları samimi zannetmiş, gizli bir niyet ve maksad taşımadıklarını kabullenerek onların peşine düşmüştür. Hatta pek çoğunun, protesto etmek istedikleri yeni Sen-
27

26

Ç I Ğ
dikalar Kanun tasarısının mânâ ve mahiyetinden bile ha¬berleri yoktur. Onlar, güç - belâ elde edebildikleri hak ve hukuklarının yeni bir tasan ile ortadan kaldırılmak is¬tendiği zannına kapılmış bu yolda yapılan kesif propagan¬daya inanmış ve yollara dökülmüşlerdir. Nitekim ellerine aldîkları pan-kartlarda da Anayasaya saygıdan, hakdan-hu-kukdan bahsettikleri görülmüş «işçi-Ordu el-ele» diye dö¬viz taşıdıkları müşahede edilmiştir. Ancak kısa zamanda ne Anayasaya saygı kalmış, ne hak ve hukuk dinlenir ol¬muş, ne de ordu ile el-ele vermek iddiasındaki samimiyet isbat edilebilmiştir. Hareket o derece şuursuz bir hal al¬mıştır ki, doğrudan doğruya Anayasa çiğnenmiş, hak ve hürriyetler çiğnenmiş, elinde «işçi-Ordu el-ele» dövizini taşıyan işçilerin ordu mensuplarına saldırdıkları görül¬müştür.
Böylece kat'iyyen anlaşılmıştır ki, masum işçilerimiz kızılların oyununa getirilmiş, DİSK şeflerinin karanlık emel¬lerine âlet edilmek istenmiştir.
Nitekim aynı oyunun Ankara Sanayi bölgesinde de oy¬nandığı görülmüştür. İşçi kıyafetine girmiş Üniversiteli kı¬zıl militanlardan bir kısmı Ankara'da Sanayi Bölgesine gi¬derek burada işçileri mukavemete, fiilî durum meydana ge¬tirmeye ve yürüyüşe davet etmişler; lâkin işçilerimizden muvafakat yerine red cevabı almışlar, üstelik bir hayli de dayak yemişlerdir. Çünkü, Ankara'daki işçiler onların ha¬kiki mahiyetlerini anlamış, oyunlarının gerçek yüzünü gö¬rebilmiş ve hiç tereddüt etmeden karşılarına çıkmıştır, istanbul'daki İşçilerimiz ise, sûret-i hakdan görünen kızıl¬ların gizli maksadını keşfedememiş, onları işçi haklarının müdafii zannetmişlerdir .Bu bakımdan da söylediklerinin doğruluğuna inanıp, peşlerinden sokaklara dökülmüşlerdir.
Şuna samimiyetle inanıyoruz ki, mayası İslâmiyetîe yoğrulmuş bulunan Türk işçisi, hiç bir zaman ve mekân¬da komünist ve sosyalist olmamıştır, olmasına da imkân

Ç I Ğ
yoktur. Kızılların arkasından bilerek hiç bir zaman gitme¬miştir, gitmesine de imkân yoktur. Hiç bir komünisti din¬lememiştir, dinlemesine de imkân yoktur. Çoğu defa aç kalmış, bağrına taş basmış, türlü meşakkat ve ızdıraplara göğüs germiş, acıları sinesine çekmiş, fakat komünizm, sos¬yalizm adına kendisine verilen hiç bir şeyi kabul etmemiş¬tir; bugün olduğu gibi, yarın da etmiyecektir. Yeter ki ona, hadiselerin içyüzünü gösterebilelim ve yeter ki ona dost ve düşmanını tanıtmış olalım.
İşçilerimiz çok iyi biliyorlar ki, sosyalizmde, komü¬nizmde işçinin hak ve hukuku diye bir mes'ele yoktur. Bu¬nu bildikleri için de seçimlerde komünistlere asla rey ver¬memişlerdir. En zengin ve sosyetik muhitlerden kızıllar le¬hine elde edilen büyük reylerden işçi muhitlerinde eser görülmemiştir. Bu da, onların komünizme, sosyalizme ne kadar düşman, ne derece samimi hasım olduklarını isbata kâfidir.
Burada mes'uliyet münevvere düşmektedir. Derd-i ma¬işetin tazyikiyle fikrî cereyanları, anarşist grublann gizli faaliyetlerini takib edemiyen ve bu hususta bir hükme va¬ramayan İşçilerimizi münevverlerimiz aydınlatmalı, ikaz et¬meli ve onlara dost ve düşmanı iyice tanıttırmalılar ki, fırsatçılar ve İstismarcılar bu tarz oyunlara onları âlet et¬me imkânı bulamasıniar.
Münevver bunu yaptığı gün, işçilerimiz uyanacak, sos-yalist-komünist sendikacıya rey değil, dayak atacaktır. An¬kara'da olduğu gibi...
Esasen mesele hakikatin ortaya konulması, cehaletin izâle edilmesi ve Hakk'ın müdafaasının yapılmasıdır. Bu yo¬la girildiği gün, hem haksızlıkların ortadan kalktığı görüle¬cek ve hem de işçi istismarı diye bir şey kalmıyacaktır. Vatanını ve milletini sevenleri vazifeye davet ediyoruz!
Sendika faaliyetleri «Sol»a bir hayli ümit veriyordu. Grev Kanununun Anayasa hükmü olarak kabul edilmesiyle.



28

29

Ç I G
artık memleketimizde iktisadî hayatı felce uğratmanın mümkün olabileceği; böylece de devamlı bir huzursuzluk meydana getirileceği vehmi içerisinde idiler. Her yeni ku¬rulan sendikayı, gizli maksatlarına hizmet edecek bir hüc¬re teşkilâtı olarak görüyor ve alkışlıyorlardı. Fakat solcu¬lar, kısa zamanda sukut-u hayale uğradılar; arzularına nail olamadılar.
Bugün kısaca (disk) diye anılan «Devrimci İşçi Sen¬dikaları Konfederasyonu» ile Türk-İş'in karşısına çıkan sol¬cuların muvaffak olamamasına tek âmil, şüphesiz ki Türk işçisinin manevî duyguları olmuştur. Her şeyi mîde ile ir-tibatlandıran ve insanın dimağını işkembesine bağiıyan sol, burada kelimenin tam mânâslyle yanılmış; vaad edilen maddî menfaatlarla, yahut lüks bir konfor içerisinde geçe¬cek bir hayat garantisi ile işçilerimizin satın alınamıyacak-lannı çok yakından müşahede etmiştir. Aslında geniş işçi kütleleri kuvvetli bir din kültüründen mahrumdur ve İslâmi-yeti günlük hayatlariyle, alâkalı cepheleriyle olsun öğren¬memiş durumdadırlar. Lâkin, onların imân ve itikadları yi¬ne de kurulan tuzakları hissetmiş, kendilerini sol'a yem ol¬maktan kurtarmıştır.
Bilindiği gibi komünizm, hükümran olduğu memleket¬lerde işçi ve köylü sınıfı üzerinde yükselmiş, neticede de bu iki sınıfı da ezmiştir. Mevcut idarelerin çeşitli hataları ve büyük açık vermeleri, kızılların yegâne istinadgâhı ol¬muş; kandırılan işçi ve köylüler «sosyal adalet» teranele-riyle kanun ve nizamların üzerine yürüyüp komünist ağa-ba-balarını başa geçirmişlerdir. Bizde de bu yol denenmek is¬tenmiş; fakat akim kalmıştır. Birçok imkânlardan mahrum olan köylü ve işçilerimiz imânına istinad ederek kızılların bütün plânlarını alt-üst etmişlerdir. Köylülerden ümidlerini kestikleri için de, bugün bütün kuvvetleryile işçilerimiz üze¬rinde durmakta, onların alın terlerini sömürmek istemek¬tedirler.
Komünizmle mücadele edecek olanlar bu hususu ga-

Ç I Ğ
yet iyi bilip, ona göre davranmak ve mânevi eğitimi ilk plânda ele almak mecburiyetindedirler.
İşçilerimizin hak ve hukukunu müdafaa ettikleri iddia-siyle teşekkül eden Sendikalarımızın pek çoğu kuruluş ga¬ye ve maksadını tecâvüz ederek, şahsî veya siyasî İstismar kaynağı olmuşlardır. Bilhassa Sendikalar Kanununda bıra¬kılmış olan sayısız boşluktan istifade eden bir kısım men¬faat zümresi, işçilerimizin sırtından geçinmek yollarına başvurmuş ve âdeta birer «Sendika ağası» olarak cemiye¬tin karşısına çıkmışlardır.
Bir iş kolunda bir çok sendikanın kurulmasına imkân ve fırsat veren kanun, bu zafiyetiyle çeşitli grupları müs¬takil sendikalar kurmaya zorlamış, neticede işçiye daha fazia yaranıp, daha büyük haklar elde edebileceğini ileri sürmek suretiyle taraftar toplama uğruna, bîr çok gayri kanunî fiillerin meydana çıkmasına yol açılmıştır. Bunun en bariz örneğini şüphesiz DİSK isimli solcu sendikalar konfederasyonu vermiştir. Kızıllıklarını «işçi haklarını daha iyi bir şekilde temin etme» iddiasiyle kapatmaya kalkışa bu konfederasyon, işçi işveren münasebetlerini çığırından çıkarmış ve servet düşmanlığını tahkir etmeyi böylece mu tasavver kızıl ihtilâlin zeminini hazırlamayı kendisine gaye edinmiştir.
Sendikacılık, hak ve hukuku muhafaza prensibinin dı¬şına çıkarıldığı için de, bir takım muvazaalara yol açmış, işverenle sendikacı arasında gizli pazarlıklar yapıla-gelmiş-tir. Meselâ bir sendika ağası, işverenle anlaşmak suretiy¬le, ağalığının devam ve idamesi bakımından işçileri aldat¬ma yoluna girmiş, hasım sendika mensublarına işveren va-sıtasiyle baskı yaptırmaya başlamış, böylece de işçi-işve-ren mücadelesi, bir anda hasım sendikalar mücadelesi ha^ line gelmiştir. Buna, sendikaların işçi maaşlarından kesi¬len paralarla lüks ve konfor içerisine gömülmesi de ilâve edilince, işçi hakları korunacak yerde yenmiştir. Aynı za-



30

31

Ç I Ğ
manda sendikacılık tehdit vasıtası olarak da kullanılmıştır. En şirreti, en ağır basanı olmuş, işyerleri şartlarına uyma¬yan teklif ve taleplerle işveren ağır mükellefiyet altına so¬kulunca, yeni zamlar, yeni fiyat artışları boy boy ortaya çıkmış ve hayat pahalılığına yol açılmıştır.
Bugünkü sendikacılık sistemi, cemiyetimize sayılma¬yacak kadar zararlar vermiştir. Nasıl ki 1961 Anayasa sis¬temi rejim buhranını tahrik etmiş, mesuliyetsiz müessese¬lerle devletin mevcudiyetini tehlikeye düşürmüşse 1961 anayasasından sonra ortaya çıkan sendikalar kanunu da, hem işçileri, hem işverenleri, sendika ağalarının ihtirası uğruna müşkül mevkide bırakmıştır.
Bu bakımdan Sendikalar Kanununu yeniden ele almak, hatalı taraflarını, tatbikatta meydana gelen noksanlıkları izâle etmek artık zaruret haline gelmiştir. Bilhassa hasım sendikalar mücadelesine, muvazaa usulü sendika teşekkü¬lüne mani olmak, işçilerimizi tam demokratik usullerle tek sendika içerisinde toplamak ve nihayet gayesinden sapıtan sendikalara karşı müessir tedbirler almak devletin ve mil¬letin selâmeti bakımından ifâsı zarurî bir vecîbe olmuştur. Herhangi bir kanun veya karar beğenilmeyebilir, tas-vib edilmeyebilir, alâkalı şahıs veya zümrelerin menfaat¬lerini ihlâl etmiş olması dolayısiyle, yahut da Anayasaya aykırı bulunması sebebiyle tenkidlere hedef yapılabilir. Herkesin bu noktada hak ve hürriyetleri vardır. Düşünce ve kanaatlerini gazete çıkarmak, basın toplantıları yap¬mak, beyanname neşretmek, yürüyüş tertib etmek ve mi¬ting yapmak şeklinde herkes ortaya koyabilir. Muayyen for¬malitelerin ikmâli, yahut muayyen izinlerin istihsâli sure¬tiyle insanî ve medeni yollardan hak arama daima mümkün olduğu gibi, Türkiyemizde de bu husus Anayasa teminatı altına alınmıştır.
Ancak, sadece Türkiye kanunları değil, hiçbir memle¬ketin kanunları herhangi bir fikri, bir hareketi veya bir ka-
32

nun tasarısını protesto için zora başvurmayı, tahribe, yağ¬maya, cinayete tevessül etmeyi mazur ve meşru göster¬memiştir. Dünyanın en medenî ve hür memleketlerinden tutunuz da, en müstebîd memleketlerine, hatta komünist memleketlere ve hatta yamyamlar ülkesine kadar hiçbir yerde devlet idaresi grup veya zümrelerin tahribe, taarru¬za, cinayete isyana kalkışmasını mazur görmemiş, affet¬memiş mesullerine karşı müsamahalı davranmamıştır.
Hak aramanın muayyen yollan vardır; herhangi bir ha¬diseyi protesto etmenin muayyen usûl vs şekilleri vardır; bunları kâfi görmeyip işi kaba kuvvete dökenler, zor kul¬lananlar, tahribe teşebbüs edenler ve hatta cinayet işle¬yenler hiçbir şekil ve surette haklı görülmemiş ve mazur sayılmamışlardır.
Bu bakımdan İstanbul ve İzmit'te Örfî idare ilânına se¬bep olan tahrip ve cinayet hadiselerinin mazur görülmesi¬ne, müsamaha ile karşılanmasına, taraflara hak verilmesi¬ne ve alkış tutulmasına İmkân yoktur.
Ortada, Hükümetin Meclise sevk ettiği yeni bir Sen¬dikalar kanun tasarısı mı vardır ve bu tasarı bugünkü işçi haklarını tahdit altına mı alacaktır, işçiyi zulme mâruz mu bırakacaktır? Hatalı ve noksan tarafları alabildiğine tenkid edilebilir ve buna karşı gösterilen infial haklı sayılabilir. Lâkin, iş protesto adı altında isyan şeklini alırsa, tahrip ve tecâvüz şeklini alırsa ve hele cinayet irtikâb etmek şeklini alırsa, asla mazur sayılamiyaeağı gibi, mes'ulîeri de katiy-yen affedilemez.
Bir hadiseyi protesto için miüî servet demek olan bîr fabrikanın tahrib edilmesi ne demektir? Polis karakolları¬nın, kaymakamlık binalarının, dükkânların, evlerin, polis otomobillerinin tahrip edilmesi ne demektir? Polise, de¬mir sopalarla, molotof kokteylleriyle, taşlarla, bombalarla hOcum edilmesi ne demektir? Askerîn karşısına çıkılması, Mehmetçiğin üzerine hücum edilmesi ne demektir? Ve ni-
33



Ç 1 Ğ
hayet masum insanların öldürülmesi, kan akıtılması ne de¬mektir? Kim, hangi vicdan, hangi akıl, hangi iz'an bunu ka¬bul edebilir ve buna cevaz verebilir?
Ortada vatan ve milletin malı vardır. Ona kasdetmek ihanet değil de, cinayet değil de nedir? Bunun işçi hakkıy-İe ve hukukiyle ne alâkası olabilir?
Demek oluyor ki, maksad bam-başkadır. Bir kanun ta¬sarısını protesto bahanedir. Ortada son derece ağır bir tahrik vardır ve bunu da bilfiil «Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu» isimli, kızı! teşekkül organize etmekte¬dir. «Devrimci», yani «İhtilâlci» sıfatını isminin başına ge¬tiren bir teşekkülün organize ettiği bir tahrik hareketi, işçi hakîariyle uzaktan yakından alâkalı değildir; doğrudan doğ¬ruya komünizm hesabına, kızıl ihtilâl hesabına tezgâhlan¬mıştır. Nitekim, Sendikalar kanununu protesto maksadını taşıyan bir harekette, sendika ve sendikacılıktan değil, iş¬çi ve işveren münasebetlerinden değil, «Bağımsız Türkİ-ye»den, «Kahrolsun Amerika..»dan bahsedilmiş, Hüküme¬tin çekilmesi, başvekilin İstifa etmesi istenmiştir.
Türkiye bağımsızlasacak, Amerika kahrolacak, Hükü¬met çekilecek ve başvekil istifa edecek de işçi meseleleri topyekûn hallolmuş olacak mt? Bunu kimsenin düşündüğü yoktur. Ortada rahatlıkla istismar edilebilecek bir mesele vardır, mağdur bulunan işçiler vardır, tansiyon yüksektir, bundan istifade edilmeli ve kızıl ihtilâle doğru masum in¬sanlar malzeme olarak kullanılmalıdır. DİSK'in yaptiğı bu dur! Memleketi anarşi içerisine boğmak için, bir kısım kı¬zıl m-Ütanlara işçi kıyafeti giydirmiş ve kalabalığın önüne sürmüştür. Onlar ne yapmışsa, diğerleri de şuursuzca tak-lid etmiştir.
Yakmışlar, yıkmışlar, cinayet işlemişler, vatan ve mil¬leti milyonlarca liralık maddi ve manevî zarara sokmuşlar ve sonunda da iki Şehrimizi Örfi İdare rejimi altında bulun¬maya icbar etmişlerdir. Ellerine geçen nedir? Memleketin

Ç I Ğ
mahvolan mili? serveti, sönen ocaklar geride kalan bîr kı¬sım dullar ve yetimlerin kanlı gözyaşları.. Masum bir poli¬sin, bir işçinin, bir esnafın cesetleri üzerinde DİSK İsimli kızıl teşekkül işçi hakkı arıyacakttr da, memlekette «Sos¬yal Adalet» tahakkuk etmiş olacaktır. Öyie mi?
Kimi kandırabilirler, kimi inandırabilirler?
Nitekim, hadiselerin henüz cinayete kadar varmadığı bir zamanda, DİSK isimli kızıi teşekkülün tahrik ettiği ka¬labalığın önüne bir Türk Generali Üniforması ile çıkmış ve •onlara nasihatte bulunmuştur.
«— Sizin derdiniz bizim derdimizdir. Bu memleket ça¬pulcu memleketi değildir. Memlekette her şey alt-üst oldu. Bizi seviyorsanız işinizin başına dönün, Anayasanın istek¬leri tamamıyla yapılacaktır. Askerle karşı karşıya gelme¬yin, karşımıza çıkmayın.»
Gözleri o kadar dönmüştür ki, muhterem Tümgenera¬lin bu İhtan da dinlenilmemiş ve millet malının tahrib edil¬mesine mâni olmak İsteyen Ordu mensuplarının üzerine yürüyenler olmuş, tas atanlar, demir sopalarla askerlere hücum edenler görülmüş, silahlı azgın solcular üzerlerin¬de taşıdıkları tabancalarını ateşlemekte bile bir mahzur görmemişlerdir. Neticede bilanço üç Ölü, yüzlerce yaralı, milyonlarca liralık zararla kapanmıştır.
İşte sol ve solculuk budur ve işte devrimcilik budur!
İstedikleri yegane şey anarşidir. Kanuna, nizama kar¬şıdırlar, orduya karşıdırlar, polise karşıdırlar, disiplin, ita¬at ifade eden her şeye karşıdırlar. Onları, kızıl ihtilâle gö¬türecek en müsait vasat anarşidir. Her ne pahasına olursa olsun anarşiyi devam ettirmek gayretindedirler. Bu kanla hadiseleri, faciaları hazırlayan, tertio eden sahneye koyan ve nihayet bas rolünü oynayan DİSK için yegane yol ve hedef budur. Diske tâbi olsun olmasın, bağlı bulunsun, bu¬lunmasın, bütün solcular da aynı yolun yolcusuduHar, Üni¬versitelerimizi harp mevdanı haline getiren sol hareketler de buna bir başka delildir.



34

35

Ç I Ğ
Bütün bunlar gösteriyor ki meselenin artık hafife al-nır tarafı kalmamıştır. Huzur ve sükûn için, emniyet ve asayiş için, vatanın saadet ve selameti için Türkiye'de sol faaliyetlerin kökünü kurutmak, fesad ocaklarını başlarına yıkmak ve kızıl baykuşları susturmak zaruret haline gel¬miştir. Bu nasıl ve ne şekilde yapılacaksa bir an evve! ya¬pılmalıdır. Aksi halde istikbalimiz tehlikededir.
Millî dertlerimizin reçetesi yazılırken şunları da kay¬detmeliyiz:
Vergi ihdası cihetine gidilmeksizin bütçe açığını ka¬patmanın ve memleketi devam edegelen iktisadi buhran¬lardan kurtarmanın yollarını aramalıyız. Bu yolları şu şe¬kilde hülâsa edebiliriz:
İ — Her türlü lüks ve israf önlenmeli,
2 — Bürokrasiye son verilmeli,
3 — Fiatlar kontrol altında bulundurulmalı,
4 — Âdil ücret sistemine gidilmeli,
5 — Rüşvet, iltimas bertaraf edilmeli.


İKTİSADİ NOKTALAR
K
-ABUL etmek lâzımdır ki. Devlet çarks, büyük İsraflar içerisinde dönmektedir. Lüks, vazgeçilmez bir unsur haline gelmiştir, fakir milletimizin bütün gelir kaynaklarını deh¬şetli bir şekilde tahrib etmektedir. Evvelâ devlet daireİe-rînden başlanmak suretiyle, cemiyet hayatımızın her saha¬sında misalleri milyonları bulan israfın, lüksün önüne ge¬çilmesi, Devlet bütçesini milyarlarca liralık menfaatlere kavuşturabileceği gibi; paranın olduğu kadar zaman isra¬fının önüne geçilmesi de, yüzüstü bırakılan işlerin ve rnua-melerin kısa zamanda ikmâlini netice verecektir. Sırf bu mevzudaki ciddi, samimi, müsamahasız icraatlar, Devlet bütçesinin her yıl milyonlarla İfadesini bulan bütün açıkla¬rını kapatacak ve yeni vergi kaynaklan arama ihtiyacı hiç bir zaman hissedilmeyecektir.
Bürokrasi, yani kırtasiyecilik, devlet çarkını yıpratan



36

37

Ç I Ğ
en büyük hastalıklardan birisidir. İktidarın her defasında mücadele edeceğini bildirdiği ve fakat bir türlü başlıyama-dığı bürokrasi, o derece korkunç bir iktisadî düşmanımızdır ki, sözle izahı bile mümkün değildir. Basit bir misalle me¬seleye ışık tutmaya çalışırsak, şu şekilde ifade edebiliriz: Devlet herhangi bir meseleden dolayı, herhangi bir müesseseden yahut vatandaştan alacağı 150 kuruşluk ver¬gisi için çoğu defa 150 liralık masraf yapmaktadır. Buna bir de, bu alacağın tahsilinde sarfedılen zamanı, mesai ücre¬tini, vatandaşın devlet dairelerinin kapısında bekletilmek¬ten doğan zararını ilâve edersek, rakam büsbütün kabarır ve son derece mübalâğalı bir hal alır. Günlük hayatımızın her safhasında karşılaştığımız bu bürokrasi felâketini Ön¬lemek hiçbir tedbire ihtiyaç hissettirmeksizin bütçe açığı¬nı kapatmaya kâfi gelecektir. Açığın kapatılması ile birlik¬te devletin kân da o nisbette artmış olacaktır.
Fiyatların kontrol altında bulundurulması ve bilhassa zarurî ihtiyaç maddelerindeki anormal artışların bertaraf edilmesi de, devleti dolayısiyle kâra götürecektir. Evvela gayri meşru kazançlar önlenecek, saniyen memur ve işçi, hayat pahalılığı sebebiyle maaşına veya ücretine zam ya¬pılması ihtiyacını duymayacak; salisen grev ve lokavtların önü alınacak ve böylece emniyet esasına istinad edsn alış-veriş piyasaya huzur ve sükûn getirecektir. Zamlardan, grevlerden, lokavtlardan devletin hissesine düşen milyon¬larca liralık zararın ortadan kalkması ite de bütçe açığı zail olacaktır.
Âdil ücret sistemine gidilmesi ise, hem işçiyi ve hem de memuru huzura kavuşturacak, herkes kabiliyeti nisbe-tinde maaş alacak, kin ve hased damarlarının kabarması, işin birbirine havale edilmesi, muamelelerin sürüncemede
38

Ç I Ğ
bırakılması; devlet dairelerinde memurların, işyerlerinde işçilerin gününü gün etme hastalığının sona ermesi vasıta¬lı yollardan devlet bütçesine tesir edecek, —keza— açık¬lar kapatılmış olacaktır.
m
Rüşvet ve iltimasın bertaraf edilmesi ise, başlı başına büyük bir iktisadî ihya hareketi olacaktır. Bugün rüşvet ve iltimas yüzünden devlet bütçesinin milyarlarca liralık za¬rara düçâr olduğunu söylemek asla mübalâğa sayılmama¬lıdır. Hiçbir devlet dairesinde rüşvetsiz iş yapılmadığı, hak¬lının hakkını alamadığı, en normal muamelelerde bile rüş¬vet olmadan işlerin yürümediği umumî bir kanaat halinde¬dir. Bundan herkes mutazarrırdır. Şu yukarıda sıraladığı¬mızdan sadece rüşvet ve iltiması önleyebilsek, devlet kurtulacak, vatandaş kurtulacak, İktisadî istikrar avdet edecektir.
Ve bütün bunların kaynağını da, din duygusunun, Al¬lah korkusunun teşkil ettiğini söylemek asla yadırganma¬malıdır. Lüks ve israfı Allah'dan korkanlar önler; bürokrasi faciasının ızdırabını Allah'dan korkanlar duyar; fiatiardaki anormal düşüş ve yükselişlerin izâlesini Allah'dan korkan¬lar yapar; âdil ücret sistemi içerisinde haklıya hakkinin verilmesini Altahdan korkanlar yerine getirir; rüşvet ve il¬timasa Allah'dan korkanlar iltifat etmez. Bunun içindir ki, her şeyin başsnı din duygusu ve Allah korkusu teşkil eder ki, devletimizin en büyük zaafı, en büyük noksanı budur.
Allah korkusu derken, «filân hacı, falan hoca şunu yap¬tı, bunu etti» diye karşı çıkanlara, itiraz edenlere de deriz ki, Allah korkusu, din duygusu hacıya, hocaya münhassr değildir. O, herkese şâmildir. Kimde kâmil imân varsa, din hissi ruhunda ve kalbinde yer etmişse hacı da hoca da olmasa insanî vecibelerini noksansız bir şekilde yerine ge¬tirir; rüşvetten, iltimastan, lüks ve israfdan, adaletsiz üc-
39

ç i G
ret sisteminden, bürokrasiden şiddetle kaçınır. Dini hacı¬ya, hocaya inhisar ettirdiğimiz ve «onlar düşünsün, bize ne» dediğimiz için iktisadî felâketler içine düştük. Manevi¬yattan anlamayanlara, mânevi felâketleri izah mümkün ola-mıyacağı için, her şeyi maddede arıyanların, akılları gözle¬rine inmiş olanların nazarlarına bu iktisadî faciaları veriyor ve başka bir kurtuluş yolunun olmadığını bu vesile ile bir defa daha ortaya koyuyoruz.
Evet, yarım ^aşırdır;_ devlet, olarak dine karşı savaş aç¬tık, din hissini, Allah korkusunu yıkmaya çalıştık. Hâkimi¬yeti Ailah'dan alıp millete verdiğimizi ilân edip durduk, ne¬ticede devletimiz inkişaf edebildi mi, kalkınabildik mi, me¬denî milletler seviyesine ulaştık mı? Hiç birisini yapama¬dığımız gibi, bütçemizi bile «denk» hale getiremedik de, açıklarımızı kapatmak için yeni yeni vergi kaynakları arayıp bulmak için çırpınıp durduk. Şimdi de Maliye Vekâleti, bu maddeci zihniyet içerisinde iğneden ipliğe kadar herşeye zam yapmak ihtiyacını hissetti. Milleti din hissinden, Allah korkusundan uzaklaştırmak suretiyle kalkınacaklarına, me-denileşeceklerine inananlar, yahut inanır görünenler bir de¬fa daha mağlup oldular. Lâkin zararı onlardan çok millet çekiyor. İktisadî buhranların here ü mercinden onlardan çok millet huzursuz oluyor.
İktisadî İnkişafımızın bile dine sarılmaktan, Allah kor¬kusunu kalplere yerleştirmekten, İmân duygusunu vicdan¬lara hâkim kılmaktan başka bir yolla temin edilebileceği¬ne inananların kalmadığı bir vasattayız. Tek-tük ortaya çı¬kıp «gerici!ik»ten dem vuranlar bile kalbden bizi te'yid ediyorlar amma, zahirde mağlûbiyetlerini kabul etmemek için çırpınıp duruyorlar. Onları da Hükümetin, kendisini ih¬dasa mecbur bildiği vergilerin ağır yükü altında ezilmeye terk ederiz, oiur biter!
Türkiye ile Müslüman Arap Memleketleri arasında ti¬cari münasebetlerin tesisi için yakın bir zamanda çalışma¬lara başlandı. Yıllardan beri ihmâl edilen ve bilhassa harî-

Ç I Ğ
cî politikamızın çok hatalı bir istikamette seyretmesi yü¬zünden bir türlü kuvveden fiile çıkarılamayan bu mesele üzerinde sıksik konuşmaların yapıldığını, çeşitli görüşle¬rin öne sürüldüğünü müşahede ediyoruz. Bir ara, Avrupa Ortak Pazarına mukabil, İslâm Ortak Pazarının meydana ge¬tirilmesi hususunda Mecliste dikkate şâyân tekliflerin ser-dedildiğini de duyduk. Ancak bu fikir üzerinde resmî ma¬kamlar kâfi derecede durmadıkları gibi, meselenin müna¬kaşasına zemin hazırlamadılar. Böylece teklifin üzerine ya¬tılmış oldu .
Bu arada dikkate şâyân bir hadise cereyan etti: İzmir Müftüsü, Hac dönüşünde gazetelere bîr beyanat vererek, Arap memleketlerinin Türkiye için iyi bir pazar olduğunu belirtti; bununla beraber. Demirperde gerisi mem¬leketlerinin Suudî Arabistan toprakları üzerinde kendi ma¬mullerini «Türk Malı» damgasıyle sattıklarını ve halkın da bu mallara, sırf «Türk Malı» damgası bulunması dolayısiy-le büyük rağbet gösterdiğini ifâde etti.
Kayda değer diğer mühim bir hâdise de, Ege Bölgesi Sanayi Odası İkinci Başkanının Arap memleketleriyle tica¬rî münasebetlerin artırılması hususunda çalışmalara baş¬landığını ve Türk Arap Ticaret Odasının kurulması için te¬şebbüse geçildiğini belirtmesi oldu.
Hakikaten Arap Memleketleri, Türkiye için asla ihmâl edilmiyecek bir pazardır; bu pazarın kullanılmamış olması da Türkiyemiz için gerçekten büyük bir kayipdır. Ancak, burada kaybımızın milyarlarla ifâde edilebilecek rakam de¬ğeri üzerinde durmayı lüzumsuz addederek, yapılacak iş¬leri ele almak lâzım geldiğini belirtiyoruz. Zira kaybedilen artık bir daha geri gelmiyecektir, dolayısiyle lüzumsuz mü¬nakaşalarla vakit kaybetmek gibi yeni zararlara yol açıla¬caktır. O halde, geçmişe değil, geleceğe bakmak; bu arada geçmişteki hataların tekerrür etmemesi için de, onları dai¬ma göz önünde bulundurmak lâzımdır.

41

ÇIĞ
Vâkıâ odur ki; hiç bir Müslüman Arap Memleketi, ge¬rek sanayide ve gerekse ziraatte Türkiye kadar inkişâf et¬memiştir. Esasen inkişâf edememiş olmasının tabii sebep¬leri vardır: Toprağı Türkiye kadar ziraate elverişli değildir; sanayileşme hareketi, müstemlekecilik oyunlarıyle çok geç başlamış ve hiçbir zaman millî gelir bakımından bir de¬ğer ifade etmemiştir. Buna rağmen, bir çoklarının bizden zengin olması, devlet bütçelerinin nüfus nisbetine göre bizden çok üstün bulunması, topraklarından çıkan petroüe izah edilebilir ki, bu da hiç bir zaman bize olan ihtiyacını bertaraf edemez. Sadece ziraati, sadece hayvancığı ele alırsak, Arap memleketlerinin Türk mamullerine olan ihti¬yacı kendiliğinden meydana çıkar. Pek çok Avrupa mem¬leketinin bizden satın aldığı sebze ve meyveleri, et, yağ ve peyniri kendi mamulleri imiş gibi Arap memleketlerine sattıkları ve karşılığında petrol alıp, büyük ihtiyaçlarını karşıladıkları bilinen bir hakikattir. Türkiye'den Fransa, İtalya, yahut Almanya voliyle Arap memleketlerine giden toprak ve hayvan mahsullerinin, bu vasıtalar aradan çıka¬rılmak suretiyle şevkini düşünmek bile kazancımızın aza¬metini hatırlatmaya kâfidir. Nitekim son zamanlarda baş¬layan Kuveyt'e et ihracı bizim için büyük bir döviz kaynağı olmuştur.
Bugün bir kriz içinde bulunduğu bildirilen tekstil sa¬nayiimizin de bu pazarlarda büyük şansı vardır. Meselâ ha¬lıcılık.. Türkiyemiz için öylesine mühim bir döviz kaynağı¬dır kif Müslüman Arap Memleketlerinde bu sahada hazır pazarlar bizi beklemektedir .Avrupa yoiiyle Arap Memle¬ketlerine gitmekte olan İsparta, yahut Kayseri halılarının, bu aracıların bertaraf edilmesiyle sevkı, hem Türkiye ha-lıcılığınin inkişafına yol açacak, hem de döviz kaynakları¬mızın çok büyük miktarda gelişmesine vasıta olacaktır. Hayvancılıkta, ziraatte, sanayide bizim için hemde çok kârlı pazar olan Arap Memeleketlenni unutmak, onlara sırt çe¬virmek akıl kârı değildir.
42

Ç I Ğ
Yıllar yılı varımızı yoğumuzu heba ettiğimiz Garb hay¬ranlığından kendimizi kurtarıp, yüzümüzü Asya'ya çevirir¬sek kendimizi bir anda maddî ve manevî İnkişafların içeri¬sinde bulmuş oluruz. Çünkü Müslüman Arap Memleketle¬ri, hem onları hem de bizi yabancılara el açtırmiyacak, muhtaç bıraktırmayacak kadar zengin bir hazır pazar hük¬mündedir.
İslâm Ortak Pazarının tahakkukunu bunun İçin arzu et¬mekte ve bu pazara ilk adımı teşkil edecek olan Türk-Arap Ticaret Odaları kurulmasını da mesud bir hadise ve isa¬betli bir teşebbüs olarak alkışlamaktayız.
Bütçe açığını yeni vergi ihdası yoluna giderek kapat¬mak muvakkat bir tedbirdir, devamlılık vasfı yoktur. Çıka¬rılacak olan kanunlarla, yahut Hükümet kararnâmeleriyle ihdas edilen vergiler, bir kaç yıllık bir bütçe açığını kapa¬tabilecek karakterde olsa da, bu vergi kaynaklarının ilâ-ni-haye derde deva olamayacağı mevcut iktisadi sistem içe¬risinde zaruri bir neticedir. Zira vergi ihdası, piyasaya doğrudan doğruya tesir edecek ve fiyat artışları birbirini kovafıyacaktır. Fiyatların artması geçim şartlarını zorla¬yacak yeni ücret ayarlaması yoluna gidilecektir, Yeni ücret ayarlaması, Maliyeyi yeni açıklarla başbaşa bırakacak, «Denk bütçe» hayali bir türlü tahakkuk edemiyecek; Hükü¬metler hep muvakkat tedbirlerle meseleleri halletmek iste¬diklerinden, yeniden ikinci bir vergi ihdası yoluna gide¬cek, böylece da Devlet bir fasit daire içerisinde dönüp duracaktır.
Aynı zamanda yüksek vergi nisbetleri, ticaret erbabı¬nı ticarî meşgalesinden usandıracak, yeni Personel Kanu¬nu ile maaşlardaki büyük artışlarla halkı memur tabakası¬na gıpta edecek bir halet-ı ruhiye içerisine sürükiiyecek ve Şeflik devirlerinde olduğu gibi, «imtiyazlı sınıf» oiarak ortaya çikacak olan memuriyetin talihleri de o nisbette ar¬tacaktır. Bilhassa küçük esnaf ve sanatkârlar, iş sahaların-
43

Ç 1 Ğ
da gelişip inkişaf etmenin yol ve çârelerini aramak yerine devlet kapısında bir masa kapmak için resmî dairelerin eşiklerini aşındıracak, ortada yine büyük rüşvetler döne¬cektir. Memuriyetin açık arttırmaya çıkarıldığı bir vasatta da iktisadî istikrardan, huzurdan bahsetmek hayal olacaktır.
Halbuki devlet, «imtiyazlı sınıflar» meydana getirme¬mekle mükelleftir. Gıpta damarlarını tahrik etmemek, va¬tandaşları birbirine düşürmemek, birinin istikbâlini madde¬ten garanti altına alırken, diğerini felâketlere ve ümitsiz¬liklere sürüklememek mevkiindedir. Sigortalılık, emeklilik ve maluliyet hakkı, imkânları tanınan memuriyetin bol maaşla masa ve sandalyelerini, durmadan fırtınalara tutu¬lan serbest ticarete tercih edenlerin sayılarını artırmamak için azamî hassasiyeti göstermek mecburiyeti ile mükellef bulunan devletin, aksi istikametteki icraatları asla tasvib edilemez.
Devlet, helâl kazanç yollarını açarsa, vatandaşları ka¬nun önünde müssvi görür, İçtimaî hakları herkese tanır ve ücret muvazenesini temin ederse, bu arada da İsrafın ve rüşvetin önünü alıp, kaçakçılığa meydan vermezse, aslî vazifesini yerine getirmiş, piyasayı iktisadî krizlerin İçeri¬sine sürüklememiş olur. Bu noktadaki çalışmaların rnev-cud bulunmadığı bir vasatta vergilerden söz etmenin, ye¬ni vergi ihdası yoluna gitmenin ve halkı «hayat pahalılığı» cenderecesi içerisine sokmanın çıkar yol oltnadığmı bilmek lâzımdır.
Vergi ihdasının aleyhindeyiz derken, bunun sahasını da tahdid ediyoruz. Evvelâ, zaruri ihtiyaç maddelerine ko¬nulan vergilerin aleyhindeyiz. Vatandaşı geçim sıkıntısına itecek bir vergi sisteminin memlekete fayda getirmiyece-ği bütçe açıklarını ilâ-nihaye kapatamıyacağı kanaatinde¬yiz. Bununla beraber, vergi kaçakçılığının önlenmesi taraf¬tarıyız ve bu arada her türlü lüksün vergilendirilmesıyle memleketin çok şeyler kazanacağını zannediyoruz. İthalat

ÇİĞ
ve ihracatın kontrol altında bulundurulması hiç bir derdi¬mize deva olamayacak lüks eşyalara milyonlarca lira dö¬viz ödenmesinin bertaraf edilmesi, en isabetli tedbirler arasında zikredilebilir.
Bütçe muvazenesini doğrudan doğruya temin edebil¬menin ve vatandaşı sık sık vergi tehdidi altında bulundur¬mamanın çeşitli müessir yolları vardır.
«Denk bütçe» Türkiyemiz için yıllardenberi bir hayâl oldu. Her sene muayyen zamanlarda yapılan bütçe mü¬zakereleri milyonlarca liralık açığı ortaya çıkarırken; vatan ve millet hizmetinden başka bir gayenin peşinde koşma¬dıklarını iddia eden politikacılarımız bunun sebepleri üze¬rinde ciddî bir şekilde durmaya ve meseleleri temelden halletmeye asla yanaşmadılar. İktidar açığın müdafaasını yapmakta, muhalefet de taarruzunu devam ettirmektedir. Kimse hata ve kusurunu kabul etmediği gibi, hiç bir ferd de meseleyi «politik yatırımın dışında görmek ve düşün¬mek İstememiştir. İktidarın vazifesi, hakkı müdafaa ile be¬raber hata ve kusuru itiraf iken bu cereyan etmemiştir. Muhalefetin vazifesi de, haklı ve doğruyu tasvib yanlış ve hatalı hareketleri de tenkidle beraber kin ve garazlardan uzak bir şekilde hal çârelerini göstermek ve icab ettiği an iktidarla işbirliği yapmak iken, o da buna asla yanaşmamış ve kör döğüşü devam edip gitmiştir.
Bizde öylesine garip bir politika ahlakı teessüs etmiş¬tir ki, hangi meselede olursa olsun, iktidarın mutlaka iyi-kötü bütün fiil ve hareketlerini müdafaa ve israr, muhale¬fetin hareketlerini ise doğru veya yanlış bütün icraatlarını toptan inkâr ve tekfir, vazifeleri cümlesinden sayılmıştır. Ve bu hep böyle olmuştur.
Yapılan tenkitlerin umumiyetle haksız ve yersiz oldu¬ğunu söylemiyoruz. Elbette ki, haklı olan taraflar vardır, izalesi zaruri kusurlar mevcuttur.
Ortada bir vakıa vardır. Bu vakıa bütçenin milyonlar-

45

ca tiraitk açıkla meclis huzuruna getirilmiş olması ve bu açığın kapatılması için hükümetin yeni vergi kaynaklan aramak mecburiyetini hissetmesidir. Acaba bütçe açığını vergilerle kapatmaya gitmek yolu no derece doğrudur? Yahut ihdas edilen vergilerin İsabet ihtimali nedir? Bunun üzerinde durulmamıştır. Gerçi iktidar yeni vergi getiriyor, hayat! pahaltlaştırıyor, vatandaşı iktisadî baskı altına alıyor. Dar gelirliler mahvoluyor, diye feryatlar işitilmektedir. Lakin bu da çıkar yol değildir. Bağırmak, çağırmak yerine ihdasını zaruri kılan sebeplerin izalesi nasıl ve ne şekilde mümkün olabilir, bunun üzerinde durmak, hal çaresi gös¬termek, itham ve isnad yerine, vakıaları konuşturarak ne¬ticeye varmak İazımdu'.
Cûtçe açığını kapatmak için ihdası zaruri görülen yeni vergi kaynaklarının açıklanması ile öteden beri sözü edi¬len vergi reformunun tahakkuk ettirileceği ümidinde olan¬lar yanıidılar. Zira yeni vergi kaynaklar» umumi bir vergi adaletini tasis ve teminden ziyade, açığı kapama hedefini takip ettiği için haliyle isabetsiz seçilmiş va yanlış değer¬lendirilmiş bulunuyor. Orta halli, yahut dar gelirli vatan¬daşların bilhassa fakir esnafın yüksek vergi nisbetlerine dahi! edilmeleriyle bu yanlışlık, yahut isabetsizlik kendi¬liğinden anlaşılıyor.
Banka meselesine gelince; İkinci beş yıllık plânın dik¬kate şâyân taraflarından birisi ds bankacılık ve kredi sis¬teminin adaletsiz olduğunu belirtmesi, aksak işlediğini ile¬ri sürüp, bunun düzeltilmesi temennisinde bulunmasıdır.
Bugün hiç kimse iddia edemez ki, bankalar milli arzu ve ihtiyaca göre işlemekte, kredide adalet temin edilmiş bulunmaktadır.
Gerçi kâr haneleri her yıl biraz daha kabaran ve mû-dilerine devamlı ikramiyeler dağıtmak suretiyle isimlerim

Ç I Ğ
bol bol reklâm eden bankalarımız mevcuttur. Bunlar bir hayli yatırım da yapmış, çok mühim tesislerin kurulması¬na, gelişmesine İyi bir şekilde çalışmasına ön ayak ol¬muşlardır. Fakat bütün bunlar, her gün protesto edilen ve haciz dairesine gönderilen senetlerin yekûnunu azaltma¬mış; iflâs e<\Qn, konkardato talebinde bulunan tüccarların sayılarını artırmaktan başka bir işe yaramamıştır. Kısaca ifade edilmesi lâzım gelirse banka, bugün millet bütünlü¬ğünün aleyhine işleyen bir müessese halindedir.
Neden bu böyledir?
Çünkü «Bankacılık sistemlimiz iptidai esaslar üzeri¬ne kurulmuş, tefeciliği teşvik etmiştir. İkinci Beş Yıllık Plânda da belirtildiği gibi kredi adaleti yoktur ve bu teşek¬küller iktisadi bakımdan adetâ devlet içerisinde devlettir¬ler.
Hiç bir garp memleketinde bizdeki bankacılık sistemi¬ne rastlanmamaktadır. Gerçi onların bankaları da faiz esa¬sı üzerine kurulmuştur ki, bizim içtimaî bünyemize yüzde yüz zıd bir keyfiyettir. Fakat faiz çok cüz'i miktardadır ve kredi adaleti nisbeten temin edilmiştir. Esasen Garbın ha¬yat felsefesi faize cevaz verdiği için de bu onların maddî yıkımında fazlasiyle müessir olmamaktadır. Fakat durum bizde çok değişiktir ve banka ile iş yapan tüccar ve esna¬fın yüzde doksanı, bu alışverişten büyük zararlar görmüş¬tür. Evvelâ kredi olarak aldığı paranın karından, ancak fai¬zini kapatabilmiş; dolayısiyle ortada kendi lehine herhangi bir durum meydana gelmediği gibi; eline geçirdiği para île yatırım sahalarını genişletmesi ve büyük yüklerin altı¬na girmesi de ferdi, ruhî bakımdan sarsmıştır.
Bu mevzuda ciddi bir istatistik yapılsa, eminim ki banka muarneleriyle iştigal edenlerin kahir ekseriyetinin her hal ü kârda mağdur oldukları ve ticarî itibarlarını kay¬bettikleri gibi; yıllar boyu ruhî buhranlar içerisinde kıvran¬dıkları hakikati meydana çıkacaktır. Zira, yukarıda da be-



46

47

Ç \ Ğ
Ifrttiğimiz gibi bizdeki bankacılık çok iptidaî bir durumda¬dır ve dünün takbih edilen tefeciliğinin modernize edilmiş şeklinden başka bir şey değildir. Dünün tefecileri borç verdikleri para karşılığında 0/" 25, % 50, 0/° 60 faiz alırken ve böylece de kütleleri sömürürken; bugünün bankaları %5, %7, % ıo (hatta bâzı defalar % 15 kadar) faiz al¬makta ve böylece de müşterilerini uzun vadeli bir mağ¬duriyete sürüklemektedirler.
Memlekette iktisadî istikrar kalmamıştır. Kütleleri birbirine düşüren, İtİmad ve emniyeti kaldıran «sen çalış, ben yiyeyim» felsefesi bankacılığımızın temel kanunu ha¬line gelmiş; böylece hak ve hukuku modern bir tarzda gas-bedilen kütlelerden hoşnutsuzluk sesleri yükselmeye baş¬lamıştır.
İkinci Beş Yıllık Plânın işaret ettiği bankacılık mese-lemiz artık kökünden eİe alınmalı ve faiz her şekliyle ber¬taraf edilmelidir ki, memleketimize huzur ve emniyet, pi¬yasaya istikrar ve itimat avdet edebilsin. Hükümetin mü¬him bir dâvası da budur.
Osmanlı Cemiyetinde banka yoktu. Cumhuriyet Türki¬ye'sinde sayısız bankalar açmak suretiyle faiz felâketini hediye eden şahıslar, sık sık Osmanlı Cemiyetinin bu du¬rumunu tenkid eder ve «bankalardan evvel paralarını küp¬lere doldurup toprağın altına gömenler, böylece iktisadî hareketlere büyük darbeler vurmaktadırlar» diye, onlara gericilik, iptidailik gibi damgalar yapıştınrlards. Bu iddia¬nın hakikatle uzaktan-yakından alâkası yoktu. Zira, paralar küpe vurulmuş, toprağın altına gömülmüş olsa bile, «ze¬kât» gibi dinî feraizin ifâsiyle bu paranın ilel-ebed serma¬ye piyasasından çekilmesi mümkün olamıyordu.
Görüyoruz ki, bugün bankalar parayı küplerde saklayıp, topraklara gömmekte ve Türkiye'mizde her geçen gün para darlığı daha bariz bir şekilde kendisini hissettirmektedir. İnançların za'fa uğraması neticesinde, esasen ciddî
48

Ç I Ğ
bir halaskar olan zekât müessesesi lâğvedildiğl gibi; bu facianın mevcudiyeti yetmiyormuş gibi, bir de bol faiz müeyyidesi kabul olunmuş ve memleketimiz günden güne geri gitmeye başlamıştır. Bu hastalık ise, dinsiz garp fel¬sefesinin «sen çalış, ben yiyeyim» gibi gaddarâne düstu¬rundan doğmuştur ki; bu, emek-sermaye mücadelesini çığırından çıkartıp, komünist ihtilâle yataklık yapmıştır. Zi¬ra işçi - işveren huzursuzluğunun en mühim kaynakların¬dan birisi ve —belki de—? bellibaşiı olanı budur; sol cere¬yanın cemiyetimizde —cüz'î de olsa— yerleşmesini neti¬ce veren açığımız da bundan İbarettir.
Halbuki tarih, garpta olduğu gibi, İslâm camiası içeri¬sinde bir emek-sermaye mücadelesini kaydetmemiştir. Zira zekât müessesesi bu mücadeleyi bertaraf etmiş; zen¬ginden fakire sevgi ve merhamet, fakirden zengine hürmet ve itaat havasını husule getirmiştir.
İkinci Beş Yıllık Plânda da banka faizlerinin tenkid edilmiş olduğu nazar-ı İtibara alınırsa, faiz yasağının nasıl bir halaskar olduğu kendiliğinden meydana çıkmış olur.
Gerçi, her meselede olduğu gibi, bunda da komünist¬ler hemen öne atılıp, faizin, bankanın aleyhinde dizi dizi yazılar döktürmüşlerdir; fakat fikir onların değildir; mese¬le onların zannettiği gibi de halledilmiyecek; ancak İslâm'¬ın emrettiği şekilde halledilebilecektir.
* # *
49




SİYASÎ NOKTALAR
H,
-ER hükümetin Şark'a ayrı bir bakış tarzı yardır. Ve her hükümetin bakış tarzı da birbirine az-çok tezad teşkil eder. Biri, diğerinin hatasını tamir edip, kanayan yaraları saracağı yerde; meseleyi ayrı bir noktadan ele alır ve bü¬tün nazarlarını kendi iştigal sahasına çevirerek, düğüm üs¬tüne düğüm vurur.
Fethi Bey kabinesini Şark isyanı bahanesiyle deviren İnönü cenapları ortaya devletin yardımını, müsamahasın!, himayesini götüreceği yerde; polisini, jandarmasını, topu¬nu, tüfeğini götürür; etrafı kan ve barut çemberine alır, böylece Türkiye'nin kalkınabileceğine inanırdı. Ona göre Şark, bu vatanın üzerinde —fazladan— taşıdığı bir yüktü; binaenaleyh en kısa zamanda bu yük o zayıf omuzlardan atılmalıydı. Bu politika yıllarca renk ve şekil değiştirme¬den sürüp gitti.
50

Ç 1 Ğ
Millet, CHP'yi aİ-aşağı etti. İktidarın yeni sahipleri için Şark daha değişik bir mânâ ifade ediyordu. Bu bölge insanı niçin zulüm görmüş, niçin gadre uğramış, niçin kan ve ba¬rut deryasında boğulmak istenmişti; bu araştırılmadı. Hat¬ta güç-belâ Meclise getirilen «Özalp Hâdisesi» ki, 33 va¬tandaşımız nâ-hak yere kurşuna dizilmişti; bu cinayetin kaatilleri ellerini, kollarını sailiya sallıya gezdikleri halds yakalanmamış, Meclisten suçluların cezasını verecek bir kanun maddesi bile çıkarmak mümkün olamamıştı.
Gerçi jandarma dayağı, polis istibdadı nisbeten ha¬fiflemişti; lâkin ortadan kaldırılmamıştı. İktidar işi maddî sahada ele almış; Yollar, köprüler yapmış; fakat manevî saha olduğu gibi bırakılmış alabildiğine ihmal edilmişti.
İhtilâl oldu; ihtilâlin hükümeti de Şark'da işe tevkif¬lerle başladı. Kime «ağa» denildi, kime «nüfuzlu» denildi ise ispata-şahide lüzum görülmeden kamplara doldurul¬du; zulüm için «hazır kuvvet» durumunda olan bir kısım memurlar, eski alışkanlıklarını yeniden yaşama fırsatı bul¬dular.
Şark bu devrede de derin bir karanlığa gömülmüştü; sahipsizlik hissediyor; garip yaşıyor; öz toprağında garip geziyordu; kendisine çevrilen düşman nazarların sahipleri¬ni çok iyi tanıdığı İçin sandık basma gideceği günü bekle¬mekten başka bir çare düşünemiyordu.
Nihayet 10 Ekim seçimleri ile meselelerinin halledile¬ceğine inanıvermişti. Kendi reyi ile iktidara gelen AP'nlrt artık yaralarını saracağını ümid ediyordu. Bu ümidle bekle¬yip durdu; lâkin yine maddî yatırım faaliyeti baş gösterdi; mesele yine maddî inkişafa bağlandı; ruhda, kökde, özde olması lâzımgelen icraatlar bir türlü kendini göstereme¬di. Şakilerden şikâyetler oldu; devlet kuvvetleri seferber edildi, yakalandı, hapishanelere tıkıldı; şekavet hâdise¬lerinin ortadan kalktığına hükmedildi; fakat eşkıyanın me¬denî kıyafetlilerine nazar bile atfedilemedi.
Ruh katilleri, mânâ gangsterleri orada yol kesmeye
5i

Ç 1 Ğ
devam ediyorlar. Devleti sadece ve sadece polis, jandar¬ma kuvveti olarak gören memur zihniyeti orada el'an hü¬küm sürüyor; ferdin ferdi kurtarma faaliyeti orada şu anda bile suç telâkki edilip hapishaneler Allah diyenlerle doldu¬rulmak isteniliyor da; «sosyal adalet» perdesi altında taar¬ruza geçen küfür mümessillerinin yıkıcı, parçalayıcı, anar¬şist davranışlarına müsamaha ile bakılıyor.
Halbuki Şark manevî imara muhtaçtır; asfalt yollar, beton köprüler, modern uçaklar, barajlar, fabrikalar gibi büyük maddî talebierden ziyade, hiç bir maddî külfeti ol¬mayan dinî serbesti İslâmî hayat tarzı istemektedir. Hükü¬metimiz maalesef bunu göremiyor; bu yolda ciddî tedbir¬ler alamıyor; üç-beş sosyalist kundakçının İğfalâtını olsun durduramıyor.
Şark'ın dindar evlâtları, bu vatanı ot yiyerek kurtar¬mıştır; onlar miting meydanlarında «açız, ekmek istiyoruz, iş istiyoruz» diye bağırmak tenezzülünde bulunmazlar. Zi¬ra aç da işsiz de olsalar, bunu bir tenezzül meselesi yapar, ancak aç kalan köpeklerin uluduğunu görüp, adlarını istis¬mar cüretinde bulunanlara gülüp-geçerler. Lâkin onların hazmedemediği, bir türlü adını koyamadığı ve hikmeti hü¬kümete yakıştıramadığı şeyler, ortalığı karıştırmak isteyen sosyalist hokkabazlara gösterilen müsamahanın Şark'ın imânh evlâdlarından esirgenmesi, onların Müslümanca ya¬şama, Müslümanca hareket etme haklarının bertaraf edil¬mesidir.
Hükümet, bu noktadan müdahalecidir demek istemi¬yoruz; fakat dine müdahaleci olan bir sürü memur tipi vardır ki, buniar kendilerini hükümet içinde hükümet adde¬dip, istedikleri şekilde, hem de devr-i İsmet'te alıştıkları usulle vatandaşlar üzerinde tasarrufa kalkışırlar.
Hükümet, Müslümana husumeti olan memur tipini Şarktan temizler ve bu bölgenin en ücra köyüne varıncaya Vadar, her tarafına manevî tedrisatı sokabilirse, hem ken¬dini ve hem de Şarklı vatandaşları kurtarmış olur.

Ç 1 Ğ
Bizdeki «Garpçı»lar, demokrasi hareketlerini inceler¬ken, her ne kadar eski Yunanlılarda böyle bir hareketin başlangıcına hükmederlerse de; bu, onların Şarkı bilme¬diklerinden ve Garba olan hayranlıklarından ileri gelir. Gerçi, eski Yunan Krallarına ait bazı efsaneler nakledile-getmiştir. Onlarda bazı insanî hasletler aranmış ve birçok rivayetlerle bunun mevcudiyetine hükmedilmİştir. Bunları hakikat kabul etsek bile, münferid olmaktan öteye varama¬mıştır. Hakikatte demokrasi bazı münferid hareketlerde değil, sistemde aranmalıdır. Böyle bir sistem ise, tarihin ne kadar derinliklerine varılırsa varılsın görülecektir ki; Garbda değil, Şarkta teessüs etmiş ilk ve nihâî melce İs¬lâmiyet olmuştur.
Buradaki fahiş hata «Aydınlarımızın İslâmı iyice an-lıyamamaianndan, İslâm tarihini tedkik etmediklerinden İleri gelmiştir. Zira, demokrasinin temeli olan «İnsan hak ve Hürriyetleri» İslâmın eseri olduğu gibi, en geniş mânâ-siyle tatbikatını da İslâmda bulmuş; asırlar sonra garb ce¬miyeti çeşitli buhranlar neticesinde böyle bir sistemin eşi¬ğine adımını atmış, ona intibak edemeden, bizim ihmalimi¬zin neticesinde de onu kendi mamulü olarak piyasaya sür¬müştür.
Evet, hangi cemiyet olursa olsun, yaşayabilmesi için Ç^l'il^I'J.8!^ muhtaçtır. Şayet muayyen nisbetteki in* sanlar, umuma tâbi olur 6a, cemiyetlerin hayrını düşünme şuuruna sahib olamazlarsa; o cemiyetin batması mukad¬derdir. Tarihin derinlikleri şuurlu ve şuursuz İnsan cemi¬yetlerinin inkırazı, yahut inkişaflariyle doludur. Hangi za¬mana ve mekâna bakarsanız bakınız; bu iki zıd mefhumu dünya yüzünde daima müşahede etmek imkânına sahib olursunuz.
Rorna'ya son günlerini yaşatan şuursuzluk ne ise, Rö¬nesans ve Reform İle yeni bir oluşa yönelen Garp Cemi¬yetinde şuur odur. Buna rağmen tarihin hiçbir devrinde görülmeyen, şahid olunmayan şuursuzluğiyle cahiliyet dev-



52

53

Ç 1 Ğ
rî, İlâhî şuur reşhalariyle kâinatın en büyük mucizesine, İslâm hayatına, İslâm Medeniyetine inkılâb etmiştir. Aynı şuurî hareketin devamı Endülüs İslâm Medeniyetidir ki. Garbı korkunç uçurumların girdabından kurtarmıştır.
Umumî dairelerden hususi dairelere dönelim: Bugün dünyanın «geri» memleketleri arasında yer alışımızın se¬bebini siz hangi hastalıkta düşünürseniz düşününüz, diye¬biliriz ki, hastalığın başı şuursuzluktur. Müslüman Türk Ce¬miyetine bağlı insan olduğumuzun farkına varamayışımız-dır. Böyle bir cemiyetin malı olduğumuzu anlayabilsek; öy¬lesine kuvvetli bir şuura sahip oluruz ki aynı medeniyeti bütün haşmetiyle yaşatabilmek bizim için varılması güç bir hedef olarak kalmaz.
Bir misal verelim: Bir şahıs arkadaşına gazete ve ben¬zeri şeyler gönderiyor. Ona gelen cevap ise şudur: «Aziz Kardeşim.
İslâmiyet hakkında elime herhangi bir gazete veya mektup geçerse, sadece benim okumamla veya sandığım¬da saklanmakla kalmaz; parça parça oluncaya kadar adam¬lara gönderilir ve elâieme okutulur. Çünkü böyle olmazsa, hakikî fiati ödenmez. Onu yazan ve gönderenin emeğine yazık olur. Hatta ben, mühim hakikatlerden bahseden ya¬zıların suretini çıkarıp, arkadaşlara gönderdiğim zaman «Fİatı kırk kişiye okumaktır» diye yazardım. Çünkü Pey¬gamberimiz (S.A.V.) Uhut Muharebesinde; eline bir kıltnç alıp, «bunun hakkından ge!mek, bunu parça parça olunca¬ya kadar düşmana çalmaktır. Hakkını verebilen gelsin al¬sın» buyurmuştur. Biz de bu emre imtisalen «malûm ya, ki-lınç zamanı olmadığı, Lisan mücadelesi olduğu İçin» böy¬le yapmamız icap eder.
Bir köylüden fışkıran bu şuur örneğini acaba kaç «ay-dın»da görebiliyorsunuz? Acaba böylesine ulvî bir şuura; hangi felsefe, hangi batıl inanış sahip olabilir?
Demek ki; bizi Isiâmdan uzaklaştıranlar, bizi hakikat¬te şuursuz hale getiren ve bu cemiyetin kanına girmiş olanlardır. Onlara ne desek, ne yapsak az gelir...
54


KIŞLADAKİ CAMİ
Ü.
Ç aylar müddetince, bilhassa mübarek Ramazan ayında, İslâmi hareketlerin muhteşem bir çağlayan misali canlandığı; bütün yurdu kapladığı; milletin topyekûn dinî bir hava içerisine girdiği müşahede edilir. Bununla bera¬ber ehl-i küfrün kin ve gayzı da artar; taarruz ve tecavüz¬ler şiddetli bir hal alır, ehl-i dalâlet o derece kudurur ki, ne yapacağını bilemez de, akıl ve iz'anla kaabil-i te'lif ol¬mayacak hezeyanlarla efkârı umumîyeyi şaşırtmak ister.
Bunun bariz misalini solcu gazetelerde her gün görü¬yoruz. Bir kısım akıldan ve idrakten tekaüd edilmiş mah¬lûklara kin ve gayz dolu yazılar yazdırıp sütun sütun neş¬rediyor; böylece hem kin ve gayzıni dindirme fırsatı elde etmiş, hem de siyasî iktidarı baskı altına aldıklarını zan¬netmiş oluyorlar. Sık sık dillerine doladıkları şey de, «ik-tldarın dine ve dindarlara tâviz vermesi, bu hareketler kar-
55

Ç
İ I

şismda ordunun sabrının taşması, «devrimleri koruma» İh¬tiyacını hissedip bu gidişe dur (!) demesi, yahut dedirt-mesidir.»
Acaba bu adamları kim tevkil etmiş ki, ordu adına ko¬nuşmaya kalkışıyor, hattâ tehditler savuruyorlar?
«Peygamber ocağı» olarak isimlendirilen; din, vatan, namus müdafaası için silâhlandırılan, bilfiil milletten, mil¬letin öz ruhundan teşekkül eden, asırlar boyu İslâm'ın bay¬raktarı olarak üç kıt'ada at oynatan şerefli bir maziye sa¬hip bulunan ordumuz, bu mahlûkların kara ruhlarına, kara düşüncelerine kap-karanlık zihniyetlerine âlet midir ki, her meşru teşebbüs karşısında onun ismi öne sürülüp intikam a!ma yoluna gidiliyor?
Bu köhne kafalar, bu sulanmış beyinler, bu kararmış vicdanlar acaba kendilerini ne zannediyorlar ki, millî İrade ile iş başına gelen iktidarın liderlerinden tutun da; bütün bir İslâm camiasını parya gibi kullanmaya kalkışıyorlar?
Şunu hiç bir zaman akıllarından çıkarmasınlar ki, or¬dumuz milletin arzu ve iradesinin karşısına asla çıkmaya¬cağı gibi, onun bağlı bulunduğu manevî değerlere en ufak bir şekilde muhalefet tezahürüne de kat'iyyen müsamaha etmiyecektir.
Zira, kahraman Silâhlı Kuvvetlerimiz milletin bekası; vatanın, dinin, namusun müdafaası ve muhafazası için te¬tiktedir. Ordu neyse, millet de odur. İkisini birbirinden tef¬rik etmek; birini başka diğerini de başka siyasî yahut ideo-iojik düşünce kampında göstermek en hafif tâbiri ile cina¬yettir. Ordumuzun, ordumuza mensup olanların, er, yahut subay üniforması giyenlerin hiç bir şekil ve surette millet iradesinin, mânevi değerlerin, dinî duygu ve düşüncelerin karşısına çıkması mevzuubahs olamaz. Ordumuz, ne İmam Hatib mekteplerine, ne Yüksek İslâm Enstitülerine, ne Kur'an Kurslarına, ne imânî faaliyetlere, ne her türlü dinî hareketlere karşı gelmediği gibi, bilâkis onların destekle-
56

yicisi ve teşvikçisi durumuna geçmiş, İmam-Hatİb ve Yük¬sek İslâm Enstitülerinde «Din subayı» yetiştirme ihtiyacı¬nı hissetmiştir.
Ordumuzu başka şekil ve düşüncede göstermek İste¬yenler, bizatihi ordu düşmanı olanlardır.
Ordu-Millet, etle-tırnak gibi birbirleriyle kaynaşmış¬ken, her ikisini de değişik görüş ve telâkkilerin sahibi gi¬bi gösterenler; onları birbirine düşman hale getirmek, bir¬birleriyle karşı karşıya bırakmak, fitne ve fesat çıkarmak kin ve adavet duygularını tahrik ederek anarşiye meydan vermek isteyenler, kıpkızıl komünistlerdir.
Milletimiz naşı! yedisinden yetmişine Müslümansa ve bu İsiâmi ekseriyet nüfusumuzun yüzde doksan sekizi¬ni teşkil ediyorsa; ordumuz da tepeden tırnağa kadar Müs-lümandir; milletle birlikte aynı dinin aynı ulvî akidenin ay¬nı gayenin fedaisi olarak meydandadır.
MİLLET komünizme karşıdır şüphesiz ordu da komü¬nizme karşıdır ve kızılların herhangi bir tecavüzüne karşi tetikdedir.
Millet siyonizme, masonluğa, anarşizme karşıdır; ordu da karşıdır.
Millet kızı! blok karşısında komünist tecavüz ve taar¬ruzları karşısında NATO ittifakını benimsemekte, tasvip etmekte; ordumuz da NATO ittifakını benimseyerek, tas¬vip ederek NATO müdafaa sistemi içerisinde mümtaz mev¬kiini muhafaza etmektedir.
Millet, hürriyet ve demokrasinin muhafazasını, millî iradenin hâkim ve dâim olmasını istemektedir. Ordu da bunu istemekte bu hak ve vecibeleri bertaraf edenlere karşı bir emniyet supabı halinde durmaktadır.
İçlerindeki fısku fücuru başka türlü dökemiyen, kızıllı¬ğını başka şekilde ortaya koyamsyan bir kısım bedbahtlar bunu ordunun ismini istismar ede ede ileri sürebiliyorsa, dillerinin kökünden koparılmasına, kalemlerinin ebediyyen
57

Ğ

Ç I Ğ



kırılmasına, fısk ve fücurlarının gırtlaklarından içeri tıkıl¬masına, mel'un ve menfur zihniyetlerinin bir daha dirilme¬mek üzere ezilip yok edilmesine bu fiilleriyle fetva vermiş oluyorlar.
Unutmasınlar ve titresinler! Bu ordu, bu millet, bu mü'minler topluluğu, bu şüheda yurdunda Kur'an düşman¬larına katiyyen hayat hakkı tanımsyacaktır.
Türkiye'nin Rusya hududuna en yakın kazası Posof'ta bir konuşma yapan CHP Genel Sekreteri, Türk ordusunun komünizm tehlikesini durduramıyacağını söylüyor ve an¬cak bu tehlikenin «Ortanın Solu» ile bertaraf edileceği id¬diasında bulunuyor.
Ordu nasıl komünizm tehlikesini durduramaz?..
Ve komünizm tehlikesi nasıl «Sosyal - Ekonomik ted¬birler» le durdurulabilir? Bu sualler üzerinde durmak, dü¬şünmek; CHP Genel Sekreterinin sözlerini iyice tahlil et¬mek lâzımdır.
Ordu, her milletin olduğu gibi Türk milletinin de hem maddî ve hem de manevî teminatıdır. Ordu, hudut boyla¬rına dizilip dıştan gelecek herhangi bir tecâvüzü bertaraf edeceği gibi; içte de manevî telkin yoluyla komünizm gi¬bi inançsız sistemleri tesirsiz hale getirebilir; onların mu¬kavemetini kırıp - dağıtır; anarşizmin önüne geçmiş olur.
Unutulmamalıdır ki, ordu, robotlar sürüsü değildir. Duyan, düşünen, hisseden insanların toplandığı; bu vatan evlâdlarınin hemen hemen tamamının zaman zaman çatı¬sında barındığı öyle bir müessesedir ki, O'nun maddî - ma¬nevî takviyesi ile vatanın rengi değişebilir; sıhhati yeni¬den avdet eder.
Bunu bildiği İçindir ki. Genel Kurmay Başkanı, Ordu'¬muza komünizmle mücâdele mevzuunda yevmî emirler vermiş; komünizmin Din düşmanı olduğunu anlatmış, mâ-
58

nevî değerlerle ancak onun karşısında durulabileceğinî izah etmiştir. Bu hakikat tek tek bütün ordu mensuplarına telkin edildiği, onların harb san'atında olduğu gibi, manevî sahada da mükemmel bir tarzda yetiştirildiği an, Türkiye için komünizmin isminden bahsedilmeye bile değmiyecek-tir.
Fakat manevî eğitim olmaz, komünizmin inançsızlık sahasında meydana getirdiği derin boşluk İslâmın hakika-tiyie doldurulmazsa; fıtraten bir şeye inanmak ihtiyacını hisseden fertler, yavaş yavaş komünizme kayar, böylece de ordu, vahdetini kaybetmiş olur.
Endonezya ordusu böyle olmamış mıdır?
İnançsızlık yüzünden genç subayların pek çoğu komü¬nist olmuş; ihtilâl onların eliyle başlamıştır. Fakat yine ordunun içinde çıkan sağlam inançlı, vatanperver insan¬lardır ki, mukabil hareketi tahakkuk ettirip, kızıl uşakian Endonezya'da ortadan kaldırmışlardır.
Türkiye'de de solcular aynı yolla çalışıyorlar. Genç subayları elde etmek; onlara komünizmi benimsetmek için akla hayale gelmeyen tertipler peşinde koşuyor; sosyalist gazeteler bol miktarda askerî birliklere gönderiliyor.
İşte bu manzara karşısında Ordu'nun komünizmle mü¬cadele edemiyeceği, yahut komünizm istilâsını bertaraf edemiyeceği kehaneti savuruluyor.
Mühim olan «Sosyal ve Ekonomik tedbirler» miş...
Halbuki, hiç bir cem'iyet iktisadî vaziyetini düzeltmek, midelerini tıka-basa doldurup sefahet âlemlerinde gününü geçirmekle komünizmden kurtulamamıştır. Bizde komünist olarak tanınan adaylara veya partilere rey verenlerin ka¬hir ekseriyeti de zengin sosyetik muhitlerdeki inançsız insanlar değil midir?
59

Ç 1 Ğ
Bunu, CHP Genel Sekreteri inkâr edemiyecektir. Böyleyken, nasıl olur da manevî inançlarla zînetlen-miş bir Türk ordusu komünizmi bertaraf edemez?
Komünistlerin yıllardan beri üzerinde ısrarla çalıştığı herhangi bir ihtilâl teşebbüsünü de mi önleyemez? Elbette ki önler ve elbette ki önleyecektir! Esasen CHP Genel Sekreteri de bunu gayet iyi bil¬mekte; ve esasen bundan korkmaktadır. «Ortanın Solu» sloganı ile seçim meydanlarına atılıp, bu «Bozuk düzen» in değiştirileceğini, ama mutlaka değiştirileceğini iddia eden bu adam, elbette ki şuur altında gizlediği bir ihtilâlin hayaliyle bol vaadler, yakın zaferler türküsünü okuyup, bütün sosyalistler gibi ordu düşmanlığı yapmaktan kendi¬sini alamıyor.
Bunu seçim yoluyla tahakkuk ettirecektir diyebilir¬siniz.
Ama unutmayınız, CHP hiç bir seçimi kazanamamış¬tır; kazanamıyacaktır da.
Onu kendisi de gayet iyi bilmektedir. Bunun için de mütemadiyen Rus ihtilâli tarihine ait kitaplar okumakta, bolşeviklerin nasıl iktidara geçtiklerini araştırmaktadırlar.
Öyle de olsa ne çıkar!
Türkiye'de komünizme karşı ordu - millet el - eledir. Ve bolşevik mukallitlerinden dizginini kurtaran kah¬raman ordu, komünistlere İçte de, dışta da hadlerini bil¬direcektir!
Rusya, Çekoslovakya'yı yeni baştan işgal edince, komünist emperyalizmin bütün vahşetiyle sahnede olduğu görüldü ve NATO'nun hikmet-i vücûdu daha iyi anlaşılmış oldu. Demek ki NATO, «ahirzamanda İsevilerin hakikî din-darlariyle Müslümanların, şiddetli dinsizlik cereyanına karşı ittifak edeceklerine» dair olan işâret-i Peygambsrİ'yi zama¬nımızda bilfiil te'yid eden bir müessesedir; bunun İçin de yaşaması, gelişmesi, kuvvetlenmesi lâzımdır.
60

Ç i Ğ
İngiltere, NATO'ya çelme takıyor, Fransa ondan bü¬tün alâkasını kesiyor ve bu ittifak çerçevesi içerisinde Amerika'dan sonra Almanya Türkiye'nin yanında bulunup, ona dostluk elini uzatıyor. Geçen hafta memleketimizi zİ-yâret eden ve Türk - Alman dostluğunun inkişafı hususun¬da büyük vaadlerde bulunan Alman Başvekili, Avrupa'da Türkiye'nin hakikî bir dostu olarak ortaya çıkmış bulunu¬yor. Tarih boyunca daima dost yaşamış, hiçbir ciddî ihtilâ¬fı olmamış, üstelik kültür mübadelesinde bulunmuş, Prens Bismark gibi Peygamber-i Zişanı medh ü sena etmiş lider-îer çıkarmış olan Almanya'nın İslâmî tebligat karşısındaki müsbet davranışını da nazar-ı İ'tibara alırsak, Alman Baş¬vekilinin Türkiye'ye yapmış olduğu seyahatin mânâsını ve Almanya'dakİ şuurlu Türk işçilerinin İslâmî hizmetini da¬ha iyi anlamış oluruz.
Esasen Bediüzzaman Hazretlerinin de umumî harbde Ruslara esir düşüp Kosturma'ya götürülüşünden sonra, esaretten kurtulup Türkiye'ye gelirken Almanya'ya geçme¬si, kendisini karşılayıp büyük bir hayranlıkla dinleyen Al¬man feylesof ve muharrirlerine hitaben «Türk-Alman, Al-man-Türk, tarih boyunca kadim dostturlar. Türkler, Alman dostluğuna sadakatta çok hassasiyet gösterirler» demesi bize anlatmış oluyor ki, Türk - Alman dostluğunun asıl mü¬him olan tarafı manevîdir ve bugün Almanlardaki elle tu¬tulur derecede ortaya çıkan din-i Hakk'ı arama meyli, bu dostluğun idâmesini zarurî kılmaktadır.
Öyle ümid ediyorum ki, yakın bir gelecekte Alman Milleti İslâmiyetİ bilfiil te'yid etme bahtiyarlığına ulaşa¬cak, bu suretle Avrupa'da daha sağlam müttefiklere sahib bulunacağız. NATO ise, böylesine ulvî bir hizmete vasıta olacaktır.
Kızılların Çekoslovakya'yı İşgali İle meydana çıkan hâdiseler, Amerika ile dostluğumuzun isabetini herhalde size daha iyi anlatmıştır. Benim yazılarımdan ziyade, va-

ç i
krâlardan alacağımız ders, körü - körüne, Amerikan aleyh¬tarlığı yapanlara kâfi gelir zannındayım. Unutmayınız ki, bizim kanaatimiz «illâ Amerika» değil; «Rusya'ya karşı Amerika» dır.
İddiaya göre sol hareket Üniversite içinden orduya kayıyor. Halk ve polisi karşılarında bulan Marksistler, mu¬tasavver ihtilâllerini gerçekleştirebilmek için ordu içeri¬sinde faaliyete girişmiş bulunuyorlar. Kendilerine taraftar olanların sayılarını arttırmak ve böylece işi silâhla bitir¬mek yolunu seçmişler! Bir kısım genç subayların zaman zaman sol hareket lehinde beyanname neşretmeleri de buna delil olarak gösteriliyor.
İddia ne kadar doğrudur? Hakkında bir şey söylene¬mez! Elbette ki bütün ümidlerini ihtilâle bağhyan insanlar için silâh her şeyden mühimdir. Dolayısiyle önce silâh sa-hiblerini kendi taraflarına çekmek icab ediyor. Komünist İhtilâllerin yapıldığı yahut teşebbüs halinde iken akamete uğradığı memleketlere baktığımız zaman, bu iddianın doğ¬ruluğuna inanabiliriz. Meselâ Endonezya'da Çin usulü ko¬münizmi getirmek isteyenler işe ordudan başladılar, bîr kısım ordu mensublannı kandırıp saflarına çektiler, sonra da ihtilâle kalkıştılar. Gerçi ilk hedefleri de Ordu oldu; al¬tı generali derhal öldürdüler, üstelik hırslarını alamadık¬ları için ölülerin gözlerini bile oydular.
Aslında dünyanın neresinde olursa olsun sosyalistler, komünistler ordu düşmanıdır. Bu ^üsjrıan]ık[arj^cla disiplin istememelerinden, itaat istememelerinden, kanun ve ni¬zamlara, emir ve kumanda mekanizmasına bağlı kalmak istememelerinden ileri gelmektedir. Ordu ise her şeyden önce disiplin ifade eder ki, buna hiç bir komünist taham¬mül edemez. Orduyu «faşist» olarak itham etmeleri, su¬bayları «despot» diye göstermeleri de bundandır.
Türk ordusu ise, komünistlerin ve sosyalistlerin ordu •düşmanı olduğunu kat'î olarak anlamıştır. Devlet meka-
62

Ç I Ğ
nizmasıni ele geçirdikleri takdirde, ilk icraatlarının orduyu lâğvetmek olacağını gayet iyi bilmektedirler. Bu bakımdan solcuların Türk ordusunda itibar görmesi, revaç bulması, yahut taraftar toplaması mümkün değildir. Şu veya bu ba¬hane ile ordu mensublarına yaptıkları hakaretler tecâvüz ve taarruzlar ise hiç bir zaman gözden kaçmamaktadır. Belki bir kısım tecrübesiz insanları, genç subayları alda¬tabilirler, onların heyecanlarını istismar etmeye muvaffak olurlar ve bâzı maceralara sürükleyebilirler. Fakat hiç bir netice alamazlar. Çünkü ordu, onların karşısındadır.
Komünizmin Ordumuz içerisinde yayılmasına mâni olan en mühim bir âmii ise İslâmiyettir. Herkes bilir ki Ordu, Orduluk vasfını İslâmiyetle kazanmıştır. Orduya Müslüman halk «Peygamber Ocağı» diye isim vermiş, sev¬miş, saymış, hürmet etmiştir. Bu hürmet ve muhabbeti Müslümanların dışında hiç bir grup, hiç bir zümre göste¬rememiştir. Her ordu mensubu da bunu yakînen bilmekte¬dir.
Esasen Türkiye'mizde ordu ile halk iki ayrı zümre de¬ğildir. Biri diğerinden kopmuş, maddî-mânevî irtibat ve alâ¬kası kesilmiş iki zıd kutup da değildir. Bilâkis iç-içedir. birbirini tamamlayan, birbirine destek olan, hava ve su gi¬bi birbiriyle kaynaşmış bulunan iki muhabbet unsurudur. Bunların arasını hiçbir fesad hareket açamaz, hiç bir iha¬net teşebbüsü bu muhabbeti, bu sevgi ve saygıyı ortadan kaldıramaz.
Aslında bir kısım genç subayları sol'la berabermiş gi¬bi gösteren, solcuların halktan korkmaları, halkı her an karşısında bulmaları, halk tarafından bîr gün ezilip, yok edileceklerini bilmeleri endişesidir. Zayıf düşman, daima kendisini kuvvetli göstermek, hasmının gözünü yıldırmak istemektedir de. Bunun için orduda taraftarları varmış gi¬bi bir havanın meydana getirilmesine çalışmaktadırlar. «Genç subaylar» imzasiyle ara sıra neşredilen solcu be¬yannamelerin altında da herhangi bir subayın imzası yok-
63

Ç 1 Ğ
tur. Kalbi vatan ve millet muhabbetiyle çarpan, memleke¬tin dertlerine deva ariyan ve kendilerine İslâmiyet öğretil-mediği, yahut tamamen yanlış tanıtıldığı için dinî bağları¬nın zayıflaması sebebiyle kurtuluşu başka sistemlerde, başka nazariyelerde «var» zanneden genç ve körpe askeri talebelerden bâzılarının aldatılması ile bu hâdiseler mey¬dana gelmiştir, o kadar! Onlar da İslâmiyet'in kurtarıcı düs¬turlarını öğrendikleri gün elbette ki bu maceradan derhal vazgeçecekler ve hakikî halaskarı bulmanın şevk ve heye-caniyle sol'a en ağır darbeyi indireceklerdir. Bunda kimse¬nin şüphesi olmasın!
Sol'un mümeyyiz vasfı, otoriteye olan düşmanlığıdır dedik. Anarşinin karşısına çıkan, tahrip ve yağma hâdise¬lerine mâni olmak isteyen zabıta kuvvetlerini «İktidarın uşağı, Amerika'nın uşağı» diye tahrik eden ve polise kar¬şı hücum kampanyası açan sol'un bu arada Ordu lehine tezahüratta bulunduğu görülür ve bundan da sol'la ordu arasında bir münasebetin mevcut olduğu vehmine kapı¬lanlar olur. Zannederler ki, sol sadece polisin otoritesine düşmandır. Bütün protestolar da zabıta kuvvetlerinin haşin davranmasından ileri gelmektedir!
Aslında bu, bir taktikten ibarettir, Mutlak otorite düş¬manlığını, mutlak kanun ve nizam düşmanlığını vazgeçil¬mez bir düstur olarak benimseyen sol'un polisin karşısın¬da orduya tezahürat yapması, bu vesileyle zabıta kuvvet¬lerini yıpratmak içindir. Anarşiden başka gaye taşımayan¬ların ve mutasavver bir kızıl ihtilâle gitmek için anarşiyi esas alanların elbette ki orduya dostluğu düşünülemez. Ni¬tekim, Örfî İdarenin ilânından hemen sonra askerî makam¬ların kızıl yuvalarda yaptığı arama-tarama neticesinde meydana gelen hâdiseler bunu ap-açık bir şekilde isbat etmiştir. Daha düne kadar «işçi-ordu el-ele...» veya «Ya¬şasın ordu» diye tempo tutanların, askerler tarafından ya* pılan'arama-tarama esnasında «OFdu kışlaya...» diye fer-
64

Ç I Ğ
yat etmeleri, anarşist bir zihniyet sahibi olduklarını fiilen ortaya koymuştur.
Polisi karşılarında görünce, «Amerikan uşağı» diye ba¬ğıranların, orduyu karşılarında görünce ona da «Amerikan uşağı» diye hücum etmeleri elbette ki yadırganacak bîr şey değildir. Bu, onların takib ettikleri strateji İcabıdır: Sol, sadece polise değil, sadece iktidara değil, karsısın¬da kimi bulursa ona düşmandır. İster asker olsun, ister sivil, durum değişmiyecektir.
Hattâ, Askerî birliklerin âsâyiş vazifesi deruhte etme¬leri üzerine, taarruz plânlarını orduya tevcih ettikleri ve kışkırtmak istedikleri grupları askerlerimizin üzerine sal-dırtmaya kalkıştıkları görülmüştür ki, Örfî İdare Kumanda¬nı neşrettiği tebliğle maceraperestleri ikaz etmiş ve «...Türk Silâhlı Kuvvetleri mensuplarına yapılacak herhan¬gi bir tecâvüz veya fiilî hareket halinde, bu hareketlere katılanlara karşı... Emrimdeki kara deniz ve hava birlikle¬rine her türlü imkânlariyle zor ve silâh kullanmaları hak-, kında emir vermiş bulunuyorum.» demek mecburiyetinde kalmıştır.
Bu durum, sadece Türkiye'miz için mevzuu bahis de¬ğildir. Dünyanın neresinde olursa olsun, solcular kendile¬rine devletin emniyet ve asayiş kuvvetlerini taarruz hede¬fi olarak seçmiş ve ancak onları zaafa uğratmak suretiy¬le hareketlerini hedefine vardırabilmişlerdir. Kızıl ihtilâlin muvaffak olduğu her memlekette ordu mensublarının öldü¬rüldüğü, yahut zindanlara doldurulduğu da bir vakıadır. En-donezya'daki komünist ihtilâli esnasında da komünistlerin ilk olarak hunharca katlettikleri şahısların başında sekiz general vardır. Bu cinayeti ise, hür memleketlerdeki ko¬münistler, büyük bir strateji hatası olarak ilân etmiş ve yoldaşlarına ilk plânda orduyu hedefe almamaları ve bu işi daha sonraki safhalara bîrakmaları tavsiyesinde bulun¬muşlardır.
65

Ç 1 Ğ
Ancak zaman sol aleyhine işlemiştir. Bütün hur mîl¬letler, solcuların asıl maksatlarını hiç bir şüphe ve tered¬düde yer kalmıyacak şekilde anlamış bunun için de kızıl¬lara karşı geniş bir halk mukavemeti meydana gelmiştir. Türkiye'mizde de durum budur ve Türk Silâhlı Kuvvetleri, zahirde fikrî mücadele yaptığını İleri süren solcuların as¬lında kızı! bir ihtilâlden asla vazgeçmediklerini, bütün ni¬yet ve maksatlarının bu olduğunu ve muvaffakiyetleri ha¬linde de ilk ortadan kaldıracağı insanların başında bazı su-baylarımızın geldiğini bilmektedir. Halkıyla, ordusuyla kı¬zılların niyet ve maksatlarının gayet iyi bilindiği Türkiye'¬mizde ise bir sol ihtilâl kat'iyyen mevzu bahis olmayacak¬tır. Meydana gelecek olan anarşi hareketlerinde de en büyük zararı onlar çekecek ve en kahredici silleyi de on¬lar yiyecektir.
Aslında Sayın Örfi İdare Kumandanı da dahil, hiç kim¬se memleketin herhangi bir bölgesinin Örfi idare ile idare olunmasına gönül rızasiyle «evet» diyemez. Her Türk vatandaşı arzu eder ki, Örfi İdareye yol açacak hâdiseler zuhur etmesin, memleketin huzur VQ sükûnu ihlâl olunma¬sın, hal}ç arasında sevgi ve saygı dostluk ve kardeşlik bağları kopmasın böylece de memleketimiz hem iktisadî ve hem de içtimaî bakımdan terakkiler kaydetsin.
Ancak hâdiseler, idarecileri Örfi İdare ilânına zorla¬mış ve öteden beri devam ettirilen anarşik hareketler bu suretle bertaraf edilebilmiştir. Tahriblerîn, işgallerin, cina¬yetlerin önüne geçmek başka türlü mümkün olamamıştır. Dolayısiyle Örfi İdare, bir zaruretin neticesi olmuş ve bu¬na da azgın sol sebebiyet vermiştir.
Örfi İdâre'nin takdir ve tebcile lâyık bir vasfı vardır ki, bugüne kadar ağırlığını hissettirmemesi, hak ve hürri¬yetleri korumada azami derecede titizlik göstermesi ve son derece müsamahalı bir hareket tarzı takib etmesidir. Hattâ Örfi İdâre'nin varlığı ile yokluğu arasında hiç bir
66

Ç t Ğ
fark mevcud değil gibidir. Sadece kızıl anarşistlerin hare¬ket serbestisi ellerinden alınmış, kanlı isyanlara tevessü! etmeleri önienmiş, işgal ve boykotlar bertaraf edilmiştir, o kadar! Bunun dışında Örfi İdâre'nin hiç bir müdahaleci vasfı yoktur ve bugüne kadar memleketin geçirdiği Örfi İdarelerin en yumuşağı, en toleranslısı, en müsamahalısı yaşanmaktadır.
Böyleyken, azgın sol rahatsızdır. Örfi İdâre'nin bir an evvel kalkması İçin her çâreye başvurmakta, Danıştay'dan Anayasa Mahkemesine kadar çalmadığı kapı kalmamakta¬dır. Bununla da iktifa etmeyen azgın soi günlerden beri Örfi İdare aleyhine beyannameler dağıtmakta, «Sıkıyöne¬time Hayır» diyerek, asî! ve şerefli Ordu mensublannı «faşistler» olarak tavsife cür'et etmektedir. Soldaki hülun huzursuzluk, çanlarına ot tıkanmasından, anarşi hareketle¬rine müsamaha ve müsaade edilmemesinden ileri gelmek¬tedir. Sayın Örfi İdare Kumandanı işgal ve boykotları, nü¬mayişleri, yürüyüşleri yasak etmiştir. Dolayısiyle müteca¬viz Sol, istediği gibi hareket edebilme imkânlarından mah¬rum kalmıştır. Artık ne cinayet işleyebilecek, ne işyerle¬rini işgal ve tahrib edebilecek, ne de kızıl şarkılar okuya¬rak cadde ve sokaklarda boy gösterecektir. Huzursuzluk¬larına asıl sebeb budur ve bunun içindir ki Örfi İdare aleyhine kesif faaliyetlere girişmişlerdir. Düne kadar «kaatjl polis» diye zabıta kuvvetlerinin aleyhine tempo tu¬tan «Yaşasın ordu» diye askeri polise tercih ettiğini İlân eden kızılların, bugün Asker aleyhine dönmeleri, subayla¬rımızı «Faşist» diye damgalamak istemeleri ve «Sıkıyöne¬time hayır» diye de beyanname dağıtmaları, suratlarmda-ki maskeyi bir defa daha indirmiş, nihaî hedef ve maksad-larının devamlı anarşi ve kızıl bir ihtilâl olduğunu böylece îsbatlamiştır.
Hâlâ Sol'un mahiyetini anlamamış olanlar varsa, ya¬zıklar olsun!.
67

Ç I Ğ
Misallerimize devam edelim:
Haziran 1967:
«Arap sosyalizmi» üzerine mersiye yazanlar kadar, zaman zaman mükellef İsrail seyahatleri yaparak, gazete¬lerinde günlerce Yahudi'leri methedenler, onların medenî hacetlerini mübalâğalı bir şekilde anlatanlar utanıyorlar mı acaba; halk efkârına «İnsanî, medenî» diye takdim et¬tikleri devletin nasıl bir İstilâ politikası takib ettiğini ve nasıl bir vahşet çağını açmak istediğini yakînen görebili¬yorlar mı acaba?. Hiç zannetmemi
Onlar utansa, hakikati görebilecek idrak ve samimi¬yete sahip olsalardı; günlerce methettikleri sütunlarımla yeniden açıklamalar yapıp, aldandıklarını ilân ederler ve halk efkârından özür dilerlerdi.
Nerede o idrâk, nerede o insaf! Onlar bilmek istemiyorlardı; kiralık kalemleri onların öyle davranmalarını icab ettiriyordu ama; biz biliyorduk, bütün Müslümanlar biliyorlardı ki, Yahudi, istilâcı emeller peşindedir; gasıp durumundadır; hiç bir hak ve hukuku tanımadan, dinlemeden hasım olarak gördüğü ve öyle ka¬bul ettiği milletlerin topraklarını bir anda İstilâ eder ve bir anda dünyanın en büyük zulmünü irtikâbda herhangi bir mahzur görmez. Nitekim görmemiştir ve sırf müdafaa bahanesiyle Arap memleketlerini istilâya kalkışmıştır. Hakkı olmadığı topraklara harb bahanesiyle konup, hudut¬larını genişletmek, Ortadoğu'yu toptan ele geçirmek İste¬miştir.
Esasen Yahudi, bunun plânını yıllar evvel yapmıştır.
Osmanlı İmparatorluğunu parçalamak için çok uğraşmış, bu uğurda milyonlar sarfetmiş; fakat Sultan Abdüîhamid Han Hazretleri onların bu mel'unâne tasavvurlarını yakî¬nen bildiği için fırsat vermemiş, Filistin topraklarına yer¬leşme gayretlerini daima bertaraf etmiştir.
68

Ç I Ğ
Lâkin gafil başlar, sonradan Yahudi oyunlarının içyü¬zünü idrâk edemediği için İmparatorluğun parçalanması¬na, bu mel'un ırkın da Filistin topraklarında yerleşmesi¬ne yo! açmıştır.
Bütün İslâm memleketlerinin şiddetli muhalefetine rağmen, evvelâ şu veya bu şekilde girdiği Filistin toprak¬ları üzerinde Yahudi, devletini kurup istiklâlini ilân edin¬ce, yeryüzündeki bütün Yahudileri harekete geçirmiş ve geniş yardımlar temin ederek esasen küçük olan toprak parçasını kısa zamanda imâr etmiştir. BundıJa birlikte dai¬ma sınırlarını genişletmeyi düşünmüş ve bu rüyası uğru¬na harb sanayiine çok fazla ehemmiyet vermiştir. Dünya¬nın en modern silâhlarını, nakil vasıtalarını satın alabil¬miş, Filistin topraklarında büyük yığmaklar yapmıştır.
Bu son harb de Yahudi mel'anetinin mahiyetini bütün çıplaklığıyla gözler önüne sererken, «Arap sosyalizmi" nin fecaatini da olduğu gibi ortaya koymuştur.
Nasır, «Mısır» in ismini «Birleşik Arap Cumhuriyeti" diye değiştirirken, Arap sosyaiizmi'ni bayrak edinmiş ve kop-koyu bir ırkçthk batağına saplanarak yediyüz miiyon İ3-lâm milliyetçiliği yerine yetmiş miiycn Arap milliyetçiliğini ikame etmek istemiş ve böylece Arap milletini zaafa dü¬şürmüştür. İmân, Kur'an esaslarını ortadan kaldırmayı he¬def İttihaz edinen Nasır ve şürekâsı, işte bu «sosyslizm» hezeyaniariyle, «Büyük İnkılâpçı*, «Büyük Kurtarır:» tavır-larîyla geniş halk kütlelerini ezmiş: teknik terakkiyi esas almak yerine iffetsizlik ve ahlâksızlıkla tedenniyi gaye edi¬nerek milletini üç buçuk Yahudi önünde zeiil duruma dü¬şürmüştür.
Artık son sözü İslâm söylevecektir.
Bütün emperyalist politika karşısında olduğu gibi, Ya¬hudi korşssında da «Arap sosyalizmi, sokak sosyalizmi, avak yolu sosyalizmi ile değil», ancak İslâmİyetle durula-bileceği yakînen anlaşılmıştır.
Evet son sözü İslâm söyleyecek ve Müslümanların
69

ç i Ğ
Yahudilere ve dinsizlere karşı zaferi ancak İslâm'a istî-nad etmekle tahakkuk edebilecektir. Şimdi Yunanistan'ı misal alıyoruz:
Aleyhlerine netice veren her işte Amerikan parmağı aramak, solcularda bir hastalık haline geldi. Biliyorlar ki, gerek memleketimizde yapmak istedikleri kızıl hareketin Rusya tarafından desteklenmesini; gerekse bütün diğer memleketlerdeki komünist ihtilâl teşebbüslerinin yine ay¬ni kaynaktan beslenmesini imkânsız hale getiren bir hür dünya ve bunun lideri bir Amerika vardır. Gayelerinin ta¬hakkuk edebilmesi için de, onunla olan bütün irtibatların kesilip atılması icab ettiğine göre artık her türlü yalan, hile ve dolandırıcılık meşrudur.
m
Bakınız solcuların kehanetine:
Güya Yunanistan'daki darbe bizzat Amerikan ajanları tarafından hazırlanıp yapılmış ve demokrasinin ortadan kaldırılıp, diktatörlüğün ilân edilmesinden yegâne rnes'ul. Amerikan ajanları ile bâzı satılmış generallermiş... Kral, esasen Yunanlı değil; başka bir soyun, başka bir ırkın
adamıymış!
Ne garip tezadlar, ne utanmaz adamlar!
Bir defa Amerika, diğer bütün dünya memleketleri gi¬bi, hürriyet ve demokrasi taraftarıdır. Hiç bir memlekette Amerikan parmağı ile diktatörlük ilân edilmediği gibi, hiç bir diktatör de Amerikan desteğine nail olamamıştır. Esa¬sen Amerika'nın müdafaa ettiği dünya görüşü ancak de¬mokratik memleketlerde tatbik edilebilir. Halk ister, halk seçer, halk kendisini bizzat idare eder ve bu da Amerika¬lıların politikasına uygunluk ifade eder.
Yeryüzünde herhangi bir sosyalist devlet gösterilebi¬lir mi ki, demokrasi ile idare edilmiş olsun? Yahut bir
70

Ç i Ğ
tek sosyalist meydana çıkar mı ki demokrasiyi müdafaa
etsin? ......
Yoktur ve olamaz! Zahiren demokrasi deseler bîle, kendi faaliyetlerini serbestçe devam ettirinceye ve hayal-ierindeki kızı! ihtilâli yapıncaya kadar bu iddiada bulunur" fırsat ellerine geçti rni kıp-kızil bir diktatorya meydana getirirler.
İşte Rusya, işte Çin, işte Küba...
Bütün bunlar sosyalisttir ve bütün bu yerierde kop¬koyu bir istibdad hüküm sürmektedir. Şayet Amerika'da istibdaddan yana olsa idi, herhalde bu üç devletten her¬hangi birinin temsil ettiği bioka dahil olup, bütün demok¬ratik idareleri yıkmaya çalışırdı.
Nîye Küba diktatörünü desteklemedi?
Neden Mao'nun arkasında olmadı?
Niçin Nâsır'm tarafını tutmadı?
Bütün bunlar meraka değer sualler... Lâkin solcular cevab veremezler. Onlar köpekler gibi ulumaya devam edip giderler:
«Kompradorlar, satılmışlar, burjuvalar, gericiler, ka¬fatasçılar!»
Halbuki bütün şu sıfatlar kendilerinde tecelli etmekte ve buna rağmen muarızlarını ithamdan utanmamaktadırlar.
Darbeyi yapan, yahut darbenin yapılmasına göz yu¬man Yunan Kralı esasen Yunanlı değilmiş, başka bir ırka mensubmuş. Bunu solcular iddia ediyor! Bu iddianın doğ¬ru, yahut yanlış oluşu üzerinde durmıyacağiz. Lâkin bir hu¬susuna dikkatinizi çekeceğiz:
Hani bu adamlar kafatasçılara düşmandı? Şimdi bal gibi kafatasçılık yapmıyorlar mı? Irk tefriki ile Yunan Kra¬lını tenkid etmiyorlar mı?
71

ÇIĞ
Evet, bal gibi kafatacçılık yapıyorlar; Yunan Kralım Yunanlı olmamakla itham ediyorlar.
Yunanistan'daki darbenin neden aleyhinde bulunuyor-
iar?
Onlar tatlı hayâller peşinde İdiler; Yunanistan karışı¬yor, solcular komünist Rusya'dan bol yardım alıp karışık¬lığın daha da artmasını temine çalışıyorlar; yakında ihti¬lâl yapacaklar ve Kralı devirip sosyalist rejimi oturtacak¬lar; böylece Yunanistan'ı kıp-kızıl renge boyayacaklar, hülyası île yaşıyorlar.
Lâkin evdeki pazarlık çarşıya uymadı; İhtilâl karşı ta¬raftan geldi ve kızıllar hapı yuttu!
Endonezya'da da öyle olmadı mı? İlk hareket orada da komünistlerden gelmedi mi? Ya sonra?...
Komünistler teker teker yakalandı, ezildi, gebertildi; komünizmin kökü kazındı. Yunanistan ise —şimdiki görü¬nüşüyle— onların İkinci büyük hezimeti...
Ve... Nazarları Türkiye'de!
Şimdiye kadar ordunun yüksek kumanda hey'etine en hayâsız tâbirlerle saldırıp, onların ordu içerisindeki otori¬telerini yıkmaya çalışan solcular, (Halk Ordusu) terane¬siyle genç subayları avlamak gayretini gösteriyorlar. Böy¬lece de kızıl hedefe doğru dolu-dizgin yürümek sevdasın-
dalar!
Lâkin unutmasınlar ki, Türk ordusunda kızıllara yatak¬lık yapacak alçak yoktur. Genelkurmay Başkanının komü¬nizmin ezilmesine dair emri tatbik edildiği gün Türkiye ne Endonezya'ya ne de Yunanistan'a benziyecektir. İnsan
72

Ç I Ğ
hak ve hürriyetlerine kastedenlere verilecek cevab kor¬kunç olacaktır.
Unutmayınız: Müslümanların şamarı, dünkü vilâyeti¬miz Yunanistan'da yediğiniz tokata benzemez!
Hâlen de Cunta, komünistlere karşı fiilî bir mücadele halindedir; hattâ Atina radyosunda halkın komünistleri devlet makamlarına ihbar etmesi istenilmiş, bu yolda sık sık neşriyat yapılmıştır.
Hâdiseler o derece âni değişikliklere uğramakta, si¬yasî şahıslar o derece sık manevralar yapmaktadırlar ki, hangisinin iyi ve sağlam, hangisinin tehlikeli olduğu kes¬tirilememekte; dolayısiyle son ve kafi karar bir türlü mey¬dana çıkamamaktadır.
Hâdiselerin bu derece inkişaf kaydetmesine en mü¬him âmil Kıbrıs buhranıdır. Lâkin bu buhranın Cunta ida¬resi tarafından mı, yoksa muhalif grup tarafından mı kö¬rüklendiği meçhuldür. Gerçi Kral, son beyanatında Cunta'-yı, Yunanistan'ı Türkiye üe bir silâhlı çatışma haline sok¬makla itham etmiştir; ancak bu iddianın doğruluk derece¬si de meçhuldür. Acaba Türkiye'nin şartlarını Cunta kabul etmek suretiyle mi harbi önlemiştir; yoksa harbe kararlı olan Cunta'ya baskı mı yapılmıştır? Bunu da şu anda anla¬mak çok zordur. Fakat bilinen bir vakıa vardır ki, Yunanlı solcular harb istemiş; Kıbrıs'taki Rum Komünist Partisi de «illâ harb» diye tutturmuştur. Onlar, Yunanistan'ın Tür¬kiye ile anlaşmasını ve hele Türkiye'nin Kıbrıs buhranı ile alâkalı tekliflerini kat'iyyen kabul etmemesini istemektey¬diler. Fakat Cunta solcu isteklere uymamış, Türkiye'nin tekliflerini kabul etmek mecburiyetinde kalmıştır; yahut tek çıkar yo! olarak bunu görmüştür. Bu durum karşısında Cunta'yı Türkiye ile silâhlı çatışmaya gitmekle itham et¬menin doğru olup olmadığı hakkında bîr hüküm vermek
de yanlış olur.
Şunu kabul etmek lâzımdır ki Yunanistan'lı komünist-
73

Ç I Ğ
ler memleketi karıştırmak, bir iç harbe meydan vermek vo böylece de zuhur edecek anarşi neticesinde iktidara ge¬lip, hâlen zindanlarda bulunan binlerce yoldaşlarını kurtar¬mak gayretindedirler. Şu anda Cunta bunu bertaraf etmek üzeredir. Bunda muvaffak olduğu takdirde de —öyle ümid ediyoruz ki— Cunta'nın düşmesi imkânsız haie gelecektir.


74


DÜŞMAN
?SLÂiVt âleminin iki ezelî düşmant vardır: Ruslar ve ingilizler! İnsafsız ve merhametsiz bu iki düşman, büyük Osmanlı İmparatorluğunu parçalamak için birbirleriyle ka¬der birliği yaptığı gibi; daha sonra esaretleri altına aldığı Müslüman memleketlerin dinî şuura sahip olmalarına da yine elbirliği ile mâni olmuşlardır.
İngiliz Müstemlekât Nazırı Lordlar Kamarasında Kur'-an-ı Kerîm'i eline alıp, «bu kitabı Müslümanların elinden ajmadan, yahut Müslümanları ondan uzaklaştırmadan biz onlar! mağlûp edemeyiz.» derken ve bunun tahakkuku için plân üstüne plân yaparlarken, komünizm ihtilâli ile de Rus¬ya, evvelce Müslüman memleketlere karşı İzhar ettiği hu¬sumetini, sonra bilfiil «baş gaye» haline getirmiş oldu.
Dikkat edilecek olursa görülecektir ki, İslâm âlemiıv de «sömürge siyaseti» takip eden ve bunu zamanımıza ka-
75

Ç i Ğ
dar getiren de İngiltere ve Rusya'dır. Arkasından Fransa gelir ki, onun son can çekişmesi Cezayir'de olmuştur.
Şu anda Rusya'nın esareti altında 60 milyondan fazla Müslüman vardır; bir çok İslâm Cumhuriyeti zorla komü¬nist birliğine dahil ettirilmiş; halkın dinî hisleri sökülüp atılmak istenmiş, Müslümanlar aklın ve havsalanın alamı-yacağı derecede ağır baskı ve zulümlere maruz bırakılmış¬tır.
İngiltere İse, Rusya gibi doğrudan doğruya şiddet re¬jimi kullanmamış; fakat zehirli iğnesini daima hissettirme¬den batırmak politikasını takip etmiştir. Gerçi bir çok memleket sömürge olmaktan çıkmış veya çıkarılmıştır, fa¬kat çıktığı her yerde büyük ihtilâf tohumlan atmış, İslâmî şuurun kösteklenmesi için sinsi plânlar tatbik etmiş ve eski sömürgelerinin idaresini İngilizleşmiş yerlilere terk etmiştir. Bunlar da Müslüman halka, resmî İngiliz idaresin¬de olduğundan çok daha fazla baskılar yapmışlardır; ta ki haik İngiliz idaresini arasın, eski sömürgecilerinin tekrar idareye el koymasını istesin!
İşte bu iğrenç siyasetin son tatbik mahalli Güney Ye¬men olmuştur. 1839 yılından beri İngiliz işgali altında bu¬lunan Güney Yemen, 17 eyaieti içerisine alan bir federas¬yon durumundadır ve her eyalet ise bir şeyhe bağlıdır. Ancak şeyhlerin nüfuzlu ve kuvvetli olanları İslâmiyete bağlı olduğu ve bilhassa Şeriat esaslarına göre bir devlet kurmak taraftarı durumunda bulundukları için, İngilizler bunlara cephe almış ve onları yıpratmak için zaman zaman komplolar tertip edip, halkı aldatmaya kadar İşi götürmüş¬tür. Fakat, öteden beri İngilizlere husumet besliyen halk, onların bu komplolarına inanmamış; dolayısiyie Şeyhlerin bölgedeki otoritesi sarsılmamıştır.
Günden güne kuvvetlenen İslâmî şuur neticesinde İn¬gilizlere karşı girişilen mücadele kampanyası sömürqe si¬yasetini tamamen iflâs ettirmiş ve İngilizler bu bölgede

Ç I Ğ
uzun müddet yaşiyamıyacaklannı nihayet kabullenmek zo¬runda kalmsşlardır. Fakat Devleti de Müslümanlara bırak¬mak istememiş, halkın İslâmî bir idare kurma arzusunu kat'iyyen hazmedememişierdir. Bu defa e! altından kurdur¬dukları Millî Kurtuluş Cephesi isimÜ ırkçı ve sosyalist bir partiyle anlaşmış, Yemen'e istiklâîiyet verebileceklerini, ancak bu parti ile anlaşmak suretiyle bunu temin edecek¬lerini ilân etmişlerdir. Eyalet Temsilcilerinin kahir ekseri¬yeti, İngüizleşmiş şahsiyetlerin elinde bulunan MKC. ile yapılacak bir anlaşmanın doğru olamıyacağını, halkın ha¬kikî temsilcilerine itibar edilmesi lâzım geldiğini eöyle-miş!erse de İngilizler bunu kabul ötmemiş; Millî Kurtuluş Cephesi (M.K.C.) ile anlaşarak Günsy Yemen'in 29 Kasım
günü istiklâlini ilân etmesini terpr :şierdir.
Şu anda «Güney Yemen - olarak kurulan
vs 17 eyaleti içerisin Staters 'uman Devletin
Reisicumhuru ise 47 ' abi isimli bir
İngiliz dostudu ^ iepsi de aynı
karakterded" jney \ diyeti ordusu
İngiliz sub t .jtn yetişti, jyiece de mem-
leketin en m*./ ?* 'ngüiz kontrolü altında buluna-
çaktır.
Güney Yemen atki mfnlzara budur. Ve halk bu sosya¬list ırkçıları istemediği için de şimdiden idareye karşı ayaklanmıya başlamıştır. Bugüne kadar İngilizlerle müca¬dele eden Yemen'li Müslümanlar, bundan böyle de İngiliz¬lerin zihniyetine karşı cihadlarını devam ettirecektir.
Artık dökülecek kanın, öldürülecek Yemen vatandaşı¬nın haddi - hesabı olmıyacaktır.
İngiltere'nin sömürge siyaseti öteden beri budur. Ve daima çıktığı her yerde kendi davasını devam ettirecek kukla bir hükümet, kukla bir idare bırakmakta; «Sömürge¬lerime istiklâl verdim» diye dünyayt aldatmıya kalkışmak¬tadır.



76

77

Ç I Ğ
Dokuz günlük görüşmeler neticesinde Yemen'İ M.K.C. nîn gaddar idaresine terk eden İngilizler, bu idarenin Ye-men'de dokuz ay olsun ayakta kalmasını temin edemeye¬ceklerdir. Zira her şeye rağmen Doğu Yemen halkı İngiliz zihniyetinden bîzar olmuştur, onu def etmiye azimli ve ka¬rarlıdır. Esasen ilk anda patlak veren isyanlar da bunu gös¬termektedir.
GÜVENLİK Konseyinin «ateş-kes» kararı üzerine Arap-İsrail harbi muvakkaten sona erdi. Neticede Mısır, Ürdün ve Suriye bir hayli toprak kaybına uğradılar ve Mescid-i Aksa'yı Yahudilere kaptırmış oldular. Hâdisenin nasıl bir şekilde neticeleneceği henüz bilinemiyor. Öteden beri is¬tilâcı emeller takibeden İsrail'in işgal ettikleri topraklar¬dan çekilip çekilmiyeceği; gasbettiği şehirleri tekrar eski sahiplerine iade edip etmiyeceği günün baş mes'elesi ha¬lindedir. İsrail Müdafaa Vekili Moşe'nin iddialarına göre, iş¬gal edilen eski Kudüs'ten Yahudi bir daha çıkmıyacak ve böylece iki bin yıllık hayallerinin gerçekleşmiş olması ile övünüp duracaktır.
Esassn yahudller harbi sırf istilâ emellerinin gerçek¬leşmesi için çıkarmışlardı. Onlar yirmi yi! evvel gasbet-tikleri Filistin topraklarına yeni ilâveler yapmayı ve İsrail'¬in hudutlarını genişlendirmeyi daima düşünmüş, bunun için de harp silâhlarına geniş yatırım yapmışlardı. Nüfus itibariyle çok az olan İsrail, Müslüman memleketlerin gö¬beğinde gasbettiği bu topraklar üzerinde ancak siiâh zo¬ruyla durabileceklerdi. Son harb de bunu ortaya koymuş oldu.
Arab-İsraİi harbinin bu şekilde neticelenmesinde en büyük rolü şüphesiz Rusya oynadı. Kaypak politikası bir defa daha meydana çıktı. Moskof, İsrail'in karşısında Müs¬lüman memleketleri kat'iyyen desteklemediğini, Rus hay-

Ç I Ğ
ranlarının yözlerino tükürürcesine ortaya koydu. Halbuki Rusya, gerek M;sır ve gerekse Suriye'de yerleştirmek is¬tediği sosyalist idare namına bu harbte her iki memleke¬te de yardım edecek; böylece de istilâcı Yahudi'nin yayıl¬ma plânlarını akamete uğratacaktı. «Domuzdan post, Rus-dan dost» olmazdı, olmadı da...
m
y
İslâm'ın esasından ayır-ğnevî İnançtan sıyırıp, °İ böylece de ırkçılı-tmsk İstiyorlardı, "nin'in 60 bin Mü-de şehid ederek r huzursuzluk mey-
Arapların toprak kaybına sebep olan ikinci bir hâdise de, Mısır ve Suriye'ii idarecilerin bugüne kadar memleket¬lerinde tatbik etmeye uğraştıkları «Arap sosyalizmi» dir.
Devleti ele geçiren mürted mak istedikleri kütleleri ruhsuz bir nesil meycjp ğa dayanan bir Bunun için Nasır cahidini zindan|r,;;,aKitf memîekett dana ge'
Su
yük arazi * durdu; sol

İ
ise, toprak reformu hayaliyle bü¬ kiyet taraftarlarını evlerinde boğ¬ .. ini süründürerek bir şekavet çı¬ğırı açtı. Halkı dehşete düşürdü ve Müslümanlar dinleri¬nin icablarını rahatça yerine getiremez oldular. Her iki memlekette de îslâmiyete karşı şuursuz bir mücadele açıl¬mıştı ki; bütün bunlar geniş halk kütlelerini son derece tedirgin ediyordu.
Halkın fiilî iştiraki temin edilmeden girişilen harplerin elbette ki neticesi fecî olacaktır.
Fakat ortada bir Yahudi milleti vardı ve bunun için de mürted başlara rağmen mesele Müslümanlık dâvası olarak ele almdr ve harbin Müslümanların lehine netice¬lenmesi için diğer Arap memleketlerinin de ittifakı temin edilmiş oldu.
.Yukarıda «harp» muvakkaten sona erdi» dedik. Mû-

78

Ç 1 Ğ
vakkattır, çünkü Müslümanlar Yahudi'lerin hesabını gör¬meye azimli ve kararlıdırlar. Gasbedilen toprak parçalan ve hele mukaddes belde Kudüs kat'iyyen Yahudinin tasar¬rufuna terk edilemez, onların bu topraklarında ilâ-nihaye hüküm - ferma olmalarına göz yumulamaz.
Mürted başlar devrilir; manialar ortadan kaldırılır ve «Cihad-ı Mukaddes» İsrail'e karşı sonuna kadar, hem de zaferle neticelendirilir.
Biz imân ediyoruz ki, Yahudi istiiâs! muvakkattir; ya¬kında onlar topyekûn mağlûp edileceklerdir.
Sabah vakti yaklaşınca, gecenin karanlığı naşı! artar¬sa; Yahudinin sonu yaklaşınca da muvakkat galibiyetler elde edebilir.
Bugün demokrasinin beşiği telâkki olunan İngiltere hâ¬lâ sömürgecilik zihniyetinden kurtulamadığı gibi, Ameri¬ka'da da zenci - beyaz mücadelesi devam etmektedir. Fran¬sa'nın ise, Cezayir'de akıttığı kanlar kurumadığı gibi, Filis¬tin topraklan üzerinde korkunç katliâma nihayet verebil¬mek için, bu demokrat memleketler ciddî bir teşebbüste buîunmay! akıllarından bile geçirmemekte, üstelik perde arkasından zulmü alkışlamaktadırlar.
Yirminci asırda demokrat memleketlerin, daha de¬mokratik rüşte erememiş olmalarına rağmen; ondört as?r evvelki İslâm cemiyetinde «zulüm» mevzuubahs biie de¬ğildir. İslâm'ın hâkim olduğu topraklar üzerinde, hukukî bakımdan bir İslâmla bir gayr-i Müslim arasında fark bu¬lunmadığı halde, Feth-i mübin'den sonra bile İstanbullu Hıristiyanlar, «İnsan hak ve hürriyetlerinden» en neniş mâ¬nâda istifade edip, kilise çanlarını devam ettirdikleri hal¬de; bugün Avrupa'da bazı yerlerde Müslümanların cami in¬şaatına bile mâni olunmaktadır. Hazret-I ömer (RAİ ada¬letine, tam ondört asır sonra Garbta bir numune bile bu¬lunamamıştır.
Bütün bunlara rağmen, demokratik sistem garbın san-
80

Ç I G
ki vazgeçilmez bir imtiyazıdır. Ve Şark için bu, mevzuu-bahs bile değildir!
Hakikaten Türk cemiyetinin, tarihimizle alâkasını kes¬me cereyanı hedefine varmış ve biz bize yabancı haie ge¬tirilmiş bulunuyoruz.
Geçmişe bol bol küfür etmekte gösterdiğimiz maha¬reti, geçmişimizin faziletlerini araştırmakta gosterseydik; Garbh sükût edecekti ve Türk cemiyetinin şahsiyetini te¬şekkül ettirmiş olacaktık.
?amıştır.
ı Afrika memleke-ski! eder. Böyle-?nak lâzım gelir, gibi, burada da istir. Müslüman-ete tam islâmî bir ece de çeşitli ihtilâfları, kar-Çünkü Nijerya'daki bu anor-rmağı ve komünist tuzakla-
Yine de bunu yapabiliriz. Memleketimizde artık mü¬sait bir hava meydana gelrn
h\ i halde .
Nijerya 57 milyonluk b.l. tidir. Nüfusunun % 75'ip' ce Nijerya bir Islânijrnern, Lâkin bir çok İslâm azınlığın, ekalliyetin lar şiddetle arzu idare tarzı çr' gaşalıkları r mal durunu
rı yatmaktadır.
Nijerya, tâ 8 inci asırdan beri Müslüman olmuş bir memlekettir. İslâm tarihinin yükseliş devirlerinde yüksel¬miş; geriîeyiş, çöküş devirlerinde ise gerilemiş, nihayet uzun yıiîar sömürge olarak zulüm altında İnlemiş bir mem¬lekettir.
Tâ 1553 yıllannda Nijerya'yı yemeye hazırlanan İngil¬tere, uzun çalışmalardan sonra, çeşitli fesad şebekelerini teşekkül ettirip, yaydığı küfür ve ilhad zihniyetiyle Müslü¬man halkı parçalamaya muvaffak oimuş ve onsekizincî as¬rın başlangıcında dinî akide ivice sarsılmaya, halk dalâle¬te doğru gitmeye başlamıştı. İngilizlerin en melun marife¬ti, kabileler arasındaki birliği parçalamak, ırkçılık fikrini geniş ölçüde yaymak olmuştu. Bu yüzden de Nijerya'da
81

Ç I Ğ

Ç I



kabile harpleri bir ara şiddetlenmeye ve vatan parçalan¬maya başlamıştı ki, Osman Dan Fodio İsimli büyük bir âlim ortaya çıktı ve İslâmî imân hareketinin Nijerya'da bayraktarlığını yaptı. Kaleme aldığı «İhya-üs Sünne» (Sün¬netin ihyası) isimli eseriyle Müslümanların dalâletten kurtulup hidayete ulaşmalarına vesile oldu ve kabile sa¬vaşlarını, ırk kavgalarım bilfiil durdurdu. Haussa reisleri¬ni barıştırdıktan, memlekette kuvvetli bir vahdet, sağlam bir ittihad meydana getirdikten sonra «Emir-ül Mü'minin» olarak Nijerya'nın başına geçti ve İslâmî ihya hareketini fiilen devletin eliyle tahakkuk ettirmeye çalıştı. Nijerya'¬nın doğusunda ve güneyinde İngilizlerin idare ettiği irti-dad hareketi yüzünden dinden çıkmış milyonlarca İnsan vardı. Osman Dan, yetiştirdiği Kur'an talebelerini bu böl¬geye gönderip, onların İsiâmiyeti yayma faaliyetlerine hız verdi. Lâkin çeşitli sebebler bu ihya hareketini bütün bir Nijerya bölgesine yayılmasına mâni oldu ve bu yüzden de ırkçılık hareketleri, çeşitli fitne ve fesat faaliyetleri günümüzde bütün şiddetiyle meydana çıktı.
1861'den İtibaren İngilizler, Fransızlar ve Almanlar Nijerya'yı istilâ hareketine başladılar. Devam eden çalış¬malar neticesinde 1900 yılında Nijerya fiilen İngiliz idare¬si altına girmiş, sömürge haline getirilmişti. Dünyadaki sömürge siyasetinin bayraktarlarından biri olan İngiltere, uzun müddet Nijerya'da islâmî inkişafı baltaladı, halkın kütle halinde irtidadsna yo! açtı, putperestlerin, dinsizlerin sayısı arttı ve nihayet komünizm, Nijerya'nın doğu bölge¬sine üs kurmuş oldu.
Bir taraftan İngiliz baskısı, bir taraftan İngilizlerin hi¬mayesi altındaki komünist hareketi memleketi gün-begün imânsızlaştırmak, İslâmdan uzaklaştırmak isterken; diğer taraftan Allah'a inananlar, Kur'ana bağlananlar çeşitli zu¬lüm ve işkenceler altında İsiâmiyeti yayma faaliyetine de¬vam ettiler. Neticede İngiliz baskısı gevşemek mecburiyo-

tinde kaldı ve Nijerya 1951'de güney, doğu, batı birleşti¬rilerek dahilî istiklâliyetine kavuşmuş oldu. Çok partili hayat, demokrasi faaliyeti başladıktan kısa bir zaman son¬ra da Osman Dân'ın torunlarından bulunan Hacı Ahmed Belu 1952 seçimini kazandı: 1959 seçimlerinde tam istik-lâliyet fikri hüsn-ü kabul gördü; 1963'de de Nijerya fiilen istiklâline kavuşmuş oldu. İngiliz fitnesi İslâmdan büyük bir darbe yediği için, fesad şebekeleri bu darbenin intika¬mını almak üzere Hacı Ahmed Belu'yu şehid ettiler ve ye¬niden Nijerya'yı karıştırmaya başladılar. İngilizlerin komü¬nizmi yerleştirdiği Doğu bölgesinde 1967'nin Mayıs so-
:ve isimlendirilen ^u suretle de karar
I,
nunda toplanan kızıl meclis, «f Doğu bölgesinin Nijerya'dan Doğu'da büyük bir kızıl devlet verdi. Ve Biyafra faciası boy I?
?; j ı açlıktan <j, V neşredilen faaliyetle in, kızıl kundakçı-mumlarıdır ve Nijerya'nın iç :-*-eyen Marksist gaddar- ; ^oarılır gibi kend'sin-.',. 'MÎ'.ilar, açlığa mahkûm Jeri ve kemik halindeki re-
Bugün binlerce ins öldüğü söylenip, bol bol gâ Biyafra'hlar, aslında kom/Ui ların kurbanı olmuş T> harplerle param-par ların eseridir. Nije» den koparılmak iste ettikleri masum yavru!
simlerini veyahut cesetlerinin boy boy fotoğraflarını gaze¬telerde neşrettirmek suretiyle zulümlerine bunları perd& yapmak istemektedirler.



82

63


YANGİN
B,
ÜYÜK bir yangın, büyük bir zelzele felâketi geçir¬dik. Evimiz, mahallemiz, şehrimiz harabezâra döndü; taş taş üstünde kalmadı. Küfür ve dalâlet kasırgası, enkaz yı¬ğınlarına vurdukça etrafı toza-dumana boğdu, göz gözü görmez oldu. Adetâ elimiz, kolumuz bağlıydı hareket kabi¬liyetimiz selbedilmişti.
Bu büyük felâketten sonra biz, her şeye yeniden baş¬ladık. Kollarımızı sıvadığımız gibi yıkılan evimizin inşası¬nı temelinden ele aldık; mahalle yerine, şehir yerine eli¬mizde enkaz yığınları kalmıştı, onları temizleyip yeniden şehir kurma faaliyetine giriştik. Sağlam hiç bir şeyimiz yoktu ki onun bıraktığı yerden devam edebilelim; her şe¬yi yeni-baştan ele aldık.
Yarım asırdan beri bütün şiddetiyle devam eden kü¬für ve dalâlet kasırgalarına karşı meydan okuyuşumuz, da-

Ç I Ğ
ha dün denecek kadar yakın bir zamanda başladı. «Allah» demenin resmen ve alenen suç addolunduğu günlerde, Kur'an hakikatları, tahkik-i imân dersleri el yazılariyle, teksirlerle, mektuplar suretinde çoğaltılarak susayan ruh¬lara, muhtaç gönüllere takdim edildi. Önümüzde zindanlar, sürgünler, tâ darağaçlarma kadar bütün bir dünyevî ted¬hiş ve terör teşkilâtı, bütün şenaetiyle hüküm - ferma idi; Nur-u Kur'an bütün bunların üzerinden bir silindir gibi geç¬ti; Kur'an fedaileri ölümün üzerine gülerek atıldı; o enkaz yığınlarının arasından yeni, yep-yeni mamureler yükselme¬ye başladı.
Şimdi etrafımıza bakıyoruz da, asfaltjcaddeier, mermer
binalar, en ince zevklere göre tan^fi0 ^ bağ ve bah¬
çelerin arasında moloz yığınları .(Up^^ ^rada-burada
felâket günlerinin artıklarına ff* ? '? or; sonra
da sanki dirilen, gelişen,
rafımıza ye's aşılıyor,
İe bütün kâinatı ağlatmak is
Eğer göz; güzeli' vehametini anlayıp kamıyorsa, güzeli ; mektir. Memleketm.1 düşenler, güzel görm
gibi; et-iveîemiz-roruz.v
ni idrâk euebıımek, çirkinin güzele bağlanmak İçin ba-'ifesini yapamıyor de-oa bakıp ümidsizliğe 'en manrum olanlardır. «Güze! gören, güzel düşünür; güzel düşünen hayatın¬dan lezzet alır.» Bu düstur ne güzel düsturdur!
Herşeyin esasını «sıdk» ta gören «sıdk» ta bulan ve Kur'an dâvasını «sadakat» üzerine vaz'eden Müfessir-ül Kur'an diyor ki:
«— Yaşasın sıdk; ölsün ye's! Muhabbet devam etsîn, şura kuvvet bulsun! Bütün levm ve itâb ve nefret; hevâ ve hevese tâbi olanlara olsun. Selâm ve selâmet Hüdâ'-ya tâbi olanlar üstüne olsun. Amin.»
Evet:
Cem'iyette hangi cepheden bakarsanız bakın manza-



84

85

Ç i 6

Ç I Ğ



ra budur. Her hakikat âşığı için hazır damga: «dünyayı sen mi düzelteceksin?» hitabıdır.
Fakat şunu haber verelim ki; şu «dünyayı sen mi dü¬zelteceksin?» hitabına hedef olanların sayısı günden güne çoğalmaktadır. Demek ki, dünya düzelecektir.
Bahtsız bir neslin evlâdiarıyız. Büyük yıkılışlar gör¬müş, dünyanın en haşmetli İmparatorluğunun paramparça edilişini kanlı göz yaşları arasında seyretmiş mazlumların torunlarıyız. Dedelerimiz ve babalarımız o hazin, o buhran¬lı günlerde belki hiç bir şey yapamamış, belki de hiç bir şey yapamamanın ızdırabı içerisinde kıvranmışlar. Küfür ve dalâlet kasırgaları onları bir hayli yıpratmış; onlara çok şeyler kaybettirmiş... Büyük ve çetin bir mücadeleden sonra, şu küçük vatan parçasını düşman çizmelerinden kurtarmışlar ama. manevî istilâlara göğüs gerememişler. Hür ve bağımsız hale getirdikleri bu yurtta, yeni ve kor¬kunç bîr kasırganın kopup, her şeyi yakıp yıktığını çok geç farketmişler; lâkin iş işten geçmiş...
Yirminci Asırla birlikte dünyamızın «baş mes'efesi» haline gelen soğuk harp, bizde çok geç anlaşılabildi. Bu da ayrı bir talihsizliğimiz oldu. Düşman kuvvetler maddî istilâ kollarını yurdumuzdan çekerken mânevi istilâ kuv¬vetleriyle gece baskını yaptı; bizi çepe-çevre sardı, her şeyimizi tesir sahasına a!d;. İktisat, ticaret, maarif, politi¬ka, basın hep yabancı emellerin hizmetkârı oldu. Öylesine karanlık günler yaşadık ki, en masum en tabiî ihtiyaçları¬mızı biie söyliyemez hale geldik. Umumî efkâr materyalist basının elinde çok şaşırtıldı.
Müslüman, hakkını müdafaa etmekten mahrum iken; düşman istediği gibi at oynattı. Basın bu hale getirilince iktisat, ticaret maarif, politika haliyle oniarın oyuncağı ol¬du. Böylece de bize sövüldü, sayıldı, işitilmedik görülme¬dik hakaretler edildi, ruh dünyamız allak-bullak oluverdi.
Bıçak kemiğe dayanmıştı ki bize «dibi yokmuş» h!s-

sini veren karanlık yılların ardından, nihayet ümid ışıkları beliriverdi. Genç nesil kaybettiğini bulmak, eski satvet devrimizi yeniden yaşamak için çırpınıp durdukça, rahmet kapıları açıldı; fiilî dua cevapsız kalmadı. Gecemiz ağar¬maya, ilâhî hakikatin şafağı sökmeye başladı. Rabbimiz bize merhamet etti, kökünden sökülüp atılmak istenen imân ağacı yeniden yeşermeye başladı. Artık her doğan gün onu kuvvetlendiriyor, geliştiriyor, kök saldırıyor.
Bizi içimizden yıkmak isteyenler, manevî İstilâ hare¬ketinde bulunanlar muvaffak olamadılar. Çok ocaklar sön¬dürdüler, çok evler yıktılar, çok hazineler talan ettiler ama, yine de muvaffak olamadılar.
Küfür cephesi şimdi, mağlûp edemiyeceği bîr kuvvet¬
le karşılaştı. Türkiye Müslümanı, yavaş yavaş düşmanını
tanır oldu. Her cepheden silahlanmaya, dinir öğrenmeye,
öğretmeye başladı. Şimdi de İslâm bastnl ü! ettir-
menin cehdi İçindedir. j, ,,
İnancımız odur ki, hâdiseler İslar?' -f ..-...-• r.
Yeni nesil, ehl-i küfrü ümidsizliğe düş\ / v'^ r-
ku ve endişe içerisindedirler. \ larına gelecektir. Zira bu, bir vâ'd-ı
siyasî par- faaliyetleri: fikrî Me müşahede ?;_.--1ikkate şâ-
lâik politikacıya
12 Ekim Milletvekili seçimler tilerin yaptıkları seçim konır™ sahada memleketimizde elle edilen müsbet İnkişafı göstf yândır.
En azgın sosyalistten, en n kadar bütün siyaset adamlarının hemen hepsi, dinî mes'e-1eier üzerinde hassasiyetle durdular ve bir «pot» kırma¬mak için azamî gayret sarfettüer. Yüzde doksan sekizi Müslüman olan halkımızın karşısına «din düşmanı» "imân ve Kur'an düşmanı» şeklinde görünmek ve gösterilmekten d derece şiddetle kaçındılar ki, kendilerini yakinen tanı-yan> bilen ve dine düşmanlıkta ittifak halinde bulunan

87

ÇIĞ
dostlarını bile hayrete düşürdüler. «Sosyalizm» den tutu¬nuz da, «ortanın solu» na, yahut «kapitalizm» den tutunuz da. «nasyonalizm» e kadar bütün siyasî grupların mensub-ları ve müdafileri birer «dindar mü'min» gibi görünebil-mek için siyasî konuşmalarına zaman zaman «âyet" ve «hadis» lerie devam etmek ihtiyacını hissettiler.
Bu, her ne kadar «Dinin siyasete âlet edilmek İsten¬mesi» şeklinde vasıflandırılabilirse de, aslında dinsiz si¬yasetin, din karşısında mağlûp ve perişan olması, kendi iflâsım bizzat ilân etmesi demektir ki, hakikata en uygun tahmin de budur.
Gerçi milletimiz kimin dindar kimin dinsiz, yahut ki¬min dine dost, kimin düşman olduğunu gayet iyi bilmek¬tedir. Bir sosyalist, İster âyet okusun, ister hadis; millet¬vekili adayını İster «imam», ister «müftü» diye takdim et¬sin, neticeyi asla değiştirmemiş, milletin onun hakkında verdiği kat'i hükmü tâdil etmemiştir. Bu hakikati en uçta¬ki solcu da, en ortadaki solcu da bilmektedir. Lâkin yine de milletin karşısına siyaset kürsülerinde olsun dinsizlik nam ve hesabına çıkmak istememekte, olduğu gibi görün¬menin kendisi İçin vahim neticeler meydana getireceğini kabul etmektedir. Bu da, Türkiye'mizde her gün biraz da¬ha gelişen, kuvvetlenen, bir çığ haline gelen İaİâmî şuur ve hareketin kuvvetine, azametine ve kendisini fiilen ka; bul ettirmiş olmasına delildir.
Kanaatimiz odur ki, zaman her şeyi halledecektir. Her ne kadar azgın sol, her türlü propaganda metodunu tatbik etmekte, en kesif faaliyetleriyle Türkiye'yi sola itmek is¬temekte ise de Islâmî hareketin karşısında tutunması¬na, söz sahibi olmasına, milletin kaderine gerek seçim yo¬luyla olsun gerekse İhtilâlle, hükmetmesine İmkân ve ih¬timal yoktur. Çünkü her geçen gün İslâm'ın zaferiyle neti¬celenmekte, her hâdise mü'minlerin cephesini, dâvâsım kuvvetlendirmekte ve geliştirmektedir.
88

İslâm'ın zaferini gölgelendlrmeye kimsenin gücü" ve kuvveti yetmiyecektir.
Yarım asır evvel, «öyle bir nesil yetiştiriyoruz ki, Kur'anı eliyle ortadan kaldıracak» diye övünen ve hazırla¬dığı küfür plânını böylece tatbik sahasına koyduğunu ilân eden vekilleri görmüş geçirmiş olan bu memlekette, bu¬gün dinî tedrisat resmî-gayrt resmî, hususî umumî sür'at-le yayılmakta materyalizmin, küfür sistemlerinin temel taşlan yıkılmış bulunmaktadır.
Bahar mevsiminde zeminin birkaç gün içerisinde çi¬
çeklere bürünmesi gibi, öyle bir İmân ordusu, öyle bir İs¬
lâm gençliği geliyor ki, onun önünde hiçbir zümre, hiç bir
kuvvet, hiç bir fesad şebekesinin durmasına, dayanması¬
na imkân yoktur. Türkiye, öylesine sağlam temeller üze¬
rinde manevî imâr hareketine sah/ almaktadır ki, fırtına¬
lar, kasırgalar, boralar onu saf muktedir olamıya-
-caktır. [
Ne ihtilâl, ne i tık geçer akçe değildir.
rı olarak üç kıt'ada at oyalan şanlı ecdadın torunları olan
,nr-i vâki ar-i.am'ın bayrakta-
bugünün genç nesli, meleri yakından tak canlarını çok İyi fc bütün dessasane ; içindir ki, kuyruklarına
kasında cereyan eden hâdl-
^cuların telâş ve heye-
/ orktukları, yıldıklan,
s-.L-ust olduğunu gördükleri
,.ış yılanlar gibi çırpınmakta
ve etrafa saldırmaya çalışmaktadırlar. Halbuki kuru gürül¬tüden başka ellerinden bir şey gelmez. Son nefeslerini vermek üzeredirler.
Şunu kat'iyetle ifade edelim ki, artık Türkiye ikinci bir dalâlet devrine sokulmıyacak, kalblerde ve gönüllerde taht kuran İslâmın hâkimiyetine hiç kimse gölge düşüre¬meyecektir. Korkanlar, çekinenler gölgelerin haroketi kar-
89

Ç 1 Ğ
Ç I Ğ
şısında dehşete düşüp vaveyla koparanlar hakikati göre-miyenierdir.
Haklı olan biziz, vatanın sahihleriyiz, onu her türlü iç ve dış tehlikeye karşı muhafaza ve müdafaa eden de biziz. Kimin haddine düşmüş ki bizim karşımıza çıksın, biz Müs¬lümanların hak ve hukukuna tecavüz etmeye kalkışsın? Cür'etkârlann vay haline!
Tâ ilk mektebden başlıyarak üniversitenin sonuna ka¬dar gençliğe sevgi ve şefkati öğretiniz, saygı ve merha¬meti öğretiniz, sadakat ve itaati öğretiniz; göreceksiniz ki, her şey bir anda düzelecektir. Ne silâha sarılan bulu¬nacak, ne dinamit patlatan olacak, ne de molotof kokteyli yapma ihtiyacı hisseden gençlerle karşılaşacaksınız.
Sevgiyi öğreteceksiniz; vatanını ve milletini sevecek, İçinde bulunduğu cemiyeti sevecek, dostunu ve arkadaşı¬nı sevecek, okumayı, ilim öğrenmeyi sevecek, kalb ve ka¬fasında kin ve husumete yer kalmıyacaktır.
Şefkati öğreteceksiniz; âcizlere, düşkünlere, muhtaç¬lara acıyacak, memleket ve milletinin fakr ü haline acıya¬cak, kendisini zulme, isyana düşmekten, yakıp - yıkmak¬tan uzak tutacaktır.
Saygıyı öğreteceksiniz, cemiyete karşı saygılı olacak, hocasına karşı saygılı olacak, büyüklerine karşı saygılı olacak, isyan etmeyecek, terbiyesizlikte bulunmıyacak, anarşiden kaçacaktır.
Merhameti öğreteceksiniz, katı yürekli olmayacak, sa¬dist ruhlu olmayacak, bütün kötü duygu ve düşünceleri içinden söküp atacak, başkasının izdırabiyle zevk almak¬tan sarf-ı nazar edecektir.
Sadakati öğreteceksiniz; insanı İnsan yapan, diğer mahlûklardan, bilhassa hayvanlardan ayıran farkın sidk, sadakat, doğruluk olduğunu görecek, kimseyi aldatmaya kalkışmıyacak, dolayısıyle kendisini de aldatmıyacak, yap¬tığı hareketlerin muhasebesini yapıp iyi veya kötü oldu¬ğuna vicdanî kanaat getirince, hareketini ona göre tanzim

edecek, daima iyiye, güzele, doğruya, hakka, hakikata taiib olacaktır.
jtaati öğreteceksiniz; her türlü ihtilâl oyunlarının dı¬şında kalacak, kendisini himaye edenlere, kendisinin in¬san olması için çalışanlara ve nihayet hep kendi iyiliği için hareket edenlere karşı isyan bayrağını çekmiyecek, büyüklerinin sözünden çıkmayacak, onların tavsiyelerine ehemmiyet verecek, iyi ve güzel öğütlerini tatbik etmek¬ten asla geri durmsyacaktır.
__J.âkin_bütün bunları naşı! öğreteceksin?

Sadece bir kalıp ve mefhum olarak mı, yoksa mücer¬ret bir fiil ve hareket halinde mi?
kayna-
Böyleyse, mekîeblerimizde zâ ia ki, öğretilen şeylerin tatbikatı^, ve gençlik hâlâ memleketimiz i ğı olmakta devam ediyor.
oğaltmak, Düğüne kadar lâkin memleket bir «sı taşıyanların sayt-»' "'esine ulaşa-ri ^diişkan yapa-
.. Gençliği terbiye fhumları isim ve ke-
Bütün dâvamız da, okur -^ memleketi böylece kalkındır okur - yazarımız bir hayli de çoçf türlü kaikınamad*. Üniversite cf ?Jarını bile tesbit güç! Muasır K bildik mi? Gençliği itaatkâr, bildik mi?
Öyleyse hareket noktan edemiyoruz demektir. İyi ve güz lime olarak öğretiyoruz da, tatbikat olarak onları bir türlü elde edemiyoruz. Çünkü boş kalıplarla mes'eleyi halle ça¬lışıyoruz, çünkü ona bir temel mesned veremiyoruz, çün¬kü bir ideal ve gaye aşılıyamıyoruz.
Doğru olacak, şefkat ve merhamet duygusunu taşıya¬cak, hürmet ve itaati esas alacak ama niçin, hangi gaye ve dâva uğruna?..
İlk mektebden başladık, üniversiteye kadar bu mef¬humları kalıp olsrak, şekil olarak, kelime olarak ona öğ¬rettik ama, kulağına fısıldıyam^dık:



90

91

ÇIĞ
«-— Yavrum bütün bunları Allah için yapacaksın. Se¬ni yaratan, senin gibi bütün insanlığı yaratan, hayvanları, nebatları, havayı, suyu, güneşi, hâsılı kâinatta ne varsa her şeyi senin emrine veren, sana teslim eden, senin ya¬şaman için onları emirber nefer hükmüne getiren Allah için, O'nun rızasını kazanmak için, O'nun emir ve nehlyle-rl dâiresinde hareket etmen için yapacaksın!» diyemedik.
«— Yavrum, seni yoktan var eden, dünyaya gönderen, sen son derece âciz ve zayıf bir mahlûk iken, daha konuş¬masını bilmez, kârını ve zararını birbirinden ayıramaz iken, anneni ve babanı sana hizmetkâr gibi çalıştıran, seni dün¬yanın nimetleriyle gıdaiandıran ve senden kendine lâyık kul olma vazifesini isteyen Rabb-ı Rahîm'in için doğru ola¬caksın, şefkatli ve merhametli olacaksın, vatanını ve mil¬letini seveceksin, hürmet ve itaati, sidk ve sadakati esas alacaksın.» diyemedik.
«— Yavrum görüyorsun ki dünya fânidir; gelen dur¬muyor, gidiyor, hiç kimse ebedî kalıcı değildir. Hâlik-ı Kâi¬nat bu dünyayı bir imtihan yeri olarak yaratmış, seni de imtihan için buraya göndermiştir. O'nun emir ve nehiyle-rt dairesinde hareket edersen, O'nu dinler, O'na bağlanır. Kur'an'a sarılır, Peygamber-i Zişan'ın yolundan ve izinden yürürsen kurtulursun, vatan ve rniiletini kurtarırsın.» diye¬medik.
Bunu yapamadığımız için de, gençlerimiz, yavrularımız anarşizmin kucağına düştü, huzursuzulk kaynağı oldu, ade¬tâ birbirlerini yiyen canavarlar haline getirildi.
Şimdi hedefsiz, gayesiz, başı - boş cemiyet içerisin¬de dolaşıyor, yakıp - yıkmaktan, vurup - kırmaktan, başka¬larına eziyet vermekten zevk alıyor.
Öyleyse sadede geİelim, O'na insanlığını, İslâmlığını Öğretelim, Müsülmanlık neymiş gösterelim ve O'nu içeri¬sine yuvarlandığı buhrandan kurtarahm. O, sırf Allah için sevsin, Allah için saysın, Allah için itaatkâr olsun, Ailah

Ç i Ğ
İçin sıdk ve sadakattan ayrılmasın. Büyüklerine hürmet etsin, küçüklerine şefkat! Tabancasını çekip öldürmek is¬tediği profesörünün elini öpsün, odasını ve masasını kir-Jettiği rektörünün karşısına saygı ile çıkıp, İtaatta kusur etmesini
Gençlerimizin bu hâle gelmesini İstemez misiniz?
Madem ki istemek insanlığın iktizâsıdır, öyleyse mek-tepİerimizi, ilkokuldan tâ üniversiteye kadar materyalist maarif sisteminden kurtarıp, yavrularımızın dinlerini iyi ve mökemme] bir'_ şekilde[.öğrenebilecek hakiki ilim ve irfan yuvaları haline getirelim.
Herhalde buna kimse İtiraz etmiyecektir.
Gün geçmiyor ki, gazeteler evini barkını terkedip, film
artisti olmak için İstanbul'un yolunu tut?" ı'; - "e de-
likanlılardan bahsetmesin; onların hazi ' ha-
yat hikâyelerini anlatıp durmasın. V .v
Anadolu'nun ücra bîr köşesinden/ JT-
; ş
...<- .iş bed-p foto muhabirle-
dan biriktirdiği, yahut evinden kaçırat». ? '• -ns-
ia yollara düşüp soluğu Beyoğlu
baht gençlerin ellerini yüzlerine , .
rînden kendilerini saklamak istemel&dj&pki gayreti gazete
sütunlarına intikal eden fotoğraflar/ ^v1--^1 erken, ne
kadar acı duyarım; kalbim tâ de"" . 4 ?, onun
,
hayat hik⬠canlanıverir:
şu anda tarifi mümkün değildir. *?? ' ^ bakarken,
o hâdisenin haberini okurken be yesi sinema şeridi gibi gözlerir.
Daha küçük yaşta sinemaya götürülmüştü. Babası, an¬nesi mutaassıptı. Lâkin çocuklarının sinemaya gidip kül¬türünü (!) arttırmasına ses çıkarmıyorlardı. Hem kendileri mâni olsa bile mektebi, öğretmeni onu oraya götürüyor; umumî kültürü, «Genel bilgisi» artsın diye üstelik sinema parası vermeleri için babalarını, annelerini sıkıştırıyordu.
Ne yapsın zavallılar, «Oğlumuz, yahut kızımız okusun edam olsun, istikbalini kurtarsın» diye her şeyi oluruna



92

93



Ç I Ğ
bırakıp, aleyhe İşleyen hâdiselerin üzerinde bile durmu¬yorlardı.
Aradan günler, aylar, yıllar geçti. Çocuk bir hayli si¬nema hastası olmuştu. Artık film kaçırmamaya azamî dik¬kat sarfediyor ve hattâ sık sık mektepten firar etmeyi bile deniyordu. Gittiği sinemada bir sürü arkadaş edinmişti ki, hepsi de kendisi gibi idi. Beraberce filmlerin münakaşa¬larını yapıyor, artist isimlerini ezberlemek hususunda bir¬birleriyle yarış halinde bulunuyorlardı.
Türk filmleri daha çok hoşlarına gidiyordu. Açık, sa¬çık sahneler düşüncelerini altüst etmiş; sefahet ve sefalet âlemleriyle âdeta büyülenmişti. Şimdi bu hayata can atı¬yor- artistlere gıpta ediyordu.
«Ah bir de ben onların yerinde olsam; bir de beni seyretseler, beni sevseİer, benim peşimden koşsalar... Her gün yeni bir sefahet âleminde yaşasam ve böylece günü¬mü gün etsem...» diye düşünüyor ve yavaş yavaş bu yola doğru yürüyordu.
Arkadaşları da aynı havada idi ki; ona evden kaçmayı, İstanbul'a gidip bir film şirketinde çalışmayı teklif etti¬ler. «Nasıl olsa bizi de işe alırlar» diye kendilerine teselli verip, firar plânlarını hazırladılar.
Nihayet tatbikat başlamış; ana-baba terkedilerek İs¬tanbul'un yolu tutulmuştur. Ancak, işler hiç de tasarladık¬ları şekilde olmamış, henüz adım attıkları İstanbul'da pa¬raları bitmiş, aç kalmaya başlamışlardır. Hem film şir¬ketleri de onların bu arzularını yerine getirmemiş, «sizi hemen artist yapalım» diyememişlerdir. Lâkin her işte ol¬duğu gibi, bunda da fırsat kollayanlar vardtr. Genç kız ve¬ya delikanlıya yaklaşan birisi kulağına, «seni artist yapa¬cağım» diye fısıldamıştır. Bütün kapıların yüzüne kapandığı bir anda duyduğu bu fısıltı ona her şeyi unutturmuş ve bir halaskarla karşılaştığın! zannetmiştir. Artık o fısıltının sa¬hibi, ona ne teklif ederse kabul edecek; gayesine varabil-

Ç I Ğ
mek için iffetini, şeref ve haysiyetini bir pula satmayı göze alacaktır. Esasen filmler ona iffetsizlik telkin etmiş, «gün bugün, dem bu dem» felsefesini onda gaye haline getirmiştir.
Kabul edilen teklifler, teşebbüse girişilen gayri meş¬ru fiiller ve neticede poliste foto muhabirlerinden saklan¬mak istenen suratların elleriyle, kapatılma gayretleri...
Günümüzün manzarası budur ve buna rağmen şimdi her tarafta yeni yeni sinemalar açılmakta; mahallelerin gö¬beğinde açıkhava sinemalarına rahatça izin verilmektedir. Her evin, her mahallenin seyretmesi, hem de mecburen seyretmesi için etrafı tamamen açık bulundurulmakta ve kuvvetli hoparlörle nakledilen sözler ise, bütün semti kor¬kunç gürültülere boğmaktadır.
Bir tarafta gençleri ifsad, çocuklarımızın süflî h
sürüklenmesi için en âdi, en bayağı filmleri teşhir; b
rafta da şehri gürültüye boğmak, gece yorgun -argır*
ne gidip İstirahat etmek İsteyen vatandaşları hı/
etmek... , ,
Sinema bugün her cephesiyle bir âfet
ve maalesef onu bu vasfından kurtaracak bîr teşebbüs de
yapılmamaktadır. /
Vatandaşın canını, malını, şeref ve haysiyeti^ /
ve iffetini muhafaza ile vazifeli olması lâzım ge) ti
Baba, acaba hangi filmi seyretmekle meşguldiij
Sadece sinema mı? V
Ara sıra tâkib ettiğim konferanslarda enteresan sah¬neler cereyan ediyor. Bâzı safdiller, «memlekette mevcûd tehlikeyi halka anlatacağım, Müslümanlara düşmanlarını ta¬nıtacağım» diye, öyle garip bir teşhir hastalığına yakala¬nıyorlar ki, âdeta karşı tarafın propagandasını yapıyorlar da işin farkına varamıyorlar.
«Komünistler şöyle çalışıyorlar, Masonlar böyle çalı-



94

95

Ç I Ğ

Ç I



şıyor» diye durmadan onların yâveylerini tekrar edenler, bununla da olmuyormuş gibi kızılların yazdıklarını aynen okuyanlar ve yarım saat naklettiği küfür edebiyatını, an¬cak beş dakikalık konuşmasiyle cevaplandırdığı kanaatine Kapılanlar, hakikatte düşmanla mücadele edemiyor; bilâ¬kis menfî tesirler husule getirip halka yeis ve ümitsizlik aşılıyorlar.
Bâzılarında çok yanlış bir kanaat yerleşmiş; diyorlar :ki; «komünizmle mücadele etmek için komünizmi bilmek lâzımdır.» Komünizmin karşısında olan, onunla hayatının «onuna kadar mücadele etmeyi aslî vazife olarak benim¬seyen herkesi komünizmi tetkike davet eden bu şahıslar, acaba düşünmüyorlar mı ki, devamlı surette onların kitap¬larını, gazetelerini okuyan herhangi bir şahıs, şayet kuv¬vetli bir dinî kültür almamışsa, onların tesirinde kalacak, beyazı siyah görmeye başlıyacaktır? Zira bugün Türkiye'de ne kadar komünist, yahut komünizm sempatizanı varsa, bunların hemen hemen tamamı İslâmiyeti bilmeden, öğren¬meden komünizmi tetkike kalkışmış böylece de onların ağı¬na düşmüş zavallılardır.
Marks'ın, Engels'in nazariyelerini okuyan ve onların materyalizmi esas alan düsturlarını ezberüyen bu zavallı¬lar, yeryüzünde başka hakikat yokmuş gibi onlara sarılmak¬ta ve üstelik koyu bir taassub içerisinde hareket ederek, komünizmin dışında hiç bir şeyi de tetkik edememekte, okuyamamaktadtr. Hangi komünist veya sosyalist göstere-bilinir ki, herhangi bir dinî eseri öğrenmek, içinde ne var, ne yok okuyup anlamak için eline almıştır? Gösterilemez! Onlar buna kati'yen yanaşmamakta, İslâmiyeti öğrenmeye başladıkları an komünizmi bırakmak mecburiyetinde kala¬caklarını hissettikleri için de bunda korkunç bir taassub göstermektedirler.
Hâl böyleyken, bizde hâlâ İslâm'ı öğrenmemiş, İman-Kur'an hakikatlarına nüfuz etmemiş, asrın dalâleti İle sar-

hoş bir vaziyete gelmiş insanları komünizmi tetkike sevk etmek düpe-düz cinayettir; onları komünizme itmek gibi bir hamakattır.
Bu noktada çok dikkatli olmak mecburiyetindeyiz. Bu¬
gün düşman kuvvetli görünüyorsa, bu onun kuvvetinden
değil, bazı safdil dostlarımızın anormal hareketleri yüzün¬
dendir. Aslında ne komünizm ve ne de Siyonizm, Türki¬
ye'de bir kuvvet teşkil edecek durumda değildir. Yeter ki
biz uyanık olalım ve onların ta- ' ? zamanında muka¬
bele etmesini bilelim. GöreceV i bir zamanda
Türkiye'miz için bu tip tenlik' Hmayacaktır.
Ama bir avuç düşmanın fa?' % «neme-lâ¬
zımcılık» hastalığına yakaJanV . \ :ekilip mad-
r vermezsek,
işte felâket o zaman gelip maşımızın u^ıune konar ve işte
dî ihtiyaçlardan başka
o zaman bu vatanın hür miş oluruz. Unutmar ' den değil, kütleler nışindan, dinlerin f ve beraber olmayış.:. Öyleyse, İslâmî kardeşi
kilde yaşama hakkını kaybet-
ımünizm kendi kuvvetlerin-
; J, -k hastalığına yakala-
.„ \3etirmeyisinden, bir ^ulup muvaffak olmaktadır, firesinde tesis edeceğimiz itti-
fak, onu bertaraf etmeye kâfi gelecektir.
Anarşi ile mücadele eden, komünistlikle zehirlenen gençlerin islâhı için çalışan insanların mütemadiyen Dinî hakikatler üzerinde durmasını yadırgayanlar vardır. İddia¬larına göre, komünizmle mücadele iktisadî tedbirlerle olur, sefaleti ortadan kaldırmakla, fakir halkı maddeten geliş¬tirmekle galibiyet elde edilir. Bunun için de mütemadiyen maddî mes'eleler üzerinde durur ve kütlelerin iktisadî re¬fah seviyelerinin nasıl ve ne şekilde yükseltilebileceği ça¬relerini aramakla vazifelerini yaptıklarını zannederler. Biz¬ler de, bunlara karşı cemiyetimizden çeşitli misâller ve¬rir, komünizmin daha ziyade dindar, fakat fakir halk taba¬kası arasında değil; zengin, lâkin dinî hayat yaşamayan



96

'¥: 97

ÇİĞ
muhitlerde revaç bulduğunu söyleriz de güler geçerler ve hem de bizi taassubla itham ederler.
Yeni Asya'nın «Dış Haberler» sütununda neşredilen bir haber, bizim görüşümüzün ne derece isabetli, komü¬nizmle mücadele mevzuunu iktisadî tedbirlerde görenlerin kanaatlerinin de ne kadar yanlsş olduğunu bir defa daha te'yit etti. Şöyle ki:
Anadolu Ajansı, Paris muhabirinin verdiği bir habere göre, tam bir ilmî zihniyetle tanzim edilen istatistiklerin birisinde Fransa'da Mao'culuğun, yani komünizmin en az¬gın, en anarşist vasfının iktisaden gelişmiş muhitlerde ya¬yıldığı anlaşılmıştır. Bilhassa zengin aile kızlarının ekse¬riyetinin Mao'cu olduğu ortaya çıkmıştır. Halbuki bunlarda en küçük bir iktisadî sıkıntı, bir mahrumiyet mevzubahs değildir; hayatlarını lüks ve refah içerisinde geçirmekte¬dirler.
Anarşizmi ve komünizmi iktisadî tedbirlerle bertaraf etmek isteyenlere göre, bunun böyle olmaması lâzımdır. Lâkin hakikat, onların düşünce ve kanaatlerini bir defa da¬ha tekzib etmiş; din hakikatlerinden mahrum olan kitlele¬rin ister zengin, ister lüks ve refah içerisinde bulunsun, mutlaka komünizme kayacağını göstermiştir.
Esasen bizde de vaziyet başka şekilde değildir. Ko¬münist temayüllü, yahut doğrudan doğruya Marksist ideo¬lojiye bağlı partilere verilen reyler de daha ziyade zengin muhitlerde artış göstermekte, memleketimizin en fakir, en muhtaç olan gecekondu semt ve mahallelerinde, işçiler arasında bilhassa azalmaktadır. Buna da sefalet değil, inançsızlık sebep olmaktadır. Yüzlerce, binlerce, hattâ mil¬yonlarca insan bir anda, kızıl faaliyetlerin karşısına çıkar¬ken, komünizme ve anarşizme kafi surette «dur» derken, bu saflarda sermaye sahiplerimiz, zenginlerimiz pek görül¬memekte, hattâ onların ekseriyeti işi ciddiye bile alma¬maktadırlar. Buna muhakkak ki maddenin her şeyi halle¬deceği kanaati sebep olmaktadır.

Ç I Ğ
Yanlış anlaşılmasın; biz anarşizm ve komünizmle mü¬cadeleyi dinî hakikatler noktasından ele alıp, ancak muvaf¬fakiyetin bu şekilde olacağını ifade ederken, iktisadî İn¬kişafın aleyhinde bulunmuyoruz. Elbette ki cemiyetin ma¬nen olduğu gibi, maddeten de gelişip yükselmesi, nâmer¬de muhtaç olmaması samimi temennilerimiz arasındadır. Ancak bu noktaya dahî, İslâmî hakikatlerin inkişafiyle ula¬şacağımız kanaati vardır. Bu da asla bir nazariyeden ibaret değildir, doğrudan doğruya vakıalara müsteniddir.
hassa-' unsuru da
formüldür. Kim,
İmânla mücehhez, din hakikatleriyle hu cemiyet¬
lerin maddeten yükselmesi son dereC kolay¬
dır. Rüşvetin, suiistimalin, «adam s\ ^dan
kalktığı, vazife şuur ve mes'uliyetiı?' ? ? les-
lek ahlâkının hâkim olduğu bu cemİV , ri o
derece kolay halledilir ki, hat t âjizej^^ 4t. - bile
lüzum kalmaz. Çünkü her ferd vSMra^ffii muu,..,ıir, her iş
ve teşebbüs ivazsız ve garazsız hecşfine varmaktadır; ih¬
mal yoktur, irtikâb yoktur, rüşv/' ur, suiistimal yok¬
tur, hırsızlık yoktur; huzur va
siyet vardır, mes'uliyet vardır V
bunlar değil midir?
«Müsbet hareket etmek» Kurt nerede, hangi hizmet ve vaziyet içerisinde bulunursa bu¬lunsun, kendisini «Müsbet hareket»e mecbur bilmeli ve hayatını ona göre tanzim etmelidir ki hem muvaffak olsun; hem de etrafına zarar vermesin. «Müsbet hareket» fertde ahlâk haline gelirse cemiyet de düzelir, insanlar da mes'ut olurlar. En basit bir iktisadî hareketten, en normal bir iç¬timaî münasebete; yahut en küçük bir kıpırdanıştan, en büyük bir siyasî faaliyete kadar her iş ve davranışımızda «Müsbet hareket etmeyi» kendimize düstur ittihaz etme¬liyiz ki bütün kötü fiil ve hareketler bertaraf edilebilsin.
Şer, tahrib, yıkıcılık, fitne ve fesad çıkarmak, huzur ve emniyeti ihlâl etmek, yangına körükle gitmek son de-



98

99


?İHALELER YIKILIRKEN
Ç 1 Ğ
rece kolaydır; sâri hastalık Qibi hemen yayılabilir; kotu neticeleri en kısa zamanda alınır.
İyilik, doğruluk, güzellik, ahlâk ve fazilet, saygı ve müsamaha ise zor bir iştir; lâkin neticesi kısa zamanda alınmasa da meyvelerini hemen toplamak mümkün olma¬sa da, er kişinin kârıdır ki, asla kaybolmaz. Dünya dolusu düşman olsa, bütün kâinat insan aleyhine dönse, iyilikten, doğruluktan, faziletten ayrılmayan kazanır, hayatta muvaf¬fak olur.
Aniden hiddetlenmek, hâdiselerin heyecanına kapıl¬mak, bir anlık hırs ve kinle yorgan yakmak akl-ı selim sa¬hiplerine yakışmaz; merd ve dürüst insanların kân de-, ğildîr.
- Nizanvı âlemi düzeltmek mi istiyorsunuz; kötülükleri ortadan kaldırmak mı istiyorsunuz; hasımlarınızı mağlûb etmek mi istiyorsunuz; cemiyete hizmet dâvasında mı bu¬lunuyorsunuz; samimiyetiniz «müsbet hareket»le ölçülür değer kazanır, kıymet bulur, hürmet kazanırsınız.
If. *

z
'EMİN - "^**\ , ? r iti ile harekete geçiyor, orta¬
lık bir and "; --işiyor; üç katlı, beş katlı,
yedi katlı ? ->-J pamuğu gibi savruluyor; asırlık
kaleler, dünyan ..unu alacakmış gibi heybetle duran
kuleler çatır çatır birbirine geçiyor ve her şey, ama her
şey Kahhar-ı Zülcelâl'in elinde icraat-ı İlâhî'ye
emirber bir nefer gibi itaat ediyor.
Sebep perdeleri yırtılmış, Fail-i Muhtar'ın icraatı bil¬fiil tezahür etmiştir. Enkaz altında can verenler, binalar¬dan fırlayan taş yığınları ile hayata veda edenler için kur¬tarıcı hiçbir vasıta kalmamıştır.
Allah; dilerse âciz, fakir, bîçâre kullarını bu felâketten muhafaza edecek; dilerse herhangi bir enkazın altını on¬lara mezar yapacaktır.
Bu hengâmede insanlar için başka halaskar var mıdır?



100

101

ç i 6
Kör tesadüf, sağır tabiat artık ne yapabilir?
O'na dönmek, O'nu tanımak, O'na bağlanmaktan baş¬ka çıkar yol var mıdır?
Yoktur ve olamaz!.
En koyu inkarcıdan, en muttaki mü'mine kadar, zel¬zele anında bütün insanları seyrediniz; hepsi, ama hepsi ister istemez bu kâinat Mimarını tanımak, O'na bağlan¬mak, O'ndan yardım dilemek, O'na «El-aman» diye iltica etmek mecburiyetini hissedecektir.
Yer, bir beşik gibi sallanırken, dillerden dökülen, ne «ah» ve ne de «of»dur.
«Lâ - ilahe- illallah, Muhammedün Resû - lullah.»
Herkes, her şey bu terennümde, bu tashihtedir.
Yer boşluklarını zelzeleye sebep gösteren de, her şe¬yi Allah'dan bilen de içinde aynı duyguyu, aynı düşünceyi hissetmektedir. Lâkin birisi bunu kör sebebe, sağır tesa¬düfe bağlayacak; körlük ve sağırlığını muhafazada inad edecektir; diğeri bunu Allah'ın kullarına cüz'î bir ikazı, bir İhtarı olarak kabullenip, imânının iktizasını yapacaktır.
Musibetler; günahların neticesi, mükâfatların başlan¬gıcıdır.
[mân - Kur'ân düşmanlarına bilfiil ihtar; mazlum mü'-minlere ilâhî rahmetin kapısı olarak zelzele ne kadar hoş, ne kadar güzeldir.
«Musibetler, günahların neticesidir,» dedik, ne kadar doğrudur!.
Bu memlekette ne zaman Müslümanlara karşı bir ha¬reket olmuş, ne zaman küfür ve ilhad taraftarları gizli plân¬lar hazırlayıp İmân - Kur'ân bayraktarlarını imhaya teşebbüs etmiş ise o zaman toprak gazaba gelmiş, zelzele bu şeytanî plânlan altüst etmek üzere bilfiil icraata başlamıştır. Bü¬yük felâketler; su baskınları, yangınlar, zelzeleler, salgın hastalıklar hep mütecaviz dinsizlere karşı bir ilâhî ihtar, bir şamardır.

Ç I Ğ
Şühedâ yurdu bu vatan, ne zarar görmüşse, küfür ve ilhad taraftarlarından, Deccai yavrularından görmüştür. Huzura, sükûna da Kur'ân ahlâkı Üe kavuşacaktır.
Gecenin zifiri karanlığında keçi yolunda yürümek ney¬
se; yirminci asrın hayat şartları içerisinde İçtimaî mese¬
lelerini felsefî yoldan halletmek de odur. Her ikisi de in¬
sanı, bir veya İkinci adımın başında uçuruma yuvarlar; fe¬
lâket ve helâkete sürükler. Bundan kurtuluş yoktur; ya ge¬
cenin o zifiri karar '•* yürümekten vaz geçecek veya
o karanlığı dağıt ' nlatması için eline bir nur
alacaktır.
Şaşkın insr "*'. arın tahrikiyle dünya ha-
yatını zevk ve'v r çirmek istiyor. «Gün bu-
gün, dem bu-daıfi*1 "avunduğu anı kâr sayıyor ve
için «ne yap şeytanın "? "
Asrı/ sinemasi1 le, bütün
nefsinin arzuSWjfa göre ner harekete tevessül edebiliyor. Ölümü ebedî^Hplâket, kabri zulümat denizi halinde gördüğü anına kâr kalır» diye, sefahate dalıyor, 1 -> \*Σf ""eliyor.
"x t» insanları, caddesiyle, sokağiyle,
'le, gazetesiyle, radyosiyle, futboluy-viiyle hep İnançsızlığa sevk ediyor; hep sefahate çekiyor. Ölümü unutturmak, kabrin ebedî zulü-, matını zihninden söküp atmak İçin ak!a ve hayâle gelme¬yen meşguliyetlerle insanları oyalayıp, onların nefs mura¬kabelerine mâni oluyor; ruhî tekâmüllerine alabildiğine sed çekiyor.
İşte bu hayat tarzı, bu felsefî görüştür ki insanları mü¬temadiyen suç işlemeye, cemiyette anarşi çıkarmaya, zu¬lüm ve haksızlığa sevk ediyor. Böylece de hayatın her sa¬hasına huzursuzluk hâkim oluyor; insanlar mes'elelerini konuşarak, anlaşarak halletmek yerine; silâh ve tabanca kullanarak halle gayret ediyorlar.



102

103

ç ı

Ç I Ğ



İşte 20'nci Asır felsefesinin içtimaî hayata kazandır¬dığı budur!
Ama insan, bu küfür ve dalâlet asrında İslâmiyet gibi bir «nuru» kendine rehber ittihaz edinirse; uğradığı en bü¬yük haksızlık, en büyük zulüm karşısında bile gözü dön¬mez, cana kıymaya kalkışmaz; kanunî yollardan hak almak¬ta şüphesi varsa, veya alamıyorsa, Kahhar-ı Zülcelâl'e ha¬vale eder ve bu tevekkülle dünya ona zindan olmaktan çı¬kar. Evet, Müslüman, herhangi bir hasmından alınacak in¬tikamın bir tek kurşunla olamıyacağmı bilir, ona karşı bes¬lediği kininin de, onu şu veya bu şekilde öldürmekle izâle olamıyacağını hisseder ve onu ebedî Cehenneme düşmüş görmekle ancak rahat bir nefes alıp, Ahiret hayatına olan imânının iktizasiyle dünyada endişesiz yaşar. Gecenin zi¬firi karanlığında eline aldığı nurla yolunda rahatlıkla ve selâmetle ilerler. Dünyada da manen rahat eder, âdeta bir Cennet zevki alır. İşte İslâmiyetin hayat felsefesi Müslü-mana hem dünyayı, hem Ahireti iyi ve güzel gösterir.
İnsanları mütemadiyen dünyaya çağıran felsefe ise, küfür ve ilhadda o derece haddi aşmıştır ki, mensuplarına Âhiret hayatını inkâr etmekle ölümü ve kabri hiçlik, yok¬luk, ebedî zulümat olarak gösterdiği gibi; dünyayı da çe¬şitli zulüm ve haksızlıklar dolayısiyle bir işkence evi ha¬line getirir. Bu yüzden yirminci asır insanı şaşkındır. Mü¬temadiyen düşünür: «Yaşasam, acz ve zaafımla, şiddetli ihtiyacımla, dünyadan tad alamıyor, hayata bir türlü ısına¬mıyorum; ölsem, ölümün hiçlik ve yokluk kuyusundan deh¬şete düşüyorum.»
Ve işte bunlar İslâmiyet'i bulmaz, ona teslim olmaz¬larsa; ya çıldıracaklar, ya intihara kalkışacaklar, yahut da Allah celle ve alâ Hazretlerinin onlara ihsan ettiği akıl gibi bir nîmeti içki masalarında alkolle uyuşturup, hislerini ip-tâi etme yoluna gireceklerdir.
Halbuki Müslümanlar ölümü terhis teskeresi olarak

kabul ederler; kabri, dünya misafirhanesinden vatan-ı asli¬lerine geçmek İçin bir intizar (bekleme) salonu olarak gö¬rürler; zayi olan haklarının, dünyada hesabı görülmeyen intikamlarının Mahkeme-i Kübra'da mutlaka alınacağını bi¬lirler, böylece de yollarında rahatlıkla yürürler.
Demek beşeriyet huzura kavuşmak istiyorsa Nura sa¬rılmalıdır.
Materyalist felsefe ise, dünyanın neresinde olursa ol¬
sun beşeriyeti korkunç felâketlere sürüklüyor. Hak yeri¬
ne kuvvete istinad etmesi, hedefini menfaat olarak kabul¬
lenmesi ve nihayet cemaatler arasındaki bağları «unsuriyet
ve menfî milliyetçilik irmesi; nihayet, sadece beşe-
rin ihtiyaçlarını ar mek için mütemadi bir kasırga gibi i; cavüzlere yol açıp
Materyalist fe
çılık», sosyali
kendisini gösteren dır ki, bugün Amf>; lendiriyor; kendif meydanlarda br
Beyazı siy ' kadar çeşitli ri ve bütün gayrL. ve ması, materyalizmin
in arzularını tatmin et-
'ğraşması, cemiyetleri
^ yadlara, isyan ve te-
eîâya sokuyor tiıist memleketlerde «ırk-ıue «sınıf kavgası» şeklinde enfî milliyetçilik ve unsuriyet vasfı¬ma zenci - beyaz mücadelesini alev-. f> "hissedenler, en kalabalık t- İ -.ekten çekinmiyorlar. ' gören ırk telâkkisinin bugüne .arşısında hâlâ ayakta durması diyetlere rağmen ortadan kalkma-yani maddeci görüşün ne korkunç bir buhran içerisinde bulunduğunu da ortaya koymuş oluyor. «Kim kuvvetli ise, o haklıdır» felsefesinin esas kabul edildiği en medenî memlekette bile ırk çatışması, bütün bir milletin âkibetini tehlikeye düşürecek kadar şiddetlenir ve tehlikeli bir hal alırken, aynı felsefenin sınıf mücadele¬sine esas olan anlayışı ile de komünist memleketler, bü¬tün zulüm ve istibdada, bütün tedhiş ve teröre rağmen için için kaynıyor; yıllardan beri ezilen insanların feveranını artık tanklar, toplar, tüfekler durduramıyorlar.



.104

105

Ç I Ğ

Ç I Ğ



Komünist bloktaki çatlamalarla beraber, hür dünyanın lideri durumunda olan Amerika'daki kargaşalıklar; her gün daha kuvvetli, daha şuurlu bir şekilde Kur'ân düsturlarının ulviyetini tasdik ediyor; Hakka istinad eden, hedefini men¬faat yerine fazilet ve Rıza-yı İiâhi olarak benimseyen, ce¬maatler arasındaki rabıtayı, münasebeti din, vatan ve sı¬nıf birliğinde bulan ve gayesini de nefsin süflî arzularına sed çekip ruhu maneviyata yükseltmek olarak tatbik ve ilân eden İslâm'ın hayat görüşünü, insanlara yegâne kur¬tarıcı yol olarak takdim ediyorlar. Zira bu çatışmaların, bu boğuşma ve didişmelerin başka bir hal şekli mevcut değil¬dir. Dünya kurulalıdan beri Vahy-i Semavîyi dinlemeyen, ona istinad etmeyen hiçbir felsefe, hiçbir ideoloji, Kur'ân'ın fevkinde bir hal çâresi bulamamış, beşerî ihtilâlleri önle¬yici tedbirleri hiçbir zaman alamamıştır.
Her menfî hâdise; ister şarkta, ister garpta, ister ka¬pitalist, isterse sosyalist cemiyetlerde zuhur etsin; ma¬teryalist felsefenin Kur"ân düsturları karşısında mağlûbi¬yetini ilân ediyor; halâs yolu olarak sadece O'nu, yani Vahy-i İlâhîyi gösteriyor.
Beşeriyet ya O'nu dinleyecek, yahut da başında maddî -manevî kıyametlerin kopmasını çabuklaştıracaktır.
Geçen gün takvim yapraklarını karıştırıyordum. Dik¬katimi 31 Mart tarihli yaprakta yer alan bir cümle çekti. Aynen şöyle idi:
«— Sultan OsmanJ, Han, vasiyetinde, (Oğlum, yer-yüzünde hükümdarların vazifesi dini yaymaktır) demişti. 639 sene sonra «Din isteriz» diyenler aynı devlete sahip çıkanlarca asılıyordu. (1909.)»
Bu cümleler ruhumda geniş akisler uyandırdı. Daki¬kalarca düşündüm. Sırf i'Iâyı kelimatullah için kurulan bir İmparatorluğun ilk kuruluş yıllarından altı yüz küsur sene sonraki halini yaşlı gözlerle seyretmeye başladım. 31 Mart faciasının müsebbiblerini, mürettiblerini hatırladım, mem-

leketimizi, dinimizi, devletimizi param-parça eden cana¬varın icraatı üzerinde durdum. Takvim yaprağı ihtiyarımı elimden almış gibiydi; son yüz elli yıldan beri mütemadi¬yen kaybedişimizi, mütemadiyen bozguna uğrayışımızı, bö¬lünüşümüz ve parçalanışımızı hayâl âleminin perdelerinde seyrettim.
Allah kelâmını uzaklara, daha uzaklara götürmekten
başka bir kasdı olmayan devlet... Bu saf ve berrak hava
içerisinde birdenbire kuvvet bulan İmparatorluk... Gelişen,
büyüyen, Hilâfeti eline alan bir camia... Bütün İslâm âle¬
minin liderliğini yapan. Müslümanlara bayraktarlık eden
bir millet... Barbar Avıup? —hâı, medeniyeti götü-
ren mücâhidler ordusu. ı - kolda, her safta
üstünlük, üstünlük... I &
Ve sonra: ' İT
Durma, gerileme, f.c,. , çalanma, yuvarlan-
ma, tepe-taklak olma, yeSJs^.ı,
Bütün, bunlar,.teY'^pen doğuyor «Allah'ın JpJi!&_sjm-^ıkı_sar!İmamak; gevşe^A- tesanüdü kaybetmek...»
O hale geliyoru ** BP1'2' tani|rııyoruz; tanıma-
makta —âdeta— im ^lözümüzü, kulağımızı, kal-
bimizi, kafamızı kap_.K, V-bnümüze gelene kucağımızı açıyor; onu dost biliyor, uağrımıza basıyoruz. Az zaman sonra adam bizi arkamızdan hançerliyor. Neden sonra far¬kına varıyoruz ama, iş işten geçmiş oluyor.
31 Mart faciası budur ve param - parça ettiği Müslü¬man Türk Cemiyetini toptan yutmak isteyen küfür cana¬varının son darbesi gibi birşeydir.
?



106

107

Ç I Ğ
İmparatorluk elimizden gitti; ülkeler kaybettik; vata¬nımız baştan başa istilâya uğradı; millî şahsiyet ve karak¬terimizden olduk. Elimizde kalan son vatan parçasından, leşini temizlediğimiz düşmanın pis sesi ve nefesi kaldı. Zafer sarhoşluğu içerisinde bunun da farkına varamamıştık ki; ceddimizin İslama büyük hizmetleri, günahlarımızın ke¬faretini hafifletti; mevhibe-i İlâhiye imdadımıza yetişti.
Düşman, Sultan Osman Han Hazretleri'nin vefatından 639 sene sonra büyük bir darbe indirmiş; bu vatanı ha-rabezâra döndürmek için büyük gayret sarfetmiş, ama, yi¬ne de Kur'ân dâvasını söndürmek mümkün olamamıştır, îmân dâvasının gönüllü neferleri Anadolu'muzu adım adım tarar, her gittiği yerde muhtaçları, hastalan ararken; bu faaliyetten doğan millî tesanüd daima kuvvet bulmakta, tahminlerin fevkinde gelişmektedir. Son hayat damarlarına da zehirli kılınç darbelerinin indirildiği bu vatanda, İslâ-m i yetin yeniden kuvvetlenmesi doğrudan doğruya bir İk-râm-ı İlâhi değil de, nedir?
Bize düşen; mazide cereyan eden hâdiselerden ibret alarak, —neticeye bakmadan— hizmet etmektir. Bunu ya¬pıp, imân dâvasının gönüllü neferlerine dâhil olduğumuz an, attığımız adımlardan emin olur, nifak ve şikakın gir¬dabında boğulmaktan kurtuluruz.
Artık takvim yapraklarının, (Allah demenin bile suç sayılır hale geldiği falan tarihten şu kadar zaman sonra. bütün bir millet Kur'ân dâvasının gönüllü neferleri, fedakâr serdengeçtileri oldu) diyeceği an çok yakındır.
Evler yıkan, şehirler batıran bir zelzelenin içinden çık¬tık. Müthiş bir sarsıntı, ortalığı bir anda toza-dumana bo-ğuvermişti ve göz gözü görmüyordu. Uyku ile uyanıklık

Ç I Ğ
arası bir hayat yaşıyorduk; zelzelenin vehametini henüz anlayamamıştık. Etrafımızı görebilenler hayretten donakal¬malardı. «Bu tüyler ürpertici fecaata nasıl da tahammül edebiliyorlar?» diye şaşıp kalıyorlardı. Ama bilmiyorlardı ki, biz her şeyden habersiz bulunuyor, yediğimiz morfinin tesiriyle, aldığımız büyük yaraların farkına bile varmıyorduk. Yavaş yavaş toz - duman dağılmaya, hava ağarmaya başladı ki, harabezâra dönen bir memlekette yaşamakta ol¬duğumuzun hayret ve dehşetle farkına vardık. Uyuşturucu iğnenin tesirinden kendimizi kurtarırken, aldığımız yarala-nn acısını tâ kalbimizde hissediverdik. Korkunç yıkımlarla karşılaşmıştık; bunu farkeder etmez feryada başladık:
«— Mahvolmuşuz, yakılmışız, yıkılmışız; yok mu bizi kurtaran!..»
Bir milyon ev yıkılmıştır. Ortada bir milyon enkaz,
bir milyon yaralı • u^osİni yıkan, bütün bu enkazları
meydana getı 'eri yaralayan sebep tek'tir.
Fakat bunlar t nince, tahlil edilince, anla¬
tılınca mes'ele "*"? , 3kte, tasvirin sonu gelme¬
mektedir.
kat hepsinin mevzuları aynı... u farkında değildir ve hepsini teker te-ikışmıştır. Zaman heba olmakta, imkânlar eden yolda kaplumbağa mi-
Bir milyon Gel gör ki " ker okumaya daralmakta, I saii yürünmf
tkan; nesilleri birbiri peşine ah-ürükleyip batıran, nihayet memle-geri cemiyetleri safına iten sebep
Bizim lâksızlık ı. ' ketimizi o nedir?.
Sinemalar dolu, camiler boş... Kahveler, sazlar, barlar baiık istifi halinde insan yığınlarına barınak olurken, kü¬tüphanelerde adetâ mumla adam aranmakta... Bu manzara üzerinde binler, onbinler misal gösterilebilir ve hepsinin de ayrı ayrı sebeplere bağlanması mümkün olabilir. Fakat



108

109

ÇIĞ
bütün bunların kaynağı tek'dir; yıkım bir noktadan gel¬miştir.
Dün hiçbir şeyin farkında değildik, zararımız büyüktü. Bugün çok şeyler öğrenebildik. Yaralarımızın acısını hisse¬der olduk. İki müslümanın bir araya gelip dertleşmesi bile büyük kazanç... Dün kimse, «İslâmiyetin durumu nedir, ne yapacağız, nasıl olacağız?» diye düşünmüyor, yahut düşün¬mekte olanların sayısı birkaçı geçmiyordu. Bugün yüzler¬ce, .binlerce, onbinlerce insan düşünüyor, konuşuyor, dert-ieşiyor, insan olduğunun, İslâm olduğunun farkına varıyor, aldığı büyük manevî yaraların tesirinden kurtulmanın ça¬relerini arıyor.
Ortada bir faaliyet var ya artık müsterih olabiliriz!
Sağır perdeler yırtılmış, hakikat duyulmaya, anlaşılma¬ya başlanmıştır.
Dâvanın imân dâvası olduğu meydana akmıştır.
Bütün fenalıkların yolunu tıkayan, polisin peşine de polis takma ihtiyacını hisseden bîr cemiyette, herkesin kalbine manevî bir inzibat yerleştiren; hâlisle haini; mür-ştdle müfsidi birbirinden ayıran imân dâvasının takib edi¬lecek en sağiam yol olduğu anlaşılmıştır. Bütün düğümle¬rin ancak bu yol ile çözülebileceği de değişmez. Dâvayı esastan kavrıyanlar; hakikati olduğu gibi anlayanların kol kol Anadolu'yu tarama faaliyetleridir ki, bizi de kurtara¬cak; yarınlara ümitle bakabilmemizi temin edecektir.
Uyuşturulmamış, dejenere edilmemiş, gafletle boğul¬mamış bir nesil geliyor ve bu nesil bizim ebedî kurtulu¬şumuzu müjdeliyor.
Yıkılan evler yeniden yapılacak, harabezâr'a dönen şe¬hirler artık sağlam bir şekilde ihya edilecek, küfür ve da¬lâlet bulutlarının son artıkları da silinip temizlenecek-, gü¬neşimizi hiç kimse gölgeleyemiyecektir!.

Ç I Ğ
Bir avuç da olsa küçük bir azınlık da olsa; bir grup da olsa, yahut bir kütle de olsa; nihayet Müslüman anne ve babaların evlâdları bugün anarşizmin emrinde sağa - so¬la taarruz edip duruyorlar. Yakıyorlar, yıkıyorlar, vuruyor¬lar, kırıyorlar; seyyar bir cephanelik halinde durmadan in¬filâk ediyorlar.
Bunlar bizim çocuklarımız, evlâtlarımız, kardeşlerimiz. Buna rağmen yumruklarını bize karşı sıkıyorlar, malımızı -canımızı tehdid ediyorlar. Teknik Üniversite Senatosu, bu hareketleri «barbarlık» olarak vasıflandırıyor. İstanbul Üni¬versitesi Senatosu aynı fikirde birleşiyor.
Birçok profesörler, idareciler, mes'ul makamlar bu ha¬
reketleri tel'in ediyorlar; ilimle, insanlıkla, üniversitlilikle
bağdaşmadığını söylüyorlar. İstediğimiz kadar kötü isim
ve sıfatları yanyana getirelim, istediğimiz kadar hareket¬
lerini tel'in edelim; netice değişmiyor, bu gençler karan¬
lık sokaklardan, kızıl komitacılık oyunlarından bir türlü kur-
tarılamıyor. H" Ar ~^re nedir, bu anarşi nasıl diner,
sükûnet nap' , ve düşünmüyor.
Bâzı m ^ alınıyor, yahut isteniliyor.
Devletin zar ;ferber ediliyor, polis-talebe
karşı karşıf. _va daha da elektrikleniyor; et-
raftan husûrrte,./ _ _,. Çâreyi tâvizde görenler, «genç¬
liktir, heygçafa^abuk geçer» diyenler de aldanıyor. Bilmi¬
yor ve nesabJ etmiyor ki, bugün sokağa dökülen, tedhiş
havası mev v ne*'1-—v vurup - kıran, yakıp - yıkan bu
gençler, m^ ; y\.yi temsil etmiyorlar, basit bir
dar çizgi, % ;..- .jnmuyorlar, bitmiyor, tükenmiyor¬
lar. Arkaf "ori geliyor. Bîr kısmını üniversite¬
den atmal ,nnı hapse sokmakla, bir kısmını sin¬
dirmekle n.^e. .ıalledilmiyor.
O halde çâre nedir? Ne yapmalı, nasıl bir hareket tarzı takib etmeli ki, anarşi dinsin, tedhiş havası bitsin, memleket sulha-sükûna kavuşsun?



10

111

Ç t Ğ
Çâre tektir: Gençliğe yol göstermek, istikamet ver¬mek, imân şuuru aşılamak, hayatın gayesini öğretmek,. kısacası onları Müslüman olarak yetiştirmek...
Evet, nüfus cüzdanında «Müslüman» kaydı var; hemen hemen hepsi de Müslüman anne ve babaların evlâdları, Müslüman ailelerin içerisinde doğup büyümüşler, üniversi¬teye kadar gelmişler, Müslüman memlekette bulunuyor¬lar. Lâkin Müslümanlığı bilmiyorlar, İslâmiyeti anlamamış¬lar, öğrenememişler. Dolayısiyle insanlığı bilmiyorlar, dün-yaya niçin geldiklerinin, neden geldiklerinin, nereye gide¬ceklerinin, ne olduklarının farkında değiller. Aslında hep¬sinin ruhu, vicdanı, kalbi, kafası alev alev yanıyor. Kendi¬lerine bir melce, bir kurtuluş yolu arıyorlar; bir şefkat ku¬cağına, bir merhamet sinesine iltica edebilmenin hasre¬tini çekiyorlar; farkında değiller. Yakıp - yıkmaları, vurup-kırmaları, dövüp - sövmeleri bunun içindir.
.„ Onlar, gençlik sabahındaki hayata gözlerini açmışlar,.
etrafı sis içerisinde görmüşler, karanlıkta kalmışlar, ışık nedir bilememişler. Yalancı mumları güneş zannetmişler, onlara sarılmışlar. Lâkin tez zamanda sönmüş, etrafı zul¬mete gömmüş, hayâl kırıklığına uğramışlar, ye'se düşmüş¬ler, çılgına dönmüşler. Ellerinden tutan yok, hakikati gös¬teren yok, kurtuluşa götüren yok... Felsefenin girdabında boğulmuşlar, materyalizmle yoğrulup ruhsuz ve şuursuz olmuşlar. «^
Maarif meyvesini böyle vermiş; münbit topraklarda zakkum ağacı yeşermiş; kalbler ve kafalar, hisler ve fikir¬ler şuurlar ve dimağlar küfrün koyu bataklığında iflâsa mahkûm edilmiş; gençlik ailesinden kopmuş, dininden kop-mJJSj_l§Ü.Iİ?JQÇ'er!. kopmuş, ahlâkından kopmuş, bunun adına da «medeniyet» denilmiş, kör taassuba, kızıl cehalete yo£ verilmiş ve anarşi böylece doğmuştur.
Olan olmuş, ölen ölmüştür! Dövünmekte fayda yoktur.
Elbirliği ile çalışmanın zamanı gelmiştir. Gençliğe İs-

lâmiyeti öğretmenin, dinî hayatı yaşatmanın, doğru yolu göstermenin, hakikata kavuşturmanın zamanı gelmiştir. İlk mektepten üniversiteye kadar bütün tahsil müesseselerini yeni baştan tanzim etmek zarureti vardır.
Geriye dönmiyeceğiz, eski usul gelsin demiyeceğiz; ilmin ve fennin ışığında Hakkı göstereceğiz, İslâmın düs¬turlarını, yüksek prensiblerini onlara öğreteceğiz. Tâ ki, hakikî medeniyet ve terakkinin Din-i Hak olan İslâmda bu¬lunduğunu görecekler. Adaletin, refahın, saadetin Kur'ân'da olduğunu anlıyacaklar. Her asra uyan, her asrın ihtiya¬cına cevap veren, her asrı tatmin eden kurtuluş reçetesi¬nin sadece ve sadece Allah Kelâmı olduğunu isbat edece¬ğiz, onlar da kabul edecekler. İlim ve fen konuşacak, mantık ve teknik konuşacak, hepsi de İslâmiyeti teyid ve tasdik edecek; gençler de İslâmiyet hazinesinin ne kadar kıy¬metli, ne kadar faziletli, ne derece bereketli olduğunu an¬layacak, dalâlet ve cehaletten kurtulacaklardır.
Misal mi istiyorsunuz? İşte dindar Üniversite genç-
liği... gibi bjjj dır? havası ketleri
olsa, îmân şuuruna eren, İslâmiyet olan bu gençlerden kim şikâyetçi-ihlâl eden, anarşi çıkaran, dehşet , tedhişe kaçan en ufak bir hare-
-.r?
j memnundur. Ne rektör, ne dekan, ne tedris âzası onlardan şikâyetçi değildir.
öğrenin ı, nin emi] hareke1"
taarru; hâdist kotları r
in rağmma onlar kurtuluşu aramışlar, Dinlerini mân «uğruna sahip olmuşlar ve Üniversite-,U - ;x?ne gelmişlerdir. Nerede bir anarşi ^.^'| ^ısma onlar çıkmışlardır. Hangi hoca .?*" onlar müdafaacı olmuşlardır. Tahrib , .af etmeye çalışmışlardır. İşgal ve boy-y. de bulunmuş, ilim ve irfan öğrenmek için, tahsil müesseselerinin anarşiden kurtulması için hayatla¬rını tehlikeye atmışlardır. Gözü dönmüş, kızıl uşakların



112

113

ÇIĞ

Ç I Ğ



bombalarına, kurşunlarına göğüs gererek her türlü boz¬guncu hareketin karşısına çıkarlarken, menfaatlarını feda etmeyi göze alırlarken üniversitenin şeref ve haysiyetini muhafaza ederlerken, intizamın, emniyet ve asayişin temi¬ni için polise yardımcı olurlarken de, hiçbir karşılık beklememişlerdir; hiçbir menfaat temin etmemişlerdir; ne de şan ve şöhrete tâlib olmuşlardır. Her şeyi Allah rızâsı için, vatan ye miiletin selâmet ve saadeti için yapmış¬lardır.
Bütün gençliğin böyle olmasını kim istemez?
Öyleyse, vakit kaybetmeden gençliği, komünizm ze-hiriyle canavarlaştırılmak istenen gençliği, İslâmiyetin âb-ı hayat gibi ulvî düsturlariyle, yüksek prensipleriyle kurtar¬maya, onlara îmân şuuru aşılamaya çalışalım, Tek yol ve tek çâre budur. Buna karşı çıkanların başlarında ise kıya¬metin kopması yakındır.
Türkiye, öyle mühim bir kal'adır ki, sadece bu vatan¬da yaşiyan insanlar değil, bütün Müslümanlar ümid ve emellerini ona bağlamışlardır. Türkiye, İslâm olarak yaşa¬dığı, ayakta durduğu, varlığını muhafaza edebildiği müddet¬çe, hangi Müslüman memleket olursa olsun, bir gün, içi¬ne düştüğü buhrandan, yahut uğradığı belâdan kurtulaca¬ğına, bu kurtarıcının da Türkiye olacağına kanaat getirmiştir.
Elbette ki bunda, bin seneden beri yeryüzünde İslâm'¬ın bayraktarlığını yapmak gibi bir şerefin, bir faziletin ro¬lü yardır. Bunun içindir ki, İngiliz esareti altında Hind Müs-lümanları. Cava'lı Müslümanlar, Çarlık Rusyası'nın zulmü altında inleyen.Müslüman Türkler, tâ Endonezya'daki Müs¬lümanlar, hasılı dünyanın dört bir tarafındaki Müslüman¬lar, kendi felâketlerinden ziyade Osmanlı Devleti'nin yı-^'J-'A-l^laketlne ağlamışlar, Müslüman Türkiye'nin istiklâl mücadelesini kazanabilmesi için aralarında büyük yardım-la_r_toplayarak memleketimize göndermişlerdir.
Bütün İslâm dünyasında, «Türkiye'nin kurtuluşu, İslâ-

mm kurtuluşu demektir» hükmü öylesine kuvvetli bir inanç halinde yer etmiştir ki, Türkiye'de İslâm'ın tam mânâsiyle «yasak» damgasını taşıdığı karanlık günlerde bile yine her şeyi Türkiye'den beklemişlerdir.
Pek çok İslâm devletinin istiklâllerini elde ettiği, fa¬kat dahilî musibetler İçerisinde çalkalandığı günümüzde bi¬le aynı kanaat hâkimdir. Nasır sosyalizminin zulmü altın¬da^ inleyen Mısır'lı Müslüman'dan tutunuz da, Baas belâsı altında karanlık günler yaşayan Irak'lı, Surİye'li Müslüman¬ların kaatili Habeş Kralının gaddarâne idaresi altında ade¬tâ can çekişenlerin hepsi, dahilî idarelerinin tanzimini, din ve vlcdanhürriyetlerinin teminini dahi Türkiye'den bekle¬mektedirler. Muhtelif adlar altında yapılan İslâm kongre¬lerinde hep bu fikir ileri sürüldüğü, hep bu hakikat dile getirildiği gibi, İngiltere, Fransa, Amerika, Almanya Müs¬lümanları bile aynı görüş ve kanaate iştirak etmektedirler.
lüman rar lisaniyl geri çe* kiye ;
İf
ihtilâli»!., mekte, bu ümidi ve arzuyu için akla hayâl hareketlerindir arı* iarının bütün hedfc Türkiye düşerse, İs) ' mi düşerse dünya çırpınışlarının tek se-
Demek ki, 700 milyonluk âlem-i İslâm'ın bütün ümid ve emeljeri Türkiye'ye bağlanmıştır. Her şeyi Türkiye'den bek¬lemektedirler. Komünist Rusya'nın zulmü altında inleyen Müslüman da, Kızıl Çin canavarlığı karşısında ezilen Mus¬tek halaskar olarak bakmaktadır, iztı-">u dualar, elbette ki, ind-i İlâhiyede îlbette ki istikbâlde Müslüman Tür-bayraktarı olacaktır.
keşfeden kızıllar, «Dünya komünist nanii olarak Müslüman Türkiye'yi gör-ele geçirir1"1', bu bayrağı düşürmek, bu
ip, kâinatı karanlığa boğmak :aklar kurmaktadırlar. Şiddet 1 ederin, kızıl ihtilâlcilik oyun-ı budur. Onlar biliyorlar ki ( iüşmüş demektir; İslâm âle-3mektir. «İllâ Türkiye» diye budur.



114

115

Ç I Ğ
Türkiye'de yaşayan Müslümanlar olarak, Müslüman Türkiyeli olarak, bu vatanın ve bu milletin hakiki evlâdı, gerçek sahibi, yegâne vârisi olarak bizler bu hakikati asla unutmamalı, dinî gayret ve hamiyetterimizin bütün bir İs¬lâm dünyasını, hattâ bütün insanlık âlemini kurtaracağını hesap etmeli ve ona göre çalışmalıyız. Başkalarının kusur ve hatası, ihmâl ve İhaneti bize özür ve sened olamaz. Omuzlarımıza yüklenmiş bulunan kâinat çapındaki bu dâ¬vayı asla bırakamaz, asla «biz neyiz ki, ne yapabiliriz ki...» diye bir köşeye çekilemeyiz. Ve bunun içindir ki «devlet işidir, hükümet işidir, polis işidir, jandarma işidir» diye so¬kaklarda kol gezen kızıl anarşistlere karşı seyirci kalamaz, kızıl İhtilâl provalarını müsamaha ile karşılayamayız.
Bu şuur ve idrâk içerisinde bulunan insanlar çoğal¬dıkça, —hem de çoğalmaktadır— İslâm mutlaka istikbâle hükmedecektir.
Evet, bu böyle olduğu içindir ki. Asrın Müceddidi demiş:
«Yâkinim var ki istikbâl semavatı zemni-i Asya, Bâhem olur teslim yed-i beyzay-ı İslâm'a...»

1O
s
NEDEN ZİNDAN
ÖZ zindandan açılmıştı. Muhatabım, «Neden zindana
-rkes zevk-sefa peşinde koşarken, niçin zindana gireceğiz? Biz de mı?»
varken, rahat yaşamak dururken îk geliyor Şu üç günlük dünyada
giriliyor?» div herkes rah°
onlar gib'
ine - sütlüsüne karışma¬nla uğraşacak, sonunda
nsenın
nunla -
ÖyİL zindan \\ rahatla yaş>y mak varken, ?da zindanı boylıya
hafızamda bir sü-
. ıa şeridi gibi hayalim-
,lât ü Vesselam ile asha-hayat yaşamışlardı. Müş-
Muhatabım
rü hakikat kahramanı ç, ,* de resmi geçit yaptılar.}1 ?
Başta Resûfullah Alt bı... Zindan hayatından beter
riklerin alçakça taarruzlarına hedef olmuş, çeşitli işken-



IIG

117

Ç I Ğ
çeler altında inlemiş, en denî ve şenî komplolarla karşı¬laşmış, şu fâni dünyada rahat yüzü görmemişlerdi.
Meselâ, İmam-ı Âzam... Niçin yıllarca zindanda kaldı da, zâlim bir hükümdarın kadılık teklifini reddetti?
Meselâ İmam-ı Rabbani... O dahi zindan hayatına o derece alıştı ki, Hind Sultanının elçilerini bile reddederek, demir parmaklıklar arkasından çıkmadı. Ve bu zincir uza¬yıp gitti tâ Bediüzzaman Hazretlerine kadar! Büyük İmam¬ların, velîlerin, müçtehidlerin dünyadaki sarâylarî~zTndân-
Hazret-i Yusuf Aleyhisselâm ise, zindandakilerin pîri... Mısır Firavununun hışmına mâruz kalmış, uzun bir zindan hayatı yaşamıştı. Allah'ın Resulü idi ve zindana onun için «Medrese-i Yusufiye» adı verildi.
Peygamberler, imamlar, velîler, müçtehidler niçin hep zindan hayatı yaşadılar; neden dünyada rahat yüzü gör¬mediler.
Hayalimde bir Mahkeme sahnesi canlandı. Hâkim, kar¬şısına dinî inancından dolayı sanık olarak çıkarılan mazlu¬mu bir türlü tahliye etmek istemiyordu; «Biraz daha ha¬piste kal da aklın başına gelsin,»» diyordu. O ise, buna şu karşılığı vermişti:
«— Hâkim bey! Ben Peygamberlerin, velîlerin, müçte¬hidlerin yolundan gidiyorum. Onların dâvasını dâvam, ga¬yesini gayem olarak kabul etmiş bulunuyorum. Bu yolda, Allah yolunda, ilâ-yı Kelimetullah yolunda yürürken, yolu¬ma zindan çıktı; varsın çıksın. Geriye dönmem, yürürüm, daima yürürüm, gayem için dâvam için yürürüm. Beni an¬cak bu yoldan ölüm ayırabilir; zindanlar değil!»
Demek ki zindana girmek bir kasdın eseri değil, bir vazifenin icabı... Allah yolunda yürüyeceksin, şaşmıyacak-sın, yılmayacaksın, dönmiyeceksin, tehdidlere, tecâvüzlere, suikastlere aldırmayacaksın; ama karşına zindan çıkacak¬mış; varsın çıksın; dâvan için, idealin için oradan da ge¬çeceksin.

Ç I Ğ
Düstur bu olduğu için, başta Peygamberler (Aleyhü-müsselâm) o yoldan geçtiler; büyük velîler, müçtehidler, Allah ve Resulünün dâvasına gönül verenler onları tâkib ettiler. Zindanlar onlara «Medrese-i Yusufiye» oldu; yol¬larında zafer taklan şeklinde inkılâb etti; mütemadiyen muzaffer oldular. Allah'ın rızasını tahsil ederek makamla¬rının en yükseğine ulaştılar. Dünyevî birkaç senelik ra¬hatı terkettller ama, ebedi rahat ve rahmeti kazandılar.
Bedîüzzaman Hazretleri de Divan-ı Harb-i Örfi'de şöy¬le haykırıyordu:
«— Bir hayat için yalana tenezzül etmem!»
Ve: " "" ? -
«— Hürriyeti lâfızdan ibaret bulunan böyle gaddar bir hükümetin en rahat mevkii hapishane olsa gerektir!.»
Ve bu sözlerin sahibi, idamı bir terhis teskeresi kabul ediyordu; «Şeriat uğruna bir değil, bin ruhum olsa feda olsun!" diye dâvasını bayraklaştırıyordu. O zindandan kork-madı, lâkin zindancılar daima ondan korktular; titrediler ve hâlâ da korkmakta devam ediyorlar.
İslar iyiyle açık bir rejimdir. Gizli-kapaklı hiç
bir tar Muarızlarından korkmaz, çekinmez, sak-
lanr ,v.,^^, yeti, İslâm'da olduğu kadar, hiçbir re-
jir. ?¥'? at hakkı da öyle! Gerek kapitalist ve
dili:
riayet
İslâm bu.
hükmü konut!
ve İslâm
tır ki, hak sahibi h.s
Müslüman'ı cezala(
di onun elinin kesilrr.
rejimler kendilerinden olmayanları, ken-..niyenlen .endilerinin hayat düsturlarına ollarla tasfiye etmek ister de cebir yoktur, zorlama yoktur» orla İslâm'a dahil edilemez ? nptesinda.jp kadar hassas-olsa, onun hakkını verir ve ....iz, bir padişah da olsa, ka-, «kisas-a tâbi tutulmasına ka¬rar verir ve bu karar en ufak bir tâdile uğramadan icra edilir.



118

119

Ç 1 Ğ

Ç I Ğ





İslâm her şeyi olduğu gibi ortaya koyar; muarızlarım her noktada muhasebeye davet eder, onları kat'iyyen kayıt altına almaz, tahdid etmez, birtakım yasaklar koymak su¬retiyle düşündüklerini söylemekten alıkoymaz.
İslâm'ın hangi meselesi vardır ki, üzerinde düşünül¬mekten, fikir yürütülmekten men edilmiştir? Hangi kanu¬nu vardır ki, muarızının kanaatlerini olduğu gibi açıklamak¬tan mahrum bırakmıştır? Yoktur ve gösterilemez!
Öyleyse, İslâm üzerinde yapılacak olan münakaşala¬rın gizli - kapaklı tarafı olmadığını görenler, daima açık ko¬nuşmaya, her şeyi karşısındakine açık bulundurmaya mec¬burdur.
Sen beni itham edeceksin, bana karşı her türlü şeyi söylemekte serbest olacaksın, hattâ Allah'a, Peygamber'e dil uzatacak kadar küstahlaşacaksın; ama ben senin birçok meseleni rahatlıkla ele alamıyacak, inandığın, bağlandığın, yahut İnanır göründüğün şahıslar üzerinde birşeyler söy-leyemiyeceğim. Bu olmaz! Bu, ne akla, ne mantığa, ne in¬safa, ne vicdana sığar!
Halbuki devrimbazlar, kendilerini bir kısım «yasaklar manzumesi» içerisine soktuktan sonra hücuma geçiyor ve muhataplarına ağız dolusu küfrediyorlar. Bundan dolayı da fikir namusu nedir, onu bilemez hale geliyorlar.
Bunlar en sıkışık anlarında, yaygarayı basıyorlar:
«— Şeriat dinliyor.»
«— İnkılâplar elden gidiyor*.»
«— 27 Mayıs'a taarruz yapılıyor.»
«— Lâiklik mahvoluyor.»
Ve arkasından korkunç bir feryat:
«— Neredesiniz hâkimler, savcılar, derhal bu gerici¬leri yakalayın, asın, kesin...»
Bir tek misâlle neticeyi bağlıyalım:
Ara sıra —hernasılsa— komünist kitaplar hakkında verilen toplatma kararları üzerine bu adamlar sütunlar do-

lusu yazılar yazıp, Türkiye'de fikir hürriyetinin kalmadı¬ğından bahsederler. Kendi kitapları, bir defa, iki defa top¬lanır, yaygarayı koparırlar, fakat meselâ 1000 defa beraat eden Risâle-i Nur'lar 1001'nci, 1003'ncü, 1005'nci defa top¬lanır, mahkemeye verilir, beraat etmek üzere yeni yeni dâvalar açılır, bunlar ise çıt bile çıkarmazlar.
Nerede kaldı ehl-i namus?.
Daha geçen hafta Fatih'de yapılan baskın hadisesinde bin defa beraat eden eserler alıp götürüldü. Tek satır yaz¬dılar mı? Tek kelime olsun söylediler mi?...
Namus, haysiyet, fikir...
Gerçi sosyalistler bazı İslâmî hükümleri kendi görüş¬lerine malederek ortaya atıyor ve böylece içtimaî adaleti temin ettiklerine inanıyorlar. Bu, aslında onların İslâm kar¬şısında mağlûbiyetlerini göstermekten başka bir şeye da-Jâlet etmez!
Neden etmez?
Çünkü İslâm, her şeyi tek başına değil, bir bütün ola¬rak ortaya koymuş, insanlığın muayyen bir sistem içeri¬sinde saadete erişebileceğini isbat etmiştir.
gpitalizm, biraz sosyalizm» diyenler aldandık-iece kapitalizm», yahut «sadece sosyalizm» banıyorlar. Zira bunların iddiaları da İslâm'ın pleriyle çatışıyor, dolayısiyle anarşiye mey-uyorlar.
lâkin
Onun mü İçin kâfi reddi ile
anarşizme meydar Sosyalizm, tefeci
«mülkiyet hakkı»nı kabul ediyor; ı}'\ zekât vecibesini tanımıyor, ul etmesi, sisteminin devamı ' zira tefeciliğin kabulü, zekâtın sanları tatmin edemediği için
., faizin ortadan kaldırılmasına ta-



120

421

Ç I Ğ

raftar görünüyor, lâkin mülkiyet hakkını tanımıyor, zekât t da hiç mi, hiç kabul etmiyor. Bu da bir başka türiü kapi¬talizm, devlet kapitalizmini müesseseleştirmiş oluyor. Yüz kişinin sahip olmak istediği bir şeyi, doksan dokuz kişi için kabul etmeyip, bir kişi için kabul etmek gibi bir acû-be! Sosyalizmin esası da bu... Bu bakımdan sosyalistler d& anarşizmin önüne geçemiyorlar ve belki de kapitalizmden bir derece daha fazla onu tahrik etmiş oluyorlar.
İslâm ise mülkiyet hakkını tanıyor, zekât farizasını tanıyor, tefeciliği reddediyor. Öyle bir iktisadî muvazene meydana getirmiş oluyor ki, ferdlerin birbirine düşmesine, bir kişinin birkaç kişiyi, yahut bir zümreyi topyekûn bir cemiyeti sömürmesine, istismar etmesine imkân vermiyor. Zenginden fakire sevgi, merhamet, yardım; fakirden zengi¬ne hürmet, saygı ve emniyet teatisi temin etmiş bulunu¬yor. Düşmanlık, kin, hased, zulüm, sömürücülük, baskı, tedhiş, terör bilfiil ortadan kalkıyor; yerini huzur, sükûn, adalet, muavenet, ittihad ve ittifak alıyor.
İçtimaî, iktisadî münasebetler böyle bir hava içerisin¬de geliştiği gibi; siyasî münasebetler de en müsait ölçüler içerisinde ayarlanmış bulunuyor. Yeryüzünde^demokratik sistemi kâmil mânâsiyle ilk defa tatbik ve ilân eden de (ş^âmiyettir. Dünya adalet tarihine altın sahifeler halinde geçen siyasî münasebetler ise içtimaî, iktisadî muvaze¬nenin garantisi haline geliyor ve fert, böyle bir sistem içe¬risinde bilfiil devletin Sigortası altında bulunuyor.
Karanlığa yumruk sıkan, güneşi balçıkla sıvamaya kal¬kışan sosyalistler varsın «pencerelerinden çirkin gürültü¬ler çıkarsınlar. Onlara kim inanır. Sahtekârlıklarına kim bağlanır?
«Özgürlük, sosyal adalet, sömürü düzenine paydos...» gibi sloganları ise hayâl üstü hayâl olmaktan öteye geçe¬miyor.


SEHER VAKTİ
B
ÎR, çeyrek asır evvelini düşününüz, bir de bugünü...
Bir, «30 sene sonra Allah diyen insan bulunmayacak» diye
övünen Maarif Vekilinin .küfürdeki__kudurganlig.ini hatırla¬
yın^ bir de bugünkü cemaatleri... Bir dinsiz-donsuz ne¬
sil yetiştirme -isinde çırpınıp, gece-gündüz çalı¬
şan ilhad kc z önüne getiriniz; bir de bugünkü
Ânadolu'r - >:; bir başa imân-Kur'ân ipliği ile
örülen c
üzgârlarının bütün leta-
'dâ» mevsimi içerisinde,
ş mevsimini düşünmek
- hüzün verir; hem de
n bir iklimden, böyie-
ardiğı için Rabb-ı Ra-
bah" «bülbül/ spnt
Dün; _" j fetiyle ruhları, karlı, fırtınalı, gibidir. Bu düşün şükre vesile olur. sine lâtif, zarif bir mevs\

122


ÇIĞ
hîmimize şükretmek, tazarru ve niyazda bulunmak gibi ubu-diyyet vazifesini bihakkın ifâ etmemizi hatırlatır.
Evet, evet «30 sene sonra Allah diyen insan bulunma¬yacak...» iddiasiyle küfür ve ilhad zehirinin yayıima prog¬ramını tatbik safhasına koyan Ebû Cehil cücelerinin sözle¬rini hatırınızdan çıkarmadan; bugünkü cemaatlere bakiniz. Küfrün mecburî tedrisat haline getirildiği zamanlara kadar ininiz; Üniversitelerin bu küfür ve dalâlet plânlarını bütün sadakatiyle tatbik ettikleri, tâviz vermedikleri, yumuşama-dıkiarı, kızıllıklarını bütün şiddetiyle muhafaza etmeye ça¬lıştıkları kara, kap - kara günlere atf~ı nazar ediniz ve sonra da bugünün Anadolu'suna, Türkiye'sine bakınız. Hayâlinizi böylesine geniş bir dâire içerisinde gezdirirseniz, Nur-u Kur'ân hizmetinin ne muhteşem bir zafer kazandığını biz¬zat müşahede etmiş olursunuz.
Türkiye hiçbir zaman kanun ve nizam düşmanlarının, materyalizm kölelerinin, anarşistlerin, tek kelime ile vatan hainlerinin hükümran olduğu bir memleket haline geîemi-yecektir. Memleketimizde mukaddesat düşmanlığı kat'iy-yen kökleşmiyecek ve idareye hâkim olamıyacaktır. Yerli kızıllar, salon sosyalistleri ne kadar yırtınırlarsa yırtınsın¬lar, hayâllerini gerçekleştiremiyeceklerdir.
Belki şarlatanlıklar, tehditler #e kuru gürültüler bir müddet idare edenleri şaşırtabilir, onların yanlış istikamet¬lere yönelmelerini netice verebilir. Millî değerlere bağlı insanlar belki bir müddet daha gayri kanunî ve gayri insa¬nî muamelelere mâruz kalabilir. Fakat yakın bir gelecekte her şey düzelecektir.

ÇİĞ
Yıllar yılı devam eden tedhiş ve terör hareketleri bu toprağın insanlarını sindirememiştir. Baskılar daima aksül-âmel uyandırmış, yıkılanlar kısa zamanda gürültüsüz - pa¬tırtısız yapılmış, demokrasi ve insanlık düşmanlarının bü¬tün tertipleri fiyasko ile neticelenmiştir.
Halk hâkimiyeti esastır. Bugünün iktidarı üzerine tevdî edilen emâneti lâyıkiyle muhafaza edemezse bile, ona kat'-iyyen ihanet edemiyecektir. İktidar partisi, siyasî hasım¬larının tahrik ve tahripleri ile bâzı zikzaklar çizse bile, dizgini mukaddesatına bağlı Millet ekseriyetinin elinden kurtaramiyacaktır. Halk ne isterse mutlaka o olacak, halkın arzuları hilâfına atılan her adım büyük bir «ayıp» olarak görülecek ve en kısa zamanda bertaraf edilecektir.
Millî bünyedeki gelişme, tahminlerin çok fevkınde-dir. Sağlam, telâşsız, sessiz - sedasız, ciddî bir oluş içe¬risindeyiz. Bu oluşun semeresi çok yakın bir zamanda alı¬nacaktır.
Bazı siyasî zikzakların zahirî görünüşlerine aldanıp
teessüre kapılmak doğru değildir. İnançsız politikacıların
vâveylâlları, kendilerinden ebediyyen uzaklaşmakta olan
ikbâl ve saltanatına firakı içindir. Her şey aslına rücû ede¬
cekti^ A '^r boyu İmân ve azmin sembolü olan Millet,
# / nden tamamen sıyrılmamış; fakat o esasa
y# ? ; i'^'. halini yaşamaya başlamıştır.
musur bir d Jdandın» ks
ki, Türk Milleti o haşmetli, o
/asamayacaktır? Böyle bir ka-
' de edebilirim. Ne sayarsa-
? ', ister kup- kuru bir hayâl
kabul eaı...z yet beş,
Manevî değerler, bu
?zet ve ikbâl devrini, şa-
arsa mutlaka göreceksiniz.
. o güne hazırlamaktadır.
İslâm'ın hitabı umumîdir. Asırlar, herşeyi eritir; her--



124

125



| yaşadıkça Wer şey , Zalim ayağımızın
Ç 1 Ğ
şeyi değiştirir; herşeye ayrı bir şekil ve hüviyet kazan¬dırır, fakat İslâmiyete asla!
O, ondört asır evvel neyse, bugün de odur.
O, «cahiliyyet devri» insanına nasıl hitab etmişse, yir¬minci asır insanına da aynı şekilde hitab etmektedir,
Teklifleri dün ne şekilde idiyse, bugün de öyle...
Hiç bir nizam O'nun yerini tutamamış, hiç bir sistem ona karşı muaraza edememiştir.
Kâinatın Efendisi, Kur'ân-ı Kerîm'i tebliğ ederken, Ara¬bistan'da belagat ve fesahat zirveye ulaşmıştı. Şairlerin meşhur kasideleri altın harflerle yazılıp Kabe duvarına ası¬lıyor; bir edibin herhangi bir sözü ile iki kavim birbirine girip kavga ediyorlardı. Edibler ve şairler, kabilelerin, ka¬vimlerin en büyük millî kahramanlarıydı.
Kur'ân, işte böyle bir hava İçerisinde nazil oldu ve edebî belagatın kemâl noktasını aştı. Kimse ona ulaşama¬dı. Düşmanlar hasedinden, kin ve gayzından; dostlar ise imân ve iştiyakın verdiği cehdden mütemadiyen onu tak-lid etmeye, onun benzerini yapmaya çalıştılar; fakat kat'-iyyen muvaffak olamadılar. Küfür onu kalemle mağlûb ede¬medi, işi kılınçla muharebeye döktü; onda da mağlûb ve perişan oldular; zelîl ve rezil bir şekilde geberip gittiler.
Asırlar birbirini sürükleyip, zaman nehri büyük bir sür'-atle akarken; dalâlet ve kütür ehli, Kur'ân-ı Kerîm'e başka sahalarda meydan okumaya kalkıştı. Onun kanun ve nizam¬larını, emîr ve nehiylerini kısır aklına, dar görüşüne sığdı-ramadı; yenilerini, daha mükemmellerini bulma yolunda büyük, çok büyük faaliyetler gösterdi.
Garpta meydana gelen emek - sermaye mücadelesi, garbın tefessüh etmiş imansız felsefesiyle hakikî bir harb

Ç I Ğ
demek iken; onun istikameti değiştirildi, İslârnja mücade¬le şekline sokuldu. Kızıl, kıp - kızıl dünya, Hıristiyandan, yajnidîdenjsgk Müslümanlarla uğraşmaya başladı. O ken¬disine en büyük mâni olarak İslâmiyet! görüyor; hayatiye¬tini muhafaza için onu bertaraf etmeye çalışıyordu.
Muvaffak olabildi mi?
Kat'iyyen!
Onun her ileri atılışı, her taarruzu, her hamlesi, beli¬ne kadar bataklığa saplanmış bir insanın durumundan fark¬sızdı. Çırpındıkça battı, çırpındıkça battı; nihayet bataklık onu gırtlağına kadar yuttu. Az daha çırpınsa, olduğu gibi helak olup gidecek!
Evet Aziz Okuyucu, yeryüzünde kimden ve nereden gelirse gelsin; her nizam, her fikir, her cereyan, her ideo-loji, İslâmiyet karşısında mağlûb olmuştur; mağlûb olmak¬tadır ve mağlûb olacaktır.
Bu bakımdan Yirminci Asır Müslümanı dünden daha kuvvetli, daha cesur, daha şanslıdır. Teknik onu teşvik et-onu teyîd etmekte; her türlü medenî terakki J olmaktadır.
niğin entertibi, rotatifi bugün İslâm için ça-mıştır.^Vislümanın dâvasını müdafaa eden Ninda böylece bir hayli artış ol-
arının
' bakıyoruz.
i için çok iyi, çokjgüzel, çok ı ona bağlandıkça, biz O'nu k, her mes'ele halledilecektir. , mazlum başımızın üstündedir.
Ittihad kervanı bu hava içerisinde yürümektedir.
?k tf. *



126

127


TECAVÜZ MÜ ? MÜDAFAA MI ?
1
?SLÂM, hiçbir zaman ve mekânda mütecaviz olma¬nı ıştır. Hakk'a istinad etmesi, fazilet ve Rıza-yı İlâhîyi hedef alması, teâvün ve yardımlaşmayı hayatın esas düsturu yap¬ması insanlar arasındaki münasebetleri din, sınıf ve vatan birliği içerisinde tanzim etmesi, nefsin arzu ve hevesle¬rine gem vurup, ruhu ulvî duygularla kemâle erdirmesi sebebiyle İslâm tecâvüzü daima reddetmiştir. Sevgi, şef¬kat ve merhamet esasını benimseyen, mühtesiblerine in¬sanlığı kurtarma vazifesini yükleyen ve nihayet çlalâlete yuvarlananlara hidayet yolunu, güzel söz ve tatlı dille söy¬leme ve gösterme esasını vaz' eden İslâmiyet'in her türlü tecâvüz ve taarruzu men etmiş bulunmasiyledir ki O'na dayanan ve bağlanan cemiyetler sulh ve sükûna kavuşmuş¬lardır. En iptidaî, en vahşi kabileler bile İslâmî terbiye içe-
128

Ç 1 Ğ
risinde en medenî, en şefkatli ve en merhametli kütleler fıaline gelmişlerdir.
İslâm fütuhatı, —düşmanların iddiası hilâfına— taar¬ruz değil, müdafaa esasına dayanmıştır, Tecâvüz daima düşmandan gelmiş, Müslümanlar müdafaa vaziyeti almış¬lardır. Zulüm, haksızlık, istibdat cemiyetleri kasıp kavur¬muş; İslâm milletleri, insanlığı vahşetten ve zuîümattan Jcurtarmak için cihada başlamışlardır. Toprak kazanmak, hu¬dut genişletmek .saltanat kurmak hiçbir zaman gaye ol¬mamıştır. Tarih, baştan başa bu hakikatlere şehadet eder. Bazıları zulüm yapmış, şan ve şeref için düşman üze¬rine yürümüş, haklıyı - haksızı gözetmekten ziyade şahsî menfaatini düşünmüşse, onların bu hareketlerini İslâm'a mal etmeye, Müslümanlığı bu tip gayrî İslâmî fiil ve ha-Preketlerle tenkide kalkışmaya hiç kimsenin hakkı yoktur. Mazide böyle olduğu gibi, hâlde de durum budur. Müs¬lüman, dininden aldığı ulvî duygularla düşmanlarına, yahut gaflet ve dalâlette bulunan insanlara karşı asla tecâvüz ve taarruz vaziyeti almamıştır. En büyük hasımları için bile hidayet temennisinde bulunmuş, onlarm kurtulması için çalışmıştır.
p ;
,ızin aid üöen Y
eşfetmiş gibi ortaya çıkan- tefeciliğin aleyhinde olmaları, halkı \ *» diye ortaya çıkmaları ve bunun- cephe almalar dehşetli bir sah-
Faizi, tefeciliği yeryüzünde ilk defa yasak eden İslâ-
:"ettir. Tam 14 asır evvel fakir halkı tefecilerin elinden
ran, istismarcılığa, sömürücülüğe paydos diyen İslâ-
olmuştu? 14 asır sonra, sanki yep-yeni bir fikir
!,' , yep -; bir sistem keşfetmiş gibi ortaya çıkan-
^; tefeciliğin aleyhind ll
-*1
ml
eti, ini,
şeti, ini, /üzünden ilk defa kaldıran, İnsan-
ları alın teri ve go*, nuru ile çalışmaya, nâmerde muhtaç olmamaya davet eden İslâmiyettir, Tam 14 asır sonra rüş¬vetin, irtikâbm karşısına çıktıklarını iddia edip de İslâmi-

129



ÇİĞ
yete cephe alanların ne âdi birer kalpazan oldukları akıl, insaf ve vicdan sahiplerince malûmdur. Onların bu nokta¬daki sahtekârlıkları da, hiçbir şekil ve sistem içerisinde
mazur görülemez.
Adaleti tam ve kâmil mânâsiyle yeryüzünde ilk defa hâkim kılan İslâmiyettir. «Sosyal Adalet» sloganiyle orta¬ya çıkıp zulümden şikâyet edenlerin ve iktidara geldikleri takdirde, zulmü ortadan kaldıracaklarını ileri sürenlerin, bu¬nunla beraber İsiâmiyete cephe alanların ne korkunç birer zâlim oldukları, hak sahibinin hakkını ne dehşetli bir şe¬kilde gasbetmeye kalkıştıkları, her namuslu ve faziletli in¬san tarafından derhal anlaşılır. Devlet reisiyle çobanı, ha¬life ile gayrı müslim bir vatandaşı adalet terazisi önünde JŞŞft I^ari'J?ysavİ gören, icabında reisicumhuru, halife'yi, sultanı mahkûm eden Jsjâm adaletinin üstünde kâinat, ya-ratıîalıdan beri böyle bir adalete daha şâhid olmamıştır ki «Sosyal adalet» yaygaracjlarinin Jddialan_ciddiyetle ele Ihabilsin, yahut semimiyetlerine İnanılsın1..
İnsanları çalışmadan kazanmaya şevkecîcm, tembelli¬ğe alıştıran talih oyunlarını, piyangoculuğu yeryüzünde ilk defa ortadan kaldıran İslâmiyet olmuştur.
Hadiseler, İslâm'ın lehine inkişaf ediyor; Müslümanlar günden güne daha şuurlu daha faal bir hale geliyor ve bu suretle düşmanların plânlan akamete uğramış, desiseleri tesirsiz hale gelmiş bulunuyor.
Neticenin böyle olması ve hadiselerin lehimize İnki¬şafı, muhakkak ki, Müslümanların ciddî ve samimî gayret¬leri; sarsılmayan, dağılmayan, parçalanmayan ittifakları, îhiâslı hareketleri neticesidir. Böyle olduğu içindir ki, ka¬zanılan her zafer, atılan her müsbet adım, İslâm'ın haki-katına doğru katedilen her yol, bizi daha dikkatli, daha uyanık, daha ölçülü olmaya davet etmektedir.
Günümüzde.. Müslümanın ^şn^jrıühirjLjrazîfeş;, imam
130

G i Ğ
kurtarma noktasında düğümleniyor. Hayatını İslâmî hizme¬te hasretmiş, Nur-u Kur'an'dan feyiz almış, imân dâvası¬nın gönüllü fedaisi olarak ortaya çıkmış bulunan her mü'-minin hem ilk, hem daimî vazifesiJmân-ı tahkikiyi,xsünnet-i seniyeyi ders veren eserlerden aldıği feyiz ve kuvvetle, beşeriyeti imansızlık hastalığından kurtarmaktır. Bunun için de hizmet düsturlarını iyice öğrenmek, kavramak, tat¬bik etmek lâzımdır.
* * *
131

Ç 1 Ğ



HAREKET ŞEKLİMİZ
î
NSAN, şahsî kemâlâtına çalışmakla beraber, daima muhtaçları, bîçareleri, dalâlet karanlığında kalmış olanla¬rı düşünmek mecburiyetindedir. Onları ürkütmeden, kor¬kutmadan, sert ve kaba hareketlere tevessül etmeden İmân hakikatlarını tebliğ etmek ve bu tebligatını da yılmadan» usanmadan devam ettirmek asıl maköad ve gayedir.
İmân dâvasında, Kur'an talebesi olarak yapacağımız hizmette riayet etmemiz icab eden düsturların bir kısmını şöyle hülâsa edebiliriz:
İf «Bâtıl şeyleri iyice tasvir, safi zihinleri idtâldir» kaidesince, daima İyi ve güzel şeyleri anlatmak, naklet¬mek...
İf «İslâmiyet selm ve müsalemettir, dahilde niza is¬temez» düsturuyla, her türlü ihtilâfa yol açacak hareket¬lerden kaçınmak; uhuvveti,»muhabbeti muhafaza etmek...

if «Bu asırda en büyük tehlike benlikten ve hodfu-ruşluktan ileri geldiğinden» tam bir mahviyetle, kendi ku¬surunu görüp düzeltmek, nefse itimad etmemek, mükâfat¬ta kardeşini kendi nefsine tercih etmek...
if İmân ve İslâmiyetin esasının sıdk olduğunu bilmek, Nur-u Kur'an hizmetinde tam bir sadakatla çalışmak...
-&? Her söylenilen sözün doğru olmasına dikkat et¬mek ve her doğruyu söylemenin doğru olamıyacağını bilmek...
if Cenab-ı Hakk'ın rızasının ancak ihlâs ile kazanılaca¬ğını bilip, taraftarların fazla olmasına, muvaffakiyete aldan¬madan, daima Rıza-yı İlâhiye muvafık hareket etmek...
İf Bu zamanın şahs-ı manevî zamanı olduğunu bilip, münferid hareketten, şan ve şöhretten, benlik ve enani-yetten vaz geçmek...
İf Nur-u Kur'an'dan gıdalanmak... İf Ecnebi markalı siyaset tuzaklarına iltifat etmemek; herşeyin cadde-yi kübra-yı Kur'aniye ile halledileceği ha-kikatına inanıp, bu inançla hareket etmek... if Hizmetkârlığı makama tercih etmek... Bu düsturlara riayet eden bir Müslüman Sçin mağlûb olmak, ye'se düşmek, dağılmak, parçalanmak, kaybetmek diye bir endişe mevzuubahis olamaz. Yeter ki biz sanYı-miyp*İQ Nur-u Kur'an'a sarılıp, ihlâsımızı muhafaza ve mü-hizmetimiz» devam ettirelim, ve ittify zaruretini uzun uzadıya anlatmaya ; ter o,k\ 'nf sahibi kabul eder ki; en basit >vt bir ı,...., '"?? \ muvaffak olmanın yolu itti-lün İslâm dünyasının karşı-'jfr .ok; Müslümanların ana dâ-^ ' ^d cephesine karşı İ!â-yı ke-
limetullah'davj|uvaffsfc v ., ancak ittihad ve ittifakla mümkündür.
Çeşitli isim ve şekiller altında faaliyet gösteren kü-



132

133

Ç I Ğ

für cephesinin bir şahs-t manevî etrafında toplanmış ol¬maları bizim için ne kadar manidardır! İslâm cemiyetinin temellerini sarsıp, Kur'an-ı Kerîm'in muhafızı durumunda olan milletlerin haşmet ve satvet devirlerini, fitne ve fe-sadla bugün tatlı bir hâtıradan ibaret bırakan ve hattâ Müs¬lümanları topyekûn gaflet ve dalâlet bataklığına sürük¬leyen ezelî düşmanlarımızın tertip ve tahriplerini hedefine vardıran kuvvetin sadece ve sadece bir «şahs-ı manevî» etrafında toplanmaktan ibaret bulunduğu ise, bir bedahet¬tir. Hangi mes'elede olursa olsun, muvaffak olmanın ve hedefe varmanın, ancak ittihad ve onu temin eden samimî ihlâsla mümkün olduğunu da nazara alırsak, Müslümanların bir şahs-ı manevî etrafında toplanmaları zarureti kendili¬ğinden meydana çıkar. İhlâsı esas meslek hâline getiren en ufak bir ihtilâfa dahi müsamaha göstermiyen «Kur'an-s i "cazı» beyan eden, cemaat şuurunun teşekkülüne ön ayak olan ve daima sahabe mesleğini esas alan bir şahs-ı ma¬nevî, bizi muvaffak edecek yegâne yoldur.
Bu nasıl tahakkuk edebilecektir? Kısaca işaret edelim: Evvelâ müsbet hareket etmek; kendi mesleğini sev¬mek; başkalarının mesleğine düşmanlık etmemek; onların noksanlarını mes'ele yapıp meşgul olmamak lâzımdır. İs-iâm dairesi içerisindeki çeşitli meşreb sahipleriyle mu¬habbet ve İttifak noktaları arayıp bulmak; «mesleğim hak¬tır, daha güzeldir» diyebilmek; fakat kat'iyyen «hak yalnız benim mesteğimdir» iddiasiyle başka mesleklerin hakssz-Sığını ve çirkinliğini imâ etmemek mecburiyeti vardır.
Saniyen, ehl-i hakla ittifakın tevfik-i ilâhînin bir sebe¬bi de diyanetteki izzetin bir medarı olduğunu düşünmek; nefsini ve enaniyetini, yanlış düşündüğü izzetini ve ehem¬miyetsiz rekabetkârane hissiyatını terketmek; bütün bun¬larla beraber, küfür ve İlhad cephesine karşı en kuvvetli olan ferdî mukavemetin bile mağlûb düştüğünü anlayarak, ehl-i hak cephesinin şahs-ı manevîsi ile hakkaniyeti muha¬faza ettirmek icab etmektedir.

Temellerini bu esaslar üzerine oturtup, günün basit politik kavgaları içerisinde erimeden, istikametini şaşır¬madan, ihlâs düsturlarını kaybetmeden hareket edebilen cemaattir ki; bu mazlum milleti kurtaracaktır.
Böyîe bir cemaatın mevcudiyetinden habersiz yaşa¬mak, dağdağalı ve fırtınalı siyasî faaliyetlerin cazibesine kapılıp Müslümanlar arasında bilerek veya bilmeyerek ay¬rılıklar, gayrılıklar meydana getirmek, her türlü kemâlât:n kastili durumunda bulunan ye'se düşmek ne hazin, ne korkunç bir akıbettir. Allah, bütün Müslümanları böyle bir çıkmaza sürüklenmekten muhafaza buyursun!
Bugün Müslümanların üzerinde hassasiyetle durması icab eden iki mühim mes'ele vardır ki, iki azîm tehlikeyi netice vermektedir. Birincisi, bu memlekete hariçten gir¬mek için gayret sarfeden anarşilik; ikincisi de altı yüz elli milyon Müslümanm nefretini celbetmek...
Tehlike o derece büyüktür ki, birisi memleketimize anarşinin girmesiyle kızılların hâkim olmasını; diğeri de bütün Müslümanların taarruz ve tecâvüzlere karşı bize yardım etmemesini, bizi yalnız bırakmasını netice verir.
Bu azîm tehlike içindir ki, Bediüzzaman Hazretleri şöyle diyor:
«— Biz, Risale-* memleketim ve İstikbâlin sn
t ve bilfiil çok
aty etmişiz. Rî-
> j 'r surette
Â* V 'İSİ- ÜC
büyük
büyük iki tehlikesi : emarelerle, hattâ i rinci tehlike: Bu f girmeye çalışan i yüz elli milyon tşU" nefretini kardeşliğe v ? ? ^ ^ nokta-i istinadını temin etmektir^
Yirminci asrın Müsiümanı böylesine mukaddes bir hiz¬metle, böylesine mes'uliyetli bir vazifeyi fiilen ifâ etmekle mükellefken; meslek ve meşreb farklarını esas alarak, şu

134



ÇİĞ
veya bu menfaati istinad noktası yaparak kardeşlerimiz arasındaki birlik ve beraberlini, uhuvvet ve tesanüdü boz¬maya çalışanlar; her halde, bilerek veya bilmeyerek din¬sizlere yardımcı olmuş olurlar.
Bir taraftan anarşiliğe sed çekmek, bir taraftan da mutlak surette âlem-i İslâm'ın kardeşliğini kazanmak gibi büyük bir hizmet sahası önümüze açılmışken; onu küçük ve ehemmiyetsiz görerek, bâzı dedi - kodu ve gıybetleri bü¬yültüp mes'ele yapmanın da İslama hizmet anlayışında ye¬ri yoktur.
İnsan, nefis gibi bir düşmana sahiptir. Dolayisiyle daî-ma hatalşleyebllİlrT yanlış davranışlarda bulunabilir, —hat¬tâ— dedi-kodu ve gıybete kadar işi götürebilir. Birisi böy¬le yaptı diye, milletin nazarlarını münhasıran şahsî mes'e-leler üzerine çekmek, bu suretle de ihtilâfın artmasına, ge¬lişmesine, dal-budak salmasına sebebiyet vermek, —mu¬vakkat faydalan görülse de— ilerde büyük zararlar tev-lîd edeceği gibi, vebal yükünün de ağırlaşmasına yol açar.
Biz Kur'ân talebeleri, imân hizmetkârları, ittifak etmiş dalâlet fırkaları karşısında basit iç ihtilâfları kat'iyyen na¬zara almamakla; «Cadde-yi Kübra-yı Kur'aniye» de yürü¬yerek, sinek vızıltılarına ehemmiyet vermemekle; nefsin ve enaniyetin bir hilesi olan şahsî menfaatlere, şân, şeref, şöhret, makam ve mevkiye kanmamak ve kapılmamakla sahif-i selâmete ulaşabiliriz.
Kendilerini böyle bir hizmetin içerisinde bulanlar ve gö¬renler; nefislerinin, şahsî his ve duygularının emriyle de¬ğil; Nur-u Kur'an düsturlariyle hareket etmek mükellefi-yetindedirler.
Cemiyetimizde islâm dâvası safında yer almış çeşitli cemaatler vardır. Meslek ve meşreb farkları itibariyle ne kadar çok ve değişik isimler almış olurlarsa olsunlar, esas¬ta bir araya gelmek, aralarındaki ihtilâfları, münakaşa ve nîza mevzuu yapmadan, kuvvetli bir birlik ve beraberlik

ÇİĞ
tesis etmek mecburiyetindedirler. Hadiseler mütemadiyen bizi ittifaka, ittihada zorlamakta; karşımızda bir araya gel¬miş, sırt sırta dayanmış dalâlet fırkalarına karşı, omuz omuza vermek mecburiyetini ihtar etmektedir. İslâm ah¬lâkı da bunu âmirdir. Herkes kendi meslek ve meşrebinin muhabbetiyle hareket edebilir, kendi hizmet tarzını daha müessir zannedip, onunla meşgul olur; bununla beraber sair meslek ve meşrebiere karşı düşmanca bir tavır al¬mamak, hata ve kusur aramamakla mükelleftir.
Zamanın ihtiyaçları, asrın şartlan bizi muhtelif mes¬lek ve meşrebte olan Müslümanları bir araya getirmek, ittihad etmek mecburiyeti ile başbaşa bırakırken; bu mev¬zuda asgarî hassasiyeti bile göstermeden, söz dinletecek adam bulamadığı halde liderlik dâvası ile ortaya atılan¬ların, sonra da ebedî âleme İntikâl ettiği halde, arkasından milyonları sürükleyen Zât'ları tenkîd mevzuu yapması, hata ve kusur aramaya kalkışması utanılacak bir haldir. Ve he¬le birlikten, beraberlikten bahsedip, bunun zaruretine İna¬nır görünüp; heveslerini tatmin için İslâınî cemaatleri ten¬kide kalkışanların, fitne ve fesat ateşini körükleyenlerin, ihtirasları uğrunda İttifakları parçalamak isteyenlerin bu hareketleri ise ehl-i hamiyeti ağlatacak bir fiildir. İslâmi-
yet her türlü hakkümü ortad kârda ittifak ve,
Öyleyse, « ediyorum» dâ recede dikkat
kmış, meşvereti esas alarak ta¬ktır. Bu şaliyle de, her hal ü ve tav? etmiştir.
diyenle '??l]ş- My ete hizmet
ılar, bu *"İM \ azamî de-
ftirl^ V ıet, mes-
r , Dâr-ı Be-
îek ve meşreb tv
ka'ya intikal etmi$ mücaiı.dletilclilt"^._ > mü'minler
arasında sivrilmek hırsıyfe, sili zannı '^a.. önp herşeyi ters göstermekle olmaz.
Zaman, öyle fedakârlıklar bekliyor ki, her fiil ve hare¬ketiyle, her teşebbüs ve davranışiyle İslama tâbi olsun;



136

137

ÇIĞ

onu fiilen yaşassn, ihtilâfları ortadan kaldırıp, kardeşliği tesis için her türlü fedakârlıkta bulunmaktan, icabında ma¬lını, canını, şan ve şöhretini ayaklar altına almaktan bir an için tereddüt göstermesin!
Bu dâva samimiyetİe, cesaretle, ihiâsla, alın teriyle, feragat ve fedakârlıkla yürür. Bu dâvaya gönü! verenler, şan ve şeref hastalığından, makam ve mevkî hırsından, dünyevî —hattâ— uhrevî her türlü menfaatten vazgeçme¬sini bilenler olabilir.
Ehl-i dalâletin taarruzuna karşı İslâm cephesini bu¬güne kadar müdafaa edenler, böyle olanlardır. Onlara min¬nettarız.
Bugünkü siyaset ahlâkı, müsbet hareketlerde bulun¬mayı suç haline getirmiş gibidir; faziletli insanlara yaşa¬ma hakkını bile çok görmeye başlamıştır. Bunun içindir ki, cemiyetimiz siyasî hâdiselerin derin çalkantıları, kor¬kunç sarsıntıları içerisinde kriz geçirmektedir. Politik kav¬gaların aslî sebebi de budur. Bu krizi bertaraf etmek de «müsbet hareket»e bağlıdır. Kim memlekete hizmet dâ¬vasında ise; kinden, nefretten uzaklaşmalı, sevgi ve mu¬habbetle kucaklaşmaîıdır. Yoksa hizmet iddiaları ham ha¬yâlden ibaret kalır.
«Müsbet hareket» İslâm'ın kurtarıcı formülüdür. Onu bulan, huzur ve saadete ermiş, kaybeden ise felâkete yu¬varlanmış demektir. Bu bakımdan bizler kendimizi «müsbet hareket»!© vazifeli bilmeli, menfî his ve düşünceleri kal-bimlzden, ruhumuzdan, vicdanımızdan söküp atmalıyız kî, saadete kavuşabilelim.
Kur'an-ı Kerîm'de beyan buyurulan «bilenlerle bilme¬yenler hiç bir olur mu?» mealindeki âyet-i kerîme ile, «iki günü bir olan ziyandadır» hadîs-i şerifi, en büyük hareketi, —geniş mânâsiyle— en büyük aksiyonu ifade eder. Böy¬lesine ulvî bir hareket tarzı, İslâm dışı hiçbir düşüncede yoktur ve onun içindir ki, İslâmiyet tek hakikattir.

Ve İşte biz düsturumuzu bu kaynaktan alıyor, hare¬ketimizi böylesine şümullü bir esasla tanzim etmek ceh-dini gösteriyoruz.
Manevî değerlerini kaybeden cem'iyetimiz için ma¬nevî istinsdgâhlardan mahrum bulunan «düşünenlerimiz için ezel ve ebed yoluna doğru bir hat çizmek ve hareke¬timizi ona müteveccih kılmak... Yegâne müsbet hareket budur!
Fikirde, san'atta, iktisatta, cem'iyette, ailede ve hattâ birinci derecede nefisde yapacağımız büyük inkılâbın he¬defi İslâm'ın hakikati olmazsa; yaradılış gayemizi anlama¬mış ve değerine paha biçilmeyen zaman mefhumunu kat¬letmiş oluruz.
Kısaca: Hareketimiz, ezel ve ebed nuruna doğrudur. Her şey buna vasıtadır. Her şeyin başı ve sonudur. Bu¬na imânımız tamdır. Ve işte buna bağlanan insan, dalâle¬tin bütün zulümatına rağmen, kâinata meydan okuyabilir.
Bir ikaz:
vresi içe¬ a gelmek¬ ıbı çıkar-
Son yıllarda sağ neşriyat bir hayli inkişaf kaydetti.
Artık kitapçı vitrinlerini dolduran solculara karşı sağ'm
da okunmaya değer eserleri olduğu, küçüklü - büyüklü ya¬
yınevleri vasttasiyle ortaya konuldu. Cemiyetin çeşitli
mes'elelerj ile alâkalı olarak neşrolunan ve zihinlerde be-
Hren pek çok istifham!*11" izale eden eserler takdirle kar¬
şılanmaya değer. Ö1 ediyoruz ki, yakın bir zamanda
İslâm ideolojisini i.' ,, ^J^traflıca f ika! ettirmek için
sistematik neşriy^ ?$'" ?' :nevle/ ıliyete geçecek
ve sol, ciddî mu,1 / ektir.
Şunu da ka^ '
risindeyiz. Neşron. ;, seçiTmemekte ve h_.,, ık ' tedir. Bazen öyle mühim hatal mak, çıkarmamaktan daha zararlı hale gfcW_..,jor. Bilhas



138

139

Ç ! Ğ
sa îslâmî mes'eleler, îmâna ait bilgiler yanlış hükümlerle okuyucuya aksettirilince, hem müellif, hem naşir, hem sa¬tıcılar büyük vebal altına giriyorlar.
Sarıyer Müftüsü merhum Hacı Hüseyin Bilgutay'dan nakledilen bir vak'ayı bu münasebetle okuyucularımın dik¬katine arz etmeyi faydalı buluyorum. Hâdise şu:
Deviet-i Âiiye-i Osmaniye'nin son zamanlarında bir hac mevsimi esnasında Milaslı İsmail Hakkı, Şam'da Arap¬ça bir risale neşrediyor. Çeşitli dinî hükümler üzerinde görüşlerini belirten bu risalede Milaslı İsmail Hakkı, do¬muz etinin haram olmadığı yolunda bir iddia da ileri sü¬rüyor.
Tabiî bu iddia büyük fırtınalar kopmasına sebeb olu¬yor. Zamanın âlimleri hemen bu iddiayı reddeder mahiyet¬te risaleler neşrediyor ve bu arada Meşihat dairesinin hük¬münü talep ediyorlar. Milaslı İsmail Hakkı yaptığına nadim olmuş, lâkin iş işten geçmiştir. Nihayet hâdise üzerinde uzun uzadiya incelemeler yapan Meşihat dairesi hükmü¬nü veriyor. Meali şu:
«— Milaslı İsmail Hakkı, yine Hac zamanında ve yine Şam'da Arapça bir risale bastırarak, eski fikrinden nadim olduğunu, büyük bir hatâ işlediğini ve bu hatâsından do¬layı Allah'dan af ve mağfiret dilediğini yazacak, hem de bol miktarda bastırıp, bedava dağıtacaktır. Belki affa maz-har ola...»
Ve hüküm yerine getiriliyor. Böylece de Milaslı İs¬mail Hakkı bu fahiş hatadan dönmüş oluyor.
Bugün sayılarının çokluğundan iftihar ettiğimiz yayın¬evlerinin örnek alacakları hâdise budur. Meşgul oldukları saha itibariyle işi böyle bir hassasiyet ölçüsü içerisinde ele alamaz ve neşrettikleri kitapiardaki hataları tashih yo¬luna gitmezlerse, büyük vebal altına girmiş, kurdukları mü¬esseseleri kendi elleriyle yıkmış olurlar.


İŞTE HAKİKAT
E
MNİYET Umum Müdürlüğü tarafmdan neşredilen bir
İstatistiğe göre yeryüzünde en az suç işlenen memleketle¬rin başında İslâm âlemi gelmekte; 21 devlet arasında ya¬pılan tasnifte; Türkiye 19'uncu, Libya 20'nçi ve Suudi Ara¬bistan 21'inci olarak görünmektedir.
teknikte son derece ileri ,'<abete başlayan Japonya ıt'" ular ta/ <ndan çeşitli iemokıj sosyalizmin
le bize Avus-
>ürülme\ ıadaF<
5i için >u bo! erişinde
lekeu
olan memleketlerdir ki; bu da maddi mes'eleier
Suç listesinde birine' giden ve garb memlekı işgal etmektedir. İki/ şekil ve surette müde* en iyi tatbik sahası j örnek gösterilen İs\J,, turya, beşinci sıra İsre nî, ileri, müreffeh diye "isimle... 'il örnek olarak gösterilen müterakki



140

141

Ç 1 Ğ
bunalan beşeriyetin cem'iyette tam bir huzursuzluk kay¬nağı olduğunu göstermektedir.
Neden 21 medenî memleket arasında İslâm memleket¬leri suçlusu en az olan memlekettir?
Ne kadar îmân zaafa uğramış bulunursa bulunsun, ne kadar gizli dinsizlik komiteleri dini tahrip faaliyetlerine gi¬rişirse girişsin ve bunlar ne derece tahrib yapmış olursa olsun; Dinî hakikatlarının ayakta durması, inananların İs-lâmî düsturları tebliğ ve neşretmeye gayret sarfetmesi; cem'iyeti —kısmen de olsa— buhrandan kurtarmış, suçlu¬ların sayısını azaltmıştır. Demek oluyor ki, İslâmiyet, em¬niyet ve asayişin en mühim, en müessir muhafızıdır. Dün¬yanın en korkunç polis teşkilâtlarına rağmen sür'atle artan suçlu sayısını İslâm. kaSblere yerleştirdiği manevî inzibat¬larla derhal azaltmakta, bu suretle de beşeriyetin yegâne halaskarı olarak resmî istatistiklerle de tescil edilmiş bu-funmaktadır.
Cinsî suçlarda ve hırsızlıkta yine zengin ve medenî diye adlandırılan memleketlerin ön sırayı işgal etmesi de,. İslâm dünyası dışındaki memleketlerde zuhur eden ruhî buhrana maddî bakımdan hiçbir çâre ve tedbir düşünüie-miyeceği hakikatim ortaya koymuştur. İslâm memleketleri maddî bakımdan az gelişmiş olmasına rağmen cinsî suç¬larda ve hırsszlıkta yine asgarî seviyede kalmıştır ki, bu <îa «cinsel eğitim», «cinsel sorun...», «cinsel tedbirler...» diye bar bar bağıran ve aklını uçkuruna bağlamış bulunan bedbahtların suratına hakikatin şamarı olarak inmiştir.
Şimdi, resmî İstatistikler ışığında varılan nokta şudur: Gerek komünist ve gerekse kapitalist memleketlerde, maddî tekamül ister artsın, ister azalsın; cem'iyetin ah¬lâkî, ruhî, manevî bakımdan huzura ve sükûna kavuşması¬na imkân ve İhtimal yoktur. Ne onların tahrife uğramış ina¬nışları ve ne de İnançlara karşı girişilen taarruz hareketi insanları memnun edebilir.

Ç I Ğ
İslâm dünyasına gelince burada her türlü iç ve dış bozguncu hareketlere, mason, komünist, sosyalist, fesad şebekelerinin sinsi plânlarına rağmen; kalb ve kafalardan silinmesi mümkün olmayan inançla ferdler huzur ve sükûn bulmuş; anarşik faaliyetler tesirsiz hâle gelmiştir.
Demek ki, kâinatta en büyük hakikat imândır ve be¬şeriyeti ancak din kurtaracaktır.
Buna rağmen:
«Hatim Duası» yaparken polisin yaptığı baskın neti¬cesinde yakalanıp nezarete alınan, sonra da Savcılık tara¬fından serbest bırakılan 64 Müslümamn hadisesiyle alâkalı olarak neşredilen haberler, Türkiye'de gazeteciliğin nasıl çığırından çıktığını ve meslek ahlâkının ne büyük buh¬ranlar içerisinde bulunduğunu bir defa daha gösterdi.
Gazetelerin bir kısmı, «Hatim Duası» için bir araya gelen Müslümanların bu hareketini «Nurculuk âyini» diye isimlendirerek değerlendirirken; bir kısmı da «gizli toplan¬tı» olarak vasıflandırdı.
Öteden beri, Müslümanların aleyhinde neşredilen ha¬berler hep bu şekiide değerlendirilir. Beş - on yahut 50 -100
lk ildi
tmesini «âyin» olarak isimlendiren vlece bu hareketi «kanunun suç ırzına çevirip Emniyet ve Adii-Tİer. Çünkü, «Tekke ve Zâvi-alan \f m hükümlerine gö¬mmek suç sayılmış¬ı/mahkûm etmeye kitapların bil-lyarlar ki, mü-. böylece dar-
Müslümanın bir ara
Din aleyhtarı ga~
saydığı bir fiili .
yeyi baskı al'
yelerin kap?
re, herhangi
tır. Müslümat^
çalışırlar. Ayrıca,
hassa «yasak kitab» oldu
tereddid insanlar korksulıfve
belensin!..
inler arasındaki
sohbet toplantılarının ismi «âyin» değildir. Hiç bir şekil
Evvelâ belirtmek lâzımdır



142

143

Ç I Ğ
ve surette de suç sayılmasına imkân yoktur. Zira bu, doğ¬rudan doğruya din hürriyeti ile, fikir hürriyeti İle alâkalı bir mes'eledir. Herkes fikir ve kanaatlerini serbestçe açık¬lama hürriyetine sahibdir ve bu da bir Anayasa maddesi¬dir. Bunu gazetelerle, mecmualarla, kitaplarla, radyo ve televizyonlarla yapabileceği gibi, üç-beş kişinin, yahut 50-100 veya daha çok kişinin bir araya gelmesi suretiy¬le de yapabilirler ki, buna kimsenin müdahale hakkı yoktur.
Böyleyken müdahale yapılır, ya «Hatim Duası» yapan¬lar, «Mevlid okutanlar» yahut Kur'an tefsirleri, Risale-i Nur¬lar okuyanlar basılır, takibe uğrar, günlerce, aylarca, sene¬lerce Mahkeme kapılarında süründürülür, zaman zaman da tevkif edilerek cezaevine gönderilir, fakat neticede bütün bu fiii ve hareketlerin suç olmadığına hak ve hukuka bağlı namuslu, haysiyetli Hâkimler, karar verirler ve takibat be-raetle neticelenir. Her zaman bu böyledir, fakat ne bu tarz neşriyatın önü alınmış ve ne de polisin şu veya bu iddialar, yahut ihbarlarla baskınlar tertip etmesi durdu-rulabilmiştir.
Bakanlar Kurulu tarafından yasaklanan kitablann okun¬ması mss'elesine gelince; bu haberleri bu şekilde neşre-denîer de pekâlâ bilirler ki, Türkiye hudutları içerisinde neşredilen eserlerin Bakanlar Kurulu tarafından yasak edil¬mesine imkân yoktur. Ancak yasak kararını Mahkemeler verebilirler, onlar da «Risale-İ Nur»iar hakkında binden faz¬la beraet ve iade kararı vermek sureliyle bu eserlerin kat'iyyen suç olmadığını kabuî ve dünyaya ilân etmişlerdir.
Kaldı ki, Mahkemenin bile yasak ettiği herhangi bîr kitabın herhangi bir vatandaşın evinde, yahut üzerinde bu¬lunması, yine mahkeme kararlarına göre suç değildir. Evet, bu hakikati pekâlâ bilirler amma, mes'elelerin içyüzüne vakıf olamıyan insanları şüpheye ve tereddüde düşürmek

Ç i
çin ısrarla ve inadla her defasında «Bakanlar Kurulunurr yasak ettiği» yahut «Mahkemelerin yasak ettiği» eserler¬den bahsedip dururlar. Bu yalan ve kasıtlı haberlerin isti-nad noktası; İslâmî hareketin gelişip kuvvetlenmesine ma¬ni olmak, mü'minleri korkutup, dinî hareket etrafında şüp¬he ve endişe bulutunun toplanmasına çalışmaktır. Onlar bunu böyle yaparlarsa kanaatlerine göre Müslümanların çalışması darbelenmiş kösteklenmiş ve İslâmî inkişâf dur¬durulmuş olur!.
Gerçi bunda son derece aldanıyorlar. Bugüne kadar yapılan bu tip baskınlar hiç bir Müslümanı yıldırıp sindir¬mediği gibi, İslâm? hareketi de hiç bir zaman aksatmamış, durdurmamış, bilâkis geliştirmiş, kuvvetlendirmiştir. Fakat yine de sırf bir kötülük yapmak, bir düşmanlık izhar et¬mek için olsun, bu yola başvuruyorlar.
Kim hangi şekilde değerlendirirse değerlendirsin, ya¬
hut hangi tarzda istismar ederse etsin,. Müslümanların
faaliyeti durmayacak, devam edecektir. Bugün binlerce hâ¬
kimin, savcının, polisin, jandarmasının anladığı gibi, çok
kısa zamanda bütün gafil başlar, bütün mütereddid insan¬
lar anhyacaklardir ki, bu memleketin saadet ve selâmeti¬
nin yegâne mesnedi, tek istinad noktası Müsîümanlardır;
onların hizmet ve faaliyetleridir. Anarşizmi, komünizmi,
her türlü fesad ha* ' durduran, tahribatını önleyen,
tesirsiz hale getr '. ,$£ce Onlardır.
'lan için, ne mü de zindanlar on-
Müslümanls, j/;' en inar
rettep baskınlar T rrfer vf
!arı kudsi hizm; . \ jeçirerrVı, '
Nitekim kır*, İ rijfeadş1^ > ! t Dinî tedri-
satın adını mektfew.GH. fte/aMf; ^. itibaren
açılmaya başlayan İmam - Hafib *\ ( . den sonra,
evvelâ İlk mekteblere, sonra\fca lisel,1 derslerinin
konulması yolundaki çalışmaları bir derece muvaffakiyete götürürken, 1960 Anayasası karşımıza çıktı ve Din dersle-



144

145

Ç I Ğ

Ç 1 Ğ



sinin «ihtiyarı» olması prensibi, yer yüzünde İlk defa Tür¬kiye Anayasasına girdi. Bunu yapan Profesörler çok iyi bi¬liyorlardı ki, halkın ısrarlı taleplerine Maarif Vekâleti mutlaka boyun eğecek ve Din derslerinin ihdasına doğru gidilecek. Yavrularımızın Müslüman olarak yetişmesini İs¬temedikleri için, hiç değilse «ihtiyarî» hükmünü koyalım da, talebeler Din derslerini okumaya, bu suretle de dinle¬rini öğrenmeye mecbur tutulmasınlar, öğretmenler de bu mevzuda ellerinden geldiği kadar muhalefetlerini devam ettirsinler ve bu iş ucuz atlatılsın, dediler. Neticede ma¬lûm hükmü Anayasaya koydular. Bu yüzden de kırk yıllık mücadele, ancak şeklî bir kararla şimdilik neticeye bağlan¬mış oidu. Dolayısiyle Müslüman yavrular, anne ve baba¬larından, aile ocaklarından lâyıkiyle öğrenemedikleri Din¬lerini, mekteblerde de öğrenemediler, üniversiteye gelin¬ceye kadar dinî hayattan uzak yaşadılar.
Üniversitler ise, Din tedrisatına daima kırmızı ışık yaktı. Her şeyin öğretildiği, hattâ «cinsi» mes'elelerin bile «ilim» olarak kabul edilip tedrisatı cihetine gidildiği üni¬versitelerimizde, «Din» bir yasak çemberi içerisinde bıra¬kıldı. Sosyalizm, komünizm rahatça tedris edildi; hattâ sosyalizmi, komünizmi bilmeyen talebeye sınıf geçirilme-di, diploması verilmedi. Marks'ın iktisadî hezeyanlarının İlim olarak zorla okutulduğu, öğretildiği üniversitelerimiz¬de İslâm iktisadiyatından söz açmak «gericilik» kabul edildi. Köhnemiş Roma hukukunun tafsılâtiyle anlatılıp İzah edildiği fakültelerimizde, İslâm Hukukundan ya hiç bahse¬dilmedi, yahut da sırf tenkîd edilmek üzere ders mevzuu yapıldı. Bay Profesör, kürsüye çıktığı zaman İslâm Huku¬kunun temel mes'elelertnden asla konuşmazken Roma Hu¬kukunun en basit, en teferruatlı noktalarına kadar incelen¬mesinde azamî hassasiyeti gösterdi; üstelik bu iki hukuk sisteminin mukayesesini yaparken de, taraf tuttu. Birini olduğu gibi anlatırken, diğerini, İslâm Hukukunu olduğun¬dan başka şekilde, garip ifâde ve tâbirler içerisinde nak-

İetti. O yüksek prensipleri, ulvî düsturları karıkatürize ede¬rek genç neslin dimağlarını safsatalarla doldurdu.
İçtimaiyat, yeni tâbirle «sosyolojiyi okutan Bay Pro¬fesör ise, materyalist felsefenin, komünist sistemin içti¬maî hayattaki tesirlerini, tatbikata bakarak değil, nazariya¬tı esas alarak bir masal üslûbu içerisinde anlattı da, İs¬lâm'ın içtimaî hayattaki tesirlerini bir iki peşin hükümle, bir iki kaba damga ile geçiştiriverdi. Müslümanlığı «öcü» gibi göstermeye bilhassa dikkat etti. Gençleri O'ndan kor¬kuttu ve soğuttu.
Halbuki İslâm, iktisadî hayata Öyle ulvî düsturlar ge¬tirmişti ki, onun yüksek prensipleri en korkunç iktisadî buhranlar İçerisinde kıvranan cemiyetleri ve milletleri bile bir anda kurtarabilirdi.
Çünkü İslâm, öyle kuvvetli, sarsılmaz, yıkılmaz düs¬turlar koymuştu ki, zengini de fakiri de bir anda itidal nok¬tası üzerinde birleştirebilir, emak- sermaye mücadelesini kökünden ortadan kaldırabilirdi. Nitekim asırlar boyu kal¬dırmıştı da... Bunun İçin de İslâm memleketlerinde emek sermaye mücadelesi, işçi-İşveren kavgası asla görülme¬mişti.
Hukukda «müsavat» prensibini lâfta değil; nazariyatta değil, tatbikatta, fiiliyatta en güzel, en mükemmel bir şe¬kilde ortaya koyan, tatbik ve tanzim eden Islâmiyetti. Ada¬let O'nunİa hakikî ^" Qtine kavuşmuş; zenginle fakir, iş-
çi ile patron, k£* kürsüsü önündü
İçtimaî ha! zelzelelerden i turlariyle kurt ... ancak onunla ib
Bütün bunlaı gent,,.-
?(??"
Vırli, hamalla reisicumhur adalet ila müî/ I kabul edilmişti.
Yxikat onlar-;aydı «Müs-
w cüzdaU
dan gizlendi. İsmi, yahut nü
İüman» olan bir-kaç günahkarın kusur ve hataları Din'e
sarsıntılardan, ve ulvî düs-r ve sükûn



146

147

Ç 1 Ğ
mal edilip, «İşte İslâmiyet budur» dendi. İlim dehşetli bîr hokkabazlığa kurban gitti, hakikat katledildi.
Gençlerimiz, bütün oyunların iç yüzünü bilecek du¬rumda değildi. Profesörünün kendisine verdiği bilgilerin doğru mu, yanlış mı olduğunu tefrik edecek durumda de¬ğildi. Ailesinden de Dinini öğrenememiş, İslâmî hayatın ne olduğunu görememişti. Din dışı telkinler, ilim adına da olsa, Onu tatmin etmedi. Ruhu boşlukta yuvarlandıkça yu¬varlandı; aklı ve fikri modern cehalet içinde dağıldıkça da¬ğıldı ve kendisini birden bire cahiliyet saplantıları içinde buldu. Eline taşı, sopayı, silâhı aldığı gibi sokağa dökül¬dü. Vurdu, kırdı, yaktı, yıktı, nihayet tam bir anarşist ola¬rak kendisini Din'den habersiz olarak yetiştiren, O'na saf¬sata tedris ettiren Bay Profesörünün karşısına dikildi. Ar¬tık ne ilme saygısı, ne hocaya sevgisi, ne büyüğüne hür¬meti, ne de küçüğüne şefkat ve merhameti kalmıştı. Ru¬hu, kalbi, kafası âdeta taşlaşmıştı. Vurmaktan, .kırmaktan başka ne yapabilirdi ki?
O da kendisine öğretileni yaptı.
Bunun içindir ki, sol yumruklarını havaya kaldırıp Mil¬leti bağrından hançerlemek İsteyen bu zavallı yavrucakla¬ra kızmıyoruz, acıyoruz; onlar için kurtuluş yolları arıyoruz.
Geliniz, vatanını, milletini sevenler; kalbinde merha¬met, sevgi, şefkat hissi taşıyanlar el-ele verelim, genç¬liğimizi de, maarifimizi de Dinsizlik ateşinden kurtaralım. Yoksa bu yangın hepimizi yakacaktır.
Düşünmek lâzımdır; Din hissi insanlara hiç zarar ver¬miş midir? Cemiyeti bir an için de olsa buhranlara sürük¬lemiş midir? Kin ve nefreti kalbinde, vicdanında barındır¬mış mıdır? Asla gösterilemez! Çünkü, hürriyeti Allah'a kul olmakta bulan, hiç bir mahlûk karşısında zillet gösterme¬yen, imanının, itikadının emrettiği şekilde hareket eden insanlar, daima milletlerin huzur ve emniyet kaynağı ol¬muşlardır. Terakki böyle başlamış, büyük medeniyetler

Ç I Ğ
böyle kurulmuştur. Aklın nurunu, kalbin ışığını Din hissin¬den alan insanların daima hakka tatib olmaları, doğruyu müdafaa etmeleri, kendi aleyhlerine de olsa, zulme, hak¬sızlığa asla revaç göstermemeleri ile beşeriyet zulmetten kurtulmuştur.
Biz, huzur ve refahı, asayiş ve emniyeti Din hissi kuv¬vetli olan insanların varlığında ararken, «Asya insanının mayası din ile yoğrulmuştur» derken ve imânın kurtarıcı vasfını gösterirken; hürriyeti yanlış tefsir edenler, onu nefsin istibdadı olarak biiip, serseriliği, anarşistliği devam ettirmeye çalışanlar elbette ki yanılıyorlar.
«Nasıl ki bir saray bulunsa, büyük bir dâiresinde bü¬yük bir elektrik lambası bulunur. O elektrikten teşaub et¬miş ve onunla bağlı küçük elektrikler, küçük menzillere taksim edilmiş. Şimdi birisi o büyük elektrik lambasının düğmesini çevirip ziyayı kapatsa, bütün menziller derin bir karanlık içine ve vahşete düşerler. Ve başka sarayda büyük elektrik lambasiyle merbut olmayan küçük elektrik lambaları, her menzilde bulunuyor. O saray sahibi büyük elektrik lambasının düğmesini çevirerek kapatsa, sair men¬zillerde ışıklar bulunabilir. Onunla işini görebilir. Hırsızlar İstifade edemezler.»
«Birinci saray, bir Müslümandır. Hazret-i Peygamber Alevhissalâtu Vesselam, onun kalbinde o büvük elektrik
lam*"
çı'-.
b
n c
Eğer onu unutsa EUyâzü-bİllah kalbinden onu Nr Peygar ^ri daha kabul edemez. Belki hiç plamaz. Hatta Rabbini de ta¬ciller ve latifeler karanlığa v "-qhribat ve vahşet olu-^nşete mukabil, hangi ? ı! Hangi menfaati bu-târnir edersini Halbuki;
lup
tah
ecnebiler o İkincilsaraya benzerler ki, Hazret-i Peygamber Aleyhissalâtü Vesselamın nurunu kalplerinden çıkarsalar da, kendilerince bâzı nurlar kalabilir veya kalabilir zanne-



148

149

Ç I G
derler. Onların manevî kemâlât-i ahlâkiyeierine medar ola¬cak Hazret-i Musa ve İsa Aleyhimesselâma bir nevi iman¬ları ve Haliklarına bir çeşid itikadları kalabilir.»
Bu hakikati idrak etmeden bize garbı tavsiye eden¬ler, garbın usul ve esasını alıp, İçimize sokanlar, elbette ki millete büyük fenalık ettiler, o üstün meziyetli, yüksek ahlâklı, faziletli insanımızın kaybolmasına yol açtılar. Mün-bit topraklarda zakkum ağaçları yetiştirmeye kalkıştılar. Neticede anarşi yol buldu ,bizi terakkiye götürecek kapı-İar kapatıldı, milletçe geri kalmamıza vesile olundu.
Artık maniaları aşmak, kayıtlardan kurtulmak zamanı gelmiştir. «Dünya koşuyorken yolun üstünde yatılmaz!» Siz de, onları bir tarafa bırakıp terakkiye doğru medeniye¬te doğru sür'atle yol almak mecburiyetindeyiz. Yoksa vah¬şet ve cehalet bizi perişan edecektir. Anarşi daha da ar¬tacak, söz dinletecek, doğru yolu gösterecek insan da kal-mıyacaktır. Cemiyet inkıraza doğru gidecek, elektrik lam¬balarına bedel, aldatıcı mumlar da bitecek, bize ışık ver-miyecektir.
Öyleyse çâre anyocağız, imkânsızlık demeyip yol bu¬lacağız, terakkiye doğru uçacağız. Tâ ki, birbirleriyle mü¬sabaka eden, rekabete girişen milletlerin ayaklan altında kalıp ezilmeyelim.
Herhangi bir cemiyette İmanın zaafa uğraması, inkar¬cı cereyanların at oynatması ahlâkın ortadan kalkmasına, cem'iyetin tefessüh etmesine yol açar. Esasen ahlâk, an¬cak imânla kaimdir; bir cem'iyette ahlâk yoksa, yahut zayıf-lamışsa, o cem'iyette imânın mevcudiyetinden bahsedile¬mez. Bunun içindir ki, yarım asırdan beri Türkiyemizde bü¬tün şiddetiyle devam eden İmân-Küfür mücadelesinin mih¬rak noktasını Allah inancı teşkil etmiş; inkarcı cereyan¬lar her fsı-satta imânı tahribe kalkışmış, ahlâkı ifsad etmek için akla-hayâle gelmedik yollara baş vurmuştur.
Bir kısım kızıl şebekelerin, solcu komitelerin kontro-

Ç 1 Ğ
lü altında bulunan sinemalar, tiyatroiar, gazeteler, mec¬mualar, radyolar ve sair propaganda âletleri sistemli bir neşriyatla imânı zaafa uğratmaya, ahlâkı ifsad etmeye, genç¬liği zehirlemeye çabalamakta; hattâ devlet ve hükümeti de devamlı tesir altında bırakmak istemektedir. Dün çarşaf ve peçeye medeniyet adına ilân-ı harb eden bu /güruh, bu¬gün uzun mantoların üzerinde kullanılan baş örtülerine bi¬le dil uzatmaktan kendini alamamakta; kadını tepesinden tırnağına kadar soyup sokağa fırlatmayı «ilericilik» diye takdime kalkışmaktadır. Sonra da, aile ocağını tar ü mar etmek emniyet ve itaati ortadan kaldırmak için masum Anadolu avlâdlarını gayrî meşru yollara sürükleyecek tav¬siyeler ve telkinlerle asgari değer ölçülerini bile kırıp ge¬çirmektedirler.
Gazete sütunlarını dolduran açık-saçık resimler, sine¬malar, tiyatrolar vasıtasiyle ayaklar altına alınan mahremi¬yet duygulan; radyolar, kitaplar, mecmualar kanaliyle ma¬sum kızlarımızın genç delikanlılarımızın zihinlerine yer¬leştirmek istenen hayvanî hisler; elbetteki nefse hizmet parolasını kendisine rehber edinen materyalist, inkarcı fel¬sefenin, sosyalizmin, komünist düsturların bilfiil tatbikin¬den ibarettir.
Gerçi, müstevli hareketi gibi memleketimize yayılan
bu serî* faaliyet karşısında Müslümanlar Nur-u Kur'an'a sa-
nh> ?le etmekt^ ve onların plânları bu suretle alt-
Lâkir( -MV>k güç, yıkmak kolaydır; bu
,- '?? Vte, kanunlar kâfi gelme-
;;;' ^kta, hâkimler ve sav-
,W emleketimizi temelinden
vl su faaliyete sadece se-
Polis ve jand^|ma ise, bu ahlâk gangsterliğinin, bu iç¬ten sabotenin ancak dışa nükseden basit vakaları ile gü¬nünü geçirmekte, hattâ bunalmakta, maarifimiz de onla¬rın cinayetlerini» ilim» perdesi altında gizlemektedir.



150

151

Ç I Ğ

Ç \ Ğ



Devlet ve hükümet bu çöküş ve yıkılışa ilâ-nihaye se¬yirci mi kalacaktır? Bu, ipini kendi eliyle çekmekten fark¬sızdır.
Demek ki mes'ele son derece ciddidir ve artık âcil müdahale lâzımdır. Bu da, kanunları yeni - baştan gözden geçirmek, namussuzluğa cevaz veren maddeleri ortadan kaldırmak; en azından-şehevî, hayvanı hisleri müstehcen telâkki edip, gerek neşriyatta, gerek kıyafette bu yola sü¬lük edenleri şiddetle cezalandırmak; iffetsizliğe merhamet etmemek ve dinsizliği devlet himayesinde imiş gibi gös¬termemek yoluyla olabilecektir.
Anarşist faaliyetlere karşı, «ilk mektebden üniversite¬ye kadar din dersi» parolasiyle ortaya çıkan idealist genç¬lerimizin tavsiye ettiği yoldan başka bir kurtuluş çâresi mevcut mudur?
Tarih bunu tekzib edememiştir ki, «ekonomik kalkıl¬ma» sloganı ile hareket edip, dinî tedrisata çelme takmak isteyen fikir cüceleri tekzib edebilsinler.
Sene 1970 idî :
Akl-ı selimin, müsbet davranışların, haklı bir dâvaya istinad etmiş olmanın hiç bir mânâ ifade etmez göründü¬ğü bir vasatta; ve hele işgaii-erin, boykotların, sabotaj plân¬larının konuştuğu, gürültünün politika sahnesinde tek hâ¬kim ses olarak arz-ı endam ettiği bir hangâmede, normal yollarla haklarını elde edemiyeceklerine iyice kanaat ge¬tiren Yüksek İslâm Enstitüsü talebeleri, mekteblerinin bi¬rer «İslâmî İlimler Akademisi» haline getirilmesi için boy¬kot yapmaya mecbur kalmışlardı. Müslümanların «her şe¬ye rağmen bu olmamalıydı» diye boykotu tasvip etmeme¬lerine rağmen haklı dâvalarını sonuna kadar destekledik¬lerini ifade ettikleri Yüksek İslâm Enstitülerinin, «menfi» olarak nazarlara çarpan «boykot»!arındaki «müspet» hava da dikkat ve alâkayla takib edildi. Sosyalist eşkiyaların bir

bardak suda fırtına kopardığı, bir kısım kara cübbeli ilim bezirganlarının ortalığı kasıp kavurmaya kalkıştığı bu vah¬şi çığlıklar devrinde, Maarif Vekâletinin mes'ele üzerine eğilmesi, Yüksek İslâm Enstitüleri Talebelerinin bu haklı isteklerini nazar-ı i'tibare alarak İslâmi İlimler Akademile¬ri» fikrini prensib olarak kabul ettiğini bildirmesi de tak¬dir ve şükranla karşılandı. Memnuniyetle haber aldık ki, Vekâletin bu müsbet hareketi karşısında «örnek boykot» <Jiye isimlendirilen Yüksek İslâm Enstitüleri Talebelerinin boykotları nihayetlenmiş olacak ve muhtemelen bu hafta¬dan itibaren derslere başlanılacaktır.
Her kafadan bir sesin çıktığı, her tarafta kızıl sosya¬list bcrazanlarının öttüğü, ilim haysiyetinin, ilim namusu¬nun nâmertçe hançerlendiği bir vasatta, müsbet bir hare-ketin müsbet bir aksül-amei bulması ve hakkın teslim edil¬mesi, maarif politikası nam-ı hesabına da sevindirici bîr harekettir. Artık huzur-u kalble neticeye intizar edelim ve Vekâletin «İslâmî İlimler Akademilerinin teşekkülü husu¬sundaki çalışmalarını yakından takib ederek, muhtemel ha¬taların İzalesi İçin elbirliği İle çalışalım.
Öyle ümid ediyoruz ki, bir kangren halinde günümüze kadar sürüp gelen bu mes'ele de, akl-ı selimin muzafferi-yetiyle neticelenecek ve «Yt'ksek İslâm Enstitüleri» gös-
termelik "kikaten p -araştıral Gençliği, irfan kay Tem statüsü h
'sese olma1 i çıkıp, memleketimizin ha-
"iu İslân ](,.' enine ve derinliğine
'r ilim d.-. .. ' -isinde Müslüman
t cevat ... birer feyiz ve
? f ? .
Akademileri »nin
meseleye vı^uıu olanlarla istişare
edilsin, Yüks^K İslâm Enstitüleri Talebelerinin bugünkü sis¬temde sarih ve açık misallerle ortaya koydukları hataların tekerrürüne fırsat verilmesin ve Memleket Gençliğinin aşk ve şevkle tahsil yapabileceği, ilmî araştırmalarda buluna-



152

153

Ç 1 Ğ
bileceği, seçecekleri ihtisas sahalarında birer otorite ha¬line gelmelerini temin edebilecek imkânların hazırlanaca¬ğı bir «Akademi» hüviyeti ortaya çıkmış olsun.
Maarif Vekilinin bu mes'elede gösterdiği hassasiyet, ortaya koyacağı müsbet faaliyet ve elde edeceği netice muhakkak ki arzu ve taleb edilenin fevkinde olmalı; hal-i hazırdaki vaziyeti idare yerine, istikbâldeki ihtiyaçları da cevablandîracak birer maarif müessesesi olarak «İslâmî İlimler Akademileri» vücûd ve hayat bulmalıdır.
Bu istek ve temenni, sadece mahdud bir zümrenin de¬ğil, bütün bir Milletin istek ve temennisidir.
Hepimiz dikkat etmeliyiz:
«Sakın, sakın dünya cereyanları, hususan siyaset cere¬yanları ve bilhassa harice bakan cereyanlar; sizi tefrikaya atmasın. Karşınızda ittihat etmiş dalâlet fırkalarına karşı perişan etmesin.»
Bu çok belâgatkâr ihtar; bugün bütün dünyayı tehdit eden komünizm tehlikesi karşısında, «ölürsem şehid, ka¬lırsam gazi» düşüncesi İle ve sadece Allah rızası için ci-had eden Müslümanlara, hususan Müslüman Türklere ya¬pılmıştır. Neşreylediği değerli eserlerle; bizi içten yıkan tefrika âfetlerini bertaraf edip kütlelere büyük bir iman şuurunu aşılamak için hayatı pahasına mücadelelere giriş¬miş bir büyük allâmenin yukarıya aldığımız pek veciz ih¬tarı, bizler için elbetteki bir düstur olmalıdır.
Bilindiği gibi komünizm âfetini dünyada bertaraf ede¬bilen, onun karşısında zayıflamadan durabilen tek hakikat İslâmiyettir. Diğer bütün cereyanlar bu âfet karşısında he¬zimete uğramaktadırlar. Bunu garp dahi tasdik etmek mec¬buriyetinde kalmıştır. Binaenaleyh kuvvetli bir îman şuuru içinde bu tehlikeye karşı ittifak etmek ve mücadelemizi şiddetlendirmek mecburiyetindeyiz. Bu büyük cihad ile ye¬diden yetmişe her Müslüman Türk vazifelidir. Bu vazife-

Ç I Ğ
den kaçmak cihada iştirak etmemek büyük veba! ve cina¬yet olduğu gibi, siyasî ihtirasların zebunu olup da bu bü¬yük tehlikeyi küçüksemek de bir cinayettir, bir hiyanettir. Memleketimizi; siyasî cereyanları körüklemekle par¬çalayıp, yutmak isteyen bu büyük tehlike, her türlü şahsî ve siyasî İhtirasları bir tarafa bırakıp îmân kafasına iltica etmekle ve İslâmî bir şuurla mücadeleye başlamakla kü-?çülebilir, yok olabilir.
Bütün vatanperverleri bu büyük tehlike karşısında itti-îaka davet ediyoruz.
Gerek maddî, gerek manevî sahada yapılan her icraa¬tın, girişilen her teşebbüsün muvaffakiyeti samimiyete, th-iasa bağlıdır. Bir şeyde bu ana unsur mevcut olmazsa, o şeyin neticeye varması, yahut arzu edilen istikamette ge¬lişmesi mümkün değildir. Mü'mİn imânının iktizası «Ihlâs» 1a hareket etmeye mecburdur. Bunu yapmazsa, her teşeb¬büsünde, her işinde hezimete uğrar.
mi niyet' Sf\
dâvasi «İ
bir es; metin
Dünyanın karışık, harbin şiddetli, ihtiyaçların fazla, ihtilafların bol olduğu şu zamanda ittifaka son derece muh¬tacız! Bunu da ancak ihlasla temin edebiliriz. Maddî kai-1<ınma mı istiyoruz; bunda ihlâslı olmamız lâzımdır. Mane¬vî mertebelere mi müştakız; bunun esası da ihlâstır. Ve nihayet harbi kazanmak, kaybettiklerimizi elimize geçirmek
;h!âsla hare' vt etmek mecburiyetindeyiz...
ıkikatld rf sr ve itânctsına; imân
i bayrak . diyorum. O diyor ki:
ısusan/ elerde en mühim
; oul bir şefaatçi, en târık-ı hakikat, en en fa ... bir vesi!e-î maka-
en safi bir ubudiyet IHLAS'dır.»
makbui Dy .<= j M sıd, en yüksek bir hasl(
Ve yine o diyor ki:
«Cenab-ı Hak'kın rızası ihlas ile kazanılır, Kesret-i et-ba ile ve fazla muvaffakiyet İle değil. Çünkü onlar vazi-



154

155

ÇIĞ
fe-i ilâhiyeye ait olduğu için istenilmez, belki bazen veri¬lir. Even bazen bir tek kelime sebeb-İ necat ve medar-t rıza oiur. Kemiyetin ehemmiyeti o kadar medar-ı nazar olmamalı. Çünkü bazen bir tek adamın irşadı bin adamın irşadı kadar Rıza-yı İlâhiye medar olur. Hem İhlâs ve hakperestlik ise, Müslümanların nereden ve kimden olursa olsun istifadelerine taraftar olmaktadır. Yoksa ben¬den ders alıp sevap kazandırsınlar düşüncesi, nefsin ve enaniyetin bir hilesidir.»
Kendisini bu ölçülere uydurabilenlere ne mutlu!.
İnanıyoruz ki; başka mesleklerin husumetiyle değil; kendi mesleğinin muhabbetiyle hareket eden kazanır. Zi¬ra, «Muhabbete en lâyık sıfat muhabbet, husumete en lâ¬yık sıfat husumettir.»
İnanıyoruz ki; dâvasına «ihlâs»la sarılan, fazilet ve rıza-yı ilâhîyi esas maksad yapan ve nefs-i emmareye iti-mad etmeyen muzaffer olur.
İnanıyoruz ki, «Mühim ve büyük bir umur-u hayriyenin çok muzır mâniler olur. Şeytanlar o hizmetin hâdimleriyle çok uğraşır. Bu mânilere ve bu şeytanlara karşı ihlâs kuv¬vetine dayanmak gerektir. İhlâsı kıracak esbabdan yılan¬dan, akrebden çekinir gibi çekininiz» tavsiyesine uyan, İtti-ba eden, bağlanan huzura, sükûna kavuşur.
İnanıyoruz ki: kardeşlerinin meziyetlerini şahsında ve faziletlerini kendinde tasavvur edip. onların şerefleriyle şâkirane iftihar eden; kinden, hasedden, rekabetten kur¬tulur.
İnanıyoruz ki; «İslâmiyet selm ve müsaiemettir, dahil¬de niza ve husumet istemez.» düsturunu kendine rehber yapan, yanılmaz, aldanmaz, kanmaz; mutlaka sâhil-i selâ¬mete ulaşır.
İnanıyoruz ki; «Cadde-i kübra-yı Kur'aniye olan» imâ¬na hizmet, Kur'ana hizmet, Nur'a hizmet yolunda yürüyen¬ler mutlaka felah bulur, necat bulur, dalâletten kurtulur.

Ç 1
İttihad'ın fcir yıllık neşir hayatındaki hareket tarzımı¬zın bu inançlar manzumesine uygun olmasına azamî dikka¬ti gösterdiğimiz gibi, istikbâlde de bu ölçülerden ayrılma¬mak azminde ve kararındayız.
Geliniz, İhtilafa düşmeden, dağılmadan, parçalanma¬dan, hak ölçüler üzerinde birleşelim, ittihad edelim!
«İttihad'ken savlet-i a'dayı defe çâremiz. İttihad etmezse millet, dâğ-dar eyler beni...»
ittihad ve İttifakın zaruretini uzun uzadıya anlatmaya lüzum yok! Her aklı selim sahibi kabul eder ki; en basit maddî - dünyevî bir fiilde bile muvaffak olmanın yolu itti-haddan geçer ki, bugün İslâm dünyasının karşılaştığı çe¬şitli güçlükleri yenmek; Müslümanların ana dâvalarını hal¬letmek; küfür ve ilhad cephesine karşı İ'lâ-yı kelimetutlah'-da muvaffak olmak, ancak ittihad ve ittifak ile mümkündür.
Çeşitli isim ve şekiller altında faaliyet gösteren küfür cephesinin bir şahs-i manevî etrafında toplanmış olmaları bizim için ne kadar manidardır!
İslâm cemiyetinin temellerini sarsıp, Kur'an-ı Kerim'-in muhafızı durumunda olan milletlerin haşmet ve satvet devirlerini, fitne ve fesadla bugün tatlı hâtıradan ibaret bırakan ve hattâ M "-^umanları topyekûn gaflet ve dalâlet
bataklığına süri'
riplerini hedef*
«şahs-ı mâneı'
ise, bir bedarj
fak olmanın
temin eden s ,f
alırsak, Müslüme. .
maları zarureti kendiliğinden
ve sadece bir et bulunduğu '. "un, muvaf-\.aâ ve onu ? da nazara .nda toplan-ieydana çıkar. İhlâsı esas
reli düşma fimizin tertip ve tah-kuvveti! oplanrrk
meslek hâline getiren, en ufak bir ihtilâfa dahi müsamaha göstermiyen Kur'anın i'cazım beyan eden, cemaat şuuru¬nun teşekkülüne ön ayak olan ve daima sahabe mesleği-



156

157

Ç I

ni esas alan bir şahs-ı manevî, bizi muvaffak edecek ye¬gâne yoldur.
Bu nasıl tahakkuk edebilecektir? Kısaca işaret edelim:
Evvelâ müsbet hareket etmek; kendi mesleğini sev¬mek; başkalarının mesleğine düşmanlık etmemek; onlann noksanlarını mes'ele yapıp meşgul olmamak lâzımdır. İs¬lâm dairesi İçerisindeki çeşitli meşrep sahipleriyle muhab¬bet ve ittifak noktaları arayıp bulmak; «mesleğim haktir, daha güzeldir» diyebilmek; fakat kat'İyyen «hak yalnız be¬nim mesleğimdir iddiasiyle başka mesleklerin haksızlığını ve çirkinliğini imâ etmemek mecburiyeti vardır.
Saniyen, ehl-i hakla ittifakın tevfik-i ilâhinin bir se¬bebi ve diyanetteki İzzetin bir medarı olduğunu düşünmek; nefsini ve enaniyetini, yanlış düşündüğü izzetini ve ehem¬miyetsiz rekabetkârane hissiyatını terketmek; bütün bun¬larla beraber, küfür ve iihad cephesine karşı en kuvvetli olan ferdî mukavemetin bile mağlûp düştüğünü anlayarak, ehl-i hak cephesinin şahs-ı manevîsi ile hakkaniyeti mu¬hafaza ettirmek icab etmektedir.
Temellerini bu esaslar üzerine oturtup, günün basit politik kavgaları içerisinde erimeden, istikametini şaşırma¬dan, İhlâs düsturlarını kaybetmeden hareket edebilen ce¬maattir ki, bu mazlum milleti kurtaracaktır.
Böyle bir cemaatin mevcudiyetinden habersiz yaşa¬mak, dağdağalı ve fırtınalı siyasî faaliyetlerin cazibesine -kapılıp Müslümanlar arasında bilerek veya bilmeyerek ay¬rılıklar, gayrılıklar meydana getirmek, her türlü kemâlâtın kaatili durumunda bulunan ye'se düşmek ne hazin, ne kor¬kunç bir akıbettir. Allah, bütün Müslümanları böyle bir -çıkmaza sürüklenmekten muhafaza buyursun!
Müslüman, kararlı ve cesur insan demektir. Ne yapa¬cağını, ne iş göreceğini, hangi istikâmete gideceğini, ha¬diseler karşısında nasıl bir tavır takınacağını bilir. Ne ku¬ru gürültülere pabuç bırakır ve ne de inandığı dâvadan döner.

Münkir, kararsız ve korkaktır. Hadiseler onu kısa za¬manda değiştirir. Bâzan devrimbaz, bâzan sosyalist, bâzan şu veya bu kılık altına girer, inanmadığı şeyleri müdafaa edecek kadar şuursuzlaşır ve sadece menfaatine tapar.
Müslüman, belli bir hayat görüşüne bağlıdır. Asırlar¬dan beri inandığı dâva uğrunda kan dökmüş, can vermiş, güçlüklere göğüs germiş; karanlık devirlerden, zulüm ida¬relerinden, müstebid gaddarların tasallutlarından yılma¬mış, çekinmemiş, teslim olmamıştır.
Münkir, hangi hayat görüşüne bağlıdır, bilinmez. Dai¬mî bir döneklik içerisindedir. Hiç bir dâvaya, sisteme fii¬len bağlanmamıştır. En küçük bir baskı karşısında heye¬canına mağlûp olur, en ufak bir imkânı muarızının aleyhine kullanmakta tereddüd etmez. Kuvvetli olduğu zaman gad¬dar, zayıf olduğu zaman da riyakârdır.
Müslüman, her şeyi Allah'dan bilir. Bütün hadiselerde kader-İ ilâhinin bir payı olduğunu anlar, sebeblere tam te¬vessül eder, sonra da Allah'a tevekkülü vazifesinin bîr şartı sayar. Tebliği esas kabul etmiştir; tesir ettirmek, halklara kabul ettirmek iddiası yoktur. Bu bakımdan rahat ve huzur içerisindedir, daimî bir faaliyet halindedir.
Münkir, kâin- ^reyan eder a-r şeyi «tesadüf» zan¬
neder. Kevnî 1 ^ğır tab kc * tesadüfe verir;
böylece en i ;..,' i mahL tanır. Daima
ıdirmek. la da7'
kendisini
na almak seve1
daimî bir azal
Müslüman,
bul ettiği için, oriw ^egâne gay$ ve maksad edinmez; uh-revî emel için çalışır, peşin ücretleri değil, istikbâldeki mükâfatları düşünerek hareket eder.
Münkir, hayatı bir mücadele olarak gördüğü ve bildi¬ği İçin, daimî bîr cidal halindedir. Her şevin dünya ile be¬raber elinden gideceği kanaatine saplandığı için de «gün
» olarak ka-
ve u\-V
tesir altl¬amadığı için

159


ıe nefes .ilzamını m-t âlem
İmadan, aayııınau».., ^^.^^.^ sektedir.
Çünkü Kur'an hükmetmektedir; çünkü söz O'nundur,
Ç I Ğ
bugün, dem bu dem» diyerek, yaşadığı süflî hayat, kâr
ranneder.
Müslüman ölümü terhis teskeresi olarak bilir meza¬ra sevinçle bakar, berzah, ahbabiarına ve dostlarına kavuş¬mak iğin bir seyrangâh olarak itikad eder; öyle de mua-
?mele görür.
Münkir, ölümü yokluk ve hiçlik olarak bilir mezara dehşetle bakar, berzahı kap-karanl.k zanneder, onu ebedi firak ve heîak olarak itikad ettiği için de. neticede o mua-jneleye tâbi tutulur.
Demek oluyor ki, Müslüman daima kârlıdır.-Dünyanın hiç bir hadisesi, küfrün hiç bir tasallut ve tecâvu^ onu bu azim kârdan mahrum b.rakam.yacag. 9^'^,^^^ ?alıkovamaz Müslüman, şu veya bu yollarla yapılan tehcm Szlere değil, Allah'ın emrine, Peygam enn^sünne¬tine bakarak yürür, vazifesini I^^^'.^^J^ z.n. tadar, öyle de vatanım-rmllet.n. saadet ve selamete Wurur. Bunun içindir ki İstikbâl Müslümanlarmd.r.


BİR KİTAP HÜKMEDİYOR
yılmamakta ve'se, ümidsizliğe :itü bir he + içerisinde bulu-
Vıdayetı 'JS'ip rahat ede-
LER zaman ve mekânda hükümfermâ olan Kut'an-ı Ke-
îJrim asrımızın da hayatı ve ruhu hükmündedir. O olduğu
içindir ki, insanlar dünya dağdağasında boğulmamakta; ha¬
diselerin tazyiki ka" vılmamakta ve'se, ümidsizliğe
düşmemekte; her;
nursa butunsun, c
ceği kanaatiyle y
Kâinat, Kur'j
alabilmekte; isy|,
alt-üst etmemekte



160

161

j

ç i Ğ

V 1



karşı isyan edip, mübârezeye de kalkışsa; Ona inanan;-O'na bağlanan, O'na dayananları zulüm ve işkenceler altın¬da inletip, tedhiş ve terörü bütün şiddetiyle devam da et¬tirse; Kur'an hükmünü tamamlıyacak, son sözünü de söy¬leyip, bütün küfür nizamlarını alt-üst edecektir.
Nitekim mübarek Anadolu toprağında da öyle ol¬muştur.
Şiddetli dinsizlik cereyanları, her türlü maddî imkân¬larına, kuvvetlerine istinaden şüheda kani ile sulanan bu memleket üzerinde zaman zaman at oynattığı; «Allah» di¬yenleri mahkûm etmeye, «Kur'an» diyenleri zindanlara tık¬maya, «Nur» diyenleri —hatta— idam sehpalarına kadar sürüklemeye kalkıştığı; bunun İçin şeytanî plânlar hazır¬ladığı yeni bir devre, yeni bir çağa; varamamış; vahşet-alûd tuzağı başında parçalanmış, eliyle kazdığı kuyuya yu¬varlanmış, Nur-u Kur'an daima hükmünü icra etmiştir.
Etrafındaki surlar parçalandığı; bizzat tecâvüz ve ra-arruzlara hedef olduğu halde, O'nun bir harfine olsun do-kunamayan küfür ve dalâlet cephesi, son hareketlerinde de mağlub ve perişan olmuştur.
Bugün Türkiye'de, her zamankinden daha şuurlu, da¬ha plânlı ve daha kuvvetli bir İslâmi hareket vardır. Tan¬zimat ve Meşrutiyet hareketleriyle bu topraklar üzerinde taht kurmak isteyen materyalist felsefe, memleketimizi karanlık ve buhranlı yıllar içerisine sürükledikten sonra, nihayet iflâsını ilân etti ve dün kendisine tapanlar bugün' ondan sadece nefretle bahsetmeye başladılar.
İslâm'a karşı yapılan hangi hareket vardır ki, bugün neticeye ulaşmış ve tahribatını tam tahakkuk ettirebil¬miştir?
Gösterilemez!
Zira dalga dalga gelen küfür ve ilhad' hareketlerinin karşısında öyle bir yayılma, gelişme ve yeniden hayat bulma faaliyeti olmuştur ki, çepe-çevre alevler İçerisinde

kalan ve «mutlak surette kül oldu» diye hakkında hüküm yürütülen evin bir taşına dahi yangının sirayet etmemesi gibi, ilâhî bir lütuf, bütün heybeliyle bugün tecessüm et¬miştir.
Kur'an-i Kerîm, 14 asır evvel i'caziyle, belâgatiyle, ede¬bî kıymet ve manevî saffetiyle nasıl mucize olduğunu is-bat etmişse; tam 14 asır sonra da aynı tazeliği, aynı i'caz ve belâgati göstermesi bakımından da yeni bir mucizesini ortaya koymuştur.
İşte kapitalistler, işte sosyalistler... Küfrün bu iki te¬mel unsuru üzerine bina edilen ne kadar «izm»ler varsa; asrın ihtiyaçlarını karşılamakta, beşeri selâmet ve saadet sahiline çskartmakta, onun ebede uzanan arzularını tatmin etmekte Kur'an'la muaraza edebilmiş midir?
Kat'iyyen edememiştir!
Öyleyse Kur'an, asrımıza manen hükmettiği gibi, mad¬deten de hükmedecek ve öyleyse İslâm yeni bir saadet asrı daha yaşıyacaktır. Ve biz, işte o asrın eşiğinde bulu¬nuyoruz. Bütün küfür sürülerinin feryad ve figanlarına asıl sebeb budur. Yazıma bir âyet-i kerîme meatiyle devam ediyorum:
«— Allah nurur ^lıyacaktır; kâfirler istemese-
ler deU **""" **'. , :
eredir, .asvirirrt.
bir lüy-
bilmezler.»
İ''tır. Âlem-
" inayet
Dilebil-
• -aktır. O
jr'an bi-
Şair, «ol mah!
diyor. Hakikaten b *
lerin Rabbi bize c ihsan buyurmuş I-, mek, bütün mes'ele
lütuf ve ihsan, şüphesiz Kur an-ı^rım'dır zim için en büyük bir mekteb, en mıyük bir murşiddir. Hu-susî-umumî, bütün hayatımızla ona tâbi olmak, O'nu oku¬mak, O'nu dinlemek, kurtuluşumuz için kâfidir.
İslâm düşmanları, Kur'an-ı Kerîm'in bu büyük hikme¬tini keşfettikleri için, Müslümanları ondan ayırmaya, on-



162

163

Ç I Ğ

dan uzaklaştırmaya gayret ediyorlar. Halkımızın Kur'an'ırv mânâsını, Kur'an-tn hakikatini anlamasına mâni oluyorlar.. Bu iş için bütün gayretleriyle çalışıyorlar, çabalıyorlar. On¬ların bu hainâne davranışları, ne yazık ki, bize «dost sesi» gibi geliyor.
Hakikata sırt çevirip bu büyük dessasların serlerine; âlet oluyoruz.
14 asırdan beri uğraştıkları, etrafındaki surları yıktık¬ları halde, Kur'an-i mağlûp edemediler. Kur'an Yirminci Asırda kendisini doğrudan doğruya müdafaa ediyor, mua¬rızları hezimete uğruyor, İslâm'ın zaferini kâinata ilân< ediyor.
Güneşin doğması yakındır. Yeter ki, gafletten sıyrıl¬masını bilip, Kur'an-ı Kerîm'e teslim olmasını becerelim. Yeter ki, ilâhî kanunun şefkatli kanatlan altına girmek cesaretini gösterelim; O'na samimiyetle bağlanalım; O'na bütün mevcudiyetimizle imân edelim. Zira, «iman hem nurdur, hem kuvvettir. Hakiki İmâm elde eden adam, kâi¬nata meydan okuyabilir.»
Kur'an'a bağlı olmıyanlardan bir misal verelim:
Birleşik Amerika'nın hemen hemen bütün eyâletleri¬ne sirayet eden «zenci-beyaz» mücadelesinin neticesi he¬nüz alınmadı. Zenci Hıristiyanların Liderlerinden Martin Luther King'in katledilmesi ile başlayan çatışmalarda bir hayli insan öldü; binlerce Amerikalı yaralandı ve keza bin¬lerce bina yakıldı, yıkıldı, dükkânlar yağma edildi ve «dün-yanın en medenî memleketlerinden birisi ve belki de bi¬rincisi» olarak bilinen Amerika, böylece büyük bir sarsıntı geçirdi.
Hadisenin cereyan tarzı ve neticesi ne olursa olsun; bundan bizim çıkaracağımız ibret dersleri vardır: Teknik terakkide zirveye ulaşan, demokratik idare tarzında bütün dünya milletlerine örnek teşkil eden ve maddî hayat itiba¬riyle de halkını refaha kavuşturan Amerika; semavî din-

lerden, hususan İslâmiyetten bir kısım güzellikler almı^ olmasına rağmen; dayandığı temel felsefe itibariyle Kur1-an-ı Kerîm'in ulvî düsturları karşısında mağlubiyetini böy¬lece bir defa daha İlân etmiş ve aynı zamanda ırk safsa¬tasını ideolojilerine esas yapan zümrelerin de nasıl bir delâlet içerisinde bulunduklarını ortaya koymuştur.
Amerika liberalist bir memlekettin komünist siste¬me nazaran dünyanın en iyi, en mütekâmil sistemi ile İda¬re olunmaktadır. Demokratik hayat tarzı bu memlekete hâ¬kimdir. Millet idarecilerini bizzat seçme hakkına sahiptir, ve 14 asır evvel dünyayı zulmetten Nur'a kavuşturan Kur1-an-ı Hakimin ulvî düsturlarından bâzılarını da iktibas et¬mek suretiyle bir çok noktalarda büyük hamleler yapmış¬tır. Lâkin Amerikan cem'iyetinin temelini teşkil eden Ma¬teryalist Felsefe, - sosyalist cem'iyetlerde de olduğu gibi, fertleri hak yerine kuvvete istinad ettirmiş, «kuvvetli kim¬se haklı odur» prensibi asıl hak sahihlerinin hukukuna te¬câvüzü neticelendirmiş; gayesi menfaat olduğu için de, kuvvetli zayıfı mütemadiyen ezmiştir. Bu felsefe müntesib-leri, cemaatler (topluluklar) arasındaki rabıtaları (bağları)
unsuriyet ve menfî milliyet * duklarından, kendilerinden mek yolunu ihtiyar etm/ ana kaynağı da budur. ;
Millet, her ne kadr : da, materyalist felsefe bir anda ortaya çıkacak, süpürecektir.
Sosyalist cem'iyetlerdeki durum ğildir. OnTarâV daT hâRli zayıf olduğu devleti eline geçiren muayyen bir zümre, kendilerinden ol¬mayanları derhal yutmakta; böylece zulüm, kan ve barutla beslenmektedir. Kızıl Rusya île Kızıl Çin'in esir milletlere karşı takındığı tavır, Amerika'lı beyazların Amerika'lı zen¬cilere karşı takındığı tavırdan daha korkunçtur.
beyaz m" adelesinin

unsa
\ set
1e-
kabullenmiş bulun-ıları yutmakla beslen-



164

165

Ç I Ğ
Sulhun, sükûnetin, huzurun, refahın, hak ve adaletin sembolü olan İslâm ise, beşeri bütün bu dalâletten kurtar¬makta; onları hidayete ve böylece de ebedî saadete ve se¬lâmete ulaştırmaktadır. Zira Kur'an-ı Kerîm, kuvvet yerine Hakk'a dayanmakta; menfaat yerine fazilet ve Rıza-yı İlâ¬hiyi hedef olarak kabul etmekte; cemaatler arasındaki bağ¬lan unsuriyet ve menfî millîyet yerine, din, sınıf ve vatan birliği ile kuvvetlendirip geliştirmekte; nefsin kötü arzu¬larına sed çekip ruhu ulvî duygularla tezyîn etmekte; bu surette de beşeriyete hem dünya ve hem de âhiret saade¬ti (saadet-i dâreyn) bahş etmektedir.
Ve işte Avrupa, onun medeniyette mümessili olan Amerika, Kur'an-ı Hâkim'in bu ulvî düsturlarına karşı, her türlü maddî imkânlarına rağmen daima mağlûb olmakta, her hâdisede hezimetini ilân etmektedir.
İkinci Cihan Harbi gibi bir felâketi dünyanın başına musallat eden, bugün de Amerika'yı harp meydanına dön¬düren, pek çok harplerin menşeini teşkil eden ırkçılık fe¬lâketinden kurtulmanın yegâne çâresi, Kur'an-ı Kerîm'in ulvî düsturları ile beşeriyeti teçhiz etmek, O'nu dinlsyip, O'na bağlanmak ve O'nun emirleri dâiresinde hareket et¬mektir.
Bütün bir dünya buna mecbur olduğu gibi, Amerika da buna mecburdur ve esasen başka halâs yolu da yoktur. Ol¬madığını da yine Amerika, medenî haklar kanununu kabul edip ırk farkı "gözetmediğini bu kanunla ortaya koymak su¬retiyle isbat etmiştir.
Beşer ya Kur'an-ı Hâkim'in ulvî düsturlarını dinleyecek, benimseyecek, onu hayatına esas maksad yapacak veya helak olacaktır.
Bizde ise:
Diyanet İşleri Başkanlığı bütçesi görüşülürken Sena¬toda, mühim konuşmalar oldu. Bu vesileyle görüşlerini açık-

Ç I Ğ
layan senatörlerin ekseriyeti, lâikliğin dinsizlik olarak ka¬bul ve tatbik edilemiyeceğini belirterek, Türkiye'deki lâik¬lik tatbikatının hatâlarını dile getirdiler. Lâikliğin mede¬nî garb memleketlerindeki tatbikatı üzerinde duranlar, Amerika'daki dine olan bağlılıktan misaller verdi ve lâik¬liğin hiç bir zaman din düşmanlığı olarak anlaşıîamıyaca-ğını ve kabul edilemiyeceğini belirttiler. Eu arada, vicdan¬larda Allah korkusunun hâkim olması lâzımgeldiğt husu¬sunda da duruldu. Allah korkusu olmadan kalkınmanın, sa¬nayileşmenin, gelişmenin mümkün olamıyacağma işaret ettiler.
Bir diğeri:
«— Evvelâ modern ilim ile mücehhez din adamı ye¬tiştirmek gerekir. Mesele dinden değil. ceha[etten,_dini bilmemekten^ ileri gelmektedir. Bir memlekette yalan çok-sa, ahlâksızlık fazla ise, orada din tereddiye uğramıştır.
Kur'an tamamen hurafeden âridir. İlme bu kadar kıy¬met veren dinde taassub olur mu? İrtica diyoruz, İslâm'ın, Kur'an'ın ne alâkası var bunlarla. Kabahat lslamiyette.de-
Ikınmada saadette Kur'an-ı ?k hakiki sar 'eti temin et-
ğil^bizjm îşlâmlığımızd
rvlübini hâkem tâyin ,
menin yolu yoktur.» ??&
ıkikatını
"İ
Bu konuşmaları ?;
kavrayış olarak değ
ted-
'i varı-
isnad-
ı^alkısı-
Hakikatte de ay; _ ?<' kik etmedikleri için zl ..-tV .an f. yor. ilmî ,aklî, vicdanî hiç bir değeri ifade larla Müslümanları tenkide, yahut onlara taan yorlar. Onlar İslâmiyeti bilseler, anlasalar, öğrenseler, gö¬receklerdir ki, hatâ İslâmiyette değil, İslâmİyete lâyık doğ¬ruluğu, çalışmayı, gayreti ve faaliyeti göstermiyen herkes¬tedir. Bu ister köylü Mehmed ağa olsun, isterse Senatör Alî Bey... Hükümde hiç değişiklik olmaz.



166

167

Ç I Ğ
Müslüman Milletimiz İsİâm âlemine liderlik yaparken; dünyanın en medenî en modern, en kuvvetli bir milleti ha¬linde bulunurken İslâmiyete en fazla bağlı olan tek millet¬ti ve bu dinî bağlılık sebebiyle de her sahada sür'atle in¬kişaf etti. Ne zaman ki, iç ve dış hâdiselerin tazyikiyle mil¬let olarak Dinden uzaklaştık, İslâmî prensibİeri tatbik ede¬mez olduk. İşte o zaman tereddi başladı, Dünyanın en bü¬yük İmparatorluğu yıkılıp gitti.
Hakikati göremiyenler, basireti bağlananlar, yahut ga-razkâr aydınlar, bu çökülüş ve yıkılışı Dinî bağlardan uzak¬laşma olarak değil de, Dine bağlılık şeklinde göstermeye kalkıştı ve yanm asırdan beri de bu zihniyet İslâmiyete karşı amansız bir savaş açtı. Mekteblerimizden din tedri¬satı kaldırıldı, dinî eserler yasak edildi, dindarlar çeşitli baskı ve tedhiş hareketine mâruz kaldı, Üniversitelerimiz¬de komünizme kadar her türlü yıkıcı fikirler «ilim» diye öğretilirken. İslâmİyetten asla bahsedilmedi, yahut «geri¬ciliktir» diyerek geçiştirildi. Neticede memleket günden güne geriledi, zayıfladı, iktisadî ve içtimaî buhranlar baş¬ladı, ilim yuvaları anarşi ocağı, ihtilâl karargâhı hâline geldi, devletin temelini muhafaza edeceğiz diye din pro¬pagandasını yasak edenler, bu temelleri anarşi ile yıkma¬ya kalkıştılar. Bugün de cemiyetin içinde bulunduğu buh¬ranın tek ve yegâne sebebi İslâmiyeti dinlememek, anla¬mamak, onun emir ve nehiyleri dâiresinde hareket etme¬mek olarak karşımıza çıktı.
Bu sebebledir ki, Senato'da Diyanet İşleri Bütçesi ve¬silesiyle yapılan konuşmaları, aydınlarımızın hakikati an¬lamaya başlamaları, yeniden Dine dönüş hareketi içerisin¬de bulunmaları ve Müslümanlığın hakkaniyetinin bir defa daha te'yîd ve ilânı şeklinde ele alıyor; ister maddî, ister¬se manevî sahada olsun, her cins ve şekil kalkınmanın, ge¬lişmenin, inkişafın ancak İslâmiyetle mümkün olabileceği hakikatına bağlı kahşımızdaki zaferi alkışlıyoruz.
168

Ç I Ğ
Evet, vicdanlarda Allah korkusu olmazsa, hiç bir ka¬nun, hlçbiTfuza'm, hiç bir İnzibat teşkilâtı insanlığı kur¬taramaz. Bu ulvî duygu cemiyette yerleşmezse, polisi kont¬rol etmek için bile polise ihtiyaç hasıl olur ve kimse kim¬seye itimad edemez. Anarşi bundan doğar, komünizm bun¬dan doğar, her türlü şer bundan çıkar.
Buna rağmen ortada acı bîr hakikat var:
Yüksek İslâm Enstitüleri Talebe Federasyonu neşret¬tiği son beyannâmesiyle mühim bir memleket mes'elesine dikkati çekti. Belirtildiğine göre, 1970 bütçesi için Din Eğitimi Genel Müdürlüğü emrine 22 milyon lira tahsis edil¬mesi teklifine karşılık, sadece 8 milyon 668 bin lira gibi sembolik bir rakam tesbit edilmiştir. Bu tahsisatın da tak¬simi şöyle olacaktır: 72 İmam-Hatib okuluna 5 milyon li¬ra, 5 Yüksek İslâm Enstitüsüne de 1,5 milyon lira ki, cem1-an 6,5 milyon liradır. Gerisi de Din işleri Genel Müdürlü¬ğünün hususî tasarruflarına bırakılmıştır.
Rakamlar arasında yapılan mukayese de şöyle:
82 İlköğretmen okulu " (lan tahsisat 75 milyon
liradır. ,; rl^
ise: bilyon li-

Bir bale okulu için/ ,»(/
radır. t fy
-u kalbi** ıncs
Yâni 82 öğretmen ('., lira ayıranlar, 72 İmam - , lûtfedebiimişlerdir. Bir "tb bol keseden tahsis edenler ise, •-, ^âe\ rul titüsüne ancak 1,5 milyon lira verebilnjtşlerdir.
Rakamlar arasındaki nisbet hakikaten son derece ga¬riptir. 72 İmam-Hatib Okulu 5 milyon lira ile ne yapacak¬tır? Beş Yüksek İslâm Enstitüsü 1,5 milyon lirayla hangi ihtiyacını karşılayacaktır?
Bunun içindir ki, Yüksek İslâm Enstitüleri Talebe Fe¬derasyonu, beyannâmelerinin iki paragrafında iki mühim noktaya temas etmişlerdir. Şöyle ki:

169

Ç I Ğ
«— Yüksek tahsilin temel unsuru olan kütüphane, kon¬ferans ve spor salonları bulunmayan, beş ayrı yabancı dil okutulduğu halde lisan lâboratuvarîanndan da mahrum olan mâlî imkânsızlıklardan dolayı okuttuğu kitablan bile basa mıyan, neşriyat yapamıyan, bu arada bir çok teknik ve me¬denî imkânlardan da mahrum olan beş Yüksek İslâm Ens¬titüsünde birbuçuk milyon lira ile hiç bir şey yapılamaz ve bu durumda tedrisata devam edilemez.
82 İlköğretmen Okuluna 75 milyon lira tahsisat ayrılır¬ken, 72 İmam-Hatib Okuluna yalnız beş milyon lira tahsi¬sat ayırmak, İmam-Hatib okullarının gelişmesini engelle¬mek ve onları hükmen kapatmak demektir.
Bu iki nokta, maarif hayatımız için son derece mü¬himdir.
Gerçi 1970 Bütçe Tasarısının metnini henüz görmedik ve bu rakamların gerçekten mevcûd olup olmadığını tedkik edemedik. Ancak yapılan açıklamanın yanlış olma 'ihtima¬li hatırımıza geldi ki, yegâne temennimizi de bu noktada toplamayı uygun bulduk. Zira insan, böyle bir hadisenin vukuunu değil, tasavvurunu bile düşünemez.
Hangi esbab-ı mucibe ile 22 milyonluk tahsisat kuşa çevrilmiştir ve yegâne dinî tedrisat yapan bu müessesele¬rin adetâ kapatılmasını temin eder gibi bir yola girilmiş¬tir? Her şeyden evvel alâkalılar bu mes'eleyi açıklamalı, vukubulan bir hata varsa, tashihi cihetine gitmelidirler .
Bugünkü maarif sistemi ile köksüz, ruhsuz nesiller yetiştiren, üniversiteleri solcu anarşistlerin yatağı haline getiren ve vatanın mevcudiyetini temelinden dinamitleye¬cek kadar hıyanet içerisinde bulunan garip tipler yetiştiril¬mesine vesile olan zihniyetin, İmam - Hatib Mekteblerine ve Yüksek İslâm Enstitülerine verilecek büyük değer ve ehemmiyetle ortadan kaldırılması gibi müsbet bir hareket tarzının takib edilmesi zaruret halinde karşımıza çıkarken ve teklif edilen 22 milyonluk tahsisatın «Memleketimizin

Ç I Ğ
vatanperver, îmânlı, ahlâklı ve faziletli gençliğe ihtiyacı vardır» denilerek 100 milyon liraya çıkarılması vatandaşlık borcu kabul edilmesi lâzımken, 22 milyonu bile çok görüp bu rakam üzerinde tasarrufa kalkışılması affedilecek bir hata, mazur görülecek bir hareket tarzı değildir.
Lüks ve israfın kol gezdiği memleketimizde, tasarruf icabediyorsa başka sahalardan yüzlerce milyon temin et¬mek mümkündür. Bürokrasiyi sona erdirmek suretiyle mil¬yarlar kazanmak hiç de zor değildir.
Bu fakir milletin bütçesinden bir tek bale okuluna vic¬danları sızlamadan beş milyon lira gibi fahiş bir tahsisatı ayıran zihniyetin Dinî tedrisat üzerinde tasarrufa girişmesi hiç bir şekil ve surette normal ve mâkûl karşılanamaz.
Alâkalıları bu hatanın tashihine ve Dinî tedrisat için 22 milyon lira değil, 100 milyon liralık tahsisat ayırmak suretiyle vatan ve millete hizmette sadakatlerini isbat et¬meye davet ediyoruz.
Dini öğretimi baltalamakla dini baltalamanın arasında
anın mensuplarını Çağlatmanın olur-". Cahit, -akıl-
tir? j ı şakan.
fark yoktur. «Oku» diye başhyan okumaktan men edersen dindar sun. Öyle ise Müslüman can/ mistir. Bundan ne gibi fayda[
?; sağ)'1' ? W
"X:
Dini cahaletten fayda ıf kalmıştır. Şimdi biz «Din Dâ bakalım:
t..
Anayasada Din eğitimini yv..^
yoktur. Bilâkis Din eğitiminin, talebe velilerNJn rızast mak suretiyle yapılabileceği belirtilmiş, bu yüzden de mek-teblerimize konulan Din dersleri «ihtiyarî» olarak kabul edilmiş ve isteyen veli çocuğuna din dersi okutulmasını taleb etmiştir. Aslında Türkiye Cumhuriyeti Hükümetinin İmzaladığı Milletlerarası anlaşmaların tamamına, hatta Lozan anlaşmasına bile mugayir olan «ihtiyarî din dersi» mes'elesi, «mecburi» kaydıyla okutulması icabederken sa-



170

171

C ı

Ç I Ğ



dece bu «mecburiyet»! 1961 Anayasası ortadan kaldırmış, fakat topyekûn din derslerini yasak edici her hangi bir hü¬küm getirmemiştir.
Çocuklarımızın dinsiz yetişmemeleri bakımından da halkımızın şiddetli arzu ve istekleri üzerine Liselere din dersi konulmuş ancak bunda «itiyarî» kaydı mevcut oldu¬ğu içjin arzu eden talebe veliJeru yavrularının bu_ dersler¬den istifade edebilmelerini temln.etmlşlerdir. Bunun Ana¬yasaya ayrıldığından bahsetmek herşeyden evvel hukuk biigi ve mantığından mahrum olmak demektir ki, kendisi¬ne «aydın» ismini takan bir okur - yazar için bu bilgisizlik mazur görülemez.
Din dersleri ve dinî tedrisat aleyhinde bulunanlar sık sık son devrin Osmanlı medreselerini misal gösterir, bu müesseselerin memleketimize hiç bir şey kazandırmadı¬ğından bahseder ve böylece de Din derslerinin memleke¬timizi kalkındırması için zaruri olmadığını ileri sürerler. Zira Osmanlı devleti çöküş halindedir, iç ve dış düşmanlar kesif bir faaliyet içindedir, kalkınmak şöyle dursun, mem¬leketimiz daimî bir parçalanma ve bölünme durumundadır. Buna karşı medreselerin hiç bir fonksiyonu olmamıştır. İddia bu!
Evvelâ, dinî tedrisatı ele alırken, niçin Osmanlı devle¬tinin son devri seçildiğini sormak lâzımdır. Meselâ Yavuz devri, Fatih devri. Yıldırım devri mekteb ve medreseleri üzerinde durmak varken, Osmanlı Devletinin dünyanın tek ve hâkim unsuru olarak tarih sahnesine çıktığı asırlar mev¬cutken, onu incelemeyip maarif müesseselerinin dört ba-şt mâmur bir şekilde tanzim edildiğini görüp, hakikati an¬lamak varken, için illâ da son devir denilmektedir? Bun dan maksad hakikati bulmak veya araştırmak değil, bâtıl bir fikir uğuruna tahrifat ve tahribat yapmaktır.
Aslında Osmanlı maarifi derken, Fatih.jdeyri medrese¬lerini ele almak lâzımdır. Bütün tarihçilerin şehadetlefiyle'

bu devir, din ve fen ilimlerinin mezcedilerek maarif mü¬esseselerinde okutulduğu devirdir. Münevverlerin tam bir din kültürü ile yetiştiği maddî ilimleri de kavrayıp din ve dünya işlerini noksansız olarak yürüttüğü bir devirdir. Mu¬vaffakiyetin sırrı ise, insanın hem ruhuna ve hem de mad¬desine hitab edilmesi, et ve tırnak gibi iç-içe bulan bu mefhumların birbirinden ayrılmamış bulunmasıdır. Asırlar boyu dünyaya ilimde, fende, sanatta, fütuhatta rehberlik ve liderlik yapan İslâm Milletlerinin en mühim muvaffa¬kiyet sebebi de budur. Ne zaman ki bu müesseseler çeşit¬li tesirlerle zaafa uğratılmış, ne zaman ki din hissi zayıf¬layıp insanlar maddepere steytiştirilmiş, felâket çanları o zaman çalmaya başlamıştır.
Bozulan müesseseleri ıslah etmek lâzım gelirken, kö-'künden yıkmak akıl kârı değildir.
Böyleyken, yarım asırdan beri Türkiye maarifi dinî tel¬kin ve tesir sahasının dışına çıkarılmıştır; «lâik» telâkki içerisinde gençlerimiz yetiştirilmiş, dinî tedrisat kat'İ şe¬kilde ortadan kaldırılmıştır. Acaba bundan ne gibi bir neti¬ce elde edilebilmiştir? İkinci Cihan Harbinde baştan başa
-inde mede yet dünyasında 'e hâlâ/ >n bocalamak-~\ ölçül i, "inde ele
?f'
nim set> DkutuV',
'*te din Jiğİn
/ılması faali¬ kal-
, dinî
yıkılan Almanya on yerini ve mevkiini r tadır? iVIes'eleler if alınırsa, görülür ki,\ ve fen ilmilerininj büyük ruhî boşlukli imkânsız ve İnançsın yetlerinin neticesidir, böyle olmas dınlmasiyle terakki kaydedilseydi, Türkiye'nin elli yılda zirveye çıkması lâzımdı. Lâkin hesab yanlış çıktı, silâh ge¬ri tepti ve Dine karşı girişilen mücadele Türkiye'yi geri, bakımsız, fakir, yardıma muhtaç bir hale düşürdü.
İşte rüşvetle, irtikâbla devlet idare etmek isteyen me-mur tipi.. İşte neme-lâzım'cı aydın tipi.. İşte milletin dert



172

173


Ç i Ğ
ve ızdıraplariyle alay edercesine zevk ve sefasına düşkün politikacı tipi... İşte okuttukları gençlerin ruhlarını tırma¬layan ilerici öğretmen tipi... Ve işte yakıcı, yıkıcı, vurup -kırıcı, işgalci, boykotçu anarşist gençlik tipi.. Bütün bunlar medreselerin mahsulü mü, yoksa *Lân<Nği_din düşmanlığı, şekljn.de anlayan maarif sisteminin.» meyvesi midji?
Kendini tanımıyorsan, aynaya bak! Hakikati bütün çıp¬laklığıyla görecek ve bütün felâketlerin, maarifi dinsizleş-tirme hareketlerinden doğduğunu rahatlıkla anlayacaksın!
«Güzel ahlâktan ibaret» olan Din'in ahlâk eğitimine güzel bir İstinat olacağı hakikatini inkâra kalkışan ve ça¬ğın değişen ahlâk anlayışını da buna delil olarak gösteren¬ler, bu değişen ahlâk anlayışının dinî kaidelere göre ayar¬lanmasına imkân olmadığını iddia etmek suretiyle neyi* kasdediyor, bilmiyoruz. Ancak hemen belirtelim ki, ahlâk anlayışını ahlâksızlıkla bağdaştıran bir görüş için ve me¬sela «Hippi»lerin ahlâk dışı inanç ve telâkkilerini «ahlâk» zanneden telakki sahibleri için Din'in getirdiği ahlâk şist-mi garip görünebilir. Mağara devri insanlarının atom si¬lâhlarına akıl erdirememesi gibi... Vakıa odur ki. iptidailik¬le medenilik mukayese edilemez ve atom silâhlarına karşı mağara adamının taş baltası üzerinde fikir yürütmek az— buçuk okuma yazma bilen insanlara bile yakışmaz.
Böyleyken bazıları daha da ileri gidiyor ve İslâmiyetin yurt müdafaasında şehidlik ve gazilik gibi mukaddes mef¬humlarının artık bir değer ifade edemeyeceğini, zira tek¬niğin her şeyi hallettiğini ileri sürüyor. Buna delil olarak da Arap - İsrail harbini gösteriyor. Ve demek istiyor ki, eğer şehidlik ve gazilik müessir olabilseydi, Arablar İsra--M'e karşı mağlup olmazdı. İşin hakikatini bilmeyen, mese¬leleri aklî ve ilmî ölçüler içerisinde değerlendiremiyen. şifasız ruh hastalığına yakalanıp akıl ve sinir mütehassıs¬larının müşahadesinde bulunan insanlar için bu iddia ma¬zur görülebilirse de, üç-beş satırı bir araya getirip makale*

Ç I Ğ
yazma kaabiliyetinde olan bir insan için bu mazur görü¬lemez.
Zira her aklı başında olan adam bilir ki, İsrail'e karşı mağlup olan Arablar şehidlik ve gazilik mefhumlarına ina¬nan Müslüman Araplar değil, din eğitimine karşı çıkan şe¬hidlik ve gazilik mefhumunu hafife alan ve sosyalizme, bağ¬lanan Arablardır. Mağlubiyetlerinin sebebi inançlarını kay-bedişlerindendir. Cepheden kaçmaları imân zaafına uğra¬mış olmalarındandır.
Teknik, bir noktaya kadar gider sonra durur. Tekniğin durduğu yerde imân başlar. Tarihleri altın zafer destanla-riyle süsleyen Müslüman Türk Milleti, bu muvaffakiyetle¬rini imânla elde etmişler, bozgunlar da İmansızlıkla musal¬lat olmuştur. Müslüman Türk Milleti, Kurtuluş Savaşını imânına dayanarak vermedi mi? Çanakkale Zaferi Men-medciğin imân destanı değil midir? Bu iki hadisede de tek¬nik üstünlüğe sahip milletler neden teknik bakımdan son derece zayıf olan Müslüman Türk Milletini yenememiştir?
Dinî his ve bağları zayıflamış, yahut,**"'
olan bir milletin hürriyet ve vatan mef'ı
için gayret gösterebileceği, yahut buna
ceği iddiası da ters işleyen mantığın ' 4
şey değildir. Bilmek lâzımdır ki. Hür/
humu İslâm'ın kafblere ve ruhlara ver.,
vî bir haslettir. Vatanperverlik hissi, k '? ^s
bir neticesidir. |s!âm inancının kalktığı yeroe /at? si, ne_jstlj<!â!__ye, hüiTİyet mefhumu kalır. Bu yüksl letler yerini esarete, meskenete, zillete terkeder. içindir ki Milletimiz din dersleri mevzuunda hassasiyetle durmakta, dinî tedrisat yapan müesseseleri korumakta, ge¬liştirmekte, sayılarını çoğaltmakta ve devletin müdahale¬sine rağmen bunları yaşatma kararını almış bulunmakta¬dır. Buna kimse mani olamıyacak, bu umumî istek ve arzu¬yu kimse bertaraf edemiyecektir.



174

175

Ç I Ğ

Ç I Ğ




Ters işleyen mantığına göre, Din komünizm âfetini: kolay kolay önliyemezmiş. Bu iddia, hem dinin ve hem de komünizmin ne olduğunu bilmeyenler için mazur görülebi¬lirse de, her ikisini de gayet iyi bilen, fakat sırf Dine olan düşmanlığı yüzünden hakikatleri ört-bas etmeye çalışan, bir «ilerici» için mazur görülebilecek bir cehalet vesikası değildir.
Eğer her şey mîdeye bağlanmış olsaydı, eğer her me¬sele «ekonomi» ile halledilebilseydi, bu iddia doğru olabi¬lir ve iktisaden geri kalmış bütün milletler komünizm esa¬reti altına girebilirdi. Ancak, her şey maddeden, her şey mideden ibaret olmadığı için komünizm Türkiye'de yayila-mamrş, fakir zümreler arasında gelişmemiş, işçiler arasın¬da iltifat görmemiştir.
Çünkü fakir zümreler, işçiler, manevî inançları dola-yısiyle, Din hissinin kuvveti derecesinde komünizme, sos¬yalizme karşı gelmiş, kızıl partilere rey vermemiş, buna rağmen zengin zümre arasında komünistlere ve sosyalist¬lere taraftar olanlar artmıştır. Seçimlerde biie gecekondu semtlerinde sosyalist bir partiye çıkan reylerle, sosyete muhitlerinde verilen reyler mukayese edilirse, bu hakikat kolayca anlaşılabilir.
Esasen komünizm, en büyük düşman olarak Dîn'i he¬def almıştır. Eğer Din komünizmi önleyebilecek kudrette olmasaydı, komünizmin onu en büyük düşman olarak ifân etmesine ve hedef almasına lüzum kalmazdı. Bugün ko¬münizme karşı bütün hür mifîetler mücadeleyi Dîn'ie yü¬rütmekte. Dindarlara istinad etmekte, Türkiye'yi de komü¬nizme karşı en büyük kal'a haline getiren hissin, bunu böy¬le bildikleri için, Türkiye'mizde Din'e karşı daimî harb ha¬linde bulunmakta, dinî faaliyet ve tezahürleri ortadan kal¬dırmak için aklın ve havsalanın alamıyacağı tertibiere gi¬rişmektedirler.
Netice olarak şu hakikatleri dile getirelim ki:

Din eğitimi, Müslüman Milletimizin evlâtlarının ruhla¬rında meydana gelen manevî boşluğu doldu.makta, onları ahlâklı ve faziletli insanlar haline getirmektedir.
Dinî eğitim, Müslüman devletlerin olmasa bile, top-yekûn Müslüman milletlerin sevgi, sempati ve yardımını kazandıracaktır.
Dinî eğitim, ahlâkî esasları muhafaza ve idame ettire¬cek, ahlâksızlığın büyük ölçüde ortadan kalkmasında en müessir rolü oynayacaktır.
Dinî eğitim, vatanperverlik, hürriyet ve istiklâl aşkını, millet sevgisini kuvvetlendirecek, bir savaş tehlikesinde vatanını, dinini, namusunu, hürriyet ve İstiklâlini mertçe, kahramanca müdafaa edebilecek faziletli insanların yetiş¬mesini sağlayacaktır.
Dinî eğitim, gençliği aynı zamanda müsbet ilmin her safhasında olgun ve bilgili bir şekilde yetiştirecek, din ilimleri ile fen ilimlerinin mezcedilmesi de vatanımızı ge¬rilikten ve fakirlikten kurtaracaktır.
Dinî eğitim halkın bilgisizliğinden faydalanarak oy ka¬zanıp iktidar elde etmek isteyen istismarcılara da fırsat vermeyecek, sağlam karakterli insanların idareci kadroda yer almasına âmil olacaktır.
Din eğitimi, komünizmi, dinsizliği, her türlü anarşik ,C serseriliği önleyeceği gibi, dalâlet cereyanlarının genç!-bünyesinde meydana getirdiği tahribatı bertaraf edecd, memlekete huzur ve sükûnu getirecektir.
Din eğitimi, gençliğe, fakir insanlara sabır, kanaat, tevekkül gibi ulvî duyguları yerleştirir ve onları anarşist, isyancı, ihtilâlci olmaktan kurtarırken; «hiç ölmeyecekmiş-sin gibi dünyaya, hemen ölecekmişsin giBTahirete çaJış-nıayı» teşvikle, «beşikten mezara kadar ilini öğrenmeyi» teşvikle, «alimin uykusu, cahilin ibadetinden efdaldir» hük¬münü vaz'ederek ilmi teşvikle, insanları medenî ve teknik terakkinin de zirvesine tırmanmaya sevk edecek, Müslü¬man Türkiye'yi «gâvura» el açmaktan kurtaracaktır.



176

177

Ç I Ğ
Din eğitiminin bütün bu faziletleri nasıl inkâr edilebi¬lir? Akıl, kalb ve vicdan sahibi herhangi bir insan nasıl bu¬nun aleyhinde bulunabilir?
Tekrar edelim: Biz İmam-Hatip Okullarının orta kısım¬larının kaldırıimasını değil, İmam-Hatiblere hazırlık sınıf¬larının te'sisini, Din eğitiminin İmam-Hatib'lerin dışında daha da şümullü ve geniş bir şekilde tatbikini, Din ders¬lerinin «ihtiyarî» olmaktan çıkarılıp «mecburî» şekle getir¬mek için Anayasanın tâdilini, bu arada her üniversiteye İlahiyat Fakültesi nev'inden İslâm'ın esasını öğretecek, gençlerimizi hakiki mânâsiyle İslâm âlimi yetiştirecek fa¬kültelerin ilâvesini istiyor, idarecilerden bekliyoruz.



MEFHUMLAR ANARŞİSİ
c
^S E MIY ETTE mefhumlar anarşisi var! Ki
ğı, ne anlattığı belli olmuyor. Mütemadi b
set sahnesini işgal etmiş; gazetelerimiz buna;
po tutuyorlar. 1
ar-
?? j\
«Sosyal adalet» insana hayat hakkı tanımayan ların elinde bir slogandır ve adaletsizliğe, zulme Hakikatim bir türlü anlamak ve anlatmak istem sosyal adalet taraftarıyız» der, her türlü adalet mef nun şeref ve haysiyetine tasallutu kendileri için mez vecibe telâkki ederler.
«Halktan yana olmak» halk düşmanlarının elinde^ ğer bir slogandır. Ömürleri boyunca halkın karşısına çıkan¬lar, halka en ağır, en kaba muameleyi yapanlar; halktan yana olduklarını iddia eder; halk aleyhindeki icraatlarını da yine «halktan yana olmak»!a vasıflandırırlar.

178

179

Ç I Ğ
«Demokrasi» ancak «halk demokrasisi» olursa iyidir ve bunun karşılığı da komünistleşmektir. Solcular devam¬lı surette «halk demokrasilerinden bahsederler ve böyle¬ce halka yakın olduklarını göstermek isterler. Halbuki mak-sadları, komünizm.. Demokrasinin (D) sini bile gösterme¬yen rejime bir de «halk» tâbirini ilâve edip yüzde yüz zıd bir istikamete tevcih ediyorlar.
Esasen komünistlerin, sosyalistlerin takip ettikleri ye¬gâne yol, anarşizm. Sadece idarede, sadece siyasette de¬ğil; dilde de lûgatta da anarşizm. Karışıklık, gürültü, bo¬ğuşma, devamlı kavga. Onların hayat telâkkileri haline gel¬miştir.
Bunun için de «irtica» kelimesini her gün değişik is¬tikamette kullanıyorlar.
Geçenlerde bir haber çıkardılar. Dil-Tarih-Coğrafya Fa¬kültesinin konferans salonunda Birinci Reisicumhurun res¬mi yokmuş, daha doğrusu evvelce varmış da, kaldırmışlar.
Vayy; gericilik fakülteyi İstilâ etti; mürteciler ayaklan¬dı; inkılâplar, devrimler elden gidiyor. Bağır bağıra bildi¬ğin kadar. Ne olmuş? Yüzlerce, binlerce, onbinlerce asılı resimlerin yanında bir salonda da resim yokmuş. A'sından Z'sine kadar devlet dâirelerini resimle dolduranlar, her odaya bir resim asma mecburiyeti koyanlar bunu-hatta-ka-nun haline getirmek isteyenler, bir konferans salonunda resmin olmamasını büyük gürültü, patırtı vesilesi yapıyor¬lar. Sonra da Fakülte idaresi kalkıyor; yok olan bir resim yerine, iki resim asıyor. Böylece de samimiyetini, bağhlı* ğını İsbat etmiş oluyor!
Resim olmasa ns olur-. Resimle İnsan ne kaybeder, ne kazanır?
Ne acaib telâkkiler!
İrtica kelimesi şimdi de resimlerin duvarlardan kaldı¬rılmasına verilen İsim haline mi geldi?
Öyleyse, Fatih'i, Yavuz'u, Yıldırım'ı kaldıranlar bin de¬fa daha mürteci.,.

Ç 1 Ğ
Devrimbazların «ilerici» diye isimlendirdikleri sosya¬listlerin Stalin'in resimlerini yırtmasına heykellerini kır¬masına ne buyurulur?.
ti
Aslında mesele dışta cereyan eden hadiselere bak¬mak, salim yolu bulmak veya resimlerin etrafa asılmasını temin etmekte değil; müslümanlan baskı altına almak, on¬ları tedhiş ve terörle sindirmeye çalışmakta. Meselenin can damarı bu! Onun için de hergün kullana geldikleri ke¬limelerin mânâlarinın ve şümullerinin değişmesine bakma¬dan, gözlerini kapayarak isnadlarına devam ediyorlar.
Bizim bildiğimiz «irtica», İslâmî hayat telâkkisini terk edip, putperest adetlere, «cahiliyye» adetlerine saplanan¬ların hareketlerine verilen isimdir. İşi hakil/a+ noktasından
:n boynu-damga-akat bu-arızları-
ele alırsak, karşımızda islâm'a cephe na «mürteci» yaftasını asmamız V yi sık sık istimal etmemiz zarurör-nu, —hakkımız olduğu halde—k\ mız bize karşı, Müslümanlara karlL ,
Varsın kullansınlar, ne çıkar? \
lar mar'
Daima onlar kaybetmiyor mu; daima muyor mu? Mesele buradadır, cemiye şişi meydana getirmekte veya getirenNSTin (*M endişeye düşmekte değil!
Bize «gerici» diyenler ve bu damga ile T ;i-
kanlar, kendilerini «ilerici», «aydın» gördükle y&nUt
öyie vehmettiklerine göre; düşünmek lâzımdır:
Kelimenin hakiki mânâsiyle «ilerici» olmak için me¬denî hayata ve teamüllere uymak; bilhassa hürriyet ve demokrasi taraftarı olmak lâzımdır. «İlerici» insan, hak ve hukuka her şeyden ziyâde riayet eder kî; kendisini ipti-



180

181


Ç İ Ğ
dâi kavimlerden, yahud eşkıyalardan tefrik edebilelim.«İle¬rici »Iik terakki mânâsında ele alınıyorsa; terakkinin yolu yine hürriyetten ve adaletten geçer. Bu iki mefhuma ria¬yet etmeyen insan, terakkiye taraftar değildir. İlerici de¬ğildir.
Bugün politika lûgatında «ilerici» «demokratik ni-zam»a bağlı kalanlara deniliyor ki; bu mânâda Rusya ge¬ricidir. En son icat edilen sisteme bağlılık en son meyda¬na gelen hayat görüşüne bağlılık mânâsında ele alınırsa, yine hürriyet ve demokrasi tarftarlanna hak ve hukuk ta¬raftarlarına «ilerici» demek lâzım gelir.
Bir nizamı yıkıp yerine ondan daha iyisini koyamıyan «ilerici» olamaz. Hak ve adaleti ortadan kaldırmak suretiy¬le zulüm irtikâb edenler, «ilerici» olamaz. Hürriyet ve de¬mokrasi yerine muayyen dikta prensipleri yaşatanlar «ile¬rici» olamaz. Zira, iptidai kavimlerde hak değil, kuvvet hâ¬kimdir. Hürriyet değil, dikta galiptir.
Cahiliyet devri buna en güzel misâli Kim kuvvetliyse, o hâkim... Kim zayıf ise, o mahkûm! Adalet kuvvetlinin elinde oyuncaktır ve mazlumun hâk ile yeksan olması mâ¬nâsına alınmıştır. Akif'imizden cahiMyet devri tasvirîni dinleyelim:
«Ssrt Hanları geçmişti beşer yırtıcthkta.» «Dişsiz mi bir insan onu kardeşleri yerdi..»
İşte böyle bir dünyaya İslâm güneşi doğduğu için¬dir ki:
«Zulmün k!t zeval akhna gelmezdi, geberdi!»
Demek ki, bize «Gerici» diyen ve böylece de kendisi¬nin «İlerici» olduğunu iddia eden insan; şayet «İlericili¬ğinde samimî ise, mutlaka hak ve hukuka riayet eder; hür¬riyet ve demokrasiye hürmetkar olur ki; gayr-i insanî teh¬dit ve tedhişlerden uzak bulunması icap eder. Şu veya bu

ç
şahsı, yahut müesseseyi kendi gizli emellerinin âleti yap¬maz, kanun ve nizamlara karşı gelenleri destekleyip teşci etmez, «idam sehpaları» tehditleri iie fikir münakaşalarını telvise cür'et etmez.
Hak ve hukuka bağlı olanlara verilmesi iktiza eden «ilerici»lik unvanlarının yanı sıra bugün sosyalistlerle, ko¬münistler «ilerici» oldukları iddiasındadırlar. Diyorlar ki, «en modern devlet nizamı, hayat görüşü sosyalizmdir, ya¬hut komünizmdir. Onun için de sosyalist ve komünistler ilericidir.»
Bu iddianın sahiplerine hatırlatalım ki; ko^ ' 'e
sosyalistler kat'iyyen «ilerici» değillerdir. En;
hayat ve dünya görüşüne tâbi olanların iler ?"!f ^t
ediyorsa, sîz «gerici»siniz. Zira, sîzin fei f "jjj
Yunan'dan gelmektedir. Onun için asıl get. r
sizsiniz.. ( ,
Ve.. İslâmiyetten sonra ortaya dört başı \ sistem atılmamıştır. Dolayısiyle İslâm, sistemler».ı nişidir. Böylece de «ilerici»lik Müslümanların hakk
Hülâsa: Müslüman ilerici, komünist gericidir.
Bir insanı tarih mahkûm etti mi; onu hiçbir mahkeme temize çıkaramaz. Bir lider, tarihin âdil hükmüne göre idam yaftasını boynuna taktı mı; artık onu hiçbir kuvvet darağa-çından kurtaramaz! Zira tarih perdesi arkasındaki icraat, Kâinat Sahibine aittir. O'nun hükmü şümullüdür ve dâima rner'idir. Hiçbir af kanunu, hiçbir iktidar, hiçbir sistem onu ortadan kaldıramaz.
Tarih Nemrud'u mahkûm etmiştir. Onu kim, hangi mahkeme bernet ettirebilir? Firavun —keza— tarihin mah¬kûm ettiği suçlular listesinin başında yer almıştır. Onun masumiyetine kim şahidlik yapabilir? Deccal'in idam hük¬münü ise, Hâlık-i Kâinat infaz etmiştir ki. onu kurtarmaya ne kuvvet, ne de mecal vardır.
Pompei niçin yerle bir olmuştur?



I
nn Od

183


Ç I Ğ
Ahlâksızlık ve iffetsizlik yatağı olduğu için değil mi?
Roma, Neron'un eliyle niçin yanmıştır?
Görünen hikmeti haddi aşması; Pompeİ gibi bir hayat, yaşaması olamaz mı? Ama Neron zâlimler arasına girmiş. Roma'nın kaatili olmuştur.
Fransız ihtilâli binlerce masumun kanını akıtmış; ihti¬lâlciler âdeta insan kasaplığı yapmışlardır. Tarih onlari mahkûm etmiştir.
İkinci Cihan Harbi, milyonlarca insanın kanı ve cant pahasına meydana gelmiştir. Müsebbibleri tarih nazarında suçluluklarını hiçbir zaman izâle edememişlerdir.
Siz, 20'nci Asrın en büyük cinayetlerinin işlendiği Rusya gibi bir memleketi nasıl unutabilirsiniz? Günahı İkinci Cihan Harbi'ne sebep olanlarınkinden daha ağır ve hattâ bu harbin müşevviklerinden olması itibariyle daha fazla!..
Komünistler, öyle bir gece baskını Ne devleti ele ge¬çirmişlerdir ki, hiç bir eşkiyanın yapamıyacağı, tenezzül edemiyeceği alçaklığı irtikâb etmek suretiyle.. Ve onun Ivlarks'dan, Engels'den Lenin'e uzayan, nihayet Stalin'e ge¬çen kadrosuyla...
Marks ve Engels eliyle beşeriyetin fikir hayatına sui-kasde kalkışan, komünizm, Leninin eliyle de haysiyetine müdahaleci durumuna geçmiş; milyonlarca insanın haya¬tına kasdetmiştir.
Rusya'yı kana boyayan ve dünyanın yansını tehdidi al¬tına alan bu rejim, insanlığa karşı en büyük suçunu irtikâb ederken ve bunu da başta Lenin olmak üzere, diğer lider¬lerinin eliyle yaparken; bütün hür dünya, insan hürriyet, haysiyeti, şerefi ve namusu adına onu mahkûm etmiş; böylece milletlerin mevcudiyetini korumak istemiştir.
Marks ve Engels olduğu gibi, Lenin ve Stalin de bu¬gün bütün hür dünya adaleti tarafından hükümlüdür. Hem de bu hükümler kazıye-i muhkeme haline gelmiştir. Bu

Ç I
hükmü hiç kimsenin değiştirmeye, tebdil ve tağyir etmeğe hakkı yoktur.
Peki öyleyse, nasıl olur da Türkiye'de Lenin'in kitabı beraet eder ve nasıl olur da onun ikinci baskısı yapılabilir?
O mahkeme hangi mahkemedir; o hukuk hangi hu¬kuktur?
Diğer taraftan!
Gazeteieri günlerden beri 31 Mart hikâyeleri işgal ediyor. Tarihî hakikatlerle uzaktan - yakından alâkası bu¬lunmayan iddialar, beyanlar ortaya atılıyor ve bütün kabahat Müslümanların üzerine yıkılmak isteniliyor. «Gericiler, mür teciİer şöyle yaptı, böyle yaptı, şu şekilde astı, bu şe^' kesti» diye hayalî hâdiseler canlandırılıyor ve bugür' miyetimizde cereyan eden siyasî ve içtimaî vak'ala-tibat kurulmak isteniliyor. Her yıl ele alınan ve tam* tismar mevzuu olan bu hadiselerin hakiki yüzü, gerçek ri niyeti nedir; kim suçludur, kim değildir; belli değil! Orkv da tek itham hedefi vardır. O da vatan ve millet sevgisiyle kalbi çarpan, dînî bağlarını kuvvetlendirmek, emniyet ve asayişin muhafazası için en tabiî haklarından bile feda¬kârlık yapmakta olan Müslümanlardır.
Milleti yıllardan beri bu hikâyelerle avutmak ve aldat¬mak isteyenlerin bütün maksatları ise Dinî hareketlere dar¬be vurmak. İslâmî inkişafı durdurmaktır. Onlar Müslüman¬ların şuurtanmasmdan, dinî bağların kuvvet bulmasından korkuyorlar, böylece mevhum hâdiseler icad edip İslâmî hayat tarzını bir «öcü» gibi göstermeye çalışıyorlar. Mak-sadları, anarşinin, huzursuzluğun izâlesi değil, bilâkis art¬ması, sol militanların daha serbest hareket edebilmesi ve neticede memleketin bir kızıl ihtilâle doğru sürüklenme-sidir.
Bunu temin için de, Müslümanların ellerini-kollarını bağlamak, hareket kabiliyetlerini bertaraf etmek lâzımdır:
185

184

31 Mart hikâyesi ise, onlara göre bu mevzuda en iyi çâre¬dir. İşgal ve boykotları silâhlı çatışma haline getirenlerin, ilim yuvalarını birer silâh ve cephane deposu olarak kulla¬nanların ve nihayet vatan ve milletin hayat damarlarına kurşunlar sıkmak isteyenlerin bir 31 Mart değil, yüzlerce 31 Mart'ı gölgede bırakan davranışları asla mes'ele olmu¬yor da, eski defterler karıştırılıyor, hayale vücûd rengi ve¬riliyor ve en masum hareketler son olarak ortaya sürülü¬yor. Tâ 1908'lerin siyasî şartları içinde cereyan eden vak'a-ları her gün Müslümanlardan gelen bir 31 Mart vak'ası var¬mış gibi gösterilmesi, elbette ki akl-ı selim sahiplerini, vicdanlı insanları aldatamıyacaktır. Zira, devir değişmiş¬tir; ilmin ve fennin hükmettiği bir asırda yaşamaktayız. Artık kuvvetli delillerle, sağlam vesikalarla isbat edilemi-yen hiç bir hâdise değer ve itibar görmemektedir. Ne dev¬let kuvvetleri, hükümet müesseseleri bu yaygaraların tesir sahası içerisine girmemekte, şef idaresi ise tarihe karış¬mış bulunmaktadır.
Esasen, son yıllarda cereyan eden çeşitli hâdiseler de isbat etmiştir ki, Müslümanlar top yekûn memleketin huzuru, refahı, saadeti için çalışmakta, emniyet ve asayişin gönüllü birer muhafızı gibi hareket etmekte, menfi davra¬nışlardan dikkat ve itina ile kaçınmaktadırlar. Dün adım adım Müslüman takib eden, her Mü'mini, her hacı ve ho¬cayı birer ihtilâlci olarak tarassudu altında bulunduran Emniyet Makamları dahi hakikati çoktan idrâk etmiş Müs-lünmanların arkasında takib ve te'dib için sarfettiği zama¬nın israf edildiğine, sol anarşistlere hareket serbestisi ka¬zandırdığına kanaat getirmiş, faaliyetini bugün hakikî mec: rasına oturtabilmiştir.
O da, kızıl militanlardan yediği taş, sopa ve kurşun¬larla, molotof kokteyİeri ve bombalarla uyanmış, tehlike¬nin nereden geldiğini idrak etmiştir.
Hâlâ Müslümanlar hakkında şüphe ve endişesi olanlar

Ç I Ğ
varsa, hâlâ dindar insanlardan isyan ve ayaklanma bekle¬yenler mevcudsa, onların da sol kurşunlarla, sol bombalar¬la, sol taş ve sopalarla uyanacakları ve tam bir nedamet hissi içerisinde Müslümanlardan özür dileyecekleri, af di¬leyecekleri günler yakındır.
CİNAYETLER gün geçtikçe çoğalıyor.. Irza tecavüz vak'aları birbirini kovalıyor. En iğrenç, en tüyler ürpertici zabıta haberlerini gazetelerden tiksine tiksine okuyoruz da, dönüp etrafa, neler oluyor, neler dönüyor diye bakmı¬yoruz.
Kızlarımız bar-pavyon artisti gibi soyulup, «bayram diye, «gençlik ve spor» diye milyonlarca gözlerin ör teşhir ediliyor. Açıklık bütün hıziyle devam ediyor v\ muvazi olarak da cinayetler, tecavüzler silsilesi yef meni gibi dönüp duruyor. Bunları önleyici tedbirler a. / sebeblerini ciddi bir şekilde araştırmak yerine, açıklığa raz daha hız vermek isteyenler utanmadan gazete süturV^ nnda boy gösteriyorlar.
«Fikir gazeteciliğini» öldürmek maksadiyle çıkan bugün pek çoklarının gafleti yüzünden tirajı yarım milyonu aşan günlük bir gazete; 19 Mayıs gösterileri münasebetiy¬le iki ayrı resim neşrediyor ve eskiden yapılan gösteriler için aynen şu tabirleri kullanıyor: «Kızlarımız çarşaf gibi şortlar içerisinde bunalırdı».. Ve bugünkü hali de şu şekil¬de tasvir ediyor: «Bugün hepsi birer papatya demeti gibi.»
Bu nasıl bir seviye, ne korkunç bir telâkkidir!.
Demek kızlarımıza striptiz numaralan yaptırsalar, bu gazete ona da methiye yazacak ve bugünkü hali tenkîd edecektir.
Bu Yahudi ruhlu gazetenin neşriyatı bir tarafa; kızla¬rını milyonların gözü önünde teşhirden bir mahzur görme¬yen ebeveynlerin iffet anlayışına ne demeli? Evlâdının en mahrem yerlerini teşhirden zevk alan bir insan düşünmek dahi İmkânsızdır! Buna rıza gösterenler bam-başka bir ruh haleti ile malûl olsalar gerektir.



186

187


ÇIĞ
«Medeniyet» adına irtikâb olunan bu «deniyet»ler, as¬lında iptidaî topluluklarda zuhur eden bir hastalıktır ve «terakki» ile «asrilik»le uzaktan yakından alâkası yoktur.
Bundan anlamıyorlar; bari cinayetlerden, tecâvüzler¬den ders alsınlar. 8 yaşındaki çocuğu kirletip, sonra da bo¬ğarak bodruma atan canavarın dehşet-engiz hadisesinden korksunlar. Bugün masum «Oya»'nın başına gelen, yarın da bu hale rıza gösterenin başına gelir. Ve,. Dizini döver ama, iş işten geçmiş olur.

1*7
YİNE MEFHUMLAR ANARŞİSİ
- AĞCILIK» tâbiri: Bâzılarına göre komünizme karşt olan her şey sağcılıktır. Bâzılarına göre sağcılık demek sadece Müslümanlık demektir. Bâzılarının telâkkisinde sağcılık ırkçılığın karşılığı olarak kullanıldığı gibi, bâzıları bunu kapitalizm olarak İsimlendirmektedir. Bu tâbir de herkesin niyet ve kanaatine göre mânâsını değiştirmekte¬dir. Bir de bunun önüne «aşırılık» kelimesi eklenince, iş büsbütün çığırından çıkmakta, kimin ne dediği anlaşılama¬maktadır.
Sol da öyle... Aslında komünizme giden her sistemin adı «sol» ken, bunu da tasnife tâbi tutanlar bulunmakta, «aşın» sıfatını İlâve ederek bundan komünizm, ihtilâlci sosyalizm kastedilmekte; tek başına «sol»u İse, demokra¬tik sosyalizm olarak vasıflandıranlar ortaya çıkmaktadır. Mefhumlar üzerinde ittifak olmadığı için, anlaşmak da

189

Ç I Ğ
mümkün olamamaktadır. Mes'ele politika safhasına intikal edince, işin rengi büsbütün değişmekte, birinin konuşma¬sından diğeri bir şey anlıyamamaktadır.
Meselâ Moskova'ya, yahut Pekin'e veya herhangi bir komünist memlekete göre, komünizmin karşısında olan her fikir ve sistem «sağ»dır. Komünizmle mücadele eden, bu mücadelesinden de asla vazgeçmiyen fikir sistemleri¬nin adı da «aşın sağ»dır. Komüniste göre^,j<asın_şağ» de¬mek, komünizme asla müsamahkâr olamayan bir düşünce ve kanaat demektir.
Ortada böyle bir hakikat varken, birisi kalkıp da «aşı¬rı sol'un da aşırı sağ'ın da idare edildiği yer Moskova'dır» derse, bundan ne anlarsınız? «Aşırı sol» olarak bildiğiniz komünizmin idare yeri Moskova olabilir, bu tabiîdir. Fakat «Aşır sağ«, yani komünizme düşman olan fikir ve sistem nasıl olur da Moskova'dan idare edilebilir? Acaba bir müş¬terek tarafları mı vardır? Bir İttifak noktaları mı mevcut¬tur ki, bir anda iki zıd kutup bir merkezden idare edile¬bilsin?
Diyelim ki «aşırı sağ» denilen şey, kendine göre mem¬leketimizde bir idare tarzı kurdu ve kendi sistemini mem¬leketimize yerleştirdi. Acaba bundan komünizm, yahut Moskova ne gibi bir menfaat elde edebilecektir ki, aşırı sol'la aşırı sağ birlikte yürüyecek ve merkez olarak da Mos¬kova'yı seçebilecektir? İşin daha garip tarafı konuşması¬nın başlangıcında; yanılarak mı, yoksa ne söylediğini bil-miyerek mi, yahut kullandığı kelimelerin nasıl bir mânâ ta¬şıdığını anlamıyarak mı, şöyle deyivermiş:
«— Halk arasında aşın sağ yoktur. Aslında aşırı sağ, padişahlık ve hilafetçilik demektir.»
Bir an için bu tarife «evet» diyelim. İşbu «aşırı sağ», aşırı sol'la, yani komünizmle nasıl bir arada yürür ve ne şekilde merkezini Moskova olarak seçebilir? Yani bu şa¬hıs padişahlık ve hilafetçiliğin komünizmle işbirliği yapa-

Ç I Ğ
rak yürüdüğünü mü iddia etmektedir? Bu iddiasını kabule imkân yoktur. Esasen kendisi de kabullenemez. Çünkü aşı¬rı sol denen komünizm, Türkiye'de padişahlığın ve hilâfe¬tin ilgası için Cumhuriyet idaresini doğrudan doğruya des¬teklemiştir. Bunu da Türkiye'nin padişahlığı ve hilâfeti or¬tadan kaldırıp, Sovyet usulü bir rejime geçebilmesi için yapmıştır. Gerçi arzusu kursağında kalmış, Türkiye halkı komünizme kat'iyen iltifat etmemiştir; lâkin vakıa da bu¬dur. Böyleyken nasıl bu iki zıd kutbu bir araya getiriyor'--"
Bu, dehşetli bir tenakuzdur. Bir milletvekilini!, bir tenakuzu kabullenmesine ne akıl ve ne de m? saade eder.
Yine pek çok mefhumlar gibi lâiklik de anarşi dir. Bunun kanunî bir tarifi yoktur. Anayasa'da tarifi mamıştır. Ceza Kanununun 163 ncü maddesi ki, laiklini ,ajâkası olmasına rağmen, bir tarif getirmemiştir, için de, herkes istediği şekilde tarif ve tefsire tâbi tıı+ muştur. Bâzılarına göre lâiklik din ve dünya işlerinin ayn ması birbiriyle İrtibatın kesilmesi mânâsında iken, bâ? larına göre din ve dünya işlerinin birbirinden ayrılması, le beraber, dinin baskı altında tutulması şeklindedir. BI zıları lâik devleti din kasabı olarak görür ve kabul eder, her türlü dinî düşünce ve harekete devletin derhal müda¬halesini ister; bâzıları da lâik devleti din müesseselerine asla müdahale etmeyen dünyevî bir mefhum olarak görür, tatbikatın bu yolda olmasını arzu eder.
Dünya devletlerinde de lâikliğin tefsiri muhteliftir. Komünist memleketler lâikliği mutlak din düşmanlığı ola rak tatbik ettikleri halde. Garb memleketlerinde lâiklik din hürriyetinin ifâdesi olagelmiştir. Hâsılı, lâiklik üzerinde te'viller, tefsirler, tarifler, tahminler o kadar muhteliftir ki, birbiriyle irtibat kurmaya imkân yoktur.
Hani bir hayırsever kalksa da, şu lâik kafalar için bir «lâiklik mektebi» kursa, ne kadar sevineceğim! Diyebilirim

•*„



190

191


Ç I Ğ
ki, «lâik cumhuriyetin kendi adına kuramadığı en mühim müessese böylece meydana gelmiş olacak. Biz de Türkiye de ne kadar devrimbaz varsa toriayıp toplayıp bu mekte¬be kaydedeceğiz. Ve peşinden bir de kanun:
«— Lâiklik mektebi için devam mecburidir. Ancak sadece devrimbazlar kaydedilir!»
Aradan bir kaç yıi geçecek; «lâiklik mektebinin me¬selâ —beşinci— sınıfından mezun olanlara «diploma» ve¬rip, bir gazetenin başına oturtacağız. Kontenjan sena¬törü «lâiklik mektebi»nin ilk mezunu olmak hasebiyle baş¬makalelerinden onu takip edeceğiz. Bakalım o zaman da MecjjsJReisinin iftar sofrasına «Anayasanın özüne de sö-zuiTe de aykırı bir hareket...» diye damga basacak mı? İs¬lâm birliğinden, İslâm hanımlarının çarşafından, İslâm eza-mndan, İslâm Kur'amndan, Reİsicumhur'un Mümlümanca duasından bahsederken, «devrimler, ilkeler mahvoluyor, Şeriat devleti geliyor!» diye avaz avaz bağıracak mı?
Meselâ ona lâikliğin mânâ ve ehemmiyetini öğretirsek; dinsizliğin - donsuzluğun nassl bir densizlik olduğunu, ilk¬okul talebelerine alfabeyi «belletmek» gibi belletirsek, eminim ki, «Az gittik uz gittik, dere-tepe düz gittik; altı ay bir güz gittik, müjde alfabe bitti!» diye ilk kitabının son sahifesini kapatan çocuklarımız gibi sevincinden kabına sığamaz olur, gaf üstüne gaf yapmaktan kurtulur! En azın¬dan lâik Fransa ile lâik Türkiye arasındaki farkı anlar. Vic¬danlarını lâikleştirip, kalp ve kafalarını materyalizmin ki¬ralık çöp deposu haline getiren Garp gâvurlarının düştüğü vartaya düşmez de. Müslümanların —en az— kendileri kadar hayat hakkına sahip olduğunu öğrenir, dinsizlikleri¬nin ne şekilde teminat altına alındığını görüp, bu teminatın mü'minlere de tanınması lâzimgeldiğini iyice ezberlemiş olur.
? Bunu yapamadığımız, bunları bir ilkmekteb talebesi gibi sıralara dizip, lâikliği öğretmediğimiz için, her İslâmî
192

Ç I Ğ
[faaliyeti «Anayasaya aykırılık, devrimlere gölge düşür-, mek» diye kösteklemeye kalkışıyorlar.
Geçen gün lâiklik düşmanı bir devrimci, karaladığı
«iftar» başlıklı başmakalesinde, dinî fiil ve hareketleri bir
«suçmuş» gibi göstermeye kalkışıp, Ezan'ın Arabca okun-
. masından, camilerdeki hoparlörlerden, Kur'an kurslarından,
- va'aziardan, Devlet ve Hükümet reislerinin bâzı îslârnî dav-
, ranışlarından bir hayli şikâyetten sonra, yazısına şöyl
^ vam ediyor:
«— Bu gidişle sayın Senato başkanının butu s menio üyelerini bayram namazma, öbür gün de B?
yüksek memurları cuma namazına davet etmeler, / r ğan karşılamamız mı gerekecek?»
Ne sandın cici bey? Kıyamet mi kopar yani? \
Aslında hiç bir şey olmaz! Fakat adamların endişe
-? başka: . /^ ?
Meclis Reisi, Cumhuriyet tarihinde ilk defa oîarakt: * Millet Meclisi salonlarında verdiği «İftar ziyafeti»ne oruç-\ "'iu Müslüman milletvekillerinin dışında, oruçsuz, hatta ( münkir bütün milletvekilleri de katılmışlar; kendilerini «ne-; zaketen saygısızlık olmasın» diye buna mecbur hissetmiş¬ler. Ya adamın dediği başına gelir de Sayın Senato Reisi, senatörlere «Buyurun, bayram namazını falan camide kıla¬lım; bize rey veren Müslüman vatandaşlar arasında haya¬tımızda ilk defa da olsa bir safta bulunmanın, beraberce , Allah'a kulluk etmenin şerefini tadalım, haysiyetiyle hay-- siyetlenelim.» derse, zavallı ne yapacak? Gitmese olmaz, reddetse «nezakete» uygun düşmez! Peki, camide nasıl oturacak, nasıl diz çökecek, nasıl rükû ve sücûd yapacak¬tır? Adamın endişesi burada ve korkusu böyle bir «felâket» le karşılaşmasında...
Ama, «kontenjan»cımız üzülmesinler; «lâiklik mekte-" bini» açarsak buradan mezun oluncaya, kendilerini Müs-' tümanlığa ahştırıncaya kadar onlara «namaz muafiyeti» ta-?• oımr, olur biter!

193


Ç i Ğ
Türkiyemizde lâiklik tatbikatının «dinsizlik» mânâsın¬da ele alındığı ve manevî değerlerimize sırt çevrildiği ana kadar, geniş bir hizmet sahasını ihata eden vakıf mallan, son kırk sene içerisinde gayesinin dışında kullanılmış ve dolayısiyie vakıf teşkilâtı dağılmıştır. Bugün «Vakıflar Mü¬dürlüğü» diye faaliyet gösteren resmî teşekkül ise, Vakıf mallarını korumak ve ihyasına çalışmaktan ziyade, miras yedi yaramaz çocuklar gibi har vurup harman savurmuş; pek çok tarihî ve maddî kıymeti haiz vakfiyeleri ona - buna satmış, hattâ gayr-i müslimlerin bunları işgal etmesine bi¬le göz yummuştur.
«Vakıfların devletleştirilmesi» neticesinde de halkı¬mızın mallarını vakfetme hasletleri tamamen öldürülmüş; herhangi bir camiye, medreseye mektebe yahut her hangi bir teşkilâta vakfedeceği arazisinin, binasının, yahut çe¬şitli gelir kaynaklarının akıbetinden endişe eden Müslü¬manlar, bu yolu terk etmek mecburiyetinde kalmışlardır.
Vakıflar tamamen Diyanet Teşkilâtının emrine verile-bilir.^Yahut müstakil bir teşkilât olarak teminat tanınır, Böylece de vakıf mallarının çoğalması, zenginleşmesi, bu büyük içtimaî yardım teşkilâtının devam edip gitmesi mümkün olabilirdi. Lâkin bugüne kadar bu yolda hiç bir ciddi icraata tevessül edilmediği gibi, hiç bir hükümet de bu mesele ile doğrudan doğruya alâkadar olmadı.
Halbuki, bütün garb memleketlerindeki içtimaî yar¬dım teşkilâtları, bizim vakfiyetlerimiz örnek alınmak su¬retiyle meydana getirilmiş; Garplı her fırsatta Vakıf teş¬kilâtımızın kuruluş tarzını büyük bir hayranlık ve hayretle müşahede etmiştir. Bugün Amerika'da, İngiltere ve İsviç¬re'de Hıristiyanların kiliselere yaptıkları bağışların men¬şei de —hiç şüphesiz ki— İslâm vakıfları olmuştur.
Son asırda Vakıflarımızla ilk ciddî meşguliyet va'di de A.P. Hükümetine aittir. Hükümet programında Vakıf mallarının yeniden ele alınacağı bildirilmiş ve öğrendiği-
194

Ç I Ğ
mize göre de bu mevzuda bir kanun tasarısı hazırlanmaya başlanmıştır. Dolayısiyle Hükümet va'dini tahakkuk ettir¬mek yoluna girmiş ve vakfiyeler üzerindeki hassasiyetini göstermiştir. Ancak, hazırlanmakta olan tasarının hangi esaslar dairesinde tanzim edileceği bilinmemektedir. Vakıf mallarına ne derece teminat tanınacağı meçhuldür. Bu ba kımdan biz hazırlanmakta olan kanun tasarısına ışık tut¬mak üzere bâzı esasları hükümet erkânının ıttılaına P-.ediyoruz. Şöyle ki:
1 — Hazırlanmakta olan kanun tasarısınd
jarı teminat altına alınmalıdır.
2 — Vakıf teşkilâtının Diyanetin emrine
halkın eski alâkasını yeniden canlandırır ve böy
içtimaî yardım teşkilâtının yurt sathında yeniden
temin edilmiş olur. Bu hususta ciddi gayretler sarfedi
lidir.
3 — Vakfedilen malları vakıf gayesi dışında kullanan¬
lar için ağır müeyyide konulmalı, böylece de endişeler ber¬
taraf edilmelidir.
4 — Vatandaş vakıf mallarının korunmasında, vakfi¬
yelerin idarecileri durumunda olan şahısları murakabe et¬
mekte selâhiyet sahibi olmalı; mes'ele İslâmî ölçüler içe¬
risinde değerlendirilmelidir.
5 — Bugüne kadar çeşitli şahıs ve müesseselere sa¬
tılan vakıf malları geri alınmalı; yeni yapılacak vakıflarda
olduğu gibi, eskiden yapılmış vakıflarda da vakfedenlerin
koyduğu şartlara tam riayet edilmelidir.
6 — Vakıf mallarının sevk ve idaresinde Vakıflar
Umum Müdürlüğünün selâhiyetli kılınması gibi, vakfiye
sahiplerinin de vakfiyelerin idaresini istedikleri şahıs ve
müesseselere verme hakkı tanınmalıdır.
Bu şartlara riayet edildiği takdirde, Vakıf teşkilâtı ye-
195

C 1 G

C ! G




niden büyük bir kuvvet kazanabilir ve memleketimizin ik¬tisadî kalkınmasında mühim bir unsur haline gelir. Aksi halde, alınacak tedbirler vatandaşları tatmin etmekten çok. uzak olacak; vakıf mallarının tahribi ve günden güne orta¬dan kalkması Önlenemiyecektir.
Hükümeti bu mevzuda hassasiyete davet ediyoruz.'.
Kıyafet bahsinde son derece mutaassıbız. Bir müslü-'-manın namaz takkesi iie sokakta dolaştığını görsek, hemen 5 yakasına yapışır, karakola teslim eder, polisin birkaç da- -yak atmasını da sevinçle seyrederiz.
İstanbul sokaklarında bazen çarşaflı, peçeli hanımla--ra rastlıyoruz. Etraftan yarı çıplak kadınlar, saçı sakalı bir- • birine karışmış çocuklar, daha küçük yaşta plaj kıyafetine -? alıştırılmış mini mini yavrular, yüzü gözü boya fabrikasına ? dönmüş orta yaşlı madamlar, saçları deve hörgücü gibi ? başlarının yarım metre kadar üstüne çıkmış, bayanlar, on- -lan Merih'ten gelmiş gibi karşılayıp, garip bakışlarla ha- ? reketierini takib ediyorlar; çoğu defa da dille sarkıntılıkta * bulunuyorlar. «Aaa. ÖÖÖ gibi utanmıyor mu, sıkılmıyor -mu??» sayhaları ile büyük bir suç tesbit etmiş gibi kendi¬lerinden geçiyorlar.
Kanunlarımız, bâzı şekiller ortaya koymuş; bâzı kıya^ -fetlerin suçluluğunu ilân edip giyilmesini yasaklayıvermiş.
Aydınlarımız medeniyeti melon şapkadan ve simokin-den ibaret sayıyorlar. Bu diziye bir de «mini etek» ilâve edildi!
Dünyanın hiç bir yerinde birkaç asır evvelki kıyafet¬lerin kullanılmaları yasak değildir. Türkiye müstesna!
Lâkin bir çok yerlerde ahlâksızlığı netice veren kıya¬fetler, meselâ «mini - etek» kanunla men edilmiştir.
Bizde İse, sarığa - bereye, takkeye karışan kanun, çar¬şafa, peçeye, baş örtüsüne kin ve gayzla çevrilen nazarlar.-

flcik-saçıklığı muhabbetle bağırlarına basıyorlar, «mini -elek»! Avrupa'da çıkar çıkmaz Türkiye'ye sokup, şerefine merasimler tertip ediyorlar.
Ama cinayetler «mini-etek» yüzünden işleniyor, genç¬ler «mini-etek»li kızların peşine takılıp sokak sokak dola¬şıyorlar; ırza tecavüz hâdiselerinin çoğunun altında ba¬caklar, iffet tanımayan kıyafetler yatıyoı. Mektebli kızları¬mız bile bu cereyandan kendilerini kurtaramıyorlar.
Açılmak.. Daha açılmak. Netice?
Neticede ise, gençliğin sür'atle ahlâksızlığa sürüklen¬mesi; dizi dizi cinayetler; ırza tecâvüz vakaları ve nefes almadan çalışan Emniyet Ekiblerinin suçlu yakalayabilme¬si için sayılarını artırma gayretleri meydana geliyor.
Kapanmak yasak; soyunmak serbest...
Kanunlarımızın felsefesi bu olursa ve bunların önüne geçilmez, bunlara dur denilmezse; başımıza maddî - ma¬nevî kıyametler kopar.
Otobüsü kaçırmak üzereyiz efendiler!
19 Mayıs yaklaşıyor. Halk arasında «baldır - bacak bayramı» diye isim takılan bu bayram münasebetiyle, na¬mus ve haysiyetini her şeyin üstünde tutan Müslüman Türk kızlarında bir teiâş-bir endişedir başladı. Gün geçmi¬yor ki, bu bağrı yanık hemşirelerimizden birer-ikişer mek-tub almış olmtyayım. Hepsi de, mektuplarına, İçinde bu¬lundukları anormal durumun şikâyeti ile başlıyor, bayram diye sahalarda binlerce, onbinlerce İnsanın gözü önünde teşhir edilmekten utandıklarından, sıkıldıklarından söz ediyor ve bizzat «rezalet» olarak isimlendirdikleri bu du¬ruma artık bir son verilmesini istiyorlar. Hatta yalvarıyor¬lar.
«— N'olursunuz, namusumuzla oynamasınlar. Hiç



196

197



Ç I Ğ
kimseye göstermediğimiz, göstermek mecburiyetinde ol¬madığımız vücudumuzu binlerce İnsanın gözleri önünde teşhir etmesinler. Satılık kadınlar gibi bizi meydanlara sür¬mesinler!»
Daha neler, neler
Müslüman kızlarımız, her yıl 19 Mayıs bayramı müna¬sebetiyle tekrar edilen rezaletlerden bıkmışlar, usanmış¬lar; utanıyorlar, sıkılıyorlar; namus ve şereflerini kurtara¬bilmek için mütemadiyen gazetelere mektup gönderip, alâ¬kalıların bu işi nihayetlendirmesini istiyorlar.
Ne kadar haklı, ne kadar masum, ne kadar doğru bir istek.. Kim, hangi vicdan, hangi insaf bunların isteklerini reddedebilir; onların bu haklı taleblerine karşı, «hayır biz sizin vücudunuzu teşhirden zevk alıyoruz» diyebilir? Bir insan canavarlaşmışsa bir insan namus ve haysiyet telâk¬kilerinden ahlâksızlık, iffetsizlik girdabına yuvarlanmak su¬retiyle sıyrılmamışsa. hiç bir zaman bu masum yavruların onbinlerce insanın gözü önünde teşhir edilmesine razı olamaz; bu rezalete göz yumamaz.
Kanunda yok böyle bir mecburiyet!
Hiç bir kanun maddesi, «İllâ kızlar bacaklarını, baldır¬larını açsın, yarı çıplak bir vaziyette halkın karşısına çık¬sın» diye bir mecburiyet va'zetmemiştir.
Öylsyse bu kanunsuz mecburiyet niçin?
Tamamen keyfî, tamamen indi.. Bir kız talebe, «ben vücudumu teşhir etmek istemiyorum» dese, hem sınıfta bırakılır, üstelik mektebin disiplin kuruluna sevk edilip tecziyesi istenilir. Bütün derslerden iftiharla geçip, sırf 19 Mayısa iştirak etmedi, sırf vücudunu ona-buna gös¬termedi diye sınıfta bırakılan kız talebeler vardır.
Kanunsuz bir mecburiyet şunun - bunun nefsi arzuları¬nı tatmin için devam edip gitmektedir.
Maarif, baştan başa bu kanunsuz mecburiyeti icraya memur addedilmiş ve el'an bu durum muhafaza olunmak¬tadır.
198

Ç I Ğ
Halbuki, değil kanun maddesi; herhangi bir tüzük, her¬hangi bir nizamname de yoktur. Hiç bir tüzükde, hiç bir nizâmnâmede, «Kızlarımız - yatakta bile giyinmekten haya ettikleri bir kıyafetle milletin gözü önünde vücudunu teşhir etmek mecburiyetindedir.» diye bir kayıt yoktur.
Buna rağmen zor kullanılmakta, bâzılarının devriı ? bazhklart, bâzılarının düzenbazlıkları, bâzılarının da h? vanî hisleri bu kanunsuz mecburiyeti sürdürüp götürme tedir.
Soralım bu kanunsuz mecburiyeti devam ettirmek is¬teyenlere:
«— Karınızı veya kızınızı 19 Mayısda giyilen kıyafet¬lerle caddelerde devamlı surette gezdirebiür misiniz? Her arzu edenin gözleri önünde onların en mahrem yerlerini teşhir edebilir misiniz?
Şayet insanlıktan bütün bütün istifa etmemiş; şayet aklı, fikri, kalbi dumura uğramamış ise, bunu şiddetle red¬dedecek, böyle bir teklifi kendisi için en büyük hakaret sa¬yacaktır.
Öyleyse, hoşlanmadığımız bir şey için başkalarını baskı altına alamayız. Karınıza, kızınıza reva göremiyeceğiniz bir zulmü, masum yavrularımız için sürdürmeyiniz.
Artık bitsin bu namus kasaplığı..
Herşeyde olduğu gibi polisle ilgili kelimeler de, mef¬humlar anarşisinin içinde yer almaktadır.
Amerikan askerlerine karşı vâki tecâvüz hâdisesinde polisin hareketini tenkîd edenler, 27 Mayıs öncesi hâdise¬lerini misal gösterip, bir daha böyle kaba (!) muamelele¬re tevessül etmemek tavsiyesinde bulundular. «Polis ha¬şin olmamalı..« dediler ve Talebe Yurduna yapılan baskı¬nın aleyhinde bulundular.
Meseleyi soğukkanlılıkla ele alalım:
— Polis, eli sopalı anarşistler karşısında ne yapmış¬tır?

199


G ! Ğ
— Amerikan erlerinin üzerine mürekkeb atan, sonra da onları denize dökmeye kalkışan gözü-dönmüş solcula¬rın karşısına çıkmış; onları yakalayarak nezaret altına al¬mak istemiş, tahrib hareketlerine mani olmuştur.
Eli sopalı anarşistler polisin üzerine taşla, sopayla yü¬rümüşlerdir. Polis de cop kullanmak mecburiyetinde ka¬mıştır. Keza eli sopalı anarşistler Üniversite muhtariyeti¬nin gölgesine saklanıp kanun ve nizamları hiçe sayrmşla--dır; polis de, suçluları yakalayıp Adalete teslim etmek üzere, onların kaldıkları yurda girmiş va mütecavizleri tek tek yakalayıp Mahkemenin huzuruna çıkarmıştır.
Anarşistler polisi gülle mi karşıladılar ki, onun toka¬dını çok görelim? Karakola davet edilen herhangi bir genç, derhal bu davete İcabet etti de, polis buna rağmen cop mu kullandı ki, onu «haşin» olarak isimlendirelim?
İnsafı elden bırakmamak lâzımdır. Verilecek hükümle¬rin hak ölçüler içerisinde olmasına dikkat etmek icab et¬mektedir.
Üç beş ne-idüğü belirsiz adam, kanun nizam îanıma-dan eline geçirdiği taş ve sopaları misafirlerimizin kafala¬rına indirmeye kalkışır; yabancı dostlarımıza ait binaları tahribe yeltenir, yabancı plâkalı arabaları bir anda hurda¬ya çevirir, hattâ Amerikalı taşıdı diye dolmuşların lâstikle¬rini patlatıp şoförlerini tartaklar da polis bu hâdiseler kar¬şısında seyirci kalırsa, asıl «haşin» tavrını o zaman gös¬termiş olur. Kanuna, nizama, milletin emniyetine karşı haşin tavır takman bir polis İse, hiç bir zaman polislik mesleği ile bağdaşır cinsten değildir.
Eğer polis gözü dönmüş muhterisleri yola getirmek için cop kullanır; canileri ve kaatilleri yaralayıp hastanelik eder ve ancak bu suretie kanunun pençesine tevdi etmeye muvaffak olur; namus ve haysiyet sahibi insanların şeref ve izzetini muhafaza uğrunda namussuz ve iffetsiz mah¬lûkları te'dip eder; şerirlerin canilerin zararsız hâle gelme-
200 .

Ç I Ğ
si zımnında kuvvet kullanırsa bu «haşinliğinden değil; vazifeşinaslığından, namusluluğundan, vatanperverliğin¬den ileri gelir.
«Toplum Polisi» olarak isimlendirilen polis ekibinin
eli sopalı anarşistlere karşı takındığı tavrı, onları te'dipde
gösterdiği faaliyeti fazla bulmak, aşırı bulmak haşin bu -
m ak yerine hatta noksan bulmak, onun bozgunculara; vur-
ounculara, moskofçu düzenbazlara daha şiddetii, dah?
davranmasını tavsiye etmek hem vatan, hem de...
borcudur. )
Polis, sola karşı ne kadar haşin oiursa, millet, ,,
dan o kadar sevilir, o kadar hürmet görür, o kadar i
kazanır. v
Emniyet ve asayişi muhafaza bakımından solcuların maşası haline gelen eli sopalı anarşistlere cop'a mukabre le eden, onları don-paça yakalayıp adalet huzuruna cikarcn Polislerimizi tebrik ve takdir etmekde elbette ki şerefli bir vazifedir.
a
Yine: Bizde, kökü çok eskilere dayanan bir alışkanlık vardır: İdareimaslahat hastalığı.. Bu hastalık yıllar yılı Türk cemiyetini içinden kemirmiş ve hatta bugünün «ay¬dın tip»ine de hâkim olmuştur. ,Kuvye_t kimdedir, pna bo¬yun eğeceksin, onun zulmünü alkışlayacaksın.. Hangi zih¬niyet hâkimdir, ona tabi olacaksın!.. Ama cinayetler zinci¬ri devam("ediyormuş, ama mazlumun hakkı ayaklar altında çiğneniyormuş.. Kimin umurunda? Memur ise âmirine; U-Jebe ise öğretmenine; vekil ise başvekiline fakir ise zengi-jnine bel bükmek, boyun eğmek durumundadır ve bu da, Idevrin tabii bir icabı kabul edilmektedir.
Niçin bütün ileri memleketlerin aydınları, halkın me¬selelerini kendilerine dert edinirler de, bizim «aydın» gs-çinen diplomatlarımız koyu bir vurdum - duymazlık uyku¬suna yatarlar? Çünkü «neme - lazımcılık» zihniyeti tâ 1lik-
201



Ç I Ğ
ferine kadar işlemiştir. Çünkü, haksızlığı bak kabul etmek onun baş gayesi haline gelmiştir. Çünkü, zulme adalet kü¬lahını giydirmiş, kendisi de karşısında el-pençe divan dur¬maya başlamıştır.
Bu zihniyet hâkim olduğu içindir ki; cemiyetin mese¬leleri ile yakından alâkadar olanlar, hakkı ve hakikati hay¬kıranlar, alçakça eğilmiyenler, daima dik duranlar, «çıkar¬cı, gerici, istismarcı» damgasını yer; deli nazarı iie bakıl¬maya hedef olur; herkes onu boğmak, onu susturmak için elbirliği eder ve bunda da muvaffak gibi görünürler.
Asrı Saadet'ten epey sonra büyük bir veliye şöyle di¬yorlar:
— Siz Sahabi gibisiniz!
O büyük Velî ürperiyor; bu hitabı hazmedemiyor; ken¬disine verilen bu müstesna makamın lâyıki olmadığını şöyle ifade ediyor:
— Ben nasıl Sahabi olabilirim? Şayet siz Sahabileri
görse idiniz onlara «deli» derdiniz, onlar da sizi görse idi,
«bunlar müslüman değil» derlerdi.
Bir Mefhum daha: «Ehven-i şer» üzerinde durulurken, şunu unutmamak lâzımdırTcnTTu 1(afâe daima İslâmî hüküm¬ler muvacehesinde değerlendirilir. «İlm-i fıkhın emr-i dün¬yaya taallûk eden ciheti» nazara alınır ve hareketler ona göre aysrianır. Bu mevzuda «Mecelle» dikkate şayan hü¬kümler vaz'etmiştir. Bahusus 29 ncu maddesinde, «Ehven-i şerreyn ihtiyar olunur» denilmek suretiyle tereddüdler izâ¬le olunmuştur.
«Mecelle» nin temeli ise İslâm şeriatidir. Muhteşem bir hukuk âbidesi olan Türk Adalet tarihinde müstesna bir mevki kazanmış olan Mecelle'nin «ehven-i şer» mevzuun¬daki hükmü, «usul-ü fıkh»m bir kaidesine ve aynı zamanda yine Mecelle'nin «zarar-ı âmmı def için zarar-ı has ihtiyar jplunur.» Tarzındaki 26 ncı maddesine istinad etmiştir. Bu, şu demektir ki; mutlak surette iki şer, yahut iki zararla

Ç I Ğ
karşılaşınca, bunlardan daha hafif, yahut daha az zararlı olanı tercih edilir. Yoksa, hayırla şerrin karşı karşıya gel¬mesinde «ehvendir» diye şerre tâbi, yahut razı olmak mâ¬nâsında değildir. Burada aslolan cereyan eden herhangi bir hâdisede mutlak «şerr»in mevzuubahis olması ve iki ' arasında tercih durumunun meydana gelmesidir.
Yine Mecelle, 31 inci maddesinde, «Zarar IV
imkân def'olunur» demek suretiyle de, ancak 4: >
kudretleri dairesinde zararları defetme durumların,/ zuubahis olduğunu göstermiştir. Eğer insan mutlal( bulmaya, tesis ve idâmeye muktedir değilse, «teklif, layutak» olmadığı için, kendi ihtiyar ve kudreti dahilin daha az zararlı olan yola sülük etmek mecburiyetin
«Ehven-i şer» meselesini Müslüman her hadise içirt? ; tatbik edebilir. Herhangi bîr ticarî meselede olduğu gibi.y içtimaî mes'elelerde hattâ politikada da.. BediüzzamanıY Hazretleri bir eserinde iki siyasî zümreden bahsederken, birisinin kol, diğerinin de parmak kestiğinden bahisle, ikin¬cisinin, yani parmak kesenin tercih edilmesi lâzım geldi¬ğini ifade buyurmuştur.
Haricî meselelerde de bu hüküm değişmez.
İki yabancı devletten birisini tercih etmek durumunda, daha az zararlı olanını tercih etmek lâzım gelmektedir, ta daha fazla zararın önüne geçebilmek İçin..
«Ehven-i şer» meselesini hareketlerine mesned itti¬haz edenlerin İslâmî düşünce tarzı budur.



202

203

Ğ




BAYRAM
i
SRAIL'LE Mısır'ın kavga ettiği yıllarda; bizde de Kur¬ban Bayramı yaklaşınca bir «post kavgası» hazırlığı baş¬lardı. Ümid edilir ki artık bu da mazide kalsın, yok şuraya, yok buraya verilecek, diye vatandaş rahatsız edilmesin. Hatta bayramla yakışık almayan münakaşalar dahi olurdu, artık o günler de gerilerde kalsın.
Çünkü: Kurban etinin tevziindeki mecburiyetin bir başka şekli de Kurban derilerinin tevziinde vardır. Fitre ve Zekâtların Kur'ân-ı Kerim'de sarahatan gösterilen mahal¬lerin dışında herhangi bir teşekküle ve meselâ Türk Hava Kurumuna verilemiyeceğine dair Diyanet İşleri Reisi Yük¬sek Din Kurulunun aldığı karar cümlenin malûmudur.
Fitre ve zekâtlar şer'i bakımdan Hava Kurumuna verile¬mediği gibi, Kurban derilerinin de bu kuruma verilmesi doğ¬ru değildir.

Kur'an kurslarına, ilim yayma cemiyetlerine verilebi¬lir; zira bu müesseseler bunların geliri ile dinî hizmetlerde bulunacak talebeler okutmakta ve bütün gelirlerini tama¬men din işlerine sarfetmektedirler. Fakat Hava Kurumu bunu yapmamaktadır. Gerçi bu kurum da memleket faideiidir; bâzı hatalı icraatlarla kurum gayesi ö'
-karılmaktaysa da, umumiyet itibariyle Kurum,,, ^
.rmenfaatine uygun bir teşekküldür. Ancak bı> '
ması, geliştirilmesi Kurban derileriyle değil; i, şekilde yapılacak aynı veya nskdi yardımlarla, tefi la temin edilebilir. Bunu aynı zamanda tavsiye ede
Yukarıda işaret ettiğim Qibi,J<urban derilerinin tev meselesinde de kayıtlar vardır. Bu tevzi işi, herhangi tamime göre değil, [s[ârn_âlimlerinin fetvalarına, dinrhü-\. kümlere_göre yapılır. Nasıl ki, dört re'katltk namazın iki rek'atını tamimle kaldırmak, emirle bertaraf etmek, yahut «falan merci böyle karar verdi» diye sakıt addetmek müm¬kün olmadığı gibi, Kurban derileri mevzuunda da şu veya bu karar, şu veya bu tamim de muteber addolunamaz, tat¬bik edilemez, bundan dolayı Müslümanlar baskı altında ^bulundurulamaz.
Bu noktada muhterem okuyucularımızın uyanık bulun¬malarını ve mü'min kardeşlerini ikaz etmelerini; önlerine çıkacak herhangi bir valilik, kaymakamlık emirlerinin hiç
" bir hukukî mesned taşımadığını da bilip, ona göre davran-
umalannı tavsiye ederim
Biraz da Bayramdan Bahsedelim:
Kurban Bayramı.. Bugün, ona da kavuştuk. İslâm âlemi, ikinci büyük bayramına kavuştu. Daha doğrusu, ikinci bü-?yük bayram İslâm âlemine doğru geldi. Müslümanlar ara¬sındaki birlik ve beraberliği biraz daha artırdı.
Geçen günler İslâm âlemi için ne derin yaralar taşıyor, ne acı hâtıralar saklıyorsa; gelecek günler de o derece getiriyor, aşk ve heyecan getiriyor. Boğulmak iste-



204

205

Ç I Ğ
nen ilâhî hakikat günden güne kuvvetlendiği gibi; fecr-i kâziplerin arkada kaldığını, fecr-i sadıklara doğru ciddi bir yarışın başladığını seziyoruz. «Gün günü aratmıyor» artık! Küfrün çürük temelleri sarsılmış, imân kalası büyük zelze¬lelerden müteessir olmıyacak bir şekilde inşa ediliyor. Bu, dervişlerin çile doldurması gibi bir şey çeşitli berzahlar¬dan, karanlık dehlizlerden geçiş ve birden bire, aniden göz açıp-kapaymcaya kadar ebedî aydınlığa açılan büyük kapı¬ya varış...
Milletlerin hayatında seneler, saniye hükmündedir. Gayretlerimizin fazlalığı nisbetinde yollar kısalabilecek, vaad olunan büyük an gelip çatacak, lûtf-i ilâhinin büyük ihsanı, büyük azameti karşısında donup kalacağız.
Dış görünüşlere bakıp aldanmayınız; sayıların azlığı¬na bakıp ye'se düşmeyiniz. Büyük müjdecinin nurânî ku¬mandasındaki kırk kişilik mübarek kadro, nasıl ki bir anda meydana çıktı; âlemi zulmetten kurtardı.. Aynen öyle de, o büyük müjdeci, bugün de kumanda mevkiinde; intizar ise; kırk kişinin mutlak ihlâsla ittifakınadır.
Bu bayramı gerçek bayramın bir müjdecisi kabul edi¬şimizin hikmeti de budur. Ve Anadolu, kırk binlere bağiı kırk kişinin ruhda ve fikirdeki hamleyi ilân İçin «İleri arş» emrine sahne olacak mübarek bir beldedir.
Büyük günün büyük bayramı mübarek olsun!
Bir hususu açıklamadan geçemiyeceğim: O da, «Kara¬lı bayram» meselesi. Herhalde dini bayramların bütünü aktır amma, bazı Müslümanlar, yakınlarından biri vefat edince ilk bayramı «karalı bayram» olarak isimlendiriyor¬lar ve o gün yas tutuyorlar. Bu doğru bir hareket olmasa gerek. Çünkü İslâm dininde yasın müddeti belirtilmiştir. Ve kime yas tutulacağı da açıktır. Bütün bunlara rağmen, dört ay sonra gelen Ramazan Bayramını yaslı ilân etmek, dinle bağdaşmaz. Amma dinin içine düştüğü müşküller göz önüne getirilirse, dinimiz baltalanırken imanımız yanarken

Ç t Ğ
ben nasıl bayram yapabilirim derse bunun su götürür tara¬fı olabilir. Fakat bayram bayramdır. Sünnet olan tarz ne ise o yapılmalıdır. Böylece hiç değilse dinimizin bir yanını daha yapmış oluruz. Her gün ve her hamlede bir dini em¬ri yerine getirirsek, bir hayli mesafe almış sayılırız.
Biz, «bayram»dan bunu anlıyoruz. Bütün Müslüma) İa birlikte aynı hazzı, aynı heyecanı duyma; onun n< le neşelenme cehdini görüyor; mü'minlerin kalb ve\ larının bir noktada ittifak edişindeki sevinci yaşıyoru/
Esasen Bayram, «vur patlasın, çal oynasın» ziht( i için değildir! Ruh sefaletine uğramış bir kısım insanlar^ vardır ki, bayramı en âdi, en iğrenç eğlencelerinin vesijser kabul eder; bütün bir bayram müddetince işlemedlgıgu^ nah, yapmadığı rezalet bırakmazlar.. Lâkin sazlarda, barli/ da, içki âlemlerinde bayram yapılmaz. Böyle bir havaya y renler için bayram mefhumu diye bir şey olamaz. ;
Bayram tebriki için evine gelen misafirine alkol içi^ onu günaha sokan insan da bayram mefhumunu kavran, mıştır.
Bizim bayramımız, garbın karnavallarına benzemez. Her şeyi mubah görüp, zinaya varıncaya kadar bütün gü¬nah yollarını meşru telâkki eden «faşing» isimli eğlence¬ler gibi de kabul edilemez.
Bir Bayram hatırası nakledeyim: Mütevazi, hoş sohbet, nuı-anî yüzlü âlim bir Zat'ın sohbetinde bulundum. Anlatı¬yordu:
"Ben, diyordu, 1945'de Camiül-Ezher'i bitirip İstan¬bul'a dönmüştüm. Cuma namazına Fatih camiine gitmiş¬tim. Koskoca camide bir buçuk saf ya vardı ya yoktu. Ce¬maatin ekseriyeti ihtiyardı. Aralarında genç ve yabancı bir insanı gördükleri için sevinçlerinden kablarına sığamıyor-du.»
Bu hâtırayı dinlerken, Fatih Camiinin son durumu göz-



206

207


Ç I G
rimin önünde canlandı. Daha sabah namazının vakti olma-dan cami tamamen dolmuştu. Sonradan gelenler yer bula¬madılar. Civardaki camilere koştular. Onlar da dolu idi.
Caminin kocaman bahçesi bir anda hasır, kilim kâğıt parçalan ile döşendi. Müslümanlar akın akın geldiler ve havanın titretici soğuğuna rağmen, saatlerce bayram na¬mazının vaktini beklediler. Birbirlerinin üstüne secde etti¬ler. Soğuk hava, bu muhteşem tablo karşısında adeta ip-ılık oldu.
Dostlar güldü, düşmanlar ağladı.
Sadece Fatih Camii mi böyle?
Heyecanından kabına sığamaz hale gelen bir dostum** anlatıyordu:
Fatih'de yer bulamayınca, Yeni Cami'ye gitmişler.. Az sonra orası da dolup taşıvermiş.. Binlerce Müslüman ca¬minin bahçe kısmında, betonların, kaldırım taşlarının üze-rinc's, birbirlerinin sırtlarına' secde ederek namazlarını edâ edebilmişler.
Yeni Cami de dostları güldürmüş, düşmanları ağlat¬mış..
Ya Sultanahmed?
«40 yıldan beri görmemişti böyle bir cemaat..» Bay¬ram namazına Sultanahmed'e giden diğer bir dostum hâdi¬seyi böyle anl-atıyordu. Bu muhteşem mâbed, birden bire-" mshşer yeri haline gelivermiş. Sabah namazından çok ev-' vel, hattâ yatsı vaktinden hemen sonra başlıyan cemaat akını, bayram namazı esnasında caminin büyük bahçesini'; de doldurup taşırmış.. Ne muhteşem tablo!
Süleymaniye'ye ne buyurulur?
Akın, aynı akın.. Sanki cemaat yerden bitiverdi. İzdi-'-ham yüzünden dehşete düşen solcuların altı bin kadar di-yebildiği cemaat Süleymaniye'nin bahçesini de doldurmuş¬tu ve burada da mü'minler birbirlerinin sırtına secde et¬mek mecburiyetinde kalıvermişlerdi. Varın siz hesab edin* miktarını...

C I G
Dolmabahçe, Nuruosmaniye, Valide Sultan, Eyüp Sul¬tan, Şehzadebaşı, Lâleli camilerinde hep aynı manzara..
İstanbul'un yüzlerce mescidi de böyle...
Ve bu bayram dostları güldürdü, düşmanları ağlattı..
Daha da çook ağlıyacaklar!
Bayram; Allah ve Resulüne bağlılığın meyvesidir. Onu mü'minler tadar. Onun lezzetini inananlar bilir. Ona hür¬met ve İhtiramı, bu kâinat sarayının Hâlik'ını *"**? kabul eden gösterir.
Bayram; sevginin, saygının, muhabbet^- ^
kın, şevkin arttığı, cezbe halini aldığı gün\ , '-^
Bayram; nurlu, ışıklı, feyizli, bereketti bV "
banidir. I
aunya-
Bayram'da herkes sevinir; mü'minler yenin, ya gelmiş gibi haz duyarlar; fakirler, bütün rnpv eden fakirliklerini unutur, bayramın tadını f
Ve hele bu bayram, içtimaî muavenetin (v manın) en güzel numunesi olur. Kurbanlar kesil\ kapı kapı kurban eti taşınır; Bismillâhla kurula/, herkese açık bulundurulur; teklifsiz, pulsuz, di davetler sürer gider.
Bayram ne kadar güzeldir. Bayram ne kadar tazedir. Ne güzelliğini ve ne de tazeliğini kaybeder.
En zevkli anlarımızı, en tatlı dakikalarımızı, en hoş hâ¬tıralarımızı hep bayram diye kabul e^er «bayram» gibi tes'îd ederiz.
Şimdi her Müslümanın üzerinde hassasiyetle durduğu iki bahse parmak basalım: Hac ve Cihadi
Cihadın, farzdan sonra yapılan nafile hac'dan efda! ol¬duğu, şeriat'ca belli bir meseledir. Çünkü: Cihad, bu za¬manda farz'i ayindir. Nafile hac ise, sünnettir. Bilhassa bu zamanda cihad, daha çok kıymet ve ehemmiyet kazandı¬ğından efdaliyeti büyüktür. Zira: Bu asır ile eski asırlar ara¬sında fark vardır: Meselâ Osmanlı İmparatorluğunda cihad, yani din düşmanlarına karşı, dini müdafaa ve neşretmek



208

200



Ç I Ğ
vazifesi, bizzat devletin elinde bulunuyordu ki, bu durumda cihad, farz-ı kifaye idi. Bu asırda ise cihad, Müslüman ferd-lerin himmet ve gayretine bakmaktadır. Ve daha pek çok hususlar zikredilebilir ki yazımızın hacmi buna müsaid de¬ğildir. Binaenaleyh, maddî imkânları (Para, mal vesair meblâğ) farz vazifeler için lüzumluyken nafilelere hasret¬mek daha efdal olmaz.
Cihada aid yapılacak yardımların en münasip yerleri¬nin neler olduğu meselesine gelince: Bu hususta muayyen ve kat'i bazı beyanda bulunmak istemiyorum. Fakat aşağı¬daki açıklamalar ve nakledeceğim bâzı parçalar, bir anla¬yış istikameti ve bir nokta-i nazar vereceği kanaatındayım. Şöyle ki:
Bu zamandaki cihad, manevî olduğundan, yani ilimle, irşad ile ve neşriyat yoluyla ve bilhassa maddeci felse¬fenin inkâr ve dalâletine karşı, imân hakikatlarını gayet kuvvetli telkin ve tedris etmek suretiyle olduğunu nazara alarak, bugün Türkiye'de mezkûr tarzda ve muvaffakiyetli ve müsbet bir şekilde cihad-ı mânevide çalışanlar biline¬bilir.
Bu fisebilillah çalışmanın saff-ı evvelini ve en güzel örneğini teşkil eden Ashab-ı Suffa'nın hayatı, asnmızdaki (Onların tarzında) çalışanları en iyi tanıtan ve gösteren bir rehberdir. Binaenaleyh, bir cemaat-ı mücahidin olan As-hab-ı Suffa'ntn İslama hizmet ve hayat tarzlarını bir dere¬ce bilmek için Elmalı tefsiri 2: 273. âyetinn tefsirinden bâ¬zı parçalar naklediyorum:
Zekat ve vacip olan sadakalar kimlerin hakkıdır; bu cihete gelince, emru teşvik olunduğunuz infak u sadakat: Allah yolunda tutulmuş, din uğrunda ilme, cihada vakf-ı nefs etmiş, yer yüzünde şuraya buraya gidemeyen, yani Allah yolunda meşguliyetlerinden., nafakalarını kazanma¬ya iktidarları olmayan o fakirler içindir ki, hallerini tecrü¬be etmiyen cahil, onları taaffüflerinden, yani istemeye te¬nezzül etmeyip tahammül ve teemmül ile iffetlerin muha-
210

Ç I Ğ
faza ve ibraz eylediklerinden dolayı zengin zanneder. Sen onları simalariyle dikkat edildiği zaman hallerinde görüle¬cek edeb ü nezahet, yüzlerinde müşahede olunacak asâr-ı fakr u zaruret gibi alâmetleri ile tanırsın. İnsanlardan di¬lenmezler, hele ilhan u ısrar ile hiç dilenmezler; olsa ols^ pek muztar kaldıkları zaman ehline ifham-ı hâl ed^
«.. Bu ayet, Ashab-ı Suffa.. hakkında nazil olm) dörtyüz kişi kadar vardırlar.. Bunlar, Medrese-i ^ Allah yolunda vakf-ı nefs etmiş talebesi idiler.. Dîn/' da her nevi meşakkate tahammül ile muhafaza-yı i neşr-i dine hizmet.. İşte bu ayet de bunlar dolayısi zil olmuştur. Ve fakat hükmü ammdır.. Allah rızası içjn demat-i ammeye vakf-ı nefs eden ve bu ahval içinde^rf! mülkü yok, muhtaç olmakla beraber nafakasını kesbe kit bulamayan, fukara-yı mü'minin bu ayetin hükmünde d\ hildirler. Bunlar infak u sadakatin en güzel masrıfım (Sacfv ka ve zekât verilecek yeri) teşkil ederler.»
Ve yine aynı eser 9:60 ayetinin «Fisebilillah» kelâmı nın tefsirinde:
«...Fisebilillah sadaka, bir masrtf-ı mahsusa verilen sa¬dakadır ki, bilhassa i'lâ-yı kelimetullah yolundakilere veri¬len sadakadır.. Bütün müfessirin ve mâruf olan eimme ve fukaha, fisebilillah masnfından ası! murad mücahidin ol¬duğunda müttefiktirler. Binaenaleyh zekâta, yani sadakat-ı vâcibede bu sekiz masrıfdan (Zekât verme yerlerinden) fisebilillah masrıfında müteyakkan (kat'i) olan mana bu¬dur.»
Ayni tefsir, fisebilillah cihadda bulunan kimse zengin de olsa cihad ihtiyaçları için (Kendi serveti yetmiyeceğin-den) zekât alması helâl olduğunu kaydeder.
Netice: Yukarıdaki beyan ve nakillerden anlaşıldığı üzere, cihad yolunda ve hizmet-i Kur'aniye ve neşr-i din için çalışanların gaye ve vasıfları bir derece anlaşılmak¬tadır. Asrınmzdaki fisebilillah çalışan ve ehl-i hizmet olan

211



Ç ! Ğ
"mücahidleri bu mezkûr ölçülerle tesbit etmeyi sizlere bıra¬kıyorum.
Sözü bayramdan, hacdan açınca yılbaşından bahset¬memek olmaz.
1 Muharrem, Müslümanların yılbaşıdır. Osmanlı İm¬paratorluğunda bugün bayram havası eserdi çünkü, Ezel ve Ebed Sultanının, «Şen^olmasaydın, sen..j^lrnasaydın, âlemleri yaratamazdım» dediği Peygamberimiz Efendimiz Aleyhissalât ü Vesselam, Mekke'den Medine'ye hicret et¬mişti. Mekke'de doğan ve müşriklerin gözlerini kör eden İslâm güneşi böylece bütün isanlık âlemini aydınlatmaya başlamıştı. O güneş artık sönmeyecek, asırlar sonrasını —hem de— kıyamete kadar aydınlatacaktı.
O'nun için bu tarih bizim yılbaşımızdır.
Hicretten evvel İmân-Kur'an dâvasının karşısına çı¬kıp, dünyamızı zulmetle doldurmak isteyen küfür yobazla¬rı, Peygamberimiz (S.A.V.) in mübarek vücudunu ortadan kaldırmak için plânlar hazırlamış ve tatbikatına koyulmuş¬lardı. Birdenbire gözleri kör oldu: Kâinatın Efendisi yanla¬rından geçip Hazret-i Ebubekir (R.A.)la birlikte Medine'ye doğru gitti.
Neden sonra işin farkına vardılar ve hemen takibe ko¬yuldular.
Peygamberimiz (S.A.V.), küfür yobazlarının yaklaştı¬ğını gördü: «Sıddık» unvanına mazhar olan Hazret-i Ebu¬bekir (R.A.) la mağaraya girdi.
Örümcek, yaratıcının emriyle mağaranın ağzına perde
Ördü.
Güvercinler mağaranın önünde yuva yaptılar.
Kâinat Sultanının (Settar] ismi, mağaranın içindekile¬ri böylece setretti, örttü. Küfür yobazları mağaranın önüne kadar geldikleri halde örümcek ağlarına ve kuş yuvasına bskıp «Buraya kimse girmemiş» diye geri döndüler.
Hicret hadisesi, başından sonuna kadar mucizelerle geçti.

C I G
Kâinatın Efendisi, İlâhî hakikati tebliğe devam etti. Medine şehri ilk İslâm devletinin merkezi, insanlığın ebe¬dî kurtarıcısının mekânı oldu. Hicret, Allah'ın emriyle vu-kubuldu. Bu ilâhî emir senelerce evvel bugün yerine geti¬rildi. Onun için bugün (yâni 1 Muharrem günü) bizim yıl-başımızdır.
Medine halkı, Resûlüllalı (S.A.V.) ı görülmemiş bir tezahüratla, büyük bir aşk ve heyecanla karşıladıla hayat müjdecisini bağırlarına bastılar. Bütür metten nura çıkaran kurtarıcılarına sonsu-«Buyur!» dediler.
O müstesna günü hatırlıyalım: ;
Mini mini yavrular sevinçlerinden uçuyd^ den geçiriyorlardı. Medine sokaklarında h yor. bayramlık elbiselerini giymiş, kıyafetlerin^ vermiş bir tarzda, hep bir ağızdan kasidel dutsuz sevinçlerini izhar ediyorlardı:
«Biz Neccarzârislerin kızlarıyız;
ivluhammed'in (S.A.V.) komşuluğu Ma güsel komşuluktur!»
Diye kasideler okuyarak bu müstesna hâdiseyi tes'îd »^diyorlardı.
Genç, ihtiyar, kadın, erkek, çoluk çocuk tarihin en bü¬yük hâdisesi karşısında sevinç çığlıklarını zaptedemiyor; Medine evlerinin düz damları üzerine çıkıp neştdeler teren¬nüm eden kadınlar, —âdeta— kâinatı inletiyorlardı. Teren¬nümleri şu:
«Dolunay, Vûdâ dağının sırtlarından
Bize doğdu...
Allah'a yalvaran bulundukça,
Bize de şükretmek borçtur.
Ey b\ze gönderilen peygamber!
Sen, İtaat olunan emirîe ge^d'sn.»

212

Ç I Ğ
Bu hicret hâdisesini, değil yalnız Medine halkı, bütün-kâinat, bütün mevcudiyetiyle takdir ediyordu.
1 Muharrem, işte böylesine müstesna bir hâdisenin yıldönümüdür,
Onun için bu tarih bizim yılbaşımıdır.
Hicret hâdisesinden 30 yıl gibi kısa bir zaman sonra Endülüs'ten Çine kadar dünyanın en kıymetli bölgelerine yayılan İslâm Devleti de, işte bu hicret hadisesiyle geliş¬ti; olgunlaştı, kâinatı zulümattan kurtardı.
Evet, onun için bugün bizim yılbaşımızdır!
Müslümanlar bugün tebrikleşsinler. Bugünü büyük bir huşu içerisinde, ibâdetle, taatle geçirsinler. Bizim yılbaşı-mızda ahlâksızlık, iffetsizlik barınamaz. Allah'a hamd ve-senâ etsinler.
Evet, evet... Bugün bizim yılbaşımızdır. Mukaddes gün¬lerimizin kıymetini bilelim; İmân-Kur'ân dâvasına sim-sıkı sarılalım; bid'atlara sapanlara, dalâlette boğulanlara doğru yolu gösterelim; insan ve İslâm olmanın hazzını, zevkini ve şevkini duyuralım.
Bütün Müslümanların yeni yıllarım tebrik eder, Rıza-yı İlâhîye nail olmalarını dilerim.


FETHİN MANA
A
YASOFYA halen Bizans müzesi.. Kanunsuz, keyfi emirler ve kararnamelerle müzeye çevrilen bu İslâm ma¬bedinin tekrar cami yapılması için bugüne kadar vuku bu¬lan bütün teşebbüsler de akim kaldı. Halk onun cami yapıl¬masını, böylece Fatih Sultan Mehmed Han Hazretlerinin bu vediasına karşı girişilen ihanet hareketinin durdurulmasını istiyor, lâkin idareciler bir türlü buna yanaşmıyorlar. İs-lâmi hassasiyetten mi mahrumlar, bazı gizli hesapların içi¬ne mi girmişler bilinmez! Bilinen tek şey varsa, yüzde dok¬san dokuzu Müslüman olan bir memleketin mabedine kar¬şı gösterilen saygısızlığın, izhar edilen kin ve husumetin el'an muhafazasıdır.
Geçen gün İstanbul'a 40 kadar papaz geldi. Vatikan ta¬rafından gönderilen bu papazların ilk işi Ayasofya'ya git¬mek ve dolayısıyla orayı ziyaret etmek oldu. Onun kıblegâ-
215

214

Ç ! Ğ
hına teveccüh edip istavroz da çıkardılar, yani içeride ale¬nen Hıristiyan dininin icab ettirdiği ibadeti yaptılar, kimse mâni olmadı. Ayasofya'nm ne müdürü, ne hademesi bun¬ların kolundan tutup, «burası kilise değil, müzedir, binae¬naleyh burada ayin yapamazsınız» demediler. Lâkin Müslü¬manlara diyorlar. Oraya ziyaret maksadıyla gidip, 500 sene müddetle ibadet edilen o mahalde iki rek'atlık namaz kıl¬malarına bile müsaade etmiyorlar ve hem de zora başvuru¬yor, derhal onları caminin içerisinden uzaklaştırıyorlar. Hı¬ristiyan'a nösterlen müsamaha Müslüman'a gösterilmiyor. Emin olun, hiçbir sömürge memlekette mâbediere böylesine hakaretler yapılmamıştır; hiçbir cami uzun müd¬det kapalı kalmamış, müze haline getirilmemiş, eğlence yeri, depo, ambar olarak kullanılmamıştır. Fakat Türkiye'¬de uzun müddet pek çok cami camiiikten çıkarıldığı gibi hâlâ bir kısmı başka işlerde kullanılmaktadır ki, biz bun¬lardan en mühimi olan Ayasofya üzerinde ciuruyoru2. Zira Ayasofyo cami oiarak bizim için son derece manâlı bir mu¬haldir, mukaddes bir yerdir. Ona yapılan hakaret bütün bir Müslüman Türk milletine yapılmış sayılmaktadır.
Halbuki —müteaddit defalar tekrar ettiğimiz gibi— camilerin ibadet kasdınm dışında başka işlesrde kullanılma¬sını meneden kanunlar vardır ve bu kanunlar el'an mer'iyet-tedir. Göz göre göre keyfi bir karar, mesnedsiz bir karar¬name İIG kanunlar çiğnenmekte, buna rağmen hiçbir ad!î merci, kanunların sarih hükümlerine murnaîefet edenler hakkında dâva açmamaktadır.
Lâkin unutulmasın ki, Ayasofya'yı müze olarak muha¬faza edenlerden topyekûn milletimiz dâvöc ıdır ve hem do bu dâvadan hiçbir zaman vazgeçmiyecektir_
Kâinatın Efendisi Peygamberimiz AieyüVıssaitu Vesse-lâm'ın «istanbul mutlaka fetholunacaktır; onu fetheden emir ne güze! emir; o askerler ne güzel askerlerdir.» mea-linHeTHıadis-i şeriflerinin sekiz asır sonra tahakkuk eden
21

C 1 G
mânâsı karşısında bütün Garp dünyası altı asırdan beri hâlâ hayrettedir ve bu mucizenin izhanndaki derin mânâyı kavramış değildir.
Büyük fetih; bir çağın kapanıp, diğer bir çağıı
sına esas kabul olunmuştur da; bu fetihin ine"
sindeki müstesna hadise üzerinde durulmam<;,_
nın suratında kırbaç gibi saklayan ve onları V
reforma iten kuvvet, Konstantinopol'un İslâm&y ,
tirilişi olduğu halde; fetihin maddi - mânevi esasi
fuz etmek; güneş gibi ortaya çıkan büyük mûcizey
nı araştırmak gibi ciddî bir teşebbüse dahi girişilmemi!
Bunu yapamayan sadece garplı mı? ^
Bizde de aynı ruhî buhranla malûl olanlar vardırT Milletimizin beyni mesabesinde olan Üniversite, ade-J tâ felç geçirmiş ve bu mevzuda düşünemez olmuştur. Ken-( dişine «İlerici Aydın» yaftaları ile cemiyette yer beğendi¬rilmeyen kof gurur sahibi ordinaryüsler, profesörler, do¬çentler, feylosof tavırlılar, müzmin garp yobazları bu bü¬yük fethi, muhteşem hadiseyi madde madde ele alıp ince¬lemek zahmetine bile katlanmamışlardır.
Henüz bıyığı terlemiş 23 yaşındaki bir delikanlıya böylesine muhteşem bir fetih nasib eâeu kuvvet nedir?
Zamanın en modern ordusunu teşkil eden devlet, bu hamleyi nereden ve nasıl almıştır?
Muzaffer bir kumandanın harp esirlerine «Misafir» muamelesi yapmasının sebepleri hangi esaslara oturtula¬bilir? Hangi hukuk telâkkisi buna böyle bir hak ve hürri¬yet bahşedebilir.
Bunlar maalesef «İlerici Aydınlardın bilmedikleri, bil¬mek istemedikleri hakikatlerdir.
Tes'id etmeye devam ettiğimiz bu muhteşem fetih hâlâ onların meçhulüdür ve hâlâ «Dinin terakkiye mâni ol¬duğu» hezeyanında ısrar edip duruyorlar.
Halbuki Sultan Mehmed'i «Fatih» yapan, Kostantino-

217



C I Ğ
pol'u «İslâmboU haline getiren, harp esirlerini «Misafir» muamelesine tabi tutan mehfum dindir ve zamanın Osman¬lı Ordusunu en emin, en sağlam, en cesur, en müterakki ordu yapan da kuvvettir
Başkumandanmdan, en küçük neferine kadar bütün bir ordu; manevî terbiye neticesinde bu fethi gerçekleştirmiş; tahtları, taçlan devirerek tarihe şan ve şeref dolusu sa-hifeler hediye etmiştir.
Ulubatlı Hasan bayrağı, İstanbul burçlarına dikip şe-hid olurken; vazifesini bihakkın yapan insanların iç huzu¬ru içerisinde ruhunu teslim etmiş; bütün bir ordu aynı ha-let-i ruhiye içerisinde harbin sonuna kadar dayanmıştır.
Ya gemileri karadan yürüten deha?
Ya bir Rumia kadı huzuruna çıkabilecek derecede ada¬lete bağlı olan ve şeriatın kestiği parmağın acımayacağına inanan hükümdar?
Ya dâvaya geç bakması sebebiyle ihtilâf mevzuu olan hayvanın ölmesi üzerine husule gelen zararı bizzat ödeyen kadı?
Ya satın aldığı tarladan çıkan bir küp dolusu altunu, [Benim hakkım değil) dîye eski sahibine vermek isteyen köylü?
Bunlar hangi materyalist görüşle izah edilebilir?
Kat'iyyen edilemez! Çünkü materyalizmin giremeyece¬ği tek saha budur ve burada ancak din hâkimdir. Q^ cemi¬yeti, o hükümdarı, o hâkimi, o köylüyü, o askeri, o hale getiren yegâne kuvvet dindir.
Evet. «Feth-i mûbin-i Kostaniye»nin yıldönümünde bü¬tün bunları düşünüyor; sonra da liseler ve hattâ baştan başa bütün tahsil müesseselerine din derslerinin konulma¬sı zaruretine bir defa daha inanıyoruz.
Var mı itiraz elini uzatabilen?
Evet, Ayasofya Fatih'indir, fakat bu gün o bir «Bizans Müzesi» halinde, âdeta Fatih'ten intikam alınırcasına ka-

Ç I Ğ
ranhklar içerisinde bırakılmıştır. Minarelerinden ezanlar okunmaz olmuş, mihrabından kelim0"' ^evhid silinmiş, min¬berinde hutbe okuyacak imamın m^kam<m örümcek ağları kaplamış, böylece yürekler parcaW01-. kanlı göz yaşlan akıtıcı hazin bir tablo meydana ge'01'?*'1*-
Evet, Ayasofya Fatih'indir, fakat bu 9Ü" Ayasofya Fa-tih'den, torunları olan Müslüman milletimizden ç?1 gasbedilmis, Bizans müzesi halin^e °ir «uta1-olarak Sultanahmet meydanında t^?nır edin?
Evet, Ayasofya Fatih'indir F0kat,Avas müzesi haline getiren, O'na Ezanı, KUran ı ço lûklar şimdi orayı işgal etmişler. Avas°fya'yı olmaktan çıkarmak istemişlerdir.
Fakat Ayasofya'dan «Fatih»!!1 damgasını sj kimin haddine? İstanbul Müslüman Türklerin elitfl ça, İstanbul'da Müslümanlar yaşadıkça Ayasofya dir, Ayasofya Müslümanlarındır, <?'nu Şeklen «Bizans\. ri , 2esi» haline getirenler bu mührü soküp atamamış!^ Zira bütün Müslümanların kalblerînde, gönüllerinde Fa\ in Ayasofya gibi muhteşem bir r™hrü vardır. Onu kims kazıyamaz...
Bunun içindir ki, her an, hef dakika Ayasofya hatırı-mızdadır. Onun bir an evvel car*11 olmasını, yeniden iba¬dete açılmasını, bütün Müslümanlar ISrarla istemekte, Hü¬kümetten bu haklı taleblerin W an evvel yerine getiril¬mesini beklemektedirler.
Lâikliği din düşmanlığı olar#k tefsir edenlerin karşı¬sında olan, din ve vicdan hürriy'etinl teminat altına alan, Müslümanların inanç ve kanaatl^rine hürmeti esas ittihaz eden Adalet Partisinin O'nun Saym Gene! Başkanı ve Baş¬vekil Süleyman Demirel'den ve? nihayet din hürriyetine programında geniş yer veren Sayın Demirel Hükümetinden Ayasofya'nın tekrar cami halin*3 getirilmesini beklemek, elbette ki bizim en tabiî hakkınızdır. Esasen Sayın Demi-
219

218


Ç I Ğ
rel Hükümeti programına sadakatini de yine Ayasofya'y' cami haline getirmekle göstermiş olabilecektir.
Biz de, Malatya Senatörü Sayın Hamdi Özer'in hissiya¬tına iştirak ediyoruz. Onun talebini aynen tekrar etmeyi bir vazife biliyoruz ve onun gibi düşünenleri sonuna kadar destekleyeceğimizi de bu vesile ile bir defa daha belirti¬yoruz.
Evet, Ayasofya cami olmalıdır.
Ayasofya camiinin kapısına vurulan kilitler kırılmalı¬dır.
Ayasofya zulmetten kurtarılmalıdır.
Ayasofya tekrar Müslümanlara teslim edilmelidir.
Ayasofya'yı cami haline getiren Fatih Sultan Mehmed Han, «Allah'ın, meleklerin, insanların laneti, bu vakfımın şartlarını bozanlar üzerinde olsun» demişti. Ve vakfiyesi¬ne bu becl-duasını aynen kaydetmişti. Fatih Suitan Muham-med Han gibi müstesna bir zât'ın bed-duasına uğrayan kimse iflah olmaz. Bu bed-duadan kurtulmak için olsun Ayasofya'yı tekrar ibâdete açınız.
Mü'min kalblerin, niyazı, duası budur: Ayasofya'y t ibâdete açınız!
Müslüman Türk'ün büyük hükümdarı Muhammed Bin Murad Han 1453 de İstanbul Surlarından içeriye «AMah-ü Ekber» sâdalariyle girmiş ve Kostantinapol'u İslâmbol yap¬mıştı. Buna ilk nişane olarak da Ayasofya'y' cami haline getirmiş; ilk Cuma namazını burada kılmıştı.
Demek oluyor ki İstanbul Kostantinapol'luktan. Aya-sofya'nın cami olması sebebiyle çıkmış ve 1453 öen beri de Müslüman Türklerin tarihi hazinelerini saklayan gaye şehri haline gelmiştir.
Demek oluyor ki İstanbul; 1453 yılına kadar küfrün sal¬tanatı altında ezilmiş ve O'nu Fatih Sultan Mehmed Han o ağır havadan kurtararak salâha kavuşturmuş, O'na Müs¬lüman Türk damgasını bizzat vurmuştur.
Acaba hangi vehmin haddi vardı ki, İstanbul'u Kostan-

C I Ğ
tinopof olarak düşünebilsin ve fethin sembolü olan bir bedini Bizans müzesi haline getirebilsin?
FAKAT garabetler ülkesi Türkiyemizde, öyle,*1' hâdiseler olur ki, dünyanın yedi garibesini d-rakır; üstelik lügatlarda da ona bir isim h hale gelir. İşte bu isim konulması mümkuf, ' betlerin başını Ayasofya teşkil eder. ^
Niçin Ayasofya?
Zira, dünyanın hiçbir yerinde şahid olun galip bir devlet kendisini zelil ve hakir görsün^il veti i!e, süngü kuvveti ile kazandığını, riyakâr ^ le başkalarına peşkeş çeksin! Zira hiçbir devi millet; kendisini kendi ruhunu başkaları için katletmek* rabetini irtikâb etmez.
Lâkin biz öyle mi yapmışız? Yedi iklim dört kıt'aya kim olan Altın neslin evlâtları, Millî Mücadelede de de hiçbir şeyimiz yokken; silâhımız, cephanemiz düşmai1" lanmıza nazaran ehemmiyetsiz bir durumda iken, düşmai1' lan mübarek Anadolu topraklarından uzaklaştırmış, ehl' salibi denize dökmüş, fakat zihniyetini «mutlak itaat iste¬yen bir âmir», olarak baş üzerinde gezdirmişizdir. İstanbul: artık minareleriyle İstanbul kalmış, ruh değişmiş, şuur de¬ğişmiş, tarihe hürmet ve bağlılıktan eser kalmamış, kr nunlar dinlenmez olmuş, milletin hissiyatına itibar edilme¬miş, sanki bizi biz değil, bizi başkaları idare eder olmuş¬tur. Netice Ayasofya'nın kanına girilmiş; beş yüz yıllık Müslüman Türk'ün mabedinden «Allah-ü Ekber» sâcîâiar1 esirgenmiş, Palikaryaların «Konstantincpol» idealini ya¬şatmaları için bütün imkânlar tanınmış; Ayesofya bir «Bi¬zans Müzesi» haline getirilmiştir.
İŞTE bugün fethin yıldönümünü idrâk ederken, Ayasof ya kan ağlamakta, O'nu bu hâle getirenler için Rabbimizin kahhar ismine sığınmaktadır. Küfrün ağız kâbusu altınds ezilen Ayasofyamizın ızdırabı Anadoluyu ihtizaza getirmek¬te, zaman zaman bağrı yanık Müslümanlar; yüzlerce, bin-



220

221

Ç I Ğ
lerce, onbinlerce imza toplayarak Büyük Millet Meclisinin eşiklerini aşındırmakta, «Ayasofyamızı bize verin!» diye feryad etmektedirler.
Bir tarafta, «Mâbedler, ibâdet gayesinden başka bir işe tahsis olunamazlar» diye sarih kanun maddesi varken, bir taraTfâ yıllar evvel Vekiller Heyetinin almış olduğu ka¬nunsuz bir emir, Milletimizin kalbinde hançer gibi saplı durmakta milletin temsilcileri ise bu yürekler parçalayıcı vaziyete tebessümle bakmaktadırlar.
Ne diyelim! Ayasofya ağlıyor; Millet ızdirapla kıvra¬nıyor, ehl-i salibin gaddarane tertipleriyle ebedî âleme in¬tikal eden şehid kardeşlerimizle birlikte Müslüman mille¬timizin büyük hükümdarı Muhammed Bin Murad Han fer¬yad ediyor.
Artık bilmem ki, Hakka bağlı bir kalb var mıdır, bu manzara karşısında sükût etsin ve İslâmın mabedini Al!ah-ü Ekber sâdâlarından mahrum bıraksın!..
Ümitsiz değiliz; Ayasofya'nın mutlaka kurtarılacağını biliyor ve o büyük günü bekliyoruz.
Hıristiyan dünyasının manevî lideri Papa, İstanbul'un manevî tapusu mesabesinde olan Ayasofya camiine giri¬yor, burada kendi dininin icabına göre dua ediyor. Duasının mahiyeti bizce meçhul.. Asırlar sonra bir Hıristiyan ruha¬ninin Ayasofya camiine velev turist olarak girmesi için mi, yoksa Ayasofya'nın yeniden Bizans kilisesi olması için mi? Meselenin bu cephesi bizi alâkadar etmiyor. Ne için dua etmiş olursa olsun; mühim değildir.
Asıl mühim olan taraf, yarım asra yakın bir zamandan beri bilfiil ibadete kapatılmış bulunan Ayasofya camiinde dinî bir ayinin icra edilmiş olmasıdır. Bir Hıristiyan din adamının eliyle de olsa, Ayasofya'nın müzelik perdesi yır¬tılmış; ibadethane vasfı resmi protokolle tescil edilmiştir.
Artık bize yol açıktır!
İstediğimiz zaman, istediğimiz vakitte gider; Ayasof-
222

0 I Ğ
ya'da namaz kılar, dua okur; Allah'a ibadet ederiz. A' '/||f>
ya Mazlumu Üniversiteli gence yapıldığı gibi, b\7i' i ?'
miza da bir müze müdürü çıkıp, «burada KurV ' W^
sın, burada dua edemzsin, burada namaz kılav ?sy':'-
müdahale edemez. Artık o hak, ondan bilfiil ç dem ki Papa dinî âyinini burada icra etmiştir . vazifemizi burada hiçbir mania ile karşılaşmadan1, biliriz.
Nitekim gençler, aynı düşünce ile hareket etmii hadisesinin ertesi günü Ayasofya Camiine giderek mazını cemaatle kılmışlardır. Bu suretle de kara perdt mü'minlerin namazları ile paramparça olmuştur.
Artık Ayasofya, her an ibadet edilebilecek bir camiidir.
M.T.T.B. içindeki mü'min gençlerin bu asil, bu örnek hareketleri de bütün Müslümanları sevince garketmiş; Ayasofya'yı Bizans kilisesi yapmak isteyenlere verdikleri fiili cevap, vatan sathında büyük bir tasvible karşılanmıştır.
Devrimbazların Papa'ya öfkelenmeleri ise; Papa bü¬yük bir gaf yapmış ve neticesini hesaplamadan Ayasofya'¬da dua etmiştir. Ona göre Papa Ayasofya'da dua etmeme¬liydi ki Müslümanlar namaz kılmaya hak kazanmayalar ve böylece de Ayasofya da müzelikten kurtulamaya.. Lâkin, bütün faaliyetini dinî şuur içerisinde tanzim eden Garplı ve O'nun ruhanî lideri Papa, devrimbazların bu düzenbaz¬lıklarını hesap edemez ve elbette ki her fırsatta dininin ica¬bını yerine getirmeye çalışır. Ayasofya'da da bunu yapmış¬tır. Başındaki melon şapkası ağzındaki çiklet sakızı, üzerin¬deki firakı İle ahıra girer gibi mabetlere giren devrimbaz tipi orada yoktur ki, dua etmesin; dininin icabını yerine getirmesin. Ayasofya'yı ziyaret eden adam nihayet Hıristi¬yan'ların ruhanî lideri sıfatiyle Papa olarak bu ziyareti yap¬maktadır ve elbette ki «dua» edecektir.
Gerçi devrimbazlar, Papa'nın duasını pek nazar-ı itiba-Ira almaz; onlara mümkün olduğu kadar sempatik görünme-
223

O i Ğ
ye çalışırlar. Fakat neylesinler ki, işin sonunda Müslüman¬ların mukabele-i bil'misli vardır ve gençler bunu fırsat bi¬lip Ayasofya'da namaz kılacaklardır.
Evet, artık bize yol açıktır.
Ve artık biz namazlarımızı Ayasofya'da kılabiliriz.
Artık Müslüman'lara müdahale edemezler, «neden na¬maz kılıyorsun?», yahut «burada namaz kılamazsın» diye¬mezler. Derlerse, diyen olursa; Anayasa'yı ihlâl etmiş, va¬tandaşın ibadet hakkına müdahalede bulunmuş ve suç iş¬lemiş olurlar.
3 O N
V
e



Qizden
i. ££&TT£fCi J2&&£<*£A. .... ^^R.,
e. işçi OAVÖSI.
S- $e#ÛİMAC/t/# VS-..
4- İKTiSAûf1 NOXTALQA_ 2?/(/\
s. ShASÎ AWKTAlA/t :— so v
s. /C/flAÛ#Xi CAMİ _.. ss
9 0U4M8N JL. ^r
i- t<*
9- HAtaıe* y/KiuRK£N ^ fûi
40. N£û£H Z/WA/V ? ___ ttt
İi. seH£* t/Axr/ fZ3
1Z. TSCAVİİZ Mİ .' MÜÛAFAA Mi?_ftİ
13. HAt&cer f£/ci/M/z /JZ
}&T£ HAKİKAT M1
/s- Stfi KiTA/° MmMSÛ&OA
MSFHüMLR* AAtâAŞİSİ __. m
n YJN€ MEFMUMLAA AA/AA
6AYXA/H ^<?4
11. f£TH'W MAKASI


224


•-•*•

• •?•
•••

Muhterem okuyucu!
iyi bir kitapdan daha iyi bir dosl bulamazınız. '
_y,ler ödetir, sizden evvel yaşayanların tecrübelerini size ulaş-rır. O,r*geleceğe ışık tutar, sizi uçurumlardan, bataklıklardan e karanlıklardan korut. M. Kötü kitap ise, ondan daha büyük düşman olamaz. Çünkü;

SjzJ, size düşman edecektir. Nereye gitseniz endişeli ve korkulu ijirf.Wyat yaşayacaksınız. Yanlışları doğru ve doğruları yanlış «^paksınız. Kısacası; kısa sayılacak1 ömrün bir an evvel bit-meiVr\i isteyecekseniz. Unutmayınız: Kötü kitaplar sizi bu hale
getirecek...
Bıj kitaba gelince; Bundan çok şeyler öğreneceksiniz; görüş
ve döşünce ufkunuzu genişleteceksiniz. Hem bir kitap- okuya-
.i caksıraz. hem de edebî bir ziyafete konacak&ınızi
\ Denemek istemez misiniz?
YENİ ASYA YAYINLARI NEŞRİVAT MUDURU

YENİ ASYA YAYINLARI

- — ' " İT-M ion



HEKİMOĞLU İSMAİL
Muharrir
Veni Asya Gazetesi

ÇIĞ

Gayemiz: VATAN SATHINr BİR MEKTEP YAPMAKTIR.

Neşreden Yayın Nu. Kapak
Dizgi ve Baskı Baskı tarihi

Yeni Asya Yayınevi
19
Zeki Kabasakal
Sıralar Matbaası
1972 İstanbul

BİZDEN
-M-ABT ayının son günleriydi. Artık fırtınalar sayılıyordu. Zaman manian hava açılıyor ve ortalık ısınıyordu. Ziyaret için değil de iş için seyehatler yapılıyordu. Yolların kenarları kardan duvarla örülü... Yer¬ler kaygan. Telefon tellerinde ince bir ıslık...
Amerikan şapkalı, Amerikan tavırlı, fakat Türk ve Müslüman olan dört kişi jeep arabası ile gidiyorlardı. Araba da Amerikan malı idî. Her şeyin Amerikan olması, Amerika'yı suçlamayı gerektirmez. Tam aksine kendimizi suçlamalıydık.
Durum hiç te böyle değildi: Jeep arabasının içindekiler halkın bilinde dolaşan bazı olmaz hadiseleri yarı alaylı anlatıyor ve onları ayıplıyorlardı: «Böyle şeye inanılır mı» diye. Osmanlıların Amerikalı olmasına, olmaz gibi görünen bu işin olmasına, bir şey demîyorlardi.
Şoförün yanında oturan aniden haykırdı;
— Dur.
Şoför tecrübeli bir adamdı, eğer dur dediklerinde birdenbire frene hassaydı belki devrilirlerdi. Yavaş yavaş durdu. Onlar da tehli¬kenin büyüklüğünü anlayıp, az kalsın küçük dillerini yutacaklardı: Bîr çığ gayet yavaş olarak yuvarlanıyordu... Yuvarlandıkça büyüyor, bü¬yüdükçe heybetli ve korkunç oluyordu...

Hepsi aşağı İndiler ve çığı seyre koyuldular. Fakat... Evet fakat, şoför koşuyordu... Çığa doğru koşuyordu. Evvelâ hepsinin dili tutuldu. Sonra:
— Ahmeeed, nereye dur, dur. diye haykırdılar...
NafÜe, o gidiyordu...
— Yahu, Allahını seversen gitme...
Sanki hiç duymuyormuş gibi gidiyordu...
Ahmed'in gidişi çığın inmesinden daha korkunçtu. Bir ihtimal vardı: Belki çığ yola inmeden. Ahmet yolu geçebilirdi. Belki; «İşte çığın önünden geçtim» diye gelir, cesaretini isbat edebilirdi. Lâkin bu, cesaret değildi. Çılgınlıktı. Düpe düz çılgınlıktı. Çünkü gelen dağ gibi bir şeydi. Bununla şaka olamazdı. «Ölümle şakalaşilmaz» diye dertlendiler...
Ahmed iyi koşuyordu. Çığ yola inmeden o yetişti. «Ne ise» dediler, «kurtardı...» Birisi: «Çığın boyunu bilmiyoruz.» diye acı bir noktayı hatırlattı. Öyle ya, çığın yüksekliği görünüyordu amma, boyu görünmüyordu. «Herhalde geçer» dediler. «İnşallah» diye bir diğeri ilâve etti. Bu İnşaallah diyen dine karşı çıkanların başında geliyordu.
Birisi jeepin motor kapağına vurarak ağlamaya başladı. Diğerir «Çocukluğu bırak, ortada bir mesele yok.» dedi. Fakat hepsinde ağla¬maklı bir çehre vardı.
Çığ yola inmeğe başladı. Herkesin nefesi kesildi. Bir ses veya bîr sallanan kol... Yok, hiç bir işaret yok... «Çılgınlık,» dediler. «Bu çocuğun yaptığı çılgınlık.» Çığ yolu aştı vo dereye doğru hızlandı. Arkasında kar yağmamış gibi simsiyah toprak yol bırakıp gitmişti.
Evvelâ birbirlerine bakıştılar. Sonra bakışlarıyla konuşup anlaş¬mış gibi hızla koşmaya başladılar. Çığın izinin ötesine geçtiler. Biri: «Boyu çok uzunmuş,» dedi. Diğeri çıkıştı: «Bırak boyunu. Ahmed ne¬rede?» Öbürü: «Saklanmış olmasın. Bu sefer yolun kenarlarını ara¬dılar. Belki bir arka girip, yani kar dolu bir arka girip, şaka yapmıştır... Fakat yol hariç, kenarlarda insan izi yoktu... Dönüp çığa baktılar. Ah¬med'in mezarına bakar gibi baktılar... Ve, jeep arabasına geldiler: «İnanılır bir iş değil,» Hepsi hayretler içindeydi. Arada sırada biri hiç-kırıp, susuyordu. Diğeri ah, tuf çekiyordu.
— Bu çocuğun hiç anormal bir tarafını görmedik...
?— Gayet akıllı ve uslu bir arkadaştı...
— Peki, buna kim inanır? Söylesek, bize gülerler...
— Aklım almıyor, nasıl oluyor? Nasıl bir insan koşa koşa çığın
altına gider, al beni yut, der.

İçlerinde araba kullanmasını bilen vardı. Geriye döndüler, kara haberi şehire ulaştıracaklardı...
Kar yağıyordu. Sanki bahtı kara olanların, bahtını ak etmek için yağıyordu. Tek tek düşen karlar, elete tutuşup, dokuma fabrika¬sından çıkmış patiska gibi; derelerin, bahçelerin, evlerin ve yolların üzerine serilip, karayı aka, siyahı beyaza çeviriyordu.

Kar yağıyordu: Tane tane işlenmiş, her birinde bin nakış... Nakkaşm hünerine bak ki, şu nakışlarına ehemmiyet vermiyordu: «Bun-lar bizim için çok basit! Her kar tanesini birer birer işleriz, sonra onları yeryüzüne atar, bozarız. Buhardan tekrar kar yapar, tekrar işler, tekrar bozarız...» der gibi bir hali vardı.
Bahtımıza değil, kara toprağa kar yağıyordu: Rahmetin ap ak olmuş şekliydi bu!. Baharın müjdecisiydi bu!
Artık ne sel, ne sinek... Erzurum'da rüzgâr buz tutmuştu... Sanki sesler bile donmuş, sokakta çıt yoktu...
Kar, camlara yaslanmıştı. Bîr yedek subay bu manzaraya bakıp, annesine şöyle mektup yazdı: «Kedi damdan atlarken havada dondu, kaldı. Rüzgâr baharda çözülürmüş anneciğim. O zaman sana selâm ileteceğim. Mektup geç kalırsa bil ki, o da buz tutmuştur. Mayısa kadar sabret anneciğim...»
Damdan düşen sular donar, iplik iplik sallanır. Çeşmelerin al¬tındaki buzlar ta lüleye dayanır. Gözyaşları kirpiklerde bezelye gibi buz tutar. Atların bıyıkları ağarır...
Bazen en ufak bir yel, en ufak bir kımıldanış olmaz. İnce İnce kar yağar. Yer gıcır gıcır öter; gök bir tülbent gibi gerilir. Burnunun önünü göremezsin, artık. Buzlu camlardan etrafını seyredersin. Sanki kâinatın yüzüne bir peçe gerilmiş, sanki yeryüzü bir gelin odağıdır...
Biraz kötümser isen, kışın haüni bîr hastahaneye de benzete¬bilirsin... Gözünü hastahanede açan hastalar gibi, her tarafı bembeyaz görürsün: «Nerdeyîm?» İçinden yalnızlığın ürküntüsünü taşıyan bir ses: «Sus!» der. Ürperirsin...
Ağaçlar alçıya alınmış kol ve bacak gibi... Evet, şu toplu fğne başı kadar yağan kar, ağaca sargı, yılana yorgan olur... Hele güzün ekilen ekinler yok mu? İşte, bu kar, onlar için çadırdır. Her ot nefe-siyle kar kümesini eritir, altında kendine bir evcik yapar. O, ne mesuttur...
Dağlarda kar efeleşir. Bulutlardan taç giyen dağlar; erişilmez, geçilmez olur.

Şu kar tanecikleri, dağların yolunda nöbet bekler, «Dağ ne kadar yüce olsa. yol onun üstünden geçer.» diyenler, kara kışta Munzur, Kargapazar dağlarının eteklerinde gezsinler yeter!. Yol nerde, yolcu iterde ey dost? Atlasta parmağınla çizdiğin o yolları, coğrafyadan ez¬berlediğin o yerleri gidip, gördün mü? Gücük'ün ağız açtırmayan aya¬zında, ocağa tezek attın mı?
Yine de bir başka tadı vardır bu yerlerin, bu hallerin... Eminim ki, o beldelere gitsen seveceksin. Her şeyin donduğu Doğu Anadolu'da sıcak birşeyler bulup, hissedeceksin... Meyvenin kestanesine, cevizine benzer o yerler. Ne de olsa meyvedir, beğeneceksin.
Yine kar yağıyordu: Bîr yanda su deposu, ötede ÇİĞ! Suya ba¬tırtmış sünger gibiydi kar tabakaları. Toprak yudum yudum bunu eme¬cek; bu damlalar Dumlu'dan Karasu olarak fışkıracak ta bilmem ne körfezinden denizleri beslîyecek, denizlerin anası olacak!. Yeraltı, yerüstü suları karın yavrusudur. Böyle sakin, sessiz bir annenin, böy¬lesine haşin evlâtları görülmüş şey değil. Ya ÇIĞ? İnsana tepeden bakan o ejderha!...
Çtğ'a ejderha deyince aklıma geldi: Siz kurdu sevmezsiniz de¬ğil mi? Bir caniyi parçalayan bir kurdu da sevmez misiniz? Ne insan¬lar görmüşüz ki, kurda rahmet okutmuştur. Hele köpekleşenleri gör¬dükçe, kurdu sevmemeye imkân var mı?
Çığ da böyledir işte... İsminden tut, duruşuna kadar herşeyi kor¬kuludur. Takozsuz araba gibi yerinden hareket edince, felâket her zn biraz daha büyür. Artık çığ olmaktan çıkar, sanki bir dağ yürür.
Hani, eskiden yiğitler varmış kî, «Heyyy » Deyince dağlar yü-rürmüş; «Dur » deyince de kalpler dururmuş... Duran kalbin nasıl bir kalb olduğunu pek kestiremem amma yürüyen dağların ÇIĞ olduğuna inanırım. Kim bilir, o yiğitler o yürüyen dağlara mı binip gittiler; yok¬sa duran kalbleri görüp insanlığın düştüğü bu aczîyet İçinde insan¬lıklarından utanıp, kahır mı oldular, pek bilinmez. Bilinen bir şey var¬sa, o yiğit seslerinin yerini şimdi madeni çığlıkların almış olmasıdır. Bir yanda tren basar narayı, öteden, otobüsler «hey hey!» der; beriden KöroğSu'nun «delikli demir» dediği namert şey güm güm Öter! Artık bülbül sesi dinleyebilmek için meskûn mahallerden kilometrelerce uzaklaşmak gerekiyor.
Baharda yeşeren otlar... Onların hepsi ot, hepsi filiz... Hangisi diken, hangisi ekin bilinmez. İşte çocuktar böyle doğar. Hepsi filizler kadar yeşil hepsi çimenler kadar masum...

Yağmur yağar bunların üstüne... Rahmet damlaları baharın du¬daklarında emilir, filizler boy atar, filizler büyür...
Her doğan çocuğun üstüne Âyetler ve Hadîsler böyle yağar. Allahin rahmeti her yere yağar... Yani taşa da yağar, toprağa da yağar. Denizlere bile yağmur yağar... Fakat sadece toprak faydalanır.
Bir de kar yağar kar üstüne... Kardan peri bacaları olur. Yükselir, yükselir, yükselir... Ya hafif bir rüzgâr, veya kuvvetli bir ses onu ye¬rinden kımıldatır. Sanki yolunun üzerindekilere kırk ytlfık hasretmiş gibi, kollarını açar, sarılır.
Gördünüz mü, şu ufak kat1 tanelerinin yaptığı işi? Artık: «Sü¬leyman Aleyhisselâm devrinde, karıncalar Sultana gidip:
— Her sabah bizim oradan geçen fil, pek çok kardeşimizin Ölü¬
müne sebep oldu. File söyleyiniz de yolunu değiştirsin, dediklerinde;
Sultan Süleyman gerekli soruşturmayı yapıp, şu cevabı vermiş:
— Fil diyor ki, şikâyeti olan yolunu değiştirsin...
Karıncalar:
— Ya öyle mi? deyip, filin geçtiği yolun atanı oymuşlar, oy-
muş'sr. Fil yine salına salına gelirken, ayağını bastığı yer aniden çö-
küvermiş ve fil de düşmüş. Karıncalar hemen hücuma geçip fitin göz¬
lerine, kulaklarına dolmuşlar. Zavallı hayvan, başını yerden yere çar¬
pa çarpa can vermiş. Hikâye şeklinde anlatılan bu kıssaya inanmak
lâzım.
Minicik kar taneleri gibi hadiseler kocaman bit- çığ meydana geti¬rirse ve bu çığ da yuvarlanıp dalâletin yoîunu keserse hayret etmemek gerekir. Sadece dalâletin yolunu kesmek mî? Bu, bendi olmıyan baraj, güneşin karşısında bir kusur işlemiş gibi mahcubiyetinden erirken bağ¬ları ve bahçeleri bahçıvanlar sular, her taraf yemyeşil olur.
İşte Erzurum'un İspir kazasının Devedağ köyünde, Mustafa Ne¬zihi İsminde bîr filiz 1941 yılının bir Perşembe günü sabah ezanında dünyaya gelmişti. Gelmişti amma bu bahar, son bahardı. Osmanlı İm¬paratorluğuna kar yağıyordu. Mustafa'ya kar yağıyordu. Nezihi, temize ait demekti amma, temizlik sabunda, sodada aranıyordu. Bir artiste gösterilen rağbet, bir fikir adamına gösîerilmiyordu. Fikir çarmıha ge¬rilmiş, katiller onun önünde istavroz çıkararak Avrupalı oluyordu?
Kar yağıyordu, kar! Ayet Ayet, Hadîs Hadis kar yağıyordu. Rah¬met bile donmuş şekilde yağıyordu. Boş kafalara dolu yağacağına, Rahman olan; kar yağdırıyordu. Çünkü filizler vardı. Kart ağaçların ka¬rarıp, kızıllaşmasına rağmen, yerde ufak ufak yeşil filizler uc vermiş¬ti- Bunlar için kar yağıyordu.
«Mustafa» kelimesinin mânâ ve ehemmiyeti tezahür ettikçe, kar

erimeye başladı. Bîr yandan damlayan rahmet damlaları yanık bağır¬lara şifa olurken, diğer yandan şimal rüzgârlarının tesiri altında buz tutan karlar, filizin üzerinde çadır halini alıyordu. En cılız, en müda¬faasız varlıkları, en kuvvetli, en haşin olanlarına karşı muhafaza eden, bu filizi fırtınadan, dondan korudu.
Beyaz rahmet durmadan yağıyordu. Lekesiz bir gövde yükseldikçe yükseldi. Kim bilir, Fatih'in övülmüş ordusundan mı kalmış nedir; bir yi¬ğit, aynı kıyafet, aynı ağızla; kelime kelime, cümle cümle ve cilt cilt ba¬ğırdı: «Bismillah!» Evvelâ dağlar yankı yaptı: «Bismillah!» sonra çığ¬lar yuvarlandı dağlardan tâ şehirlerin ortasına... Dalâletin yoluna düş¬tüler. Set oldular bu yola bir yandan... Bir yandan da kelime kelime, cümle cümle aktılar. Daktilo tuşları şıpır şıpır damlıyordu. Rotatifler sel halindeydi. Bir yandan çığlar eriyor, diğer yandan bağlar bahçeler sulanıyordu: Körpe filizler boy veriyordu. Artık ilkbahar gelmişti. Da-fâlet yolu bataklık oldukça; çiftçiler, bahçıvanlar hasat mevsimine gidi¬yorlardı. Ambarlar, kilerler, keseler bomboş... Fakat arazi ekilmişti; ba¬şaklarla; meyvalar olgunlaşıyorlardı.
Büyük bir çiftlik bölüm bölüm ekilir ya. Ve, her bölüme bir bah¬çıvan bakar ya. Çiftliğin yoldan yana kısmında, oradaki toprağın neş vü neması ile meşgul olan ve yoldan geçen yolculara meyvalar ve sebzeler dağıtan: «Ey yolcu, bahar katarları ile gelen şu konservelere, şu hazırlanmış gıdalara bak, bunları kim pişiriyor, kim hazırlıyor ve kim gönderiyor? İyi düşün. Ben onun deüahyım, îanıtıp ve takdim edi¬yorum. Sen de al ye, ücret olarak şükret, yeter!» diyen bahçıvan, 29 yaşında öbür dünyaya göçtü.
Bize göre çok erkendi. Çünkü ektiği bitkilere sarılık düşmemiş¬ti, hepsi yemyeşildi. Kimisi çiçekte, kimisi meyvaya binmişti. Ölüm saçan Çığ, bu bahçeye su, bu bahçeye hayat olmuştu. Mustafa, Gar¬ba ve Şarka hakim olarak, bu Çığdan istifade etmesini bilmiş ve İs¬lam bahçesinde yerini almış, kendine düşen kısmı sulamıştt. Sulamış-tı amma, emektar gitmiş ve emekler geri kalmıştı: Binlerce sahife yazı...
Bu yazıların yetimliğini, öksüzlüğünü hemen anladım. Hepsi boy¬nunu bükmüş: «Bizimle kim meşgul olacak?» der gibi bir halleri vardı.
Mustafa'nın tek çocuğu onun ölümünden sonra dünyaya geldi. O, hoş geldi, sefa geldi. Yazılar var ya, Mustafa'nın yazılarını bu yavrunun kardeşleri sayarım. Onların ellerinden tutar birlikte gezer, tozarım. İşte bakın sizin karşınıza geldik. Size misafiriz. Bundan son¬rası hep Mustafa'nın çocukları... Bu kitap onun yazılarından meyda-

na geldi. Onların saçlarını okşayın, onları anlamaya çalışın. Ne de ol¬salar yetimlerdir, tıpkı yetimler gibi...
1970 senesinin yaz mevsimiyle birlikte Mustafa «Elveda» dedi. Bu tarihi aklınızda tutmanızı rica edeceğim. Okuyacağınız yazılardaki kıymetlendirmeler, 1970'den evveline aittir. Bir dindar gözüyle hadi-seîere değer biçilmiş. Çok hallerde Mustafa, sanki bizim için gezmiş ve bizim için işitmiş. Ondan mutlaka faydalanacaksınız.
Bir insan için en kötü şey, İşe yaramamaktır. Mustafa'nın ya¬zılan İşe yararsa ki, buna eminim, o zaman bu yetimleri de sevindir¬miş olacaksınız. Yoksa onlar, sizden ne su ister ne ekmek...
Sizler dindar kimselersiniz. Su ve ekmek isteyenleri de bulur, onları da sevindirirsiniz. Allah namına verir ve Allah namına alırsınız. Ona kul olmanın zevkini tadar, O'na ibadet edersiniz.
Hürmetlerimle Hekimoğlu İSMAİL

8

\
Ç I Ğ


FERTTEKİ DEĞERLER
ve içtimaî hâdiseler, nazariarmızı o derece dı¬şa çeviriyor ki, kendi kendimizi kontrol edecek, nefs mu¬hasebesi yapacak zaman bulamıyoruz. Başkasının işiyle -gücüyle meşgul olmaktan, şunun-bunun dedi - kodusunu yapmaktan aynaya bakmaya fırsat bulamıyor, bizi uzaktan yakından alâkadar etmeyen mes'elelerle o kadar çok uğra¬şıyoruz ki, ferd olarak kendimizin cemiyet hayati içerisin¬de ifa etmekle mükellef bulunduğumuz vazifelerimizi ha¬tırımıza bile getiremiyoruz. Huzur diyoruz, sükûn diyoruz, emniyet diyoruz; evvelâ huzuru-sükûnu, emniyeti - asayişi kendimiz ihlâl ediyoruz. Yapıcılık diyoruz, evvelâ kendimiz yıkmaya çalışıyoruz. Sanki biz bu cemiyetin ferdleri deği¬liz ve sanki başka dünyalardan gelmişiz; hemen gidiyoruz gibi işimizle - gücümüzle meşgul olmak yerine, başkalarının işlerine müdahaleden bir türlü vazgeçemiyoruz.
10

Yıllardan beri köylüsü - şehirlisi, cahili - münevveri, askeri-sivili hepimizin ağzında çam sakızı gibi dolaşan ik¬tisadî mes'eleler de öyle... Devletlerin iktisadiyatını tanzi¬me kalkışıyor; cemiyetlerin iktisadî buhranlarına hal çâre¬leri gösteriyor; müesseselerin iktisadî nizamlarını çizişti-rip duruyoruz da; ailemizin, şahsımızın iktisadiyle asla alâ¬kadar olmuyoruz. Sanki biz değil de, başkaları düzeltecek! Ve sanki ferdî bütçemizi devlet tanzim edecek; biz de ra¬hat ve huzur içerisinde bir iktisadî inkişaf seyredip dura¬cağız.
Nefis ne kadar aldatıcıdır!
Halbuki devletin de, hükümetin de, cemiyetin de, mü¬esseselerin de iktisadî nizamlarını düzeltecek, israfı önle¬yecek, hataları bertaraf edecek bizleriz. Biz kendi kendimi¬zi kontrol edebiliyor muyuz? Cebimize giren, elimize ge¬çen paranın sarf yerlerini düşünüp, ayarhyabiliyor muyuz? Sahibi olduğumuz eşyayı yerinde ve zamanında kullanabi¬liyor muyuz? Asıl mes'ele buradadır.
Şuna lütfen dikkat ediniz: Dün ajansların verdiği ve Yeni Asya'nın da neşrettiği bir habere göre; üçüncü büyük şehrimiz olan İzmir'de her gün tonlarla buğday çöplüklere dökülüyor. Yapılan istatistikler, İzmir'de bir günde çöplük¬lere dökülen buğday miktarını üç ton 328 kilo olarak tes-bit etmiştir. Buğdayları çöplüğe döküyoruz derken hemen hatıra Toprak Mahsulleri Ofisin'den alınan çuval çuval buğ¬dayın ekmek fabrikalarına, fırınlara, değirmenlere gitme¬den bir hain tarafından çöplüğe döküldüğü gelmesin! Biz onu ferd ferd elimizle döküyoruz. Yediğimiz ekmeklerin parçaları olarak, pişirdiğimiz yemeklerin kalıntıları olarak döküyoruz. Ve yekûn, bir günde üç tonun üzerine çıkıyor.
Bunu sadece İzmir olarak değil de, bütün bir Türkiye olarak hesab ederseniz, elinize korkunç rakamlar geçer! Bu yekûn İzmir'de üç tonun üzerindeyse, —şüpheniz ol¬masın—, Ankara'da 10, İstanbulda 20 tonun üzerindedir ve hiçbir iktisadcı da bu mes'ele üzerine eğilmemektedir.

ÇIĞ
Çöplüklere attığımız ekmek parçalarından, yemek kı¬rıntılarından bu kadar büyük zarara uğrayan bizler, diğer sahalarda miras yediler gibi yaptığımız bu tip israfları he-sab edersek, aklımızı oynatırız!
Halbuki çâre gayet basittir: Devletlerin, hükümetlerin, cemiyetlerin, müesseselerin iktisad hesaplariyle meşgul olacağımız yerde, ferd olarak şahsımızın, ailemizin hesab-lariyle meşgul olmamız kâfi... Mes'ele kendiliğinden hal¬ledilecektir.
Ev olarak günde üç ekmek sarfediyorsak, parçalarını atmaksızın bunu kullandığımız takdirde, asgarî ikibuçuk ek¬meğe düşer. Lokanta olarak müşterilerimize yüz ekmek veriyorsak, artıklarını çöp tenekelerine doldurmaksızın kul¬landığımız takdirde, bu rakam 75'e düşer, Ve ferd ferd tâbi olacağımız bu iktisadî disiplin içerisinde yılda binierce ton buğday iktisad etmiş, hattâ dış memleketlerden buğday it¬halini durdurmuş oluruz.
Elbisemizden ayakkabımıza, defterimizden kalemimi¬ze kadar her şeyimizle girişeceğimiz tasarruflarla milyon¬lar kazanmamız daima mümkün!
Şehir olarak su sıkıntısı çekiyoruz ve üstelik de Be¬lediyeye durmadan şikâyetler yağdırıyoruz. Acaba musluk¬lardan akan suları israf etmezsek, su sıkıntısı kalır mı?
İsraf ettiğimiz sebzelerimizi - meyvelerimizi düşüne¬lim: Acaba ferd olarak tam bir iktisadla sebze - meyve kul¬lanabilmeyi öğrensek, fiyat arttırdılar diye manavlardan şi¬kâyetçi olur muyuz?
Bu misalleri her şeye tatbik edebilirsiniz; ihtiyaç mad¬deniz olan her şey üzerinde düşünebilirsiniz. Acaba israfla¬rın kapısını kapatırsak bizim İçin «iktisadî buhran» diye bir mes'ele olur mu?
Bunun içindir ki İslâm, ferdî iktisada ehemmiyet ver¬miştir; her şeye fertden başlamış; her zaman ve mekân¬da ferdi kontrol altına almıştır.

ÇIĞ
Jktisadî kalkınmanın, iktisadî inkişafın anahtarı da bu¬radadır.
Memleketimiz bir iktisadî buhran içerisinde ise, bu¬nun kaynakları yeni değildir. Tâ senelerce evveline daya¬nan ve iktisadiyatımızın ana mihrakını teşkil eden insan unsuruna ehemmiyet vermemenin neticesi olarak karşımı¬za çıkan buhrandan, ancak gerek devlet memuru ve gerek¬se hususi teşebbüs sahibi her herdin uhdesine düşen va¬zifeyi bîhakkın yerine getirmesiyle kurtulabiliriz. İsrafdan söz edebiliyorsak, kaynakların kâfi derecede işletilmeme-sinden şikâyetçi oluyorsak elbette ki bu, fertlerin cemiye¬te ve millete karşı olan vecibelerinin ihmalinden ileri gel¬mektedir. Devlet malını bir vurgun ve yağma metaı halin¬de görenler ister resmî sıfat taşısın, isterse taşımasın mil¬lete karşı işlediği ihanetin şekli ve mahiyeti değişmez, her ikisi de aynı derecede suçludur. Esasen millet olarak gör¬düğümüz zarar, sürüklendiğimiz iktisadî ve içtimaî buhran, ,hep bu zihniyetin sâlikleri yüzünden ileri gelmektedir.
Fert fert nefs muhasebesi yapmamız, israftan kaçın¬mamız, mükellefiyetlerimizi normal bir şekilde yerine ge¬tirmemiz lâzımdır ki, şikâyetleri dindirmiş, buhranları at¬latmış, huzur ve sükûna kavuşmuş olabilelim. İktisadî ted¬birlerin Özü burdan başlar, istikrarın ana kaynağı da budur.
Hükümet, hadiselerin tazyikiyle devalüasyona gitti. Yani paramızın dış değerinin düşürülmesi hususunda ka¬rar aldı ve tatbik mevkiine koydu. Bu, bir zam furyasının esbab-ı mûcibesi sayıldı. Devalüasyondan müteessir olan da, olmayan da; zarar eden de, kâra giren de elindeki mal¬ların fiyatlarını artırmaya, milletten intikam almaya kalkış¬tı. Neticenin neye varacağını düşünmiyenler, yaptıkları fi¬yat artışlariyle muvakkat bir zaman içerisinde elde ettik¬leri kârlarının, hem gayri meşru olduğunu düşünmediler, hem de ilerde ellerinden çıkacağını hesaba katmadılar. Zi¬ra, pahalılık umumiteşirse bundan herkes zarar görür; vur-



12

13

Ç I Ğ
gun devam ederse, herkes hissesine düşen ağır hayat şart¬larına katlanmak mecburiyetinde kalır. Doiayısiyle iktisadî istikrardan söz etmek artık mümkün olamaz.
Her şeyden evvei nefsimizi ıslâh etmek mecburiyetin¬deyiz. İnsanımızı fert fert yetiştirebilir, vatandaş olmanın mes'uliyetini herkese aşılayabilirsek mes'eîelerimiz kolay¬lıkla halledilir; karşılıklı anlayışla, yardımlaşmayla, müsa¬maha ile huzursuzluklar ortadan kalkar. Kemerlerin sıkıl¬ması İcab edeceği zaman sıkarız, fiyatların düşürülmesi lâzım geldiği anda düşürürüz, murakabenin icab edeceği zamanlarda murakabemizi yaparız ve bu suretle de her şe¬yi devletten, her şeyi hükümetten bekleme hastalığından1 kurtulmuş oluruz. Herkes kendisini bu vatanın ve milletin Ijakiki sahibi olarak görür, kabul eder, herkes mes'uliyet ve mükellefiyetini idrâk eder, böylece de birbirimize çel¬me takmaktan vaz geçeriz.
İslâm bunu emreder ve bu emri içindir ki, her şeyden önce ferdin ıslâhını ön plâna alır.
Ferd, hususî hayatında iktisada riayetkar olursa, el¬bette ki cemiyetin de, devletin de iktisadî hayatına mü¬essir oîur. Israfdan kaçınan, şahsî hayatında tasarrufu esas alan, gelir kaynaklarını devamlı surette göz önünde bulun¬durup giderini ona göre ayarlıyan bir insanın, aile içerisin¬deki iktisadî fonksiyonu neyse, cemiyet içerisindeki ikti¬sadî fonksiyonu da odur. Muktesid bir aile reisinin iktisa¬dî ölçüler dâiresinde idare ettiği aile bütçesi sadece şah¬sî hayatının hudutları içerisinde kalmaz, dışa da taşar; ça¬lıştığı müesseseye de sirayet eder; devlet hizmetinde bu¬lunuyorsa, devletin masrafını da ona göre ayarlamaya ça¬lışır, devlet bütçesinde de israftan kaçınır; zarurî olma¬yan sahalara yatırım yapmaktan sarf-ı nazar eâer. Bu ha¬liyle ferd, iktisadî muvazenenin aslî unsurudur.
İktisadî politikanın en mühim esaslarıdan birisi de, sarf mahallerini tanzim ettikten sonra, gelir kaynaklarına

Ç I Ğ
değer vermektir. Bunu da, iktisada riayetkar olan insan daha iyi ve daha güzel bir şekilde yapar. Kör ve kısır sa-iıalara yapacağı yatırımın israf olduğunu bilir, derhal on¬dan kaçınır, münbit sahalar arar; sarfedeceği bir kuruşun mutlak surette üç beş, on kuruşla değerlendirilmesini esas alır, böylece cemiyetleri ve devletleri iktisadî krizden kur¬tarır.
İktisada riayet etmeyen, israfı esas alan insan ise, efine geçirdiği paranın nssıl ve ne şekilde değerlendirile¬bileceğini düşünmez; avuç avuç etrafına serpiştirir durur; lükse kaçar, haram - helâl demeden yemeye başlar, rüşvet, suiistimal birbirini kovalar, neticede hem kendisini ve hem de cemiyet ve devleti iflâsa sürükler.
Bu açık ve bariz hakikat karşısında İslâm, ferdi evvelâ ruhî-ahlâki terbiye ile tezyin eder ki, ondan kötülük sâ¬dır olmasın. Cenneti - Cehennemi önüne koyar ki, vicda¬nında daima bir manevî yasakçı bulunsun ve nefsinin esa¬retine girmesin. Ferd, ahlâk ve fazilet sahibi olunca, doğ¬ru olunca, dürüst iş yapma inanç ve azmi içerisinde bulu¬nunca, ona teslim edilecek olan Devlet bütçesi de yağma olmaktan kurtulur; insanlar tam bir emniyet içerisinde bir¬birlerine bakar, kimsenin kimseden şüphe ve endişesi "kalmaz.
İktisadî inkişafın yolunu «devletçilik» olarak gösteren¬lerde, «mülkiyet hakkı»nı ortadan kaldıranlarda, insanı «üc¬retli memur» yahut «işçi» olarak devlet kapısına bağiıyan-Jarda, bu ahlâk ve fazilet olmadığı için mutlak iflâs mey¬dana gelir. Ferdin lüksünden ve israfından şikâyet eden¬ler, vurgunculuk ve soygunculuktan dem vururlar, vurgun¬cu ve soyguncu olarak isimlendirdikleri zenginlerin mal¬larını ellerinden alıp devlete teslim etseler bile ve bu kanaatlerinde samimî olsalar dahi, kat'iyyen müsbet bir netice elde edemezler. Çünkü, devleti de idare eden niha¬yet ferttir; ferd bozulursa devlet de bozulur; ferdin ahlâk ve fazileti yoksa, devletin ahlâk ve fazileti de olmaz. Boy-



14

15

Ç I Ğ
lece jtevjet, kendisinden şikâyet edilen «vurguncu - soy¬guncu» diye isimlendirilen zenginden daha vurguncu ve daha soyguncu bir zalim patron olarak insanların karşısı-jTa_djki!ir. Ferd, bu zâlim patronun tasallutundan kendisini kolay kolay kurtaramaz da...
İslâm, tam mânâsiyle muvazene unsurudur. İfrat ve tefritten uzaktır, itidal noktası üzerindedir. Bunun için de ne kapitalizmin insafsız ve merhametsiz sermayedarına müsamaha eder; ne de sosyalizm, yahut komünizmin za¬lim ve gaddar devlet sistemini benimser. Her ikisinin de insanları felâkete sürükleyeceğini ortaya koyar, huzur ve refah, sulh ve selâmet yolunu gösterir. Ferdi, israftan men ettiği gibi, sermaye terakümünü de zekât farizasiyle orta¬dan kaldırır. Ribayi, tefeciliği yasak etmekle düşkünleri ve fakirleri korur; İktisadî hayatta muvazeneyi te'min ve te'sis eder.
Yeryüzünde hiçbir iktisadî sistem bu mazhariyete eriş¬memiştir. Onun İçin de bütün iktisadî sistemler İslâm kar¬şısında iflâs etmişler, mağlub olmuşlardır.
Hangi şekli ve ismi taşırsa taşısın fert islâh edileme¬mektedir, o sistem, yahut nazariyeler, ideolojiler ölüme mahkûmdur, İster bir diktatörün kanlı eliyle yürüsün, ister bir sınıf ve kütlenin zorbalığı ile devlet hayatım kontro¬lünde tutsun, isterse nefs ve hevânın tahakkümüyle tahtı¬na otursun, değil mi ki fert ıslâh edilmemektedir, o sis¬tem, yahut nazariyye muvakkattir, geçicidir, kısa ömürlü¬dür. Tahribden başka, anarşiden başka, şiddetten ve zu¬lümden başka hiç bir sıfat sahibi olamıyacaktır.
Meselâ kapitalizm, kuvveti esas aldığı için, tahakkü¬mü netice vermiştir; zayıfı koruyamadığı için zâlimi hima¬ye etmiştir; ferdin ıslâhında ve terbiyesinde hiç bir müs-bet rol oynamadığı gibi, ahlâki tereddinin sebebi olmuş¬tur. Bunun içindir ki Garb, bütün hayır cemiyetleriyle, ter¬biye müesseseleriyle, şiddetli inzibat tedbirleriyle dahi hal

Ç I Ğ
kın ve gençlerin ruhî ve ahlâki buhranına çâre bulamamış; anarşiyi bertaraf edememiştir.
Meselâ; sosyalizm, yahut nâm-ı diğer komünizm, kuv¬veti esas almış, sınıf ye zümre tahakkümü yoluna girmiş ideolojisini zorbalıkla oturtmaya çalışmış; ferdin islâh ye_ terbiyesine asla değer ve ehemmiyet vermemiştir. Böylece hâkim olduğu memleketleri zulüm ve istibdadı altında in¬lemekten başka bir yol ve çâre bulamamış, insanı mes'ud, cemiyeti bahtiyar edememiştir. Kapitalist sistemin cemi¬yet hayatındaki adaletsiziliğini, «sosyal adalet» sloganı al¬tında izale etmek iddiasını taşıdığı halde, aynı adaletsiz¬liği bir başka isim ve şekil altında yürütür olmuştur.
Bu iki sistemde de temel mesned kuvvet olduğu için, biri ferdî kapitalizmi, diğeri de devlet kapitalizmini hort¬latmak suretiyle refah ve saadeti milletlere haram etmiş¬tir. Ferdin dar hudutlu zulmü, komünizmde devletin geniş hudutlu zulmüyle daha da ağırlaştığı içindir ki, kapitalist sistemlere nazaran sosyalist sistemler daha kahredici ol¬muştur.
Bütün bunların karşısında İslâm vardır. Ne ferde hu¬dutsuz serbesti ve tahakküm, ne de devlete sonsuz kuv¬vet ve tecâvüz hakkı tanımıştır. İkisi İçin de vasatı bir ser¬besti vermiş; hakkaniyet ölçülerini esas almıştır. Kuvvet islâmda tahakküm vasıtası olarak kullanılmamış, hakkı ve haklıyı korumak uğrunda seferber edilmiştir. Mazlumu zâ¬lime karşı muhafaza ederek, ferdin ıslah ve terbiyesini her şeyin üstünde tutmuştur. İslâm'da ne fert zarardadır ve ne de cemiyet; ne zengin servetini tahakküm vasıtası ola¬rak kullanabilir, ne de devlet; ne ezen bulunur, ne de ezi¬len... Her fiil ve harekette İlâhi ölçüler hâkim olduğu için, her şey ferdin ve cemiyetin menfaatine göre ayarlanır. Ce¬miyetin menfaatlerini fert için feda etmek de yoktur, fer¬din menfaatlerini cemiyet için feda etmek te... Menfaat mâ¬kul ve meşru olduğu müddetçe muhafaza altındadır. Temel



16

17

ç
mesned Hak olduğu için de kuvvet hakkın emrinde bir mu¬vâzene unsuru olarak kullanılır. Kuvvetli planı haklı tanı¬nmak ve kabul etmek İslâm'da yoktur, kuvvetli olan bu kuv¬vetini ister şahsî serveti, ister nüfuzu noktasından elde etmiş bulunsun; haksız olduğu müddetçe kuvvetine asla iti¬bar edilmez. Haklı, fakat zayıf olan ferd ve cemiyet, hak¬sız, lâkin kuvvetli olanlara karşı daima muhafaza ve mü¬dafaa edilir.



İŞÇİ DÂVASI
O,
RTADA henüz hiçbir işçi meselesi yokken sanayi in¬kılâbı olmamış; işçi sınıfları, çeşitli menfaat grupları ta¬rafından tahrik edilmemişken; İslâm, işçi dâvasını hallet¬miş; ona «alnının teri kurumaglaiı^ücretini vermeyi» pren¬sip haline getirmiştir. Bu yüzden de doğuşuncJarTkısa bir zaman sonra gelişen; Endülüs Devleti ile Garba yayılan dünyanın üç kıt'asını elinde bulunduran İslâm'da müstaki-len «işçi meselesi» diye bir mesele ortaya çıkmamıştır. İslâm medeniyetinin zirveye ulaştığı anda, ne işçi ve ne de köle kendisini zayıf hissetmiş; ne kuvvetlinin ve ne de zalimin karşısında mağdur bir duruma düşmüştür.
İslâm, her zümre ve tabakanın olduğu gibi işçinin de hak ve hukukunu hakikî mânasiyle muhafaza etmiş, onu hiçbir mütecavize çiğnetmemiştir. Zengin-fakir mücade¬lesini ise zekât farizası ve faizin yasak edilmesiyle ber-

18

19

Ç I Ğ
taraf etmiştir. Zira zekât, «ben tok olayım, başkası açlık¬tan ölse bana ne» zihniyetini ortadan kaldırmış; faizin ya-sakliğı da «sen çalış ben yiyeyim» felsefesini yıkmıştır. İslâm cemiyetinde kimse kimseyi istismar etmiyecek, kim¬se aç kalmıyacak, kimse kimsenin sırtından geçinemiye-cektir.
İş böyle olunca, karşılıklı yardımlaşma «içtimaî mua¬venet» esası prensip halindedir. Fertler birbirlerini tamam-lıyacak, herkes bulunduğu İş ve muhit içerisinde haketti-ği şeyi alacaktır. Ücretler normal bir tarzda ödeneceği gi¬bi, hakkın zayiine sebep olan her türlü tarafgirlik ise re'sen bertaraf edilecektir. İnsanlığa «saadet asrı» yaşatan İslâm, hayatının bütün cephelerini içine alan sistemiyle, 14 asır dan beri tazeliğini, zindeliğini muhafaza etmektedir.
Garptan çıkan dinsiz felsefe ise, sanayi inkılâbının he¬men akabinde işçi ihtilâllerine yol açmış; zekâtı tanıma¬dığı gibi, faizi esas kabul ederek, ferdi istismar etmiştir. Bu hava içerisinde işçi hakları zayi olmuş; her şeyi maddi ölçüler içerisinde mütalâa eden kapitalist ve materyalist¬ler, elleri altında bulundurdukları insanların sırtından ge¬çinmeyi kendileri için şeref (!) saymışlardır.
Bugün, Garbın dinsiz felsefesinin, zekâtı ortadan kal¬dırıp faiz esasını koyan; hak ve adalet duygularını cem'iyet-ten söküp atan düsturları neticesindedir ki, komünizm in¬sanlığın başına belâ olmuştur. O da, kapitalizme karşı çık¬tığı halde, aynı felsefeyi fertten alıp devlete temel yap¬mıştır. Onda da devlet efendi, fert köledir. Devlet tok, fert açtır. Devlet yeyici, fert çalışıcıdır. Hasılı istismar devlet eliyle sürüp gitmektedir.
Bir asırdan fazla bir zamandır Garpta devam edegelen emek-sermaye mücadelesi hâlâ ortadan kalkmamıştır ve hâlâ insanlık iptidaî davranışlardan kurtulamamıştır.
Binaenaleyh cemiyetimizde ancak «Garbı kopye etme» hareketinden sonra, başgösteren işçi - işveren ihtilâfı, İslâ-

Ç I Ğ
mî ahlâkı bilfüi yaşamakla bertaraf olabilecektir. Garbın dinsiz felsefesi bu noktada mağlubiyetini çoktan ilân et¬miş; İslâmî hükümler karşısında çoktan hezimete uğra¬mıştır.
İşçi mes'elelerini dâva edinenler, evvelâ bu hakikat-1arı öğrenmeli; sonra da müdafasını yaptıkları kütlenin na¬sıl kurtulabileceğini düşünmelidirler.
Cemiyet hayatının selâmet ve saadetle devam edebil¬mesi, zengin-fakir, işçi - işveren münasebetlerinin İyi ve güzel bir şekilde tanzimi ile mümkündür. Zenginin elinde bulunan maddî kaynak, isabetli bir şekilde kulanılır ve fa¬kirlerin istifadesine sunulursa, muhakkak ki karşılıklı mü¬nasebetler normal şartlar içerisinde gelişir, taraflarda şef¬kat ve merhamet hürmet ve itaat hissi hâkim olur; böyle¬ce ne sermaye sahipleri ve ne de fakirler ihtilâfa düşer¬ler. Bunun yolu da muhakkak ki zekât müessesesinin tam ve normal olarak işletilmesi, aynı zamanda âdil bir ücret sis¬teminin kurulması şeklinde tesbit edilebilir. Yoksa grev¬ler ve lokavtlarla netice elde etmek mümkün değildir.
Nitekim Türkiyemizde 1960 Anayasası ile tatbik edi-legelen grev ve lokavt müessesesi ihtilâfları azaltmamış, zayi olan iş günlerinin emek ve sermayenin kurtarılmasın* da bir çare olamamış, bilâkis memleketi maddî-manevî buhranlara sürüklemiştir.
Son neşredilen istitistiklere göre, on yıl içerisinde grevlerin en fazla olduğu yıl 1969'dur ki, tam 204.136 iş gününün zayi olmasına sebebiyet verilmiştir. İktisadî ba¬kımdan inkişaf etmek mecburiyetinde olan ve asla zengin sayılamıyan, müterakki sayılamıyan bir memlekette iş ih-tilâfiarı yüzünden 204.136 işgününün heba edilmesi asla küçümsenemez. Bunun üzerinde siyasî oyunlara girişmek, işçi - işveren ihtilâfını alabildiğine körüklemek suretiyle menfaat temin etmek isteyenler muhakkak ki vatan ve mil¬lete büyük darbeler indirmekte; hareketleri hak ve adalet duygulariyle bağdaşamamaktadır.



20

21

Ç I

Ç I Ğ
Üstelik fakir işçiler de işverenlere, patronlara hürmet¬kar olacaktır. Onların bu farîzeyi yerine getirmeleri ile fa¬kir işçilerimiz zengine devamlı saygı besleyecek ve ica¬bında onun servetinin bekçisi olmasını bilecektir. Bugün işçilerimiz doğrudan doğruya bu tahriklere kapılmıyor, iş¬çi - işveren münasebetleri, komünistlerin kışkırtmalarına rağmen, iyice gerilmiyorsa, bunun sebebini de işçilerimi¬zin dinî hislerinde aramak ve onların vicdanlarına yerleş¬miş bulunan Allah korkusunda görmek lâzımdır.
Sadece «Zekât farizesini» yerine getirmek suretiyle komünistleri mağlûp edecek kuvvette olan zenginler şunu bilmelidirler ki, sadece kendi ihmalleri ve bu farizeyi terk-etmeleri yüzünden işçiler istismar edilmekte, işyeri işgal¬leri cereyan etmektedir. Bu ihmal devam ederse, daha va¬him hadiseler olabilir ve zenginlerimiz hayatlarını dahi idâme edememek tehlikesi ile karşı karşıya gelebilirler.
Saat 12'yi göstermek üzeredir, uyanın ve davranın!
Türkiye'de işsizlik meselesi de bir türlü halledilemi¬yor. Sık sık gizli işsizlik, aşikar işsizlik mes'eleleri ortaya atılıyor herkes fikrini söylüyor; fakat hiç kimse hiç bîr İk¬tidar işsizliğe çare bulamıyor.
Ne anlaşılmaz şeymiş bu işsizlik.
Mes'ele arap saçına dönüyor, derken bir de öğrendik ki, erkeklerin yapması icab eden işlerin pek çoğunu Tür¬kiye'mizde kadınlar yapıyormuş ve böylece de İşsizlik mü¬him miktarda artış kaydediyormuş!
«Garpçılık» dedik, «ilericilik» dedik, «uygarlık» dedik, «devrimcilik» dedik; kadınları evlerinden dışarı çıkardık; sokaklara salıverdik; resmî dairelere dolduruverdik; çar¬şı-pazar işlerini onlara havale ettik. Ve bu hâle düştük.
Şimdi, «ekmek parası» diye Anadolu'nun genç, faal, kabiliyetli evlâdian gâvur memleketlerinin yolunu tutsun; diyar diyar gezsin; vatan hasreti, ev hasreti çeksin iş arastn!

Olur mu böyle şey?
Kadına «hürriyet veriyoruz diye, erkeğe zulüm etmek olur mu?»
Diğer taraftan:
Almanya'daki işçilerimizden menfî haberler geliyor. Kiralık ajanlar, kızıl militanlar burada faaliyetlerine fası-Jasız devam edip, işçilerimiz arasında komünizm propagan¬dası yapıyor, çeşitli ahlâksızlıkların meydana gelmesine se¬bep oluyor; onlan kadınla, içkiyle, kumarla uyuşturup anar¬şist yapmak istiyorlarmış. Zaman zaman bu faaliyetlere şahid olan işçilerimiz, mütemadiyen gazetelere mektuplar gönderiyorlar, sık sık çatışmalara sebep olan kızıl militan¬ların menfî hareketlerinin durdurulması için alâkalılardan tedbir alınmasını istiyorlar ve bu arada Din hizmetlilerine olan ihtiyaçtan bahsedip, İslâmiyeti öğretecek, yayacak, işçileri kızıl ideolojinin tesir ve telkininden kurtaracak ele¬manların bol miktarda Almanya'ya gönderilmesini taleb ediyorlar.
Hükümetimiz bir ara Almanya'ya imam ve hatibler gön¬dermeye başlamışti. Lâkin gidenlerin sayıları kâfi gelme¬diğinden ve arzu edilen faaliyeti yapacak, imkân ve şart¬lara sahih bulunmadıklarından, kızıl faaliyetleri önleyeme¬miş, işçilerimize kâfi derecede dinî bilgi verememişlerdir.
Durum hakikaten vahimdir. Kızıl faaliyet işçilerimiz arasında böylece devam eder ve önleyici tedbirler alınmaz¬sa, çok zararlı neticeler meydana gelebilir; ailelerinden kâ¬fi derecede dinî kültür alamamış, İsiâmî mes'eleleri iyice kavrıyamamış işçilerimiz kızıl militanların tesir ve telkin¬leriyle de birer anarşi unsuru haline gelebilirler. Bu ba¬kımdan Hükümetimiz derhal faaliyete geçmeli ve Alman¬ya'ya bol miktarda imam ve hatib göndererek, bunların iş¬çilerimiz arasında vazifelerini lâyıkiyle yapabilmeleri için de her türlü imkânlar temin edilmelidir. İşçilerimiz, dinî kültürlerinin kuvvetlenmesi ve gelişmesi nisbetinde boz-
23

22

Ç I Ğ
guncu hareketler karşısında mevcudiyetlerini muhafaza edebilir ve «yâd-eller» de garipliğin, terkedilmişliğin, kim¬sesizliğin ağır baskısiyle menfî istikametlere sürüklen-mekten kurtarılmış olurlar.
Dikkat edilirse Batı Almanya gibi zengin bir memle¬kette ve cepleri dolu işçilerimize yine komünizm propagan¬dası yapılabiliyor. Demek ki, komünizm maddi yoksulluğun olduğu kadar, belki ondan daha çok manevi yoksulluğun bir meyvesi ve ahlâksızlığın içtimai bir nizam haline gel¬mesidir.
Emek-sermaye mücadelesi Garbda doğmuştur. İşçi¬lerle işverenler arasındaki ihtilâf Garbda zuhur etmiştir; sendikacılık da Garbın malıdır. İşçilerin fert fert elde edi-femiyen haklarını patronlardan bir teşkilât vasıtasiyle ala¬bilmek; icab ettiği anda teşkilâtlanmış işçi kitlelerini gre¬ve götürerek sermaye sahihlerini zorlamak için kurulan sendikalar, garbhlaşma hareketine muvazi olarak bize de intikal etmiş ve nihayet 1961 Anayasası ile bu müessese resmî bir mahiyet almıştır.
Sendikacılığın teşekkül tarzı aslında iyi niyetlere is-tinad etmektedir. Ağır iş sahalarında ezilen, buna rağmen haklarını alamayan işçilerin bir «hak arama mekanizması» olarak sendika ne kadar faydalı ise; bu hakkın istismarı da o kadar zararlı olmaktadır. Esasen istismar hangi sa¬haya girerse girsin zararla neticeleneceği için, sendikacı¬lığın istismarı da çok cepheli zararlara yol açmaktadır. İş¬çi hakkı adına yapılan hareket, meselâ siyasî bir kisveye bürünürse, elbette ki işçinin bundan hissesi daima zarar olacaktır.
Esasen, «işçinin hakkını, alnının teri kurumadan ver¬meyi» emreden İslâm'ın ulvî düsturlarına yabancı kalın¬dığı içindir ki, materyalist iktisad sisteminin tabiî neticesi olan sendikacılık bir istismar vasıtası halinde bünyemize girmiş, içtimaî hayatımızı DİSK gibi teşekküllerle tehdide başlamıştır. Buna rağmen, çıkış yolları vardır:

Ç I Ğ
Evvelâ âdil bir ücret sistemine doğru gidilerek ezil¬mekte olan işçilerin hakları teminat altına alınabilir. Son¬ra da, ciddî müeyyidelerle işçi istismarı, sendikacılık is¬tismarı bertaraf edilebilir. Bunun için de kanun yapmak kâfi değildir. Kanunu tatbik edecek, yahut adafeti muhafa¬za için bütün himmet ve gayretini «hak» mefhumu üzerine teksif edecek bir imân ve ahlâk vasatı meydana getirmek ıcab etmektedir. Şunu da nazar-ı i'tibara almak lâzımdır ki İslâmî îmân ve ahlâkın hâkim olduğu devirlerde ve cemi¬yetlerde emek-sermaye çatışması, işçi-işveren kavgası ol_mamjştır. Ne zaman ki inanç zaafa uğramış, garbhlaşma hastalığı baş göstermiş, zengin ile fakir arasındaki mâne¬vi bağlar koparılıp atılmış, ezenler daha çok ezmeye, ezi¬lenler de daha çok ezilmeye mâruz kalmışlardır.
Öyleyse mes'elemizi karşılıklı haklar ve mükellefiyet¬ler noktasından ele alıp, yıkılan köprüleri yeniden yapmak, mânevi ölçüler içerisinde, maddî mes'eleleri de halletmek mevkiindeyiz. O zaman hem sendikacılık istismar ve anar¬şi mevzuu olmaktan kurtulur, hem de İşçi ve işveren hu¬zur ve emniyet içerisinde bulunur, neticede kavga biter.



24

25


SENDİKACILIK VE...
T
x URKİYE'DE sendikacılık faaliyetleri, sol oyunların çok
rahat oynandığı bir saha haline gelmiştir. «Sosyal adalet» sloganı ile ortaya çıkan bir kısım sömürücü mahlûklar, sen¬dikacılık yoluyla kendilerine büyük imkânlar temin etmek¬te; işverenin sömürgesini önlediği iddiasiyle işçi hakları¬nın müdafii rolüne girerek, sömürücülüğü bizzat yapmak¬tadırlar.
Meselâ; herhangi bir iş kolunda faaliyete geçirilen sendika, kendisine bağlı bütün işçilerden muntazam aidat¬lar toplamakta; arada sırada gidilen grevlerin dışında top¬ladığı aidatlardan elde edilen çok büyük meblâğları, çeşit¬li bahanelerle çar çur etmektedirler. Bir kısım sendika ida¬recileri, bu paralarla evvelâ kendilerine bol maaşlar bağ¬larken, çeşitli şahsi ve hususî masraflarını da bundan kar¬şılamakta; hususî otomobilleri, büyük fabrikatörlerin yazı-

Ç I Ğ
hanelerini gö Igede bırakan büroları, bayan sekreterleri ile tam bir «Komprador» hayatı yaşamaktadırlar. Makamlarını muhafaza içi**» akla-hayale gelmeyen manevralar çeviren bu adamlar, i şçi haklarını koruyorlarmış gibi davranışlarda bulunmakta, sık sık neticesiz hadiseler çıkarmakta ve grev tehdidi ile işlileri avutarak, kendilerinden daha İyi bir ida¬recinin bulunamıyacağı havasını uyandırmaya .azamî gay¬ret sarfetmel^tedirler.
DİSK, şüphesiz komünist bir teşekküldür. Bütün hedef ve maksadı memleketimizde anarşi çıkarmak ve kızıl bir ihtilâle zemin hazırlamaktır. Lâkin DİSK, bünyesinde top¬lanan işçilerimizin komünizmle solculukla uzaktan yakın¬dan alâkası yoktur. Kahir ekseriyeti komünizme, sosyaliz¬me düşmandır. Yüzde doksan sekizi namuslu, faziletli, va¬tanperver insanlardır.
Böyledir de, niçin son anarşi hadiselerinin içerisinde bulunmuş, tahribe, yağmaya, cinayete kadar yol almışlardır?
Akla gelecek ilk sual budur, bu suale verilecek ilk cevap da şudur:
Ortada ciddi bir tahrik vardır ve bu harekete iştirak eden işçilerimizin kahir ekseriyeti aldatılmışlardır. Hadi¬selerin cereyan tarzı da göstermiştir ki, yürüyüşe geçen, tahribe teşebbüs eden, polise, askere saldıran işçilerin ön safında yer alanlar, hakiki işçi değil, işçi kıyafetine bü-ründürülmüş, Üniversiteli kızıl militanlardır. Nitekim, ha¬len hastahanelerde yaralı olarak tedavi edilmekte bulunan¬ların pek çoğu talebedir ve aldıkları yaralar da göstermiş¬tir ki, daima bunlar taarruz hattında yer almışlardır.
İşçilerimiz, çeşitli sebeblerle gördükleri ihmal kar¬şısında, kendilerinin hak ve hukuklarını müdafaa edecek¬lerini söyleyen ve bu hususta parlak nutuklar çeken sol militanları samimi zannetmiş, gizli bir niyet ve maksad taşımadıklarını kabullenerek onların peşine düşmüştür. Hatta pek çoğunun, protesto etmek istedikleri yeni Sen-
27

26

Ç I Ğ
dikalar Kanun tasarısının mânâ ve mahiyetinden bile ha¬berleri yoktur. Onlar, güç - belâ elde edebildikleri hak ve hukuklarının yeni bir tasan ile ortadan kaldırılmak is¬tendiği zannına kapılmış bu yolda yapılan kesif propagan¬daya inanmış ve yollara dökülmüşlerdir. Nitekim ellerine aldîkları pan-kartlarda da Anayasaya saygıdan, hakdan-hu-kukdan bahsettikleri görülmüş «işçi-Ordu el-ele» diye dö¬viz taşıdıkları müşahede edilmiştir. Ancak kısa zamanda ne Anayasaya saygı kalmış, ne hak ve hukuk dinlenir ol¬muş, ne de ordu ile el-ele vermek iddiasındaki samimiyet isbat edilebilmiştir. Hareket o derece şuursuz bir hal al¬mıştır ki, doğrudan doğruya Anayasa çiğnenmiş, hak ve hürriyetler çiğnenmiş, elinde «işçi-Ordu el-ele» dövizini taşıyan işçilerin ordu mensuplarına saldırdıkları görül¬müştür.
Böylece kat'iyyen anlaşılmıştır ki, masum işçilerimiz kızılların oyununa getirilmiş, DİSK şeflerinin karanlık emel¬lerine âlet edilmek istenmiştir.
Nitekim aynı oyunun Ankara Sanayi bölgesinde de oy¬nandığı görülmüştür. İşçi kıyafetine girmiş Üniversiteli kı¬zıl militanlardan bir kısmı Ankara'da Sanayi Bölgesine gi¬derek burada işçileri mukavemete, fiilî durum meydana ge¬tirmeye ve yürüyüşe davet etmişler; lâkin işçilerimizden muvafakat yerine red cevabı almışlar, üstelik bir hayli de dayak yemişlerdir. Çünkü, Ankara'daki işçiler onların ha¬kiki mahiyetlerini anlamış, oyunlarının gerçek yüzünü gö¬rebilmiş ve hiç tereddüt etmeden karşılarına çıkmıştır, istanbul'daki İşçilerimiz ise, sûret-i hakdan görünen kızıl¬ların gizli maksadını keşfedememiş, onları işçi haklarının müdafii zannetmişlerdir .Bu bakımdan da söylediklerinin doğruluğuna inanıp, peşlerinden sokaklara dökülmüşlerdir.
Şuna samimiyetle inanıyoruz ki, mayası İslâmiyetîe yoğrulmuş bulunan Türk işçisi, hiç bir zaman ve mekân¬da komünist ve sosyalist olmamıştır, olmasına da imkân

Ç I Ğ
yoktur. Kızılların arkasından bilerek hiç bir zaman gitme¬miştir, gitmesine de imkân yoktur. Hiç bir komünisti din¬lememiştir, dinlemesine de imkân yoktur. Çoğu defa aç kalmış, bağrına taş basmış, türlü meşakkat ve ızdıraplara göğüs germiş, acıları sinesine çekmiş, fakat komünizm, sos¬yalizm adına kendisine verilen hiç bir şeyi kabul etmemiş¬tir; bugün olduğu gibi, yarın da etmiyecektir. Yeter ki ona, hadiselerin içyüzünü gösterebilelim ve yeter ki ona dost ve düşmanını tanıtmış olalım.
İşçilerimiz çok iyi biliyorlar ki, sosyalizmde, komü¬nizmde işçinin hak ve hukuku diye bir mes'ele yoktur. Bu¬nu bildikleri için de seçimlerde komünistlere asla rey ver¬memişlerdir. En zengin ve sosyetik muhitlerden kızıllar le¬hine elde edilen büyük reylerden işçi muhitlerinde eser görülmemiştir. Bu da, onların komünizme, sosyalizme ne kadar düşman, ne derece samimi hasım olduklarını isbata kâfidir.
Burada mes'uliyet münevvere düşmektedir. Derd-i ma¬işetin tazyikiyle fikrî cereyanları, anarşist grublann gizli faaliyetlerini takib edemiyen ve bu hususta bir hükme va¬ramayan İşçilerimizi münevverlerimiz aydınlatmalı, ikaz et¬meli ve onlara dost ve düşmanı iyice tanıttırmalılar ki, fırsatçılar ve İstismarcılar bu tarz oyunlara onları âlet et¬me imkânı bulamasıniar.
Münevver bunu yaptığı gün, işçilerimiz uyanacak, sos-yalist-komünist sendikacıya rey değil, dayak atacaktır. An¬kara'da olduğu gibi...
Esasen mesele hakikatin ortaya konulması, cehaletin izâle edilmesi ve Hakk'ın müdafaasının yapılmasıdır. Bu yo¬la girildiği gün, hem haksızlıkların ortadan kalktığı görüle¬cek ve hem de işçi istismarı diye bir şey kalmıyacaktır. Vatanını ve milletini sevenleri vazifeye davet ediyoruz!
Sendika faaliyetleri «Sol»a bir hayli ümit veriyordu. Grev Kanununun Anayasa hükmü olarak kabul edilmesiyle.



28

29

Ç I G
artık memleketimizde iktisadî hayatı felce uğratmanın mümkün olabileceği; böylece de devamlı bir huzursuzluk meydana getirileceği vehmi içerisinde idiler. Her yeni ku¬rulan sendikayı, gizli maksatlarına hizmet edecek bir hüc¬re teşkilâtı olarak görüyor ve alkışlıyorlardı. Fakat solcu¬lar, kısa zamanda sukut-u hayale uğradılar; arzularına nail olamadılar.
Bugün kısaca (disk) diye anılan «Devrimci İşçi Sen¬dikaları Konfederasyonu» ile Türk-İş'in karşısına çıkan sol¬cuların muvaffak olamamasına tek âmil, şüphesiz ki Türk işçisinin manevî duyguları olmuştur. Her şeyi mîde ile ir-tibatlandıran ve insanın dimağını işkembesine bağiıyan sol, burada kelimenin tam mânâslyle yanılmış; vaad edilen maddî menfaatlarla, yahut lüks bir konfor içerisinde geçe¬cek bir hayat garantisi ile işçilerimizin satın alınamıyacak-lannı çok yakından müşahede etmiştir. Aslında geniş işçi kütleleri kuvvetli bir din kültüründen mahrumdur ve İslâmi-yeti günlük hayatlariyle, alâkalı cepheleriyle olsun öğren¬memiş durumdadırlar. Lâkin, onların imân ve itikadları yi¬ne de kurulan tuzakları hissetmiş, kendilerini sol'a yem ol¬maktan kurtarmıştır.
Bilindiği gibi komünizm, hükümran olduğu memleket¬lerde işçi ve köylü sınıfı üzerinde yükselmiş, neticede de bu iki sınıfı da ezmiştir. Mevcut idarelerin çeşitli hataları ve büyük açık vermeleri, kızılların yegâne istinadgâhı ol¬muş; kandırılan işçi ve köylüler «sosyal adalet» teranele-riyle kanun ve nizamların üzerine yürüyüp komünist ağa-ba-balarını başa geçirmişlerdir. Bizde de bu yol denenmek is¬tenmiş; fakat akim kalmıştır. Birçok imkânlardan mahrum olan köylü ve işçilerimiz imânına istinad ederek kızılların bütün plânlarını alt-üst etmişlerdir. Köylülerden ümidlerini kestikleri için de, bugün bütün kuvvetleryile işçilerimiz üze¬rinde durmakta, onların alın terlerini sömürmek istemek¬tedirler.
Komünizmle mücadele edecek olanlar bu hususu ga-

Ç I Ğ
yet iyi bilip, ona göre davranmak ve mânevi eğitimi ilk plânda ele almak mecburiyetindedirler.
İşçilerimizin hak ve hukukunu müdafaa ettikleri iddia-siyle teşekkül eden Sendikalarımızın pek çoğu kuruluş ga¬ye ve maksadını tecâvüz ederek, şahsî veya siyasî İstismar kaynağı olmuşlardır. Bilhassa Sendikalar Kanununda bıra¬kılmış olan sayısız boşluktan istifade eden bir kısım men¬faat zümresi, işçilerimizin sırtından geçinmek yollarına başvurmuş ve âdeta birer «Sendika ağası» olarak cemiye¬tin karşısına çıkmışlardır.
Bir iş kolunda bir çok sendikanın kurulmasına imkân ve fırsat veren kanun, bu zafiyetiyle çeşitli grupları müs¬takil sendikalar kurmaya zorlamış, neticede işçiye daha fazia yaranıp, daha büyük haklar elde edebileceğini ileri sürmek suretiyle taraftar toplama uğruna, bîr çok gayri kanunî fiillerin meydana çıkmasına yol açılmıştır. Bunun en bariz örneğini şüphesiz DİSK isimli solcu sendikalar konfederasyonu vermiştir. Kızıllıklarını «işçi haklarını daha iyi bir şekilde temin etme» iddiasiyle kapatmaya kalkışa bu konfederasyon, işçi işveren münasebetlerini çığırından çıkarmış ve servet düşmanlığını tahkir etmeyi böylece mu tasavver kızıl ihtilâlin zeminini hazırlamayı kendisine gaye edinmiştir.
Sendikacılık, hak ve hukuku muhafaza prensibinin dı¬şına çıkarıldığı için de, bir takım muvazaalara yol açmış, işverenle sendikacı arasında gizli pazarlıklar yapıla-gelmiş-tir. Meselâ bir sendika ağası, işverenle anlaşmak suretiy¬le, ağalığının devam ve idamesi bakımından işçileri aldat¬ma yoluna girmiş, hasım sendika mensublarına işveren va-sıtasiyle baskı yaptırmaya başlamış, böylece de işçi-işve-ren mücadelesi, bir anda hasım sendikalar mücadelesi ha^ line gelmiştir. Buna, sendikaların işçi maaşlarından kesi¬len paralarla lüks ve konfor içerisine gömülmesi de ilâve edilince, işçi hakları korunacak yerde yenmiştir. Aynı za-



30

31

Ç I Ğ
manda sendikacılık tehdit vasıtası olarak da kullanılmıştır. En şirreti, en ağır basanı olmuş, işyerleri şartlarına uyma¬yan teklif ve taleplerle işveren ağır mükellefiyet altına so¬kulunca, yeni zamlar, yeni fiyat artışları boy boy ortaya çıkmış ve hayat pahalılığına yol açılmıştır.
Bugünkü sendikacılık sistemi, cemiyetimize sayılma¬yacak kadar zararlar vermiştir. Nasıl ki 1961 Anayasa sis¬temi rejim buhranını tahrik etmiş, mesuliyetsiz müessese¬lerle devletin mevcudiyetini tehlikeye düşürmüşse 1961 anayasasından sonra ortaya çıkan sendikalar kanunu da, hem işçileri, hem işverenleri, sendika ağalarının ihtirası uğruna müşkül mevkide bırakmıştır.
Bu bakımdan Sendikalar Kanununu yeniden ele almak, hatalı taraflarını, tatbikatta meydana gelen noksanlıkları izâle etmek artık zaruret haline gelmiştir. Bilhassa hasım sendikalar mücadelesine, muvazaa usulü sendika teşekkü¬lüne mani olmak, işçilerimizi tam demokratik usullerle tek sendika içerisinde toplamak ve nihayet gayesinden sapıtan sendikalara karşı müessir tedbirler almak devletin ve mil¬letin selâmeti bakımından ifâsı zarurî bir vecîbe olmuştur. Herhangi bir kanun veya karar beğenilmeyebilir, tas-vib edilmeyebilir, alâkalı şahıs veya zümrelerin menfaat¬lerini ihlâl etmiş olması dolayısiyle, yahut da Anayasaya aykırı bulunması sebebiyle tenkidlere hedef yapılabilir. Herkesin bu noktada hak ve hürriyetleri vardır. Düşünce ve kanaatlerini gazete çıkarmak, basın toplantıları yap¬mak, beyanname neşretmek, yürüyüş tertib etmek ve mi¬ting yapmak şeklinde herkes ortaya koyabilir. Muayyen for¬malitelerin ikmâli, yahut muayyen izinlerin istihsâli sure¬tiyle insanî ve medeni yollardan hak arama daima mümkün olduğu gibi, Türkiyemizde de bu husus Anayasa teminatı altına alınmıştır.
Ancak, sadece Türkiye kanunları değil, hiçbir memle¬ketin kanunları herhangi bir fikri, bir hareketi veya bir ka-
32

nun tasarısını protesto için zora başvurmayı, tahribe, yağ¬maya, cinayete tevessül etmeyi mazur ve meşru göster¬memiştir. Dünyanın en medenî ve hür memleketlerinden tutunuz da, en müstebîd memleketlerine, hatta komünist memleketlere ve hatta yamyamlar ülkesine kadar hiçbir yerde devlet idaresi grup veya zümrelerin tahribe, taarru¬za, cinayete isyana kalkışmasını mazur görmemiş, affet¬memiş mesullerine karşı müsamahalı davranmamıştır.
Hak aramanın muayyen yollan vardır; herhangi bir ha¬diseyi protesto etmenin muayyen usûl vs şekilleri vardır; bunları kâfi görmeyip işi kaba kuvvete dökenler, zor kul¬lananlar, tahribe teşebbüs edenler ve hatta cinayet işle¬yenler hiçbir şekil ve surette haklı görülmemiş ve mazur sayılmamışlardır.
Bu bakımdan İstanbul ve İzmit'te Örfî idare ilânına se¬bep olan tahrip ve cinayet hadiselerinin mazur görülmesi¬ne, müsamaha ile karşılanmasına, taraflara hak verilmesi¬ne ve alkış tutulmasına İmkân yoktur.
Ortada, Hükümetin Meclise sevk ettiği yeni bir Sen¬dikalar kanun tasarısı mı vardır ve bu tasarı bugünkü işçi haklarını tahdit altına mı alacaktır, işçiyi zulme mâruz mu bırakacaktır? Hatalı ve noksan tarafları alabildiğine tenkid edilebilir ve buna karşı gösterilen infial haklı sayılabilir. Lâkin, iş protesto adı altında isyan şeklini alırsa, tahrip ve tecâvüz şeklini alırsa ve hele cinayet irtikâb etmek şeklini alırsa, asla mazur sayılamiyaeağı gibi, mes'ulîeri de katiy-yen affedilemez.
Bir hadiseyi protesto için miüî servet demek olan bîr fabrikanın tahrib edilmesi ne demektir? Polis karakolları¬nın, kaymakamlık binalarının, dükkânların, evlerin, polis otomobillerinin tahrip edilmesi ne demektir? Polise, de¬mir sopalarla, molotof kokteylleriyle, taşlarla, bombalarla hOcum edilmesi ne demektir? Askerîn karşısına çıkılması, Mehmetçiğin üzerine hücum edilmesi ne demektir? Ve ni-
33



Ç 1 Ğ
hayet masum insanların öldürülmesi, kan akıtılması ne de¬mektir? Kim, hangi vicdan, hangi akıl, hangi iz'an bunu ka¬bul edebilir ve buna cevaz verebilir?
Ortada vatan ve milletin malı vardır. Ona kasdetmek ihanet değil de, cinayet değil de nedir? Bunun işçi hakkıy-İe ve hukukiyle ne alâkası olabilir?
Demek oluyor ki, maksad bam-başkadır. Bir kanun ta¬sarısını protesto bahanedir. Ortada son derece ağır bir tahrik vardır ve bunu da bilfiil «Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu» isimli, kızı! teşekkül organize etmekte¬dir. «Devrimci», yani «İhtilâlci» sıfatını isminin başına ge¬tiren bir teşekkülün organize ettiği bir tahrik hareketi, işçi hakîariyle uzaktan yakından alâkalı değildir; doğrudan doğ¬ruya komünizm hesabına, kızıl ihtilâl hesabına tezgâhlan¬mıştır. Nitekim, Sendikalar kanununu protesto maksadını taşıyan bir harekette, sendika ve sendikacılıktan değil, iş¬çi ve işveren münasebetlerinden değil, «Bağımsız Türkİ-ye»den, «Kahrolsun Amerika..»dan bahsedilmiş, Hüküme¬tin çekilmesi, başvekilin İstifa etmesi istenmiştir.
Türkiye bağımsızlasacak, Amerika kahrolacak, Hükü¬met çekilecek ve başvekil istifa edecek de işçi meseleleri topyekûn hallolmuş olacak mt? Bunu kimsenin düşündüğü yoktur. Ortada rahatlıkla istismar edilebilecek bir mesele vardır, mağdur bulunan işçiler vardır, tansiyon yüksektir, bundan istifade edilmeli ve kızıl ihtilâle doğru masum in¬sanlar malzeme olarak kullanılmalıdır. DİSK'in yaptiğı bu dur! Memleketi anarşi içerisine boğmak için, bir kısım kı¬zıl m-Ütanlara işçi kıyafeti giydirmiş ve kalabalığın önüne sürmüştür. Onlar ne yapmışsa, diğerleri de şuursuzca tak-lid etmiştir.
Yakmışlar, yıkmışlar, cinayet işlemişler, vatan ve mil¬leti milyonlarca liralık maddi ve manevî zarara sokmuşlar ve sonunda da iki Şehrimizi Örfi İdare rejimi altında bulun¬maya icbar etmişlerdir. Ellerine geçen nedir? Memleketin

Ç I Ğ
mahvolan mili? serveti, sönen ocaklar geride kalan bîr kı¬sım dullar ve yetimlerin kanlı gözyaşları.. Masum bir poli¬sin, bir işçinin, bir esnafın cesetleri üzerinde DİSK İsimli kızıl teşekkül işçi hakkı arıyacakttr da, memlekette «Sos¬yal Adalet» tahakkuk etmiş olacaktır. Öyie mi?
Kimi kandırabilirler, kimi inandırabilirler?
Nitekim, hadiselerin henüz cinayete kadar varmadığı bir zamanda, DİSK isimli kızıi teşekkülün tahrik ettiği ka¬labalığın önüne bir Türk Generali Üniforması ile çıkmış ve •onlara nasihatte bulunmuştur.
«— Sizin derdiniz bizim derdimizdir. Bu memleket ça¬pulcu memleketi değildir. Memlekette her şey alt-üst oldu. Bizi seviyorsanız işinizin başına dönün, Anayasanın istek¬leri tamamıyla yapılacaktır. Askerle karşı karşıya gelme¬yin, karşımıza çıkmayın.»
Gözleri o kadar dönmüştür ki, muhterem Tümgenera¬lin bu İhtan da dinlenilmemiş ve millet malının tahrib edil¬mesine mâni olmak İsteyen Ordu mensuplarının üzerine yürüyenler olmuş, tas atanlar, demir sopalarla askerlere hücum edenler görülmüş, silahlı azgın solcular üzerlerin¬de taşıdıkları tabancalarını ateşlemekte bile bir mahzur görmemişlerdir. Neticede bilanço üç Ölü, yüzlerce yaralı, milyonlarca liralık zararla kapanmıştır.
İşte sol ve solculuk budur ve işte devrimcilik budur!
İstedikleri yegane şey anarşidir. Kanuna, nizama kar¬şıdırlar, orduya karşıdırlar, polise karşıdırlar, disiplin, ita¬at ifade eden her şeye karşıdırlar. Onları, kızıl ihtilâle gö¬türecek en müsait vasat anarşidir. Her ne pahasına olursa olsun anarşiyi devam ettirmek gayretindedirler. Bu kanla hadiseleri, faciaları hazırlayan, tertio eden sahneye koyan ve nihayet bas rolünü oynayan DİSK için yegane yol ve hedef budur. Diske tâbi olsun olmasın, bağlı bulunsun, bu¬lunmasın, bütün solcular da aynı yolun yolcusuduHar, Üni¬versitelerimizi harp mevdanı haline getiren sol hareketler de buna bir başka delildir.



34

35

Ç I Ğ
Bütün bunlar gösteriyor ki meselenin artık hafife al-nır tarafı kalmamıştır. Huzur ve sükûn için, emniyet ve asayiş için, vatanın saadet ve selameti için Türkiye'de sol faaliyetlerin kökünü kurutmak, fesad ocaklarını başlarına yıkmak ve kızıl baykuşları susturmak zaruret haline gel¬miştir. Bu nasıl ve ne şekilde yapılacaksa bir an evve! ya¬pılmalıdır. Aksi halde istikbalimiz tehlikededir.
Millî dertlerimizin reçetesi yazılırken şunları da kay¬detmeliyiz:
Vergi ihdası cihetine gidilmeksizin bütçe açığını ka¬patmanın ve memleketi devam edegelen iktisadi buhran¬lardan kurtarmanın yollarını aramalıyız. Bu yolları şu şe¬kilde hülâsa edebiliriz:
İ — Her türlü lüks ve israf önlenmeli,
2 — Bürokrasiye son verilmeli,
3 — Fiatlar kontrol altında bulundurulmalı,
4 — Âdil ücret sistemine gidilmeli,
5 — Rüşvet, iltimas bertaraf edilmeli.


İKTİSADİ NOKTALAR
K
-ABUL etmek lâzımdır ki. Devlet çarks, büyük İsraflar içerisinde dönmektedir. Lüks, vazgeçilmez bir unsur haline gelmiştir, fakir milletimizin bütün gelir kaynaklarını deh¬şetli bir şekilde tahrib etmektedir. Evvelâ devlet daireİe-rînden başlanmak suretiyle, cemiyet hayatımızın her saha¬sında misalleri milyonları bulan israfın, lüksün önüne ge¬çilmesi, Devlet bütçesini milyarlarca liralık menfaatlere kavuşturabileceği gibi; paranın olduğu kadar zaman isra¬fının önüne geçilmesi de, yüzüstü bırakılan işlerin ve rnua-melerin kısa zamanda ikmâlini netice verecektir. Sırf bu mevzudaki ciddi, samimi, müsamahasız icraatlar, Devlet bütçesinin her yıl milyonlarla İfadesini bulan bütün açıkla¬rını kapatacak ve yeni vergi kaynaklan arama ihtiyacı hiç bir zaman hissedilmeyecektir.
Bürokrasi, yani kırtasiyecilik, devlet çarkını yıpratan



36

37

Ç I Ğ
en büyük hastalıklardan birisidir. İktidarın her defasında mücadele edeceğini bildirdiği ve fakat bir türlü başlıyama-dığı bürokrasi, o derece korkunç bir iktisadî düşmanımızdır ki, sözle izahı bile mümkün değildir. Basit bir misalle me¬seleye ışık tutmaya çalışırsak, şu şekilde ifade edebiliriz: Devlet herhangi bir meseleden dolayı, herhangi bir müesseseden yahut vatandaştan alacağı 150 kuruşluk ver¬gisi için çoğu defa 150 liralık masraf yapmaktadır. Buna bir de, bu alacağın tahsilinde sarfedılen zamanı, mesai ücre¬tini, vatandaşın devlet dairelerinin kapısında bekletilmek¬ten doğan zararını ilâve edersek, rakam büsbütün kabarır ve son derece mübalâğalı bir hal alır. Günlük hayatımızın her safhasında karşılaştığımız bu bürokrasi felâketini Ön¬lemek hiçbir tedbire ihtiyaç hissettirmeksizin bütçe açığı¬nı kapatmaya kâfi gelecektir. Açığın kapatılması ile birlik¬te devletin kân da o nisbette artmış olacaktır.
Fiyatların kontrol altında bulundurulması ve bilhassa zarurî ihtiyaç maddelerindeki anormal artışların bertaraf edilmesi de, devleti dolayısiyle kâra götürecektir. Evvela gayri meşru kazançlar önlenecek, saniyen memur ve işçi, hayat pahalılığı sebebiyle maaşına veya ücretine zam ya¬pılması ihtiyacını duymayacak; salisen grev ve lokavtların önü alınacak ve böylece emniyet esasına istinad edsn alış-veriş piyasaya huzur ve sükûn getirecektir. Zamlardan, grevlerden, lokavtlardan devletin hissesine düşen milyon¬larca liralık zararın ortadan kalkması ite de bütçe açığı zail olacaktır.
Âdil ücret sistemine gidilmesi ise, hem işçiyi ve hem de memuru huzura kavuşturacak, herkes kabiliyeti nisbe-tinde maaş alacak, kin ve hased damarlarının kabarması, işin birbirine havale edilmesi, muamelelerin sürüncemede
38

Ç I Ğ
bırakılması; devlet dairelerinde memurların, işyerlerinde işçilerin gününü gün etme hastalığının sona ermesi vasıta¬lı yollardan devlet bütçesine tesir edecek, —keza— açık¬lar kapatılmış olacaktır.
m
Rüşvet ve iltimasın bertaraf edilmesi ise, başlı başına büyük bir iktisadî ihya hareketi olacaktır. Bugün rüşvet ve iltimas yüzünden devlet bütçesinin milyarlarca liralık za¬rara düçâr olduğunu söylemek asla mübalâğa sayılmama¬lıdır. Hiçbir devlet dairesinde rüşvetsiz iş yapılmadığı, hak¬lının hakkını alamadığı, en normal muamelelerde bile rüş¬vet olmadan işlerin yürümediği umumî bir kanaat halinde¬dir. Bundan herkes mutazarrırdır. Şu yukarıda sıraladığı¬mızdan sadece rüşvet ve iltiması önleyebilsek, devlet kurtulacak, vatandaş kurtulacak, İktisadî istikrar avdet edecektir.
Ve bütün bunların kaynağını da, din duygusunun, Al¬lah korkusunun teşkil ettiğini söylemek asla yadırganma¬malıdır. Lüks ve israfı Allah'dan korkanlar önler; bürokrasi faciasının ızdırabını Allah'dan korkanlar duyar; fiatiardaki anormal düşüş ve yükselişlerin izâlesini Allah'dan korkan¬lar yapar; âdil ücret sistemi içerisinde haklıya hakkinin verilmesini Altahdan korkanlar yerine getirir; rüşvet ve il¬timasa Allah'dan korkanlar iltifat etmez. Bunun içindir ki, her şeyin başsnı din duygusu ve Allah korkusu teşkil eder ki, devletimizin en büyük zaafı, en büyük noksanı budur.
Allah korkusu derken, «filân hacı, falan hoca şunu yap¬tı, bunu etti» diye karşı çıkanlara, itiraz edenlere de deriz ki, Allah korkusu, din duygusu hacıya, hocaya münhassr değildir. O, herkese şâmildir. Kimde kâmil imân varsa, din hissi ruhunda ve kalbinde yer etmişse hacı da hoca da olmasa insanî vecibelerini noksansız bir şekilde yerine ge¬tirir; rüşvetten, iltimastan, lüks ve israfdan, adaletsiz üc-
39

ç i G
ret sisteminden, bürokrasiden şiddetle kaçınır. Dini hacı¬ya, hocaya inhisar ettirdiğimiz ve «onlar düşünsün, bize ne» dediğimiz için iktisadî felâketler içine düştük. Manevi¬yattan anlamayanlara, mânevi felâketleri izah mümkün ola-mıyacağı için, her şeyi maddede arıyanların, akılları gözle¬rine inmiş olanların nazarlarına bu iktisadî faciaları veriyor ve başka bir kurtuluş yolunun olmadığını bu vesile ile bir defa daha ortaya koyuyoruz.
Evet, yarım ^aşırdır;_ devlet, olarak dine karşı savaş aç¬tık, din hissini, Allah korkusunu yıkmaya çalıştık. Hâkimi¬yeti Ailah'dan alıp millete verdiğimizi ilân edip durduk, ne¬ticede devletimiz inkişaf edebildi mi, kalkınabildik mi, me¬denî milletler seviyesine ulaştık mı? Hiç birisini yapama¬dığımız gibi, bütçemizi bile «denk» hale getiremedik de, açıklarımızı kapatmak için yeni yeni vergi kaynakları arayıp bulmak için çırpınıp durduk. Şimdi de Maliye Vekâleti, bu maddeci zihniyet içerisinde iğneden ipliğe kadar herşeye zam yapmak ihtiyacını hissetti. Milleti din hissinden, Allah korkusundan uzaklaştırmak suretiyle kalkınacaklarına, me-denileşeceklerine inananlar, yahut inanır görünenler bir de¬fa daha mağlup oldular. Lâkin zararı onlardan çok millet çekiyor. İktisadî buhranların here ü mercinden onlardan çok millet huzursuz oluyor.
İktisadî İnkişafımızın bile dine sarılmaktan, Allah kor¬kusunu kalplere yerleştirmekten, İmân duygusunu vicdan¬lara hâkim kılmaktan başka bir yolla temin edilebileceği¬ne inananların kalmadığı bir vasattayız. Tek-tük ortaya çı¬kıp «gerici!ik»ten dem vuranlar bile kalbden bizi te'yid ediyorlar amma, zahirde mağlûbiyetlerini kabul etmemek için çırpınıp duruyorlar. Onları da Hükümetin, kendisini ih¬dasa mecbur bildiği vergilerin ağır yükü altında ezilmeye terk ederiz, oiur biter!
Türkiye ile Müslüman Arap Memleketleri arasında ti¬cari münasebetlerin tesisi için yakın bir zamanda çalışma¬lara başlandı. Yıllardan beri ihmâl edilen ve bilhassa harî-

Ç I Ğ
cî politikamızın çok hatalı bir istikamette seyretmesi yü¬zünden bir türlü kuvveden fiile çıkarılamayan bu mesele üzerinde sıksik konuşmaların yapıldığını, çeşitli görüşle¬rin öne sürüldüğünü müşahede ediyoruz. Bir ara, Avrupa Ortak Pazarına mukabil, İslâm Ortak Pazarının meydana ge¬tirilmesi hususunda Mecliste dikkate şâyân tekliflerin ser-dedildiğini de duyduk. Ancak bu fikir üzerinde resmî ma¬kamlar kâfi derecede durmadıkları gibi, meselenin müna¬kaşasına zemin hazırlamadılar. Böylece teklifin üzerine ya¬tılmış oldu .
Bu arada dikkate şâyân bir hadise cereyan etti: İzmir Müftüsü, Hac dönüşünde gazetelere bîr beyanat vererek, Arap memleketlerinin Türkiye için iyi bir pazar olduğunu belirtti; bununla beraber. Demirperde gerisi mem¬leketlerinin Suudî Arabistan toprakları üzerinde kendi ma¬mullerini «Türk Malı» damgasıyle sattıklarını ve halkın da bu mallara, sırf «Türk Malı» damgası bulunması dolayısiy-le büyük rağbet gösterdiğini ifâde etti.
Kayda değer diğer mühim bir hâdise de, Ege Bölgesi Sanayi Odası İkinci Başkanının Arap memleketleriyle tica¬rî münasebetlerin artırılması hususunda çalışmalara baş¬landığını ve Türk Arap Ticaret Odasının kurulması için te¬şebbüse geçildiğini belirtmesi oldu.
Hakikaten Arap Memleketleri, Türkiye için asla ihmâl edilmiyecek bir pazardır; bu pazarın kullanılmamış olması da Türkiyemiz için gerçekten büyük bir kayipdır. Ancak, burada kaybımızın milyarlarla ifâde edilebilecek rakam de¬ğeri üzerinde durmayı lüzumsuz addederek, yapılacak iş¬leri ele almak lâzım geldiğini belirtiyoruz. Zira kaybedilen artık bir daha geri gelmiyecektir, dolayısiyle lüzumsuz mü¬nakaşalarla vakit kaybetmek gibi yeni zararlara yol açıla¬caktır. O halde, geçmişe değil, geleceğe bakmak; bu arada geçmişteki hataların tekerrür etmemesi için de, onları dai¬ma göz önünde bulundurmak lâzımdır.

41

ÇIĞ
Vâkıâ odur ki; hiç bir Müslüman Arap Memleketi, ge¬rek sanayide ve gerekse ziraatte Türkiye kadar inkişâf et¬memiştir. Esasen inkişâf edememiş olmasının tabii sebep¬leri vardır: Toprağı Türkiye kadar ziraate elverişli değildir; sanayileşme hareketi, müstemlekecilik oyunlarıyle çok geç başlamış ve hiçbir zaman millî gelir bakımından bir de¬ğer ifade etmemiştir. Buna rağmen, bir çoklarının bizden zengin olması, devlet bütçelerinin nüfus nisbetine göre bizden çok üstün bulunması, topraklarından çıkan petroüe izah edilebilir ki, bu da hiç bir zaman bize olan ihtiyacını bertaraf edemez. Sadece ziraati, sadece hayvancığı ele alırsak, Arap memleketlerinin Türk mamullerine olan ihti¬yacı kendiliğinden meydana çıkar. Pek çok Avrupa mem¬leketinin bizden satın aldığı sebze ve meyveleri, et, yağ ve peyniri kendi mamulleri imiş gibi Arap memleketlerine sattıkları ve karşılığında petrol alıp, büyük ihtiyaçlarını karşıladıkları bilinen bir hakikattir. Türkiye'den Fransa, İtalya, yahut Almanya voliyle Arap memleketlerine giden toprak ve hayvan mahsullerinin, bu vasıtalar aradan çıka¬rılmak suretiyle şevkini düşünmek bile kazancımızın aza¬metini hatırlatmaya kâfidir. Nitekim son zamanlarda baş¬layan Kuveyt'e et ihracı bizim için büyük bir döviz kaynağı olmuştur.
Bugün bir kriz içinde bulunduğu bildirilen tekstil sa¬nayiimizin de bu pazarlarda büyük şansı vardır. Meselâ ha¬lıcılık.. Türkiyemiz için öylesine mühim bir döviz kaynağı¬dır kif Müslüman Arap Memleketlerinde bu sahada hazır pazarlar bizi beklemektedir .Avrupa yoiiyle Arap Memle¬ketlerine gitmekte olan İsparta, yahut Kayseri halılarının, bu aracıların bertaraf edilmesiyle sevkı, hem Türkiye ha-lıcılığınin inkişafına yol açacak, hem de döviz kaynakları¬mızın çok büyük miktarda gelişmesine vasıta olacaktır. Hayvancılıkta, ziraatte, sanayide bizim için hemde çok kârlı pazar olan Arap Memeleketlenni unutmak, onlara sırt çe¬virmek akıl kârı değildir.
42

Ç I Ğ
Yıllar yılı varımızı yoğumuzu heba ettiğimiz Garb hay¬ranlığından kendimizi kurtarıp, yüzümüzü Asya'ya çevirir¬sek kendimizi bir anda maddî ve manevî İnkişafların içeri¬sinde bulmuş oluruz. Çünkü Müslüman Arap Memleketle¬ri, hem onları hem de bizi yabancılara el açtırmiyacak, muhtaç bıraktırmayacak kadar zengin bir hazır pazar hük¬mündedir.
İslâm Ortak Pazarının tahakkukunu bunun İçin arzu et¬mekte ve bu pazara ilk adımı teşkil edecek olan Türk-Arap Ticaret Odaları kurulmasını da mesud bir hadise ve isa¬betli bir teşebbüs olarak alkışlamaktayız.
Bütçe açığını yeni vergi ihdası yoluna giderek kapat¬mak muvakkat bir tedbirdir, devamlılık vasfı yoktur. Çıka¬rılacak olan kanunlarla, yahut Hükümet kararnâmeleriyle ihdas edilen vergiler, bir kaç yıllık bir bütçe açığını kapa¬tabilecek karakterde olsa da, bu vergi kaynaklarının ilâ-ni-haye derde deva olamayacağı mevcut iktisadi sistem içe¬risinde zaruri bir neticedir. Zira vergi ihdası, piyasaya doğrudan doğruya tesir edecek ve fiyat artışları birbirini kovafıyacaktır. Fiyatların artması geçim şartlarını zorla¬yacak yeni ücret ayarlaması yoluna gidilecektir, Yeni ücret ayarlaması, Maliyeyi yeni açıklarla başbaşa bırakacak, «Denk bütçe» hayali bir türlü tahakkuk edemiyecek; Hükü¬metler hep muvakkat tedbirlerle meseleleri halletmek iste¬diklerinden, yeniden ikinci bir vergi ihdası yoluna gide¬cek, böylece da Devlet bir fasit daire içerisinde dönüp duracaktır.
Aynı zamanda yüksek vergi nisbetleri, ticaret erbabı¬nı ticarî meşgalesinden usandıracak, yeni Personel Kanu¬nu ile maaşlardaki büyük artışlarla halkı memur tabakası¬na gıpta edecek bir halet-ı ruhiye içerisine sürükiiyecek ve Şeflik devirlerinde olduğu gibi, «imtiyazlı sınıf» oiarak ortaya çikacak olan memuriyetin talihleri de o nisbette ar¬tacaktır. Bilhassa küçük esnaf ve sanatkârlar, iş sahaların-
43

Ç 1 Ğ
da gelişip inkişaf etmenin yol ve çârelerini aramak yerine devlet kapısında bir masa kapmak için resmî dairelerin eşiklerini aşındıracak, ortada yine büyük rüşvetler döne¬cektir. Memuriyetin açık arttırmaya çıkarıldığı bir vasatta da iktisadî istikrardan, huzurdan bahsetmek hayal olacaktır.
Halbuki devlet, «imtiyazlı sınıflar» meydana getirme¬mekle mükelleftir. Gıpta damarlarını tahrik etmemek, va¬tandaşları birbirine düşürmemek, birinin istikbâlini madde¬ten garanti altına alırken, diğerini felâketlere ve ümitsiz¬liklere sürüklememek mevkiindedir. Sigortalılık, emeklilik ve maluliyet hakkı, imkânları tanınan memuriyetin bol maaşla masa ve sandalyelerini, durmadan fırtınalara tutu¬lan serbest ticarete tercih edenlerin sayılarını artırmamak için azamî hassasiyeti göstermek mecburiyeti ile mükellef bulunan devletin, aksi istikametteki icraatları asla tasvib edilemez.
Devlet, helâl kazanç yollarını açarsa, vatandaşları ka¬nun önünde müssvi görür, İçtimaî hakları herkese tanır ve ücret muvazenesini temin ederse, bu arada da İsrafın ve rüşvetin önünü alıp, kaçakçılığa meydan vermezse, aslî vazifesini yerine getirmiş, piyasayı iktisadî krizlerin İçeri¬sine sürüklememiş olur. Bu noktadaki çalışmaların rnev-cud bulunmadığı bir vasatta vergilerden söz etmenin, ye¬ni vergi ihdası yoluna gitmenin ve halkı «hayat pahalılığı» cenderecesi içerisine sokmanın çıkar yol oltnadığmı bilmek lâzımdır.
Vergi ihdasının aleyhindeyiz derken, bunun sahasını da tahdid ediyoruz. Evvelâ, zaruri ihtiyaç maddelerine ko¬nulan vergilerin aleyhindeyiz. Vatandaşı geçim sıkıntısına itecek bir vergi sisteminin memlekete fayda getirmiyece-ği bütçe açıklarını ilâ-nihaye kapatamıyacağı kanaatinde¬yiz. Bununla beraber, vergi kaçakçılığının önlenmesi taraf¬tarıyız ve bu arada her türlü lüksün vergilendirilmesıyle memleketin çok şeyler kazanacağını zannediyoruz. İthalat

ÇİĞ
ve ihracatın kontrol altında bulundurulması hiç bir derdi¬mize deva olamayacak lüks eşyalara milyonlarca lira dö¬viz ödenmesinin bertaraf edilmesi, en isabetli tedbirler arasında zikredilebilir.
Bütçe muvazenesini doğrudan doğruya temin edebil¬menin ve vatandaşı sık sık vergi tehdidi altında bulundur¬mamanın çeşitli müessir yolları vardır.
«Denk bütçe» Türkiyemiz için yıllardenberi bir hayâl oldu. Her sene muayyen zamanlarda yapılan bütçe mü¬zakereleri milyonlarca liralık açığı ortaya çıkarırken; vatan ve millet hizmetinden başka bir gayenin peşinde koşma¬dıklarını iddia eden politikacılarımız bunun sebepleri üze¬rinde ciddî bir şekilde durmaya ve meseleleri temelden halletmeye asla yanaşmadılar. İktidar açığın müdafaasını yapmakta, muhalefet de taarruzunu devam ettirmektedir. Kimse hata ve kusurunu kabul etmediği gibi, hiç bir ferd de meseleyi «politik yatırımın dışında görmek ve düşün¬mek İstememiştir. İktidarın vazifesi, hakkı müdafaa ile be¬raber hata ve kusuru itiraf iken bu cereyan etmemiştir. Muhalefetin vazifesi de, haklı ve doğruyu tasvib yanlış ve hatalı hareketleri de tenkidle beraber kin ve garazlardan uzak bir şekilde hal çârelerini göstermek ve icab ettiği an iktidarla işbirliği yapmak iken, o da buna asla yanaşmamış ve kör döğüşü devam edip gitmiştir.
Bizde öylesine garip bir politika ahlakı teessüs etmiş¬tir ki, hangi meselede olursa olsun, iktidarın mutlaka iyi-kötü bütün fiil ve hareketlerini müdafaa ve israr, muhale¬fetin hareketlerini ise doğru veya yanlış bütün icraatlarını toptan inkâr ve tekfir, vazifeleri cümlesinden sayılmıştır. Ve bu hep böyle olmuştur.
Yapılan tenkitlerin umumiyetle haksız ve yersiz oldu¬ğunu söylemiyoruz. Elbette ki, haklı olan taraflar vardır, izalesi zaruri kusurlar mevcuttur.
Ortada bir vakıa vardır. Bu vakıa bütçenin milyonlar-

45

ca tiraitk açıkla meclis huzuruna getirilmiş olması ve bu açığın kapatılması için hükümetin yeni vergi kaynaklan aramak mecburiyetini hissetmesidir. Acaba bütçe açığını vergilerle kapatmaya gitmek yolu no derece doğrudur? Yahut ihdas edilen vergilerin İsabet ihtimali nedir? Bunun üzerinde durulmamıştır. Gerçi iktidar yeni vergi getiriyor, hayat! pahaltlaştırıyor, vatandaşı iktisadî baskı altına alıyor. Dar gelirliler mahvoluyor, diye feryatlar işitilmektedir. Lakin bu da çıkar yol değildir. Bağırmak, çağırmak yerine ihdasını zaruri kılan sebeplerin izalesi nasıl ve ne şekilde mümkün olabilir, bunun üzerinde durmak, hal çaresi gös¬termek, itham ve isnad yerine, vakıaları konuşturarak ne¬ticeye varmak İazımdu'.
Cûtçe açığını kapatmak için ihdası zaruri görülen yeni vergi kaynaklarının açıklanması ile öteden beri sözü edi¬len vergi reformunun tahakkuk ettirileceği ümidinde olan¬lar yanıidılar. Zira yeni vergi kaynaklar» umumi bir vergi adaletini tasis ve teminden ziyade, açığı kapama hedefini takip ettiği için haliyle isabetsiz seçilmiş va yanlış değer¬lendirilmiş bulunuyor. Orta halli, yahut dar gelirli vatan¬daşların bilhassa fakir esnafın yüksek vergi nisbetlerine dahi! edilmeleriyle bu yanlışlık, yahut isabetsizlik kendi¬liğinden anlaşılıyor.
Banka meselesine gelince; İkinci beş yıllık plânın dik¬kate şâyân taraflarından birisi ds bankacılık ve kredi sis¬teminin adaletsiz olduğunu belirtmesi, aksak işlediğini ile¬ri sürüp, bunun düzeltilmesi temennisinde bulunmasıdır.
Bugün hiç kimse iddia edemez ki, bankalar milli arzu ve ihtiyaca göre işlemekte, kredide adalet temin edilmiş bulunmaktadır.
Gerçi kâr haneleri her yıl biraz daha kabaran ve mû-dilerine devamlı ikramiyeler dağıtmak suretiyle isimlerim

Ç I Ğ
bol bol reklâm eden bankalarımız mevcuttur. Bunlar bir hayli yatırım da yapmış, çok mühim tesislerin kurulması¬na, gelişmesine İyi bir şekilde çalışmasına ön ayak ol¬muşlardır. Fakat bütün bunlar, her gün protesto edilen ve haciz dairesine gönderilen senetlerin yekûnunu azaltma¬mış; iflâs e<\Qn, konkardato talebinde bulunan tüccarların sayılarını artırmaktan başka bir işe yaramamıştır. Kısaca ifade edilmesi lâzım gelirse banka, bugün millet bütünlü¬ğünün aleyhine işleyen bir müessese halindedir.
Neden bu böyledir?
Çünkü «Bankacılık sistemlimiz iptidai esaslar üzeri¬ne kurulmuş, tefeciliği teşvik etmiştir. İkinci Beş Yıllık Plânda da belirtildiği gibi kredi adaleti yoktur ve bu teşek¬küller iktisadi bakımdan adetâ devlet içerisinde devlettir¬ler.
Hiç bir garp memleketinde bizdeki bankacılık sistemi¬ne rastlanmamaktadır. Gerçi onların bankaları da faiz esa¬sı üzerine kurulmuştur ki, bizim içtimaî bünyemize yüzde yüz zıd bir keyfiyettir. Fakat faiz çok cüz'i miktardadır ve kredi adaleti nisbeten temin edilmiştir. Esasen Garbın ha¬yat felsefesi faize cevaz verdiği için de bu onların maddî yıkımında fazlasiyle müessir olmamaktadır. Fakat durum bizde çok değişiktir ve banka ile iş yapan tüccar ve esna¬fın yüzde doksanı, bu alışverişten büyük zararlar görmüş¬tür. Evvelâ kredi olarak aldığı paranın karından, ancak fai¬zini kapatabilmiş; dolayısiyle ortada kendi lehine herhangi bir durum meydana gelmediği gibi; eline geçirdiği para île yatırım sahalarını genişletmesi ve büyük yüklerin altı¬na girmesi de ferdi, ruhî bakımdan sarsmıştır.
Bu mevzuda ciddi bir istatistik yapılsa, eminim ki banka muarneleriyle iştigal edenlerin kahir ekseriyetinin her hal ü kârda mağdur oldukları ve ticarî itibarlarını kay¬bettikleri gibi; yıllar boyu ruhî buhranlar içerisinde kıvran¬dıkları hakikati meydana çıkacaktır. Zira, yukarıda da be-



46

47

Ç \ Ğ
Ifrttiğimiz gibi bizdeki bankacılık çok iptidaî bir durumda¬dır ve dünün takbih edilen tefeciliğinin modernize edilmiş şeklinden başka bir şey değildir. Dünün tefecileri borç verdikleri para karşılığında 0/" 25, % 50, 0/° 60 faiz alırken ve böylece de kütleleri sömürürken; bugünün bankaları %5, %7, % ıo (hatta bâzı defalar % 15 kadar) faiz al¬makta ve böylece de müşterilerini uzun vadeli bir mağ¬duriyete sürüklemektedirler.
Memlekette iktisadî istikrar kalmamıştır. Kütleleri birbirine düşüren, İtİmad ve emniyeti kaldıran «sen çalış, ben yiyeyim» felsefesi bankacılığımızın temel kanunu ha¬line gelmiş; böylece hak ve hukuku modern bir tarzda gas-bedilen kütlelerden hoşnutsuzluk sesleri yükselmeye baş¬lamıştır.
İkinci Beş Yıllık Plânın işaret ettiği bankacılık mese-lemiz artık kökünden eİe alınmalı ve faiz her şekliyle ber¬taraf edilmelidir ki, memleketimize huzur ve emniyet, pi¬yasaya istikrar ve itimat avdet edebilsin. Hükümetin mü¬him bir dâvası da budur.
Osmanlı Cemiyetinde banka yoktu. Cumhuriyet Türki¬ye'sinde sayısız bankalar açmak suretiyle faiz felâketini hediye eden şahıslar, sık sık Osmanlı Cemiyetinin bu du¬rumunu tenkid eder ve «bankalardan evvel paralarını küp¬lere doldurup toprağın altına gömenler, böylece iktisadî hareketlere büyük darbeler vurmaktadırlar» diye, onlara gericilik, iptidailik gibi damgalar yapıştınrlards. Bu iddia¬nın hakikatle uzaktan-yakından alâkası yoktu. Zira, paralar küpe vurulmuş, toprağın altına gömülmüş olsa bile, «ze¬kât» gibi dinî feraizin ifâsiyle bu paranın ilel-ebed serma¬ye piyasasından çekilmesi mümkün olamıyordu.
Görüyoruz ki, bugün bankalar parayı küplerde saklayıp, topraklara gömmekte ve Türkiye'mizde her geçen gün para darlığı daha bariz bir şekilde kendisini hissettirmektedir. İnançların za'fa uğraması neticesinde, esasen ciddî
48

Ç I Ğ
bir halaskar olan zekât müessesesi lâğvedildiğl gibi; bu facianın mevcudiyeti yetmiyormuş gibi, bir de bol faiz müeyyidesi kabul olunmuş ve memleketimiz günden güne geri gitmeye başlamıştır. Bu hastalık ise, dinsiz garp fel¬sefesinin «sen çalış, ben yiyeyim» gibi gaddarâne düstu¬rundan doğmuştur ki; bu, emek-sermaye mücadelesini çığırından çıkartıp, komünist ihtilâle yataklık yapmıştır. Zi¬ra işçi - işveren huzursuzluğunun en mühim kaynakların¬dan birisi ve —belki de—? bellibaşiı olanı budur; sol cere¬yanın cemiyetimizde —cüz'î de olsa— yerleşmesini neti¬ce veren açığımız da bundan İbarettir.
Halbuki tarih, garpta olduğu gibi, İslâm camiası içeri¬sinde bir emek-sermaye mücadelesini kaydetmemiştir. Zira zekât müessesesi bu mücadeleyi bertaraf etmiş; zen¬ginden fakire sevgi ve merhamet, fakirden zengine hürmet ve itaat havasını husule getirmiştir.
İkinci Beş Yıllık Plânda da banka faizlerinin tenkid edilmiş olduğu nazar-ı İtibara alınırsa, faiz yasağının nasıl bir halaskar olduğu kendiliğinden meydana çıkmış olur.
Gerçi, her meselede olduğu gibi, bunda da komünist¬ler hemen öne atılıp, faizin, bankanın aleyhinde dizi dizi yazılar döktürmüşlerdir; fakat fikir onların değildir; mese¬le onların zannettiği gibi de halledilmiyecek; ancak İslâm'¬ın emrettiği şekilde halledilebilecektir.
* # *
49




SİYASÎ NOKTALAR
H,
-ER hükümetin Şark'a ayrı bir bakış tarzı yardır. Ve her hükümetin bakış tarzı da birbirine az-çok tezad teşkil eder. Biri, diğerinin hatasını tamir edip, kanayan yaraları saracağı yerde; meseleyi ayrı bir noktadan ele alır ve bü¬tün nazarlarını kendi iştigal sahasına çevirerek, düğüm üs¬tüne düğüm vurur.
Fethi Bey kabinesini Şark isyanı bahanesiyle deviren İnönü cenapları ortaya devletin yardımını, müsamahasın!, himayesini götüreceği yerde; polisini, jandarmasını, topu¬nu, tüfeğini götürür; etrafı kan ve barut çemberine alır, böylece Türkiye'nin kalkınabileceğine inanırdı. Ona göre Şark, bu vatanın üzerinde —fazladan— taşıdığı bir yüktü; binaenaleyh en kısa zamanda bu yük o zayıf omuzlardan atılmalıydı. Bu politika yıllarca renk ve şekil değiştirme¬den sürüp gitti.
50

Ç 1 Ğ
Millet, CHP'yi aİ-aşağı etti. İktidarın yeni sahipleri için Şark daha değişik bir mânâ ifade ediyordu. Bu bölge insanı niçin zulüm görmüş, niçin gadre uğramış, niçin kan ve ba¬rut deryasında boğulmak istenmişti; bu araştırılmadı. Hat¬ta güç-belâ Meclise getirilen «Özalp Hâdisesi» ki, 33 va¬tandaşımız nâ-hak yere kurşuna dizilmişti; bu cinayetin kaatilleri ellerini, kollarını sailiya sallıya gezdikleri halds yakalanmamış, Meclisten suçluların cezasını verecek bir kanun maddesi bile çıkarmak mümkün olamamıştı.
Gerçi jandarma dayağı, polis istibdadı nisbeten ha¬fiflemişti; lâkin ortadan kaldırılmamıştı. İktidar işi maddî sahada ele almış; Yollar, köprüler yapmış; fakat manevî saha olduğu gibi bırakılmış alabildiğine ihmal edilmişti.
İhtilâl oldu; ihtilâlin hükümeti de Şark'da işe tevkif¬lerle başladı. Kime «ağa» denildi, kime «nüfuzlu» denildi ise ispata-şahide lüzum görülmeden kamplara doldurul¬du; zulüm için «hazır kuvvet» durumunda olan bir kısım memurlar, eski alışkanlıklarını yeniden yaşama fırsatı bul¬dular.
Şark bu devrede de derin bir karanlığa gömülmüştü; sahipsizlik hissediyor; garip yaşıyor; öz toprağında garip geziyordu; kendisine çevrilen düşman nazarların sahipleri¬ni çok iyi tanıdığı İçin sandık basma gideceği günü bekle¬mekten başka bir çare düşünemiyordu.
Nihayet 10 Ekim seçimleri ile meselelerinin halledile¬ceğine inanıvermişti. Kendi reyi ile iktidara gelen AP'nlrt artık yaralarını saracağını ümid ediyordu. Bu ümidle bekle¬yip durdu; lâkin yine maddî yatırım faaliyeti baş gösterdi; mesele yine maddî inkişafa bağlandı; ruhda, kökde, özde olması lâzımgelen icraatlar bir türlü kendini göstereme¬di. Şakilerden şikâyetler oldu; devlet kuvvetleri seferber edildi, yakalandı, hapishanelere tıkıldı; şekavet hâdise¬lerinin ortadan kalktığına hükmedildi; fakat eşkıyanın me¬denî kıyafetlilerine nazar bile atfedilemedi.
Ruh katilleri, mânâ gangsterleri orada yol kesmeye
5i

Ç 1 Ğ
devam ediyorlar. Devleti sadece ve sadece polis, jandar¬ma kuvveti olarak gören memur zihniyeti orada el'an hü¬küm sürüyor; ferdin ferdi kurtarma faaliyeti orada şu anda bile suç telâkki edilip hapishaneler Allah diyenlerle doldu¬rulmak isteniliyor da; «sosyal adalet» perdesi altında taar¬ruza geçen küfür mümessillerinin yıkıcı, parçalayıcı, anar¬şist davranışlarına müsamaha ile bakılıyor.
Halbuki Şark manevî imara muhtaçtır; asfalt yollar, beton köprüler, modern uçaklar, barajlar, fabrikalar gibi büyük maddî talebierden ziyade, hiç bir maddî külfeti ol¬mayan dinî serbesti İslâmî hayat tarzı istemektedir. Hükü¬metimiz maalesef bunu göremiyor; bu yolda ciddî tedbir¬ler alamıyor; üç-beş sosyalist kundakçının İğfalâtını olsun durduramıyor.
Şark'ın dindar evlâtları, bu vatanı ot yiyerek kurtar¬mıştır; onlar miting meydanlarında «açız, ekmek istiyoruz, iş istiyoruz» diye bağırmak tenezzülünde bulunmazlar. Zi¬ra aç da işsiz de olsalar, bunu bir tenezzül meselesi yapar, ancak aç kalan köpeklerin uluduğunu görüp, adlarını istis¬mar cüretinde bulunanlara gülüp-geçerler. Lâkin onların hazmedemediği, bir türlü adını koyamadığı ve hikmeti hü¬kümete yakıştıramadığı şeyler, ortalığı karıştırmak isteyen sosyalist hokkabazlara gösterilen müsamahanın Şark'ın imânh evlâdlarından esirgenmesi, onların Müslümanca ya¬şama, Müslümanca hareket etme haklarının bertaraf edil¬mesidir.
Hükümet, bu noktadan müdahalecidir demek istemi¬yoruz; fakat dine müdahaleci olan bir sürü memur tipi vardır ki, buniar kendilerini hükümet içinde hükümet adde¬dip, istedikleri şekilde, hem de devr-i İsmet'te alıştıkları usulle vatandaşlar üzerinde tasarrufa kalkışırlar.
Hükümet, Müslümana husumeti olan memur tipini Şarktan temizler ve bu bölgenin en ücra köyüne varıncaya Vadar, her tarafına manevî tedrisatı sokabilirse, hem ken¬dini ve hem de Şarklı vatandaşları kurtarmış olur.

Ç 1 Ğ
Bizdeki «Garpçı»lar, demokrasi hareketlerini inceler¬ken, her ne kadar eski Yunanlılarda böyle bir hareketin başlangıcına hükmederlerse de; bu, onların Şarkı bilme¬diklerinden ve Garba olan hayranlıklarından ileri gelir. Gerçi, eski Yunan Krallarına ait bazı efsaneler nakledile-getmiştir. Onlarda bazı insanî hasletler aranmış ve birçok rivayetlerle bunun mevcudiyetine hükmedilmİştir. Bunları hakikat kabul etsek bile, münferid olmaktan öteye varama¬mıştır. Hakikatte demokrasi bazı münferid hareketlerde değil, sistemde aranmalıdır. Böyle bir sistem ise, tarihin ne kadar derinliklerine varılırsa varılsın görülecektir ki; Garbda değil, Şarkta teessüs etmiş ilk ve nihâî melce İs¬lâmiyet olmuştur.
Buradaki fahiş hata «Aydınlarımızın İslâmı iyice an-lıyamamaianndan, İslâm tarihini tedkik etmediklerinden İleri gelmiştir. Zira, demokrasinin temeli olan «İnsan hak ve Hürriyetleri» İslâmın eseri olduğu gibi, en geniş mânâ-siyle tatbikatını da İslâmda bulmuş; asırlar sonra garb ce¬miyeti çeşitli buhranlar neticesinde böyle bir sistemin eşi¬ğine adımını atmış, ona intibak edemeden, bizim ihmalimi¬zin neticesinde de onu kendi mamulü olarak piyasaya sür¬müştür.
Evet, hangi cemiyet olursa olsun, yaşayabilmesi için Ç^l'il^I'J.8!^ muhtaçtır. Şayet muayyen nisbetteki in* sanlar, umuma tâbi olur 6a, cemiyetlerin hayrını düşünme şuuruna sahib olamazlarsa; o cemiyetin batması mukad¬derdir. Tarihin derinlikleri şuurlu ve şuursuz İnsan cemi¬yetlerinin inkırazı, yahut inkişaflariyle doludur. Hangi za¬mana ve mekâna bakarsanız bakınız; bu iki zıd mefhumu dünya yüzünde daima müşahede etmek imkânına sahib olursunuz.
Rorna'ya son günlerini yaşatan şuursuzluk ne ise, Rö¬nesans ve Reform İle yeni bir oluşa yönelen Garp Cemi¬yetinde şuur odur. Buna rağmen tarihin hiçbir devrinde görülmeyen, şahid olunmayan şuursuzluğiyle cahiliyet dev-



52

53

Ç 1 Ğ
rî, İlâhî şuur reşhalariyle kâinatın en büyük mucizesine, İslâm hayatına, İslâm Medeniyetine inkılâb etmiştir. Aynı şuurî hareketin devamı Endülüs İslâm Medeniyetidir ki. Garbı korkunç uçurumların girdabından kurtarmıştır.
Umumî dairelerden hususi dairelere dönelim: Bugün dünyanın «geri» memleketleri arasında yer alışımızın se¬bebini siz hangi hastalıkta düşünürseniz düşününüz, diye¬biliriz ki, hastalığın başı şuursuzluktur. Müslüman Türk Ce¬miyetine bağlı insan olduğumuzun farkına varamayışımız-dır. Böyle bir cemiyetin malı olduğumuzu anlayabilsek; öy¬lesine kuvvetli bir şuura sahip oluruz ki aynı medeniyeti bütün haşmetiyle yaşatabilmek bizim için varılması güç bir hedef olarak kalmaz.
Bir misal verelim: Bir şahıs arkadaşına gazete ve ben¬zeri şeyler gönderiyor. Ona gelen cevap ise şudur: «Aziz Kardeşim.
İslâmiyet hakkında elime herhangi bir gazete veya mektup geçerse, sadece benim okumamla veya sandığım¬da saklanmakla kalmaz; parça parça oluncaya kadar adam¬lara gönderilir ve elâieme okutulur. Çünkü böyle olmazsa, hakikî fiati ödenmez. Onu yazan ve gönderenin emeğine yazık olur. Hatta ben, mühim hakikatlerden bahseden ya¬zıların suretini çıkarıp, arkadaşlara gönderdiğim zaman «Fİatı kırk kişiye okumaktır» diye yazardım. Çünkü Pey¬gamberimiz (S.A.V.) Uhut Muharebesinde; eline bir kıltnç alıp, «bunun hakkından ge!mek, bunu parça parça olunca¬ya kadar düşmana çalmaktır. Hakkını verebilen gelsin al¬sın» buyurmuştur. Biz de bu emre imtisalen «malûm ya, ki-lınç zamanı olmadığı, Lisan mücadelesi olduğu İçin» böy¬le yapmamız icap eder.
Bir köylüden fışkıran bu şuur örneğini acaba kaç «ay-dın»da görebiliyorsunuz? Acaba böylesine ulvî bir şuura; hangi felsefe, hangi batıl inanış sahip olabilir?
Demek ki; bizi Isiâmdan uzaklaştıranlar, bizi hakikat¬te şuursuz hale getiren ve bu cemiyetin kanına girmiş olanlardır. Onlara ne desek, ne yapsak az gelir...
54


KIŞLADAKİ CAMİ
Ü.
Ç aylar müddetince, bilhassa mübarek Ramazan ayında, İslâmi hareketlerin muhteşem bir çağlayan misali canlandığı; bütün yurdu kapladığı; milletin topyekûn dinî bir hava içerisine girdiği müşahede edilir. Bununla bera¬ber ehl-i küfrün kin ve gayzı da artar; taarruz ve tecavüz¬ler şiddetli bir hal alır, ehl-i dalâlet o derece kudurur ki, ne yapacağını bilemez de, akıl ve iz'anla kaabil-i te'lif ol¬mayacak hezeyanlarla efkârı umumîyeyi şaşırtmak ister.
Bunun bariz misalini solcu gazetelerde her gün görü¬yoruz. Bir kısım akıldan ve idrakten tekaüd edilmiş mah¬lûklara kin ve gayz dolu yazılar yazdırıp sütun sütun neş¬rediyor; böylece hem kin ve gayzıni dindirme fırsatı elde etmiş, hem de siyasî iktidarı baskı altına aldıklarını zan¬netmiş oluyorlar. Sık sık dillerine doladıkları şey de, «ik-tldarın dine ve dindarlara tâviz vermesi, bu hareketler kar-
55

Ç
İ I

şismda ordunun sabrının taşması, «devrimleri koruma» İh¬tiyacını hissedip bu gidişe dur (!) demesi, yahut dedirt-mesidir.»
Acaba bu adamları kim tevkil etmiş ki, ordu adına ko¬nuşmaya kalkışıyor, hattâ tehditler savuruyorlar?
«Peygamber ocağı» olarak isimlendirilen; din, vatan, namus müdafaası için silâhlandırılan, bilfiil milletten, mil¬letin öz ruhundan teşekkül eden, asırlar boyu İslâm'ın bay¬raktarı olarak üç kıt'ada at oynatan şerefli bir maziye sa¬hip bulunan ordumuz, bu mahlûkların kara ruhlarına, kara düşüncelerine kap-karanlık zihniyetlerine âlet midir ki, her meşru teşebbüs karşısında onun ismi öne sürülüp intikam a!ma yoluna gidiliyor?
Bu köhne kafalar, bu sulanmış beyinler, bu kararmış vicdanlar acaba kendilerini ne zannediyorlar ki, millî İrade ile iş başına gelen iktidarın liderlerinden tutun da; bütün bir İslâm camiasını parya gibi kullanmaya kalkışıyorlar?
Şunu hiç bir zaman akıllarından çıkarmasınlar ki, or¬dumuz milletin arzu ve iradesinin karşısına asla çıkmaya¬cağı gibi, onun bağlı bulunduğu manevî değerlere en ufak bir şekilde muhalefet tezahürüne de kat'iyyen müsamaha etmiyecektir.
Zira, kahraman Silâhlı Kuvvetlerimiz milletin bekası; vatanın, dinin, namusun müdafaası ve muhafazası için te¬tiktedir. Ordu neyse, millet de odur. İkisini birbirinden tef¬rik etmek; birini başka diğerini de başka siyasî yahut ideo-iojik düşünce kampında göstermek en hafif tâbiri ile cina¬yettir. Ordumuzun, ordumuza mensup olanların, er, yahut subay üniforması giyenlerin hiç bir şekil ve surette millet iradesinin, mânevi değerlerin, dinî duygu ve düşüncelerin karşısına çıkması mevzuubahs olamaz. Ordumuz, ne İmam Hatib mekteplerine, ne Yüksek İslâm Enstitülerine, ne Kur'an Kurslarına, ne imânî faaliyetlere, ne her türlü dinî hareketlere karşı gelmediği gibi, bilâkis onların destekle-
56

yicisi ve teşvikçisi durumuna geçmiş, İmam-Hatİb ve Yük¬sek İslâm Enstitülerinde «Din subayı» yetiştirme ihtiyacı¬nı hissetmiştir.
Ordumuzu başka şekil ve düşüncede göstermek İste¬yenler, bizatihi ordu düşmanı olanlardır.
Ordu-Millet, etle-tırnak gibi birbirleriyle kaynaşmış¬ken, her ikisini de değişik görüş ve telâkkilerin sahibi gi¬bi gösterenler; onları birbirine düşman hale getirmek, bir¬birleriyle karşı karşıya bırakmak, fitne ve fesat çıkarmak kin ve adavet duygularını tahrik ederek anarşiye meydan vermek isteyenler, kıpkızıl komünistlerdir.
Milletimiz naşı! yedisinden yetmişine Müslümansa ve bu İsiâmi ekseriyet nüfusumuzun yüzde doksan sekizi¬ni teşkil ediyorsa; ordumuz da tepeden tırnağa kadar Müs-lümandir; milletle birlikte aynı dinin aynı ulvî akidenin ay¬nı gayenin fedaisi olarak meydandadır.
MİLLET komünizme karşıdır şüphesiz ordu da komü¬nizme karşıdır ve kızılların herhangi bir tecavüzüne karşi tetikdedir.
Millet siyonizme, masonluğa, anarşizme karşıdır; ordu da karşıdır.
Millet kızı! blok karşısında komünist tecavüz ve taar¬ruzları karşısında NATO ittifakını benimsemekte, tasvip etmekte; ordumuz da NATO ittifakını benimseyerek, tas¬vip ederek NATO müdafaa sistemi içerisinde mümtaz mev¬kiini muhafaza etmektedir.
Millet, hürriyet ve demokrasinin muhafazasını, millî iradenin hâkim ve dâim olmasını istemektedir. Ordu da bunu istemekte bu hak ve vecibeleri bertaraf edenlere karşı bir emniyet supabı halinde durmaktadır.
İçlerindeki fısku fücuru başka türlü dökemiyen, kızıllı¬ğını başka şekilde ortaya koyamsyan bir kısım bedbahtlar bunu ordunun ismini istismar ede ede ileri sürebiliyorsa, dillerinin kökünden koparılmasına, kalemlerinin ebediyyen
57

Ğ

Ç I Ğ



kırılmasına, fısk ve fücurlarının gırtlaklarından içeri tıkıl¬masına, mel'un ve menfur zihniyetlerinin bir daha dirilme¬mek üzere ezilip yok edilmesine bu fiilleriyle fetva vermiş oluyorlar.
Unutmasınlar ve titresinler! Bu ordu, bu millet, bu mü'minler topluluğu, bu şüheda yurdunda Kur'an düşman¬larına katiyyen hayat hakkı tanımsyacaktır.
Türkiye'nin Rusya hududuna en yakın kazası Posof'ta bir konuşma yapan CHP Genel Sekreteri, Türk ordusunun komünizm tehlikesini durduramıyacağını söylüyor ve an¬cak bu tehlikenin «Ortanın Solu» ile bertaraf edileceği id¬diasında bulunuyor.
Ordu nasıl komünizm tehlikesini durduramaz?..
Ve komünizm tehlikesi nasıl «Sosyal - Ekonomik ted¬birler» le durdurulabilir? Bu sualler üzerinde durmak, dü¬şünmek; CHP Genel Sekreterinin sözlerini iyice tahlil et¬mek lâzımdır.
Ordu, her milletin olduğu gibi Türk milletinin de hem maddî ve hem de manevî teminatıdır. Ordu, hudut boyla¬rına dizilip dıştan gelecek herhangi bir tecâvüzü bertaraf edeceği gibi; içte de manevî telkin yoluyla komünizm gi¬bi inançsız sistemleri tesirsiz hale getirebilir; onların mu¬kavemetini kırıp - dağıtır; anarşizmin önüne geçmiş olur.
Unutulmamalıdır ki, ordu, robotlar sürüsü değildir. Duyan, düşünen, hisseden insanların toplandığı; bu vatan evlâdlarınin hemen hemen tamamının zaman zaman çatı¬sında barındığı öyle bir müessesedir ki, O'nun maddî - ma¬nevî takviyesi ile vatanın rengi değişebilir; sıhhati yeni¬den avdet eder.
Bunu bildiği İçindir ki. Genel Kurmay Başkanı, Ordu'¬muza komünizmle mücâdele mevzuunda yevmî emirler vermiş; komünizmin Din düşmanı olduğunu anlatmış, mâ-
58

nevî değerlerle ancak onun karşısında durulabileceğinî izah etmiştir. Bu hakikat tek tek bütün ordu mensuplarına telkin edildiği, onların harb san'atında olduğu gibi, manevî sahada da mükemmel bir tarzda yetiştirildiği an, Türkiye için komünizmin isminden bahsedilmeye bile değmiyecek-tir.
Fakat manevî eğitim olmaz, komünizmin inançsızlık sahasında meydana getirdiği derin boşluk İslâmın hakika-tiyie doldurulmazsa; fıtraten bir şeye inanmak ihtiyacını hisseden fertler, yavaş yavaş komünizme kayar, böylece de ordu, vahdetini kaybetmiş olur.
Endonezya ordusu böyle olmamış mıdır?
İnançsızlık yüzünden genç subayların pek çoğu komü¬nist olmuş; ihtilâl onların eliyle başlamıştır. Fakat yine ordunun içinde çıkan sağlam inançlı, vatanperver insan¬lardır ki, mukabil hareketi tahakkuk ettirip, kızıl uşakian Endonezya'da ortadan kaldırmışlardır.
Türkiye'de de solcular aynı yolla çalışıyorlar. Genç subayları elde etmek; onlara komünizmi benimsetmek için akla hayale gelmeyen tertipler peşinde koşuyor; sosyalist gazeteler bol miktarda askerî birliklere gönderiliyor.
İşte bu manzara karşısında Ordu'nun komünizmle mü¬cadele edemiyeceği, yahut komünizm istilâsını bertaraf edemiyeceği kehaneti savuruluyor.
Mühim olan «Sosyal ve Ekonomik tedbirler» miş...
Halbuki, hiç bir cem'iyet iktisadî vaziyetini düzeltmek, midelerini tıka-basa doldurup sefahet âlemlerinde gününü geçirmekle komünizmden kurtulamamıştır. Bizde komünist olarak tanınan adaylara veya partilere rey verenlerin ka¬hir ekseriyeti de zengin sosyetik muhitlerdeki inançsız insanlar değil midir?
59

Ç 1 Ğ
Bunu, CHP Genel Sekreteri inkâr edemiyecektir. Böyleyken, nasıl olur da manevî inançlarla zînetlen-miş bir Türk ordusu komünizmi bertaraf edemez?
Komünistlerin yıllardan beri üzerinde ısrarla çalıştığı herhangi bir ihtilâl teşebbüsünü de mi önleyemez? Elbette ki önler ve elbette ki önleyecektir! Esasen CHP Genel Sekreteri de bunu gayet iyi bil¬mekte; ve esasen bundan korkmaktadır. «Ortanın Solu» sloganı ile seçim meydanlarına atılıp, bu «Bozuk düzen» in değiştirileceğini, ama mutlaka değiştirileceğini iddia eden bu adam, elbette ki şuur altında gizlediği bir ihtilâlin hayaliyle bol vaadler, yakın zaferler türküsünü okuyup, bütün sosyalistler gibi ordu düşmanlığı yapmaktan kendi¬sini alamıyor.
Bunu seçim yoluyla tahakkuk ettirecektir diyebilir¬siniz.
Ama unutmayınız, CHP hiç bir seçimi kazanamamış¬tır; kazanamıyacaktır da.
Onu kendisi de gayet iyi bilmektedir. Bunun için de mütemadiyen Rus ihtilâli tarihine ait kitaplar okumakta, bolşeviklerin nasıl iktidara geçtiklerini araştırmaktadırlar.
Öyle de olsa ne çıkar!
Türkiye'de komünizme karşı ordu - millet el - eledir. Ve bolşevik mukallitlerinden dizginini kurtaran kah¬raman ordu, komünistlere İçte de, dışta da hadlerini bil¬direcektir!
Rusya, Çekoslovakya'yı yeni baştan işgal edince, komünist emperyalizmin bütün vahşetiyle sahnede olduğu görüldü ve NATO'nun hikmet-i vücûdu daha iyi anlaşılmış oldu. Demek ki NATO, «ahirzamanda İsevilerin hakikî din-darlariyle Müslümanların, şiddetli dinsizlik cereyanına karşı ittifak edeceklerine» dair olan işâret-i Peygambsrİ'yi zama¬nımızda bilfiil te'yid eden bir müessesedir; bunun İçin de yaşaması, gelişmesi, kuvvetlenmesi lâzımdır.
60

Ç i Ğ
İngiltere, NATO'ya çelme takıyor, Fransa ondan bü¬tün alâkasını kesiyor ve bu ittifak çerçevesi içerisinde Amerika'dan sonra Almanya Türkiye'nin yanında bulunup, ona dostluk elini uzatıyor. Geçen hafta memleketimizi zİ-yâret eden ve Türk - Alman dostluğunun inkişafı hususun¬da büyük vaadlerde bulunan Alman Başvekili, Avrupa'da Türkiye'nin hakikî bir dostu olarak ortaya çıkmış bulunu¬yor. Tarih boyunca daima dost yaşamış, hiçbir ciddî ihtilâ¬fı olmamış, üstelik kültür mübadelesinde bulunmuş, Prens Bismark gibi Peygamber-i Zişanı medh ü sena etmiş lider-îer çıkarmış olan Almanya'nın İslâmî tebligat karşısındaki müsbet davranışını da nazar-ı İ'tibara alırsak, Alman Baş¬vekilinin Türkiye'ye yapmış olduğu seyahatin mânâsını ve Almanya'dakİ şuurlu Türk işçilerinin İslâmî hizmetini da¬ha iyi anlamış oluruz.
Esasen Bediüzzaman Hazretlerinin de umumî harbde Ruslara esir düşüp Kosturma'ya götürülüşünden sonra, esaretten kurtulup Türkiye'ye gelirken Almanya'ya geçme¬si, kendisini karşılayıp büyük bir hayranlıkla dinleyen Al¬man feylesof ve muharrirlerine hitaben «Türk-Alman, Al-man-Türk, tarih boyunca kadim dostturlar. Türkler, Alman dostluğuna sadakatta çok hassasiyet gösterirler» demesi bize anlatmış oluyor ki, Türk - Alman dostluğunun asıl mü¬him olan tarafı manevîdir ve bugün Almanlardaki elle tu¬tulur derecede ortaya çıkan din-i Hakk'ı arama meyli, bu dostluğun idâmesini zarurî kılmaktadır.
Öyle ümid ediyorum ki, yakın bir gelecekte Alman Milleti İslâmiyetİ bilfiil te'yid etme bahtiyarlığına ulaşa¬cak, bu suretle Avrupa'da daha sağlam müttefiklere sahib bulunacağız. NATO ise, böylesine ulvî bir hizmete vasıta olacaktır.
Kızılların Çekoslovakya'yı İşgali İle meydana çıkan hâdiseler, Amerika ile dostluğumuzun isabetini herhalde size daha iyi anlatmıştır. Benim yazılarımdan ziyade, va-

ç i
krâlardan alacağımız ders, körü - körüne, Amerikan aleyh¬tarlığı yapanlara kâfi gelir zannındayım. Unutmayınız ki, bizim kanaatimiz «illâ Amerika» değil; «Rusya'ya karşı Amerika» dır.
İddiaya göre sol hareket Üniversite içinden orduya kayıyor. Halk ve polisi karşılarında bulan Marksistler, mu¬tasavver ihtilâllerini gerçekleştirebilmek için ordu içeri¬sinde faaliyete girişmiş bulunuyorlar. Kendilerine taraftar olanların sayılarını arttırmak ve böylece işi silâhla bitir¬mek yolunu seçmişler! Bir kısım genç subayların zaman zaman sol hareket lehinde beyanname neşretmeleri de buna delil olarak gösteriliyor.
İddia ne kadar doğrudur? Hakkında bir şey söylene¬mez! Elbette ki bütün ümidlerini ihtilâle bağhyan insanlar için silâh her şeyden mühimdir. Dolayısiyle önce silâh sa-hiblerini kendi taraflarına çekmek icab ediyor. Komünist İhtilâllerin yapıldığı yahut teşebbüs halinde iken akamete uğradığı memleketlere baktığımız zaman, bu iddianın doğ¬ruluğuna inanabiliriz. Meselâ Endonezya'da Çin usulü ko¬münizmi getirmek isteyenler işe ordudan başladılar, bîr kısım ordu mensublannı kandırıp saflarına çektiler, sonra da ihtilâle kalkıştılar. Gerçi ilk hedefleri de Ordu oldu; al¬tı generali derhal öldürdüler, üstelik hırslarını alamadık¬ları için ölülerin gözlerini bile oydular.
Aslında dünyanın neresinde olursa olsun sosyalistler, komünistler ordu düşmanıdır. Bu ^üsjrıan]ık[arj^cla disiplin istememelerinden, itaat istememelerinden, kanun ve ni¬zamlara, emir ve kumanda mekanizmasına bağlı kalmak istememelerinden ileri gelmektedir. Ordu ise her şeyden önce disiplin ifade eder ki, buna hiç bir komünist taham¬mül edemez. Orduyu «faşist» olarak itham etmeleri, su¬bayları «despot» diye göstermeleri de bundandır.
Türk ordusu ise, komünistlerin ve sosyalistlerin ordu •düşmanı olduğunu kat'î olarak anlamıştır. Devlet meka-
62

Ç I Ğ
nizmasıni ele geçirdikleri takdirde, ilk icraatlarının orduyu lâğvetmek olacağını gayet iyi bilmektedirler. Bu bakımdan solcuların Türk ordusunda itibar görmesi, revaç bulması, yahut taraftar toplaması mümkün değildir. Şu veya bu ba¬hane ile ordu mensublarına yaptıkları hakaretler tecâvüz ve taarruzlar ise hiç bir zaman gözden kaçmamaktadır. Belki bir kısım tecrübesiz insanları, genç subayları alda¬tabilirler, onların heyecanlarını istismar etmeye muvaffak olurlar ve bâzı maceralara sürükleyebilirler. Fakat hiç bir netice alamazlar. Çünkü ordu, onların karşısındadır.
Komünizmin Ordumuz içerisinde yayılmasına mâni olan en mühim bir âmii ise İslâmiyettir. Herkes bilir ki Ordu, Orduluk vasfını İslâmiyetle kazanmıştır. Orduya Müslüman halk «Peygamber Ocağı» diye isim vermiş, sev¬miş, saymış, hürmet etmiştir. Bu hürmet ve muhabbeti Müslümanların dışında hiç bir grup, hiç bir zümre göste¬rememiştir. Her ordu mensubu da bunu yakînen bilmekte¬dir.
Esasen Türkiye'mizde ordu ile halk iki ayrı zümre de¬ğildir. Biri diğerinden kopmuş, maddî-mânevî irtibat ve alâ¬kası kesilmiş iki zıd kutup da değildir. Bilâkis iç-içedir. birbirini tamamlayan, birbirine destek olan, hava ve su gi¬bi birbiriyle kaynaşmış bulunan iki muhabbet unsurudur. Bunların arasını hiçbir fesad hareket açamaz, hiç bir iha¬net teşebbüsü bu muhabbeti, bu sevgi ve saygıyı ortadan kaldıramaz.
Aslında bir kısım genç subayları sol'la berabermiş gi¬bi gösteren, solcuların halktan korkmaları, halkı her an karşısında bulmaları, halk tarafından bîr gün ezilip, yok edileceklerini bilmeleri endişesidir. Zayıf düşman, daima kendisini kuvvetli göstermek, hasmının gözünü yıldırmak istemektedir de. Bunun için orduda taraftarları varmış gi¬bi bir havanın meydana getirilmesine çalışmaktadırlar. «Genç subaylar» imzasiyle ara sıra neşredilen solcu be¬yannamelerin altında da herhangi bir subayın imzası yok-
63

Ç 1 Ğ
tur. Kalbi vatan ve millet muhabbetiyle çarpan, memleke¬tin dertlerine deva ariyan ve kendilerine İslâmiyet öğretil-mediği, yahut tamamen yanlış tanıtıldığı için dinî bağları¬nın zayıflaması sebebiyle kurtuluşu başka sistemlerde, başka nazariyelerde «var» zanneden genç ve körpe askeri talebelerden bâzılarının aldatılması ile bu hâdiseler mey¬dana gelmiştir, o kadar! Onlar da İslâmiyet'in kurtarıcı düs¬turlarını öğrendikleri gün elbette ki bu maceradan derhal vazgeçecekler ve hakikî halaskarı bulmanın şevk ve heye-caniyle sol'a en ağır darbeyi indireceklerdir. Bunda kimse¬nin şüphesi olmasın!
Sol'un mümeyyiz vasfı, otoriteye olan düşmanlığıdır dedik. Anarşinin karşısına çıkan, tahrip ve yağma hâdise¬lerine mâni olmak isteyen zabıta kuvvetlerini «İktidarın uşağı, Amerika'nın uşağı» diye tahrik eden ve polise kar¬şı hücum kampanyası açan sol'un bu arada Ordu lehine tezahüratta bulunduğu görülür ve bundan da sol'la ordu arasında bir münasebetin mevcut olduğu vehmine kapı¬lanlar olur. Zannederler ki, sol sadece polisin otoritesine düşmandır. Bütün protestolar da zabıta kuvvetlerinin haşin davranmasından ileri gelmektedir!
Aslında bu, bir taktikten ibarettir, Mutlak otorite düş¬manlığını, mutlak kanun ve nizam düşmanlığını vazgeçil¬mez bir düstur olarak benimseyen sol'un polisin karşısın¬da orduya tezahürat yapması, bu vesileyle zabıta kuvvet¬lerini yıpratmak içindir. Anarşiden başka gaye taşımayan¬ların ve mutasavver bir kızıl ihtilâle gitmek için anarşiyi esas alanların elbette ki orduya dostluğu düşünülemez. Ni¬tekim, Örfî İdarenin ilânından hemen sonra askerî makam¬ların kızıl yuvalarda yaptığı arama-tarama neticesinde meydana gelen hâdiseler bunu ap-açık bir şekilde isbat etmiştir. Daha düne kadar «işçi-ordu el-ele...» veya «Ya¬şasın ordu» diye tempo tutanların, askerler tarafından ya* pılan'arama-tarama esnasında «OFdu kışlaya...» diye fer-
64

Ç I Ğ
yat etmeleri, anarşist bir zihniyet sahibi olduklarını fiilen ortaya koymuştur.
Polisi karşılarında görünce, «Amerikan uşağı» diye ba¬ğıranların, orduyu karşılarında görünce ona da «Amerikan uşağı» diye hücum etmeleri elbette ki yadırganacak bîr şey değildir. Bu, onların takib ettikleri strateji İcabıdır: Sol, sadece polise değil, sadece iktidara değil, karsısın¬da kimi bulursa ona düşmandır. İster asker olsun, ister sivil, durum değişmiyecektir.
Hattâ, Askerî birliklerin âsâyiş vazifesi deruhte etme¬leri üzerine, taarruz plânlarını orduya tevcih ettikleri ve kışkırtmak istedikleri grupları askerlerimizin üzerine sal-dırtmaya kalkıştıkları görülmüştür ki, Örfî İdare Kumanda¬nı neşrettiği tebliğle maceraperestleri ikaz etmiş ve «...Türk Silâhlı Kuvvetleri mensuplarına yapılacak herhan¬gi bir tecâvüz veya fiilî hareket halinde, bu hareketlere katılanlara karşı... Emrimdeki kara deniz ve hava birlikle¬rine her türlü imkânlariyle zor ve silâh kullanmaları hak-, kında emir vermiş bulunuyorum.» demek mecburiyetinde kalmıştır.
Bu durum, sadece Türkiye'miz için mevzuu bahis de¬ğildir. Dünyanın neresinde olursa olsun, solcular kendile¬rine devletin emniyet ve asayiş kuvvetlerini taarruz hede¬fi olarak seçmiş ve ancak onları zaafa uğratmak suretiy¬le hareketlerini hedefine vardırabilmişlerdir. Kızıl ihtilâlin muvaffak olduğu her memlekette ordu mensublarının öldü¬rüldüğü, yahut zindanlara doldurulduğu da bir vakıadır. En-donezya'daki komünist ihtilâli esnasında da komünistlerin ilk olarak hunharca katlettikleri şahısların başında sekiz general vardır. Bu cinayeti ise, hür memleketlerdeki ko¬münistler, büyük bir strateji hatası olarak ilân etmiş ve yoldaşlarına ilk plânda orduyu hedefe almamaları ve bu işi daha sonraki safhalara bîrakmaları tavsiyesinde bulun¬muşlardır.
65

Ç 1 Ğ
Ancak zaman sol aleyhine işlemiştir. Bütün hur mîl¬letler, solcuların asıl maksatlarını hiç bir şüphe ve tered¬düde yer kalmıyacak şekilde anlamış bunun için de kızıl¬lara karşı geniş bir halk mukavemeti meydana gelmiştir. Türkiye'mizde de durum budur ve Türk Silâhlı Kuvvetleri, zahirde fikrî mücadele yaptığını İleri süren solcuların as¬lında kızı! bir ihtilâlden asla vazgeçmediklerini, bütün ni¬yet ve maksatlarının bu olduğunu ve muvaffakiyetleri ha¬linde de ilk ortadan kaldıracağı insanların başında bazı su-baylarımızın geldiğini bilmektedir. Halkıyla, ordusuyla kı¬zılların niyet ve maksatlarının gayet iyi bilindiği Türkiye'¬mizde ise bir sol ihtilâl kat'iyyen mevzu bahis olmayacak¬tır. Meydana gelecek olan anarşi hareketlerinde de en büyük zararı onlar çekecek ve en kahredici silleyi de on¬lar yiyecektir.
Aslında Sayın Örfi İdare Kumandanı da dahil, hiç kim¬se memleketin herhangi bir bölgesinin Örfi idare ile idare olunmasına gönül rızasiyle «evet» diyemez. Her Türk vatandaşı arzu eder ki, Örfi İdareye yol açacak hâdiseler zuhur etmesin, memleketin huzur VQ sükûnu ihlâl olunma¬sın, hal}ç arasında sevgi ve saygı dostluk ve kardeşlik bağları kopmasın böylece de memleketimiz hem iktisadî ve hem de içtimaî bakımdan terakkiler kaydetsin.
Ancak hâdiseler, idarecileri Örfi İdare ilânına zorla¬mış ve öteden beri devam ettirilen anarşik hareketler bu suretle bertaraf edilebilmiştir. Tahriblerîn, işgallerin, cina¬yetlerin önüne geçmek başka türlü mümkün olamamıştır. Dolayısiyle Örfi İdare, bir zaruretin neticesi olmuş ve bu¬na da azgın sol sebebiyet vermiştir.
Örfi İdâre'nin takdir ve tebcile lâyık bir vasfı vardır ki, bugüne kadar ağırlığını hissettirmemesi, hak ve hürri¬yetleri korumada azami derecede titizlik göstermesi ve son derece müsamahalı bir hareket tarzı takib etmesidir. Hattâ Örfi İdâre'nin varlığı ile yokluğu arasında hiç bir
66

Ç t Ğ
fark mevcud değil gibidir. Sadece kızıl anarşistlerin hare¬ket serbestisi ellerinden alınmış, kanlı isyanlara tevessü! etmeleri önienmiş, işgal ve boykotlar bertaraf edilmiştir, o kadar! Bunun dışında Örfi İdâre'nin hiç bir müdahaleci vasfı yoktur ve bugüne kadar memleketin geçirdiği Örfi İdarelerin en yumuşağı, en toleranslısı, en müsamahalısı yaşanmaktadır.
Böyleyken, azgın sol rahatsızdır. Örfi İdâre'nin bir an evvel kalkması İçin her çâreye başvurmakta, Danıştay'dan Anayasa Mahkemesine kadar çalmadığı kapı kalmamakta¬dır. Bununla da iktifa etmeyen azgın soi günlerden beri Örfi İdare aleyhine beyannameler dağıtmakta, «Sıkıyöne¬time Hayır» diyerek, asî! ve şerefli Ordu mensublannı «faşistler» olarak tavsife cür'et etmektedir. Soldaki hülun huzursuzluk, çanlarına ot tıkanmasından, anarşi hareketle¬rine müsamaha ve müsaade edilmemesinden ileri gelmek¬tedir. Sayın Örfi İdare Kumandanı işgal ve boykotları, nü¬mayişleri, yürüyüşleri yasak etmiştir. Dolayısiyle müteca¬viz Sol, istediği gibi hareket edebilme imkânlarından mah¬rum kalmıştır. Artık ne cinayet işleyebilecek, ne işyerle¬rini işgal ve tahrib edebilecek, ne de kızıl şarkılar okuya¬rak cadde ve sokaklarda boy gösterecektir. Huzursuzluk¬larına asıl sebeb budur ve bunun içindir ki Örfi İdare aleyhine kesif faaliyetlere girişmişlerdir. Düne kadar «kaatjl polis» diye zabıta kuvvetlerinin aleyhine tempo tu¬tan «Yaşasın ordu» diye askeri polise tercih ettiğini İlân eden kızılların, bugün Asker aleyhine dönmeleri, subayla¬rımızı «Faşist» diye damgalamak istemeleri ve «Sıkıyöne¬time hayır» diye de beyanname dağıtmaları, suratlarmda-ki maskeyi bir defa daha indirmiş, nihaî hedef ve maksad-larının devamlı anarşi ve kızıl bir ihtilâl olduğunu böylece îsbatlamiştır.
Hâlâ Sol'un mahiyetini anlamamış olanlar varsa, ya¬zıklar olsun!.
67

Ç I Ğ
Misallerimize devam edelim:
Haziran 1967:
«Arap sosyalizmi» üzerine mersiye yazanlar kadar, zaman zaman mükellef İsrail seyahatleri yaparak, gazete¬lerinde günlerce Yahudi'leri methedenler, onların medenî hacetlerini mübalâğalı bir şekilde anlatanlar utanıyorlar mı acaba; halk efkârına «İnsanî, medenî» diye takdim et¬tikleri devletin nasıl bir İstilâ politikası takib ettiğini ve nasıl bir vahşet çağını açmak istediğini yakînen görebili¬yorlar mı acaba?. Hiç zannetmemi
Onlar utansa, hakikati görebilecek idrak ve samimi¬yete sahip olsalardı; günlerce methettikleri sütunlarımla yeniden açıklamalar yapıp, aldandıklarını ilân ederler ve halk efkârından özür dilerlerdi.
Nerede o idrâk, nerede o insaf! Onlar bilmek istemiyorlardı; kiralık kalemleri onların öyle davranmalarını icab ettiriyordu ama; biz biliyorduk, bütün Müslümanlar biliyorlardı ki, Yahudi, istilâcı emeller peşindedir; gasıp durumundadır; hiç bir hak ve hukuku tanımadan, dinlemeden hasım olarak gördüğü ve öyle ka¬bul ettiği milletlerin topraklarını bir anda İstilâ eder ve bir anda dünyanın en büyük zulmünü irtikâbda herhangi bir mahzur görmez. Nitekim görmemiştir ve sırf müdafaa bahanesiyle Arap memleketlerini istilâya kalkışmıştır. Hakkı olmadığı topraklara harb bahanesiyle konup, hudut¬larını genişletmek, Ortadoğu'yu toptan ele geçirmek İste¬miştir.
Esasen Yahudi, bunun plânını yıllar evvel yapmıştır.
Osmanlı İmparatorluğunu parçalamak için çok uğraşmış, bu uğurda milyonlar sarfetmiş; fakat Sultan Abdüîhamid Han Hazretleri onların bu mel'unâne tasavvurlarını yakî¬nen bildiği için fırsat vermemiş, Filistin topraklarına yer¬leşme gayretlerini daima bertaraf etmiştir.
68

Ç I Ğ
Lâkin gafil başlar, sonradan Yahudi oyunlarının içyü¬zünü idrâk edemediği için İmparatorluğun parçalanması¬na, bu mel'un ırkın da Filistin topraklarında yerleşmesi¬ne yo! açmıştır.
Bütün İslâm memleketlerinin şiddetli muhalefetine rağmen, evvelâ şu veya bu şekilde girdiği Filistin toprak¬ları üzerinde Yahudi, devletini kurup istiklâlini ilân edin¬ce, yeryüzündeki bütün Yahudileri harekete geçirmiş ve geniş yardımlar temin ederek esasen küçük olan toprak parçasını kısa zamanda imâr etmiştir. BundıJa birlikte dai¬ma sınırlarını genişletmeyi düşünmüş ve bu rüyası uğru¬na harb sanayiine çok fazla ehemmiyet vermiştir. Dünya¬nın en modern silâhlarını, nakil vasıtalarını satın alabil¬miş, Filistin topraklarında büyük yığmaklar yapmıştır.
Bu son harb de Yahudi mel'anetinin mahiyetini bütün çıplaklığıyla gözler önüne sererken, «Arap sosyalizmi" nin fecaatini da olduğu gibi ortaya koymuştur.
Nasır, «Mısır» in ismini «Birleşik Arap Cumhuriyeti" diye değiştirirken, Arap sosyaiizmi'ni bayrak edinmiş ve kop-koyu bir ırkçthk batağına saplanarak yediyüz miiyon İ3-lâm milliyetçiliği yerine yetmiş miiycn Arap milliyetçiliğini ikame etmek istemiş ve böylece Arap milletini zaafa dü¬şürmüştür. İmân, Kur'an esaslarını ortadan kaldırmayı he¬def İttihaz edinen Nasır ve şürekâsı, işte bu «sosyslizm» hezeyaniariyle, «Büyük İnkılâpçı*, «Büyük Kurtarır:» tavır-larîyla geniş halk kütlelerini ezmiş: teknik terakkiyi esas almak yerine iffetsizlik ve ahlâksızlıkla tedenniyi gaye edi¬nerek milletini üç buçuk Yahudi önünde zeiil duruma dü¬şürmüştür.
Artık son sözü İslâm söylevecektir.
Bütün emperyalist politika karşısında olduğu gibi, Ya¬hudi korşssında da «Arap sosyalizmi, sokak sosyalizmi, avak yolu sosyalizmi ile değil», ancak İslâmİyetle durula-bileceği yakînen anlaşılmıştır.
Evet son sözü İslâm söyleyecek ve Müslümanların
69

ç i Ğ
Yahudilere ve dinsizlere karşı zaferi ancak İslâm'a istî-nad etmekle tahakkuk edebilecektir. Şimdi Yunanistan'ı misal alıyoruz:
Aleyhlerine netice veren her işte Amerikan parmağı aramak, solcularda bir hastalık haline geldi. Biliyorlar ki, gerek memleketimizde yapmak istedikleri kızıl hareketin Rusya tarafından desteklenmesini; gerekse bütün diğer memleketlerdeki komünist ihtilâl teşebbüslerinin yine ay¬ni kaynaktan beslenmesini imkânsız hale getiren bir hür dünya ve bunun lideri bir Amerika vardır. Gayelerinin ta¬hakkuk edebilmesi için de, onunla olan bütün irtibatların kesilip atılması icab ettiğine göre artık her türlü yalan, hile ve dolandırıcılık meşrudur.
m
Bakınız solcuların kehanetine:
Güya Yunanistan'daki darbe bizzat Amerikan ajanları tarafından hazırlanıp yapılmış ve demokrasinin ortadan kaldırılıp, diktatörlüğün ilân edilmesinden yegâne rnes'ul. Amerikan ajanları ile bâzı satılmış generallermiş... Kral, esasen Yunanlı değil; başka bir soyun, başka bir ırkın
adamıymış!
Ne garip tezadlar, ne utanmaz adamlar!
Bir defa Amerika, diğer bütün dünya memleketleri gi¬bi, hürriyet ve demokrasi taraftarıdır. Hiç bir memlekette Amerikan parmağı ile diktatörlük ilân edilmediği gibi, hiç bir diktatör de Amerikan desteğine nail olamamıştır. Esa¬sen Amerika'nın müdafaa ettiği dünya görüşü ancak de¬mokratik memleketlerde tatbik edilebilir. Halk ister, halk seçer, halk kendisini bizzat idare eder ve bu da Amerika¬lıların politikasına uygunluk ifade eder.
Yeryüzünde herhangi bir sosyalist devlet gösterilebi¬lir mi ki, demokrasi ile idare edilmiş olsun? Yahut bir
70

Ç i Ğ
tek sosyalist meydana çıkar mı ki demokrasiyi müdafaa
etsin? ......
Yoktur ve olamaz! Zahiren demokrasi deseler bîle, kendi faaliyetlerini serbestçe devam ettirinceye ve hayal-ierindeki kızı! ihtilâli yapıncaya kadar bu iddiada bulunur" fırsat ellerine geçti rni kıp-kızil bir diktatorya meydana getirirler.
İşte Rusya, işte Çin, işte Küba...
Bütün bunlar sosyalisttir ve bütün bu yerierde kop¬koyu bir istibdad hüküm sürmektedir. Şayet Amerika'da istibdaddan yana olsa idi, herhalde bu üç devletten her¬hangi birinin temsil ettiği bioka dahil olup, bütün demok¬ratik idareleri yıkmaya çalışırdı.
Nîye Küba diktatörünü desteklemedi?
Neden Mao'nun arkasında olmadı?
Niçin Nâsır'm tarafını tutmadı?
Bütün bunlar meraka değer sualler... Lâkin solcular cevab veremezler. Onlar köpekler gibi ulumaya devam edip giderler:
«Kompradorlar, satılmışlar, burjuvalar, gericiler, ka¬fatasçılar!»
Halbuki bütün şu sıfatlar kendilerinde tecelli etmekte ve buna rağmen muarızlarını ithamdan utanmamaktadırlar.
Darbeyi yapan, yahut darbenin yapılmasına göz yu¬man Yunan Kralı esasen Yunanlı değilmiş, başka bir ırka mensubmuş. Bunu solcular iddia ediyor! Bu iddianın doğ¬ru, yahut yanlış oluşu üzerinde durmıyacağiz. Lâkin bir hu¬susuna dikkatinizi çekeceğiz:
Hani bu adamlar kafatasçılara düşmandı? Şimdi bal gibi kafatasçılık yapmıyorlar mı? Irk tefriki ile Yunan Kra¬lını tenkid etmiyorlar mı?
71

ÇIĞ
Evet, bal gibi kafatacçılık yapıyorlar; Yunan Kralım Yunanlı olmamakla itham ediyorlar.
Yunanistan'daki darbenin neden aleyhinde bulunuyor-
iar?
Onlar tatlı hayâller peşinde İdiler; Yunanistan karışı¬yor, solcular komünist Rusya'dan bol yardım alıp karışık¬lığın daha da artmasını temine çalışıyorlar; yakında ihti¬lâl yapacaklar ve Kralı devirip sosyalist rejimi oturtacak¬lar; böylece Yunanistan'ı kıp-kızıl renge boyayacaklar, hülyası île yaşıyorlar.
Lâkin evdeki pazarlık çarşıya uymadı; İhtilâl karşı ta¬raftan geldi ve kızıllar hapı yuttu!
Endonezya'da da öyle olmadı mı? İlk hareket orada da komünistlerden gelmedi mi? Ya sonra?...
Komünistler teker teker yakalandı, ezildi, gebertildi; komünizmin kökü kazındı. Yunanistan ise —şimdiki görü¬nüşüyle— onların İkinci büyük hezimeti...
Ve... Nazarları Türkiye'de!
Şimdiye kadar ordunun yüksek kumanda hey'etine en hayâsız tâbirlerle saldırıp, onların ordu içerisindeki otori¬telerini yıkmaya çalışan solcular, (Halk Ordusu) terane¬siyle genç subayları avlamak gayretini gösteriyorlar. Böy¬lece de kızıl hedefe doğru dolu-dizgin yürümek sevdasın-
dalar!
Lâkin unutmasınlar ki, Türk ordusunda kızıllara yatak¬lık yapacak alçak yoktur. Genelkurmay Başkanının komü¬nizmin ezilmesine dair emri tatbik edildiği gün Türkiye ne Endonezya'ya ne de Yunanistan'a benziyecektir. İnsan
72

Ç I Ğ
hak ve hürriyetlerine kastedenlere verilecek cevab kor¬kunç olacaktır.
Unutmayınız: Müslümanların şamarı, dünkü vilâyeti¬miz Yunanistan'da yediğiniz tokata benzemez!
Hâlen de Cunta, komünistlere karşı fiilî bir mücadele halindedir; hattâ Atina radyosunda halkın komünistleri devlet makamlarına ihbar etmesi istenilmiş, bu yolda sık sık neşriyat yapılmıştır.
Hâdiseler o derece âni değişikliklere uğramakta, si¬yasî şahıslar o derece sık manevralar yapmaktadırlar ki, hangisinin iyi ve sağlam, hangisinin tehlikeli olduğu kes¬tirilememekte; dolayısiyle son ve kafi karar bir türlü mey¬dana çıkamamaktadır.
Hâdiselerin bu derece inkişaf kaydetmesine en mü¬him âmil Kıbrıs buhranıdır. Lâkin bu buhranın Cunta ida¬resi tarafından mı, yoksa muhalif grup tarafından mı kö¬rüklendiği meçhuldür. Gerçi Kral, son beyanatında Cunta'-yı, Yunanistan'ı Türkiye üe bir silâhlı çatışma haline sok¬makla itham etmiştir; ancak bu iddianın doğruluk derece¬si de meçhuldür. Acaba Türkiye'nin şartlarını Cunta kabul etmek suretiyle mi harbi önlemiştir; yoksa harbe kararlı olan Cunta'ya baskı mı yapılmıştır? Bunu da şu anda anla¬mak çok zordur. Fakat bilinen bir vakıa vardır ki, Yunanlı solcular harb istemiş; Kıbrıs'taki Rum Komünist Partisi de «illâ harb» diye tutturmuştur. Onlar, Yunanistan'ın Tür¬kiye ile anlaşmasını ve hele Türkiye'nin Kıbrıs buhranı ile alâkalı tekliflerini kat'iyyen kabul etmemesini istemektey¬diler. Fakat Cunta solcu isteklere uymamış, Türkiye'nin tekliflerini kabul etmek mecburiyetinde kalmıştır; yahut tek çıkar yo! olarak bunu görmüştür. Bu durum karşısında Cunta'yı Türkiye ile silâhlı çatışmaya gitmekle itham et¬menin doğru olup olmadığı hakkında bîr hüküm vermek
de yanlış olur.
Şunu kabul etmek lâzımdır ki Yunanistan'lı komünist-
73

Ç I Ğ
ler memleketi karıştırmak, bir iç harbe meydan vermek vo böylece de zuhur edecek anarşi neticesinde iktidara ge¬lip, hâlen zindanlarda bulunan binlerce yoldaşlarını kurtar¬mak gayretindedirler. Şu anda Cunta bunu bertaraf etmek üzeredir. Bunda muvaffak olduğu takdirde de —öyle ümid ediyoruz ki— Cunta'nın düşmesi imkânsız haie gelecektir.


74


DÜŞMAN
?SLÂiVt âleminin iki ezelî düşmant vardır: Ruslar ve ingilizler! İnsafsız ve merhametsiz bu iki düşman, büyük Osmanlı İmparatorluğunu parçalamak için birbirleriyle ka¬der birliği yaptığı gibi; daha sonra esaretleri altına aldığı Müslüman memleketlerin dinî şuura sahip olmalarına da yine elbirliği ile mâni olmuşlardır.
İngiliz Müstemlekât Nazırı Lordlar Kamarasında Kur'-an-ı Kerîm'i eline alıp, «bu kitabı Müslümanların elinden ajmadan, yahut Müslümanları ondan uzaklaştırmadan biz onlar! mağlûp edemeyiz.» derken ve bunun tahakkuku için plân üstüne plân yaparlarken, komünizm ihtilâli ile de Rus¬ya, evvelce Müslüman memleketlere karşı İzhar ettiği hu¬sumetini, sonra bilfiil «baş gaye» haline getirmiş oldu.
Dikkat edilecek olursa görülecektir ki, İslâm âlemiıv de «sömürge siyaseti» takip eden ve bunu zamanımıza ka-
75

Ç i Ğ
dar getiren de İngiltere ve Rusya'dır. Arkasından Fransa gelir ki, onun son can çekişmesi Cezayir'de olmuştur.
Şu anda Rusya'nın esareti altında 60 milyondan fazla Müslüman vardır; bir çok İslâm Cumhuriyeti zorla komü¬nist birliğine dahil ettirilmiş; halkın dinî hisleri sökülüp atılmak istenmiş, Müslümanlar aklın ve havsalanın alamı-yacağı derecede ağır baskı ve zulümlere maruz bırakılmış¬tır.
İngiltere İse, Rusya gibi doğrudan doğruya şiddet re¬jimi kullanmamış; fakat zehirli iğnesini daima hissettirme¬den batırmak politikasını takip etmiştir. Gerçi bir çok memleket sömürge olmaktan çıkmış veya çıkarılmıştır, fa¬kat çıktığı her yerde büyük ihtilâf tohumlan atmış, İslâmî şuurun kösteklenmesi için sinsi plânlar tatbik etmiş ve eski sömürgelerinin idaresini İngilizleşmiş yerlilere terk etmiştir. Bunlar da Müslüman halka, resmî İngiliz idaresin¬de olduğundan çok daha fazla baskılar yapmışlardır; ta ki haik İngiliz idaresini arasın, eski sömürgecilerinin tekrar idareye el koymasını istesin!
İşte bu iğrenç siyasetin son tatbik mahalli Güney Ye¬men olmuştur. 1839 yılından beri İngiliz işgali altında bu¬lunan Güney Yemen, 17 eyaieti içerisine alan bir federas¬yon durumundadır ve her eyalet ise bir şeyhe bağlıdır. Ancak şeyhlerin nüfuzlu ve kuvvetli olanları İslâmiyete bağlı olduğu ve bilhassa Şeriat esaslarına göre bir devlet kurmak taraftarı durumunda bulundukları için, İngilizler bunlara cephe almış ve onları yıpratmak için zaman zaman komplolar tertip edip, halkı aldatmaya kadar İşi götürmüş¬tür. Fakat, öteden beri İngilizlere husumet besliyen halk, onların bu komplolarına inanmamış; dolayısiyie Şeyhlerin bölgedeki otoritesi sarsılmamıştır.
Günden güne kuvvetlenen İslâmî şuur neticesinde İn¬gilizlere karşı girişilen mücadele kampanyası sömürqe si¬yasetini tamamen iflâs ettirmiş ve İngilizler bu bölgede

Ç I Ğ
uzun müddet yaşiyamıyacaklannı nihayet kabullenmek zo¬runda kalmsşlardır. Fakat Devleti de Müslümanlara bırak¬mak istememiş, halkın İslâmî bir idare kurma arzusunu kat'iyyen hazmedememişierdir. Bu defa e! altından kurdur¬dukları Millî Kurtuluş Cephesi isimÜ ırkçı ve sosyalist bir partiyle anlaşmış, Yemen'e istiklâîiyet verebileceklerini, ancak bu parti ile anlaşmak suretiyle bunu temin edecek¬lerini ilân etmişlerdir. Eyalet Temsilcilerinin kahir ekseri¬yeti, İngüizleşmiş şahsiyetlerin elinde bulunan MKC. ile yapılacak bir anlaşmanın doğru olamıyacağını, halkın ha¬kikî temsilcilerine itibar edilmesi lâzım geldiğini eöyle-miş!erse de İngilizler bunu kabul ötmemiş; Millî Kurtuluş Cephesi (M.K.C.) ile anlaşarak Günsy Yemen'in 29 Kasım
günü istiklâlini ilân etmesini terpr :şierdir.
Şu anda «Güney Yemen - olarak kurulan
vs 17 eyaleti içerisin Staters 'uman Devletin
Reisicumhuru ise 47 ' abi isimli bir
İngiliz dostudu ^ iepsi de aynı
karakterded" jney \ diyeti ordusu
İngiliz sub t .jtn yetişti, jyiece de mem-
leketin en m*./ ?* 'ngüiz kontrolü altında buluna-
çaktır.
Güney Yemen atki mfnlzara budur. Ve halk bu sosya¬list ırkçıları istemediği için de şimdiden idareye karşı ayaklanmıya başlamıştır. Bugüne kadar İngilizlerle müca¬dele eden Yemen'li Müslümanlar, bundan böyle de İngiliz¬lerin zihniyetine karşı cihadlarını devam ettirecektir.
Artık dökülecek kanın, öldürülecek Yemen vatandaşı¬nın haddi - hesabı olmıyacaktır.
İngiltere'nin sömürge siyaseti öteden beri budur. Ve daima çıktığı her yerde kendi davasını devam ettirecek kukla bir hükümet, kukla bir idare bırakmakta; «Sömürge¬lerime istiklâl verdim» diye dünyayt aldatmıya kalkışmak¬tadır.



76

77

Ç I Ğ
Dokuz günlük görüşmeler neticesinde Yemen'İ M.K.C. nîn gaddar idaresine terk eden İngilizler, bu idarenin Ye-men'de dokuz ay olsun ayakta kalmasını temin edemeye¬ceklerdir. Zira her şeye rağmen Doğu Yemen halkı İngiliz zihniyetinden bîzar olmuştur, onu def etmiye azimli ve ka¬rarlıdır. Esasen ilk anda patlak veren isyanlar da bunu gös¬termektedir.
GÜVENLİK Konseyinin «ateş-kes» kararı üzerine Arap-İsrail harbi muvakkaten sona erdi. Neticede Mısır, Ürdün ve Suriye bir hayli toprak kaybına uğradılar ve Mescid-i Aksa'yı Yahudilere kaptırmış oldular. Hâdisenin nasıl bir şekilde neticeleneceği henüz bilinemiyor. Öteden beri is¬tilâcı emeller takibeden İsrail'in işgal ettikleri topraklar¬dan çekilip çekilmiyeceği; gasbettiği şehirleri tekrar eski sahiplerine iade edip etmiyeceği günün baş mes'elesi ha¬lindedir. İsrail Müdafaa Vekili Moşe'nin iddialarına göre, iş¬gal edilen eski Kudüs'ten Yahudi bir daha çıkmıyacak ve böylece iki bin yıllık hayallerinin gerçekleşmiş olması ile övünüp duracaktır.
Esassn yahudller harbi sırf istilâ emellerinin gerçek¬leşmesi için çıkarmışlardı. Onlar yirmi yi! evvel gasbet-tikleri Filistin topraklarına yeni ilâveler yapmayı ve İsrail'¬in hudutlarını genişlendirmeyi daima düşünmüş, bunun için de harp silâhlarına geniş yatırım yapmışlardı. Nüfus itibariyle çok az olan İsrail, Müslüman memleketlerin gö¬beğinde gasbettiği bu topraklar üzerinde ancak siiâh zo¬ruyla durabileceklerdi. Son harb de bunu ortaya koymuş oldu.
Arab-İsraİi harbinin bu şekilde neticelenmesinde en büyük rolü şüphesiz Rusya oynadı. Kaypak politikası bir defa daha meydana çıktı. Moskof, İsrail'in karşısında Müs¬lüman memleketleri kat'iyyen desteklemediğini, Rus hay-

Ç I Ğ
ranlarının yözlerino tükürürcesine ortaya koydu. Halbuki Rusya, gerek M;sır ve gerekse Suriye'de yerleştirmek is¬tediği sosyalist idare namına bu harbte her iki memleke¬te de yardım edecek; böylece de istilâcı Yahudi'nin yayıl¬ma plânlarını akamete uğratacaktı. «Domuzdan post, Rus-dan dost» olmazdı, olmadı da...
m
y
İslâm'ın esasından ayır-ğnevî İnançtan sıyırıp, °İ böylece de ırkçılı-tmsk İstiyorlardı, "nin'in 60 bin Mü-de şehid ederek r huzursuzluk mey-
Arapların toprak kaybına sebep olan ikinci bir hâdise de, Mısır ve Suriye'ii idarecilerin bugüne kadar memleket¬lerinde tatbik etmeye uğraştıkları «Arap sosyalizmi» dir.
Devleti ele geçiren mürted mak istedikleri kütleleri ruhsuz bir nesil meycjp ğa dayanan bir Bunun için Nasır cahidini zindan|r,;;,aKitf memîekett dana ge'
Su
yük arazi * durdu; sol

İ
ise, toprak reformu hayaliyle bü¬ kiyet taraftarlarını evlerinde boğ¬ .. ini süründürerek bir şekavet çı¬ğırı açtı. Halkı dehşete düşürdü ve Müslümanlar dinleri¬nin icablarını rahatça yerine getiremez oldular. Her iki memlekette de îslâmiyete karşı şuursuz bir mücadele açıl¬mıştı ki; bütün bunlar geniş halk kütlelerini son derece tedirgin ediyordu.
Halkın fiilî iştiraki temin edilmeden girişilen harplerin elbette ki neticesi fecî olacaktır.
Fakat ortada bir Yahudi milleti vardı ve bunun için de mürted başlara rağmen mesele Müslümanlık dâvası olarak ele almdr ve harbin Müslümanların lehine netice¬lenmesi için diğer Arap memleketlerinin de ittifakı temin edilmiş oldu.
.Yukarıda «harp» muvakkaten sona erdi» dedik. Mû-

78

Ç 1 Ğ
vakkattır, çünkü Müslümanlar Yahudi'lerin hesabını gör¬meye azimli ve kararlıdırlar. Gasbedilen toprak parçalan ve hele mukaddes belde Kudüs kat'iyyen Yahudinin tasar¬rufuna terk edilemez, onların bu topraklarında ilâ-nihaye hüküm - ferma olmalarına göz yumulamaz.
Mürted başlar devrilir; manialar ortadan kaldırılır ve «Cihad-ı Mukaddes» İsrail'e karşı sonuna kadar, hem de zaferle neticelendirilir.
Biz imân ediyoruz ki, Yahudi istiiâs! muvakkattir; ya¬kında onlar topyekûn mağlûp edileceklerdir.
Sabah vakti yaklaşınca, gecenin karanlığı naşı! artar¬sa; Yahudinin sonu yaklaşınca da muvakkat galibiyetler elde edebilir.
Bugün demokrasinin beşiği telâkki olunan İngiltere hâ¬lâ sömürgecilik zihniyetinden kurtulamadığı gibi, Ameri¬ka'da da zenci - beyaz mücadelesi devam etmektedir. Fran¬sa'nın ise, Cezayir'de akıttığı kanlar kurumadığı gibi, Filis¬tin topraklan üzerinde korkunç katliâma nihayet verebil¬mek için, bu demokrat memleketler ciddî bir teşebbüste buîunmay! akıllarından bile geçirmemekte, üstelik perde arkasından zulmü alkışlamaktadırlar.
Yirminci asırda demokrat memleketlerin, daha de¬mokratik rüşte erememiş olmalarına rağmen; ondört as?r evvelki İslâm cemiyetinde «zulüm» mevzuubahs biie de¬ğildir. İslâm'ın hâkim olduğu topraklar üzerinde, hukukî bakımdan bir İslâmla bir gayr-i Müslim arasında fark bu¬lunmadığı halde, Feth-i mübin'den sonra bile İstanbullu Hıristiyanlar, «İnsan hak ve hürriyetlerinden» en neniş mâ¬nâda istifade edip, kilise çanlarını devam ettirdikleri hal¬de; bugün Avrupa'da bazı yerlerde Müslümanların cami in¬şaatına bile mâni olunmaktadır. Hazret-I ömer (RAİ ada¬letine, tam ondört asır sonra Garbta bir numune bile bu¬lunamamıştır.
Bütün bunlara rağmen, demokratik sistem garbın san-
80

Ç I G
ki vazgeçilmez bir imtiyazıdır. Ve Şark için bu, mevzuu-bahs bile değildir!
Hakikaten Türk cemiyetinin, tarihimizle alâkasını kes¬me cereyanı hedefine varmış ve biz bize yabancı haie ge¬tirilmiş bulunuyoruz.
Geçmişe bol bol küfür etmekte gösterdiğimiz maha¬reti, geçmişimizin faziletlerini araştırmakta gosterseydik; Garbh sükût edecekti ve Türk cemiyetinin şahsiyetini te¬şekkül ettirmiş olacaktık.
?amıştır.
ı Afrika memleke-ski! eder. Böyle-?nak lâzım gelir, gibi, burada da istir. Müslüman-ete tam islâmî bir ece de çeşitli ihtilâfları, kar-Çünkü Nijerya'daki bu anor-rmağı ve komünist tuzakla-
Yine de bunu yapabiliriz. Memleketimizde artık mü¬sait bir hava meydana gelrn
h\ i halde .
Nijerya 57 milyonluk b.l. tidir. Nüfusunun % 75'ip' ce Nijerya bir Islânijrnern, Lâkin bir çok İslâm azınlığın, ekalliyetin lar şiddetle arzu idare tarzı çr' gaşalıkları r mal durunu
rı yatmaktadır.
Nijerya, tâ 8 inci asırdan beri Müslüman olmuş bir memlekettir. İslâm tarihinin yükseliş devirlerinde yüksel¬miş; geriîeyiş, çöküş devirlerinde ise gerilemiş, nihayet uzun yıiîar sömürge olarak zulüm altında İnlemiş bir mem¬lekettir.
Tâ 1553 yıllannda Nijerya'yı yemeye hazırlanan İngil¬tere, uzun çalışmalardan sonra, çeşitli fesad şebekelerini teşekkül ettirip, yaydığı küfür ve ilhad zihniyetiyle Müslü¬man halkı parçalamaya muvaffak oimuş ve onsekizincî as¬rın başlangıcında dinî akide ivice sarsılmaya, halk dalâle¬te doğru gitmeye başlamıştı. İngilizlerin en melun marife¬ti, kabileler arasındaki birliği parçalamak, ırkçılık fikrini geniş ölçüde yaymak olmuştu. Bu yüzden de Nijerya'da
81

Ç I Ğ

Ç I



kabile harpleri bir ara şiddetlenmeye ve vatan parçalan¬maya başlamıştı ki, Osman Dan Fodio İsimli büyük bir âlim ortaya çıktı ve İslâmî imân hareketinin Nijerya'da bayraktarlığını yaptı. Kaleme aldığı «İhya-üs Sünne» (Sün¬netin ihyası) isimli eseriyle Müslümanların dalâletten kurtulup hidayete ulaşmalarına vesile oldu ve kabile sa¬vaşlarını, ırk kavgalarım bilfiil durdurdu. Haussa reisleri¬ni barıştırdıktan, memlekette kuvvetli bir vahdet, sağlam bir ittihad meydana getirdikten sonra «Emir-ül Mü'minin» olarak Nijerya'nın başına geçti ve İslâmî ihya hareketini fiilen devletin eliyle tahakkuk ettirmeye çalıştı. Nijerya'¬nın doğusunda ve güneyinde İngilizlerin idare ettiği irti-dad hareketi yüzünden dinden çıkmış milyonlarca İnsan vardı. Osman Dan, yetiştirdiği Kur'an talebelerini bu böl¬geye gönderip, onların İsiâmiyeti yayma faaliyetlerine hız verdi. Lâkin çeşitli sebebler bu ihya hareketini bütün bir Nijerya bölgesine yayılmasına mâni oldu ve bu yüzden de ırkçılık hareketleri, çeşitli fitne ve fesat faaliyetleri günümüzde bütün şiddetiyle meydana çıktı.
1861'den İtibaren İngilizler, Fransızlar ve Almanlar Nijerya'yı istilâ hareketine başladılar. Devam eden çalış¬malar neticesinde 1900 yılında Nijerya fiilen İngiliz idare¬si altına girmiş, sömürge haline getirilmişti. Dünyadaki sömürge siyasetinin bayraktarlarından biri olan İngiltere, uzun müddet Nijerya'da islâmî inkişafı baltaladı, halkın kütle halinde irtidadsna yo! açtı, putperestlerin, dinsizlerin sayısı arttı ve nihayet komünizm, Nijerya'nın doğu bölge¬sine üs kurmuş oldu.
Bir taraftan İngiliz baskısı, bir taraftan İngilizlerin hi¬mayesi altındaki komünist hareketi memleketi gün-begün imânsızlaştırmak, İslâmdan uzaklaştırmak isterken; diğer taraftan Allah'a inananlar, Kur'ana bağlananlar çeşitli zu¬lüm ve işkenceler altında İsiâmiyeti yayma faaliyetine de¬vam ettiler. Neticede İngiliz baskısı gevşemek mecburiyo-

tinde kaldı ve Nijerya 1951'de güney, doğu, batı birleşti¬rilerek dahilî istiklâliyetine kavuşmuş oldu. Çok partili hayat, demokrasi faaliyeti başladıktan kısa bir zaman son¬ra da Osman Dân'ın torunlarından bulunan Hacı Ahmed Belu 1952 seçimini kazandı: 1959 seçimlerinde tam istik-lâliyet fikri hüsn-ü kabul gördü; 1963'de de Nijerya fiilen istiklâline kavuşmuş oldu. İngiliz fitnesi İslâmdan büyük bir darbe yediği için, fesad şebekeleri bu darbenin intika¬mını almak üzere Hacı Ahmed Belu'yu şehid ettiler ve ye¬niden Nijerya'yı karıştırmaya başladılar. İngilizlerin komü¬nizmi yerleştirdiği Doğu bölgesinde 1967'nin Mayıs so-
:ve isimlendirilen ^u suretle de karar
I,
nunda toplanan kızıl meclis, «f Doğu bölgesinin Nijerya'dan Doğu'da büyük bir kızıl devlet verdi. Ve Biyafra faciası boy I?
?; j ı açlıktan <j, V neşredilen faaliyetle in, kızıl kundakçı-mumlarıdır ve Nijerya'nın iç :-*-eyen Marksist gaddar- ; ^oarılır gibi kend'sin-.',. 'MÎ'.ilar, açlığa mahkûm Jeri ve kemik halindeki re-
Bugün binlerce ins öldüğü söylenip, bol bol gâ Biyafra'hlar, aslında kom/Ui ların kurbanı olmuş T> harplerle param-par ların eseridir. Nije» den koparılmak iste ettikleri masum yavru!
simlerini veyahut cesetlerinin boy boy fotoğraflarını gaze¬telerde neşrettirmek suretiyle zulümlerine bunları perd& yapmak istemektedirler.



82

63


YANGİN
B,
ÜYÜK bir yangın, büyük bir zelzele felâketi geçir¬dik. Evimiz, mahallemiz, şehrimiz harabezâra döndü; taş taş üstünde kalmadı. Küfür ve dalâlet kasırgası, enkaz yı¬ğınlarına vurdukça etrafı toza-dumana boğdu, göz gözü görmez oldu. Adetâ elimiz, kolumuz bağlıydı hareket kabi¬liyetimiz selbedilmişti.
Bu büyük felâketten sonra biz, her şeye yeniden baş¬ladık. Kollarımızı sıvadığımız gibi yıkılan evimizin inşası¬nı temelinden ele aldık; mahalle yerine, şehir yerine eli¬mizde enkaz yığınları kalmıştı, onları temizleyip yeniden şehir kurma faaliyetine giriştik. Sağlam hiç bir şeyimiz yoktu ki onun bıraktığı yerden devam edebilelim; her şe¬yi yeni-baştan ele aldık.
Yarım asırdan beri bütün şiddetiyle devam eden kü¬für ve dalâlet kasırgalarına karşı meydan okuyuşumuz, da-

Ç I Ğ
ha dün denecek kadar yakın bir zamanda başladı. «Allah» demenin resmen ve alenen suç addolunduğu günlerde, Kur'an hakikatları, tahkik-i imân dersleri el yazılariyle, teksirlerle, mektuplar suretinde çoğaltılarak susayan ruh¬lara, muhtaç gönüllere takdim edildi. Önümüzde zindanlar, sürgünler, tâ darağaçlarma kadar bütün bir dünyevî ted¬hiş ve terör teşkilâtı, bütün şenaetiyle hüküm - ferma idi; Nur-u Kur'an bütün bunların üzerinden bir silindir gibi geç¬ti; Kur'an fedaileri ölümün üzerine gülerek atıldı; o enkaz yığınlarının arasından yeni, yep-yeni mamureler yükselme¬ye başladı.
Şimdi etrafımıza bakıyoruz da, asfaltjcaddeier, mermer
binalar, en ince zevklere göre tan^fi0 ^ bağ ve bah¬
çelerin arasında moloz yığınları .(Up^^ ^rada-burada
felâket günlerinin artıklarına ff* ? '? or; sonra
da sanki dirilen, gelişen,
rafımıza ye's aşılıyor,
İe bütün kâinatı ağlatmak is
Eğer göz; güzeli' vehametini anlayıp kamıyorsa, güzeli ; mektir. Memleketm.1 düşenler, güzel görm
gibi; et-iveîemiz-roruz.v
ni idrâk euebıımek, çirkinin güzele bağlanmak İçin ba-'ifesini yapamıyor de-oa bakıp ümidsizliğe 'en manrum olanlardır. «Güze! gören, güzel düşünür; güzel düşünen hayatın¬dan lezzet alır.» Bu düstur ne güzel düsturdur!
Herşeyin esasını «sıdk» ta gören «sıdk» ta bulan ve Kur'an dâvasını «sadakat» üzerine vaz'eden Müfessir-ül Kur'an diyor ki:
«— Yaşasın sıdk; ölsün ye's! Muhabbet devam etsîn, şura kuvvet bulsun! Bütün levm ve itâb ve nefret; hevâ ve hevese tâbi olanlara olsun. Selâm ve selâmet Hüdâ'-ya tâbi olanlar üstüne olsun. Amin.»
Evet:
Cem'iyette hangi cepheden bakarsanız bakın manza-



84

85

Ç i 6

Ç I Ğ



ra budur. Her hakikat âşığı için hazır damga: «dünyayı sen mi düzelteceksin?» hitabıdır.
Fakat şunu haber verelim ki; şu «dünyayı sen mi dü¬zelteceksin?» hitabına hedef olanların sayısı günden güne çoğalmaktadır. Demek ki, dünya düzelecektir.
Bahtsız bir neslin evlâdiarıyız. Büyük yıkılışlar gör¬müş, dünyanın en haşmetli İmparatorluğunun paramparça edilişini kanlı göz yaşları arasında seyretmiş mazlumların torunlarıyız. Dedelerimiz ve babalarımız o hazin, o buhran¬lı günlerde belki hiç bir şey yapamamış, belki de hiç bir şey yapamamanın ızdırabı içerisinde kıvranmışlar. Küfür ve dalâlet kasırgaları onları bir hayli yıpratmış; onlara çok şeyler kaybettirmiş... Büyük ve çetin bir mücadeleden sonra, şu küçük vatan parçasını düşman çizmelerinden kurtarmışlar ama. manevî istilâlara göğüs gerememişler. Hür ve bağımsız hale getirdikleri bu yurtta, yeni ve kor¬kunç bîr kasırganın kopup, her şeyi yakıp yıktığını çok geç farketmişler; lâkin iş işten geçmiş...
Yirminci Asırla birlikte dünyamızın «baş mes'efesi» haline gelen soğuk harp, bizde çok geç anlaşılabildi. Bu da ayrı bir talihsizliğimiz oldu. Düşman kuvvetler maddî istilâ kollarını yurdumuzdan çekerken mânevi istilâ kuv¬vetleriyle gece baskını yaptı; bizi çepe-çevre sardı, her şeyimizi tesir sahasına a!d;. İktisat, ticaret, maarif, politi¬ka, basın hep yabancı emellerin hizmetkârı oldu. Öylesine karanlık günler yaşadık ki, en masum en tabiî ihtiyaçları¬mızı biie söyliyemez hale geldik. Umumî efkâr materyalist basının elinde çok şaşırtıldı.
Müslüman, hakkını müdafaa etmekten mahrum iken; düşman istediği gibi at oynattı. Basın bu hale getirilince iktisat, ticaret maarif, politika haliyle oniarın oyuncağı ol¬du. Böylece de bize sövüldü, sayıldı, işitilmedik görülme¬dik hakaretler edildi, ruh dünyamız allak-bullak oluverdi.
Bıçak kemiğe dayanmıştı ki bize «dibi yokmuş» h!s-

sini veren karanlık yılların ardından, nihayet ümid ışıkları beliriverdi. Genç nesil kaybettiğini bulmak, eski satvet devrimizi yeniden yaşamak için çırpınıp durdukça, rahmet kapıları açıldı; fiilî dua cevapsız kalmadı. Gecemiz ağar¬maya, ilâhî hakikatin şafağı sökmeye başladı. Rabbimiz bize merhamet etti, kökünden sökülüp atılmak istenen imân ağacı yeniden yeşermeye başladı. Artık her doğan gün onu kuvvetlendiriyor, geliştiriyor, kök saldırıyor.
Bizi içimizden yıkmak isteyenler, manevî İstilâ hare¬ketinde bulunanlar muvaffak olamadılar. Çok ocaklar sön¬dürdüler, çok evler yıktılar, çok hazineler talan ettiler ama, yine de muvaffak olamadılar.
Küfür cephesi şimdi, mağlûp edemiyeceği bîr kuvvet¬
le karşılaştı. Türkiye Müslümanı, yavaş yavaş düşmanını
tanır oldu. Her cepheden silahlanmaya, dinir öğrenmeye,
öğretmeye başladı. Şimdi de İslâm bastnl ü! ettir-
menin cehdi İçindedir. j, ,,
İnancımız odur ki, hâdiseler İslar?' -f ..-...-• r.
Yeni nesil, ehl-i küfrü ümidsizliğe düş\ / v'^ r-
ku ve endişe içerisindedirler. \ larına gelecektir. Zira bu, bir vâ'd-ı
siyasî par- faaliyetleri: fikrî Me müşahede ?;_.--1ikkate şâ-
lâik politikacıya
12 Ekim Milletvekili seçimler tilerin yaptıkları seçim konır™ sahada memleketimizde elle edilen müsbet İnkişafı göstf yândır.
En azgın sosyalistten, en n kadar bütün siyaset adamlarının hemen hepsi, dinî mes'e-1eier üzerinde hassasiyetle durdular ve bir «pot» kırma¬mak için azamî gayret sarfettüer. Yüzde doksan sekizi Müslüman olan halkımızın karşısına «din düşmanı» "imân ve Kur'an düşmanı» şeklinde görünmek ve gösterilmekten d derece şiddetle kaçındılar ki, kendilerini yakinen tanı-yan> bilen ve dine düşmanlıkta ittifak halinde bulunan

87

ÇIĞ
dostlarını bile hayrete düşürdüler. «Sosyalizm» den tutu¬nuz da, «ortanın solu» na, yahut «kapitalizm» den tutunuz da. «nasyonalizm» e kadar bütün siyasî grupların mensub-ları ve müdafileri birer «dindar mü'min» gibi görünebil-mek için siyasî konuşmalarına zaman zaman «âyet" ve «hadis» lerie devam etmek ihtiyacını hissettiler.
Bu, her ne kadar «Dinin siyasete âlet edilmek İsten¬mesi» şeklinde vasıflandırılabilirse de, aslında dinsiz si¬yasetin, din karşısında mağlûp ve perişan olması, kendi iflâsım bizzat ilân etmesi demektir ki, hakikata en uygun tahmin de budur.
Gerçi milletimiz kimin dindar kimin dinsiz, yahut ki¬min dine dost, kimin düşman olduğunu gayet iyi bilmek¬tedir. Bir sosyalist, İster âyet okusun, ister hadis; millet¬vekili adayını İster «imam», ister «müftü» diye takdim et¬sin, neticeyi asla değiştirmemiş, milletin onun hakkında verdiği kat'i hükmü tâdil etmemiştir. Bu hakikati en uçta¬ki solcu da, en ortadaki solcu da bilmektedir. Lâkin yine de milletin karşısına siyaset kürsülerinde olsun dinsizlik nam ve hesabına çıkmak istememekte, olduğu gibi görün¬menin kendisi İçin vahim neticeler meydana getireceğini kabul etmektedir. Bu da, Türkiye'mizde her gün biraz da¬ha gelişen, kuvvetlenen, bir çığ haline gelen İaİâmî şuur ve hareketin kuvvetine, azametine ve kendisini fiilen ka; bul ettirmiş olmasına delildir.
Kanaatimiz odur ki, zaman her şeyi halledecektir. Her ne kadar azgın sol, her türlü propaganda metodunu tatbik etmekte, en kesif faaliyetleriyle Türkiye'yi sola itmek is¬temekte ise de Islâmî hareketin karşısında tutunması¬na, söz sahibi olmasına, milletin kaderine gerek seçim yo¬luyla olsun gerekse İhtilâlle, hükmetmesine İmkân ve ih¬timal yoktur. Çünkü her geçen gün İslâm'ın zaferiyle neti¬celenmekte, her hâdise mü'minlerin cephesini, dâvâsım kuvvetlendirmekte ve geliştirmektedir.
88

İslâm'ın zaferini gölgelendlrmeye kimsenin gücü" ve kuvveti yetmiyecektir.
Yarım asır evvel, «öyle bir nesil yetiştiriyoruz ki, Kur'anı eliyle ortadan kaldıracak» diye övünen ve hazırla¬dığı küfür plânını böylece tatbik sahasına koyduğunu ilân eden vekilleri görmüş geçirmiş olan bu memlekette, bu¬gün dinî tedrisat resmî-gayrt resmî, hususî umumî sür'at-le yayılmakta materyalizmin, küfür sistemlerinin temel taşlan yıkılmış bulunmaktadır.
Bahar mevsiminde zeminin birkaç gün içerisinde çi¬
çeklere bürünmesi gibi, öyle bir İmân ordusu, öyle bir İs¬
lâm gençliği geliyor ki, onun önünde hiçbir zümre, hiç bir
kuvvet, hiç bir fesad şebekesinin durmasına, dayanması¬
na imkân yoktur. Türkiye, öylesine sağlam temeller üze¬
rinde manevî imâr hareketine sah/ almaktadır ki, fırtına¬
lar, kasırgalar, boralar onu saf muktedir olamıya-
-caktır. [
Ne ihtilâl, ne i tık geçer akçe değildir.
rı olarak üç kıt'ada at oyalan şanlı ecdadın torunları olan
,nr-i vâki ar-i.am'ın bayrakta-
bugünün genç nesli, meleri yakından tak canlarını çok İyi fc bütün dessasane ; içindir ki, kuyruklarına
kasında cereyan eden hâdl-
^cuların telâş ve heye-
/ orktukları, yıldıklan,
s-.L-ust olduğunu gördükleri
,.ış yılanlar gibi çırpınmakta
ve etrafa saldırmaya çalışmaktadırlar. Halbuki kuru gürül¬tüden başka ellerinden bir şey gelmez. Son nefeslerini vermek üzeredirler.
Şunu kat'iyetle ifade edelim ki, artık Türkiye ikinci bir dalâlet devrine sokulmıyacak, kalblerde ve gönüllerde taht kuran İslâmın hâkimiyetine hiç kimse gölge düşüre¬meyecektir. Korkanlar, çekinenler gölgelerin haroketi kar-
89

Ç 1 Ğ
Ç I Ğ
şısında dehşete düşüp vaveyla koparanlar hakikati göre-miyenierdir.
Haklı olan biziz, vatanın sahihleriyiz, onu her türlü iç ve dış tehlikeye karşı muhafaza ve müdafaa eden de biziz. Kimin haddine düşmüş ki bizim karşımıza çıksın, biz Müs¬lümanların hak ve hukukuna tecavüz etmeye kalkışsın? Cür'etkârlann vay haline!
Tâ ilk mektebden başlıyarak üniversitenin sonuna ka¬dar gençliğe sevgi ve şefkati öğretiniz, saygı ve merha¬meti öğretiniz, sadakat ve itaati öğretiniz; göreceksiniz ki, her şey bir anda düzelecektir. Ne silâha sarılan bulu¬nacak, ne dinamit patlatan olacak, ne de molotof kokteyli yapma ihtiyacı hisseden gençlerle karşılaşacaksınız.
Sevgiyi öğreteceksiniz; vatanını ve milletini sevecek, İçinde bulunduğu cemiyeti sevecek, dostunu ve arkadaşı¬nı sevecek, okumayı, ilim öğrenmeyi sevecek, kalb ve ka¬fasında kin ve husumete yer kalmıyacaktır.
Şefkati öğreteceksiniz; âcizlere, düşkünlere, muhtaç¬lara acıyacak, memleket ve milletinin fakr ü haline acıya¬cak, kendisini zulme, isyana düşmekten, yakıp - yıkmak¬tan uzak tutacaktır.
Saygıyı öğreteceksiniz, cemiyete karşı saygılı olacak, hocasına karşı saygılı olacak, büyüklerine karşı saygılı olacak, isyan etmeyecek, terbiyesizlikte bulunmıyacak, anarşiden kaçacaktır.
Merhameti öğreteceksiniz, katı yürekli olmayacak, sa¬dist ruhlu olmayacak, bütün kötü duygu ve düşünceleri içinden söküp atacak, başkasının izdırabiyle zevk almak¬tan sarf-ı nazar edecektir.
Sadakati öğreteceksiniz; insanı İnsan yapan, diğer mahlûklardan, bilhassa hayvanlardan ayıran farkın sidk, sadakat, doğruluk olduğunu görecek, kimseyi aldatmaya kalkışmıyacak, dolayısıyle kendisini de aldatmıyacak, yap¬tığı hareketlerin muhasebesini yapıp iyi veya kötü oldu¬ğuna vicdanî kanaat getirince, hareketini ona göre tanzim

edecek, daima iyiye, güzele, doğruya, hakka, hakikata taiib olacaktır.
jtaati öğreteceksiniz; her türlü ihtilâl oyunlarının dı¬şında kalacak, kendisini himaye edenlere, kendisinin in¬san olması için çalışanlara ve nihayet hep kendi iyiliği için hareket edenlere karşı isyan bayrağını çekmiyecek, büyüklerinin sözünden çıkmayacak, onların tavsiyelerine ehemmiyet verecek, iyi ve güzel öğütlerini tatbik etmek¬ten asla geri durmsyacaktır.
__J.âkin_bütün bunları naşı! öğreteceksin?

Sadece bir kalıp ve mefhum olarak mı, yoksa mücer¬ret bir fiil ve hareket halinde mi?
kayna-
Böyleyse, mekîeblerimizde zâ ia ki, öğretilen şeylerin tatbikatı^, ve gençlik hâlâ memleketimiz i ğı olmakta devam ediyor.
oğaltmak, Düğüne kadar lâkin memleket bir «sı taşıyanların sayt-»' "'esine ulaşa-ri ^diişkan yapa-
.. Gençliği terbiye fhumları isim ve ke-
Bütün dâvamız da, okur -^ memleketi böylece kalkındır okur - yazarımız bir hayli de çoçf türlü kaikınamad*. Üniversite cf ?Jarını bile tesbit güç! Muasır K bildik mi? Gençliği itaatkâr, bildik mi?
Öyleyse hareket noktan edemiyoruz demektir. İyi ve güz lime olarak öğretiyoruz da, tatbikat olarak onları bir türlü elde edemiyoruz. Çünkü boş kalıplarla mes'eleyi halle ça¬lışıyoruz, çünkü ona bir temel mesned veremiyoruz, çün¬kü bir ideal ve gaye aşılıyamıyoruz.
Doğru olacak, şefkat ve merhamet duygusunu taşıya¬cak, hürmet ve itaati esas alacak ama niçin, hangi gaye ve dâva uğruna?..
İlk mektebden başladık, üniversiteye kadar bu mef¬humları kalıp olsrak, şekil olarak, kelime olarak ona öğ¬rettik ama, kulağına fısıldıyam^dık:



90

91

ÇIĞ
«-— Yavrum bütün bunları Allah için yapacaksın. Se¬ni yaratan, senin gibi bütün insanlığı yaratan, hayvanları, nebatları, havayı, suyu, güneşi, hâsılı kâinatta ne varsa her şeyi senin emrine veren, sana teslim eden, senin ya¬şaman için onları emirber nefer hükmüne getiren Allah için, O'nun rızasını kazanmak için, O'nun emir ve nehlyle-rl dâiresinde hareket etmen için yapacaksın!» diyemedik.
«— Yavrum, seni yoktan var eden, dünyaya gönderen, sen son derece âciz ve zayıf bir mahlûk iken, daha konuş¬masını bilmez, kârını ve zararını birbirinden ayıramaz iken, anneni ve babanı sana hizmetkâr gibi çalıştıran, seni dün¬yanın nimetleriyle gıdaiandıran ve senden kendine lâyık kul olma vazifesini isteyen Rabb-ı Rahîm'in için doğru ola¬caksın, şefkatli ve merhametli olacaksın, vatanını ve mil¬letini seveceksin, hürmet ve itaati, sidk ve sadakati esas alacaksın.» diyemedik.
«— Yavrum görüyorsun ki dünya fânidir; gelen dur¬muyor, gidiyor, hiç kimse ebedî kalıcı değildir. Hâlik-ı Kâi¬nat bu dünyayı bir imtihan yeri olarak yaratmış, seni de imtihan için buraya göndermiştir. O'nun emir ve nehiyle-rt dairesinde hareket edersen, O'nu dinler, O'na bağlanır. Kur'an'a sarılır, Peygamber-i Zişan'ın yolundan ve izinden yürürsen kurtulursun, vatan ve rniiletini kurtarırsın.» diye¬medik.
Bunu yapamadığımız için de, gençlerimiz, yavrularımız anarşizmin kucağına düştü, huzursuzulk kaynağı oldu, ade¬tâ birbirlerini yiyen canavarlar haline getirildi.
Şimdi hedefsiz, gayesiz, başı - boş cemiyet içerisin¬de dolaşıyor, yakıp - yıkmaktan, vurup - kırmaktan, başka¬larına eziyet vermekten zevk alıyor.
Öyleyse sadede geİelim, O'na insanlığını, İslâmlığını Öğretelim, Müsülmanlık neymiş gösterelim ve O'nu içeri¬sine yuvarlandığı buhrandan kurtarahm. O, sırf Allah için sevsin, Allah için saysın, Allah için itaatkâr olsun, Ailah

Ç i Ğ
İçin sıdk ve sadakattan ayrılmasın. Büyüklerine hürmet etsin, küçüklerine şefkat! Tabancasını çekip öldürmek is¬tediği profesörünün elini öpsün, odasını ve masasını kir-Jettiği rektörünün karşısına saygı ile çıkıp, İtaatta kusur etmesini
Gençlerimizin bu hâle gelmesini İstemez misiniz?
Madem ki istemek insanlığın iktizâsıdır, öyleyse mek-tepİerimizi, ilkokuldan tâ üniversiteye kadar materyalist maarif sisteminden kurtarıp, yavrularımızın dinlerini iyi ve mökemme] bir'_ şekilde[.öğrenebilecek hakiki ilim ve irfan yuvaları haline getirelim.
Herhalde buna kimse İtiraz etmiyecektir.
Gün geçmiyor ki, gazeteler evini barkını terkedip, film
artisti olmak için İstanbul'un yolunu tut?" ı'; - "e de-
likanlılardan bahsetmesin; onların hazi ' ha-
yat hikâyelerini anlatıp durmasın. V .v
Anadolu'nun ücra bîr köşesinden/ JT-
; ş
...<- .iş bed-p foto muhabirle-
dan biriktirdiği, yahut evinden kaçırat». ? '• -ns-
ia yollara düşüp soluğu Beyoğlu
baht gençlerin ellerini yüzlerine , .
rînden kendilerini saklamak istemel&dj&pki gayreti gazete
sütunlarına intikal eden fotoğraflar/ ^v1--^1 erken, ne
kadar acı duyarım; kalbim tâ de"" . 4 ?, onun
,
hayat hik⬠canlanıverir:
şu anda tarifi mümkün değildir. *?? ' ^ bakarken,
o hâdisenin haberini okurken be yesi sinema şeridi gibi gözlerir.
Daha küçük yaşta sinemaya götürülmüştü. Babası, an¬nesi mutaassıptı. Lâkin çocuklarının sinemaya gidip kül¬türünü (!) arttırmasına ses çıkarmıyorlardı. Hem kendileri mâni olsa bile mektebi, öğretmeni onu oraya götürüyor; umumî kültürü, «Genel bilgisi» artsın diye üstelik sinema parası vermeleri için babalarını, annelerini sıkıştırıyordu.
Ne yapsın zavallılar, «Oğlumuz, yahut kızımız okusun edam olsun, istikbalini kurtarsın» diye her şeyi oluruna



92

93



Ç I Ğ
bırakıp, aleyhe İşleyen hâdiselerin üzerinde bile durmu¬yorlardı.
Aradan günler, aylar, yıllar geçti. Çocuk bir hayli si¬nema hastası olmuştu. Artık film kaçırmamaya azamî dik¬kat sarfediyor ve hattâ sık sık mektepten firar etmeyi bile deniyordu. Gittiği sinemada bir sürü arkadaş edinmişti ki, hepsi de kendisi gibi idi. Beraberce filmlerin münakaşa¬larını yapıyor, artist isimlerini ezberlemek hususunda bir¬birleriyle yarış halinde bulunuyorlardı.
Türk filmleri daha çok hoşlarına gidiyordu. Açık, sa¬çık sahneler düşüncelerini altüst etmiş; sefahet ve sefalet âlemleriyle âdeta büyülenmişti. Şimdi bu hayata can atı¬yor- artistlere gıpta ediyordu.
«Ah bir de ben onların yerinde olsam; bir de beni seyretseler, beni sevseİer, benim peşimden koşsalar... Her gün yeni bir sefahet âleminde yaşasam ve böylece günü¬mü gün etsem...» diye düşünüyor ve yavaş yavaş bu yola doğru yürüyordu.
Arkadaşları da aynı havada idi ki; ona evden kaçmayı, İstanbul'a gidip bir film şirketinde çalışmayı teklif etti¬ler. «Nasıl olsa bizi de işe alırlar» diye kendilerine teselli verip, firar plânlarını hazırladılar.
Nihayet tatbikat başlamış; ana-baba terkedilerek İs¬tanbul'un yolu tutulmuştur. Ancak, işler hiç de tasarladık¬ları şekilde olmamış, henüz adım attıkları İstanbul'da pa¬raları bitmiş, aç kalmaya başlamışlardır. Hem film şir¬ketleri de onların bu arzularını yerine getirmemiş, «sizi hemen artist yapalım» diyememişlerdir. Lâkin her işte ol¬duğu gibi, bunda da fırsat kollayanlar vardtr. Genç kız ve¬ya delikanlıya yaklaşan birisi kulağına, «seni artist yapa¬cağım» diye fısıldamıştır. Bütün kapıların yüzüne kapandığı bir anda duyduğu bu fısıltı ona her şeyi unutturmuş ve bir halaskarla karşılaştığın! zannetmiştir. Artık o fısıltının sa¬hibi, ona ne teklif ederse kabul edecek; gayesine varabil-

Ç I Ğ
mek için iffetini, şeref ve haysiyetini bir pula satmayı göze alacaktır. Esasen filmler ona iffetsizlik telkin etmiş, «gün bugün, dem bu dem» felsefesini onda gaye haline getirmiştir.
Kabul edilen teklifler, teşebbüse girişilen gayri meş¬ru fiiller ve neticede poliste foto muhabirlerinden saklan¬mak istenen suratların elleriyle, kapatılma gayretleri...
Günümüzün manzarası budur ve buna rağmen şimdi her tarafta yeni yeni sinemalar açılmakta; mahallelerin gö¬beğinde açıkhava sinemalarına rahatça izin verilmektedir. Her evin, her mahallenin seyretmesi, hem de mecburen seyretmesi için etrafı tamamen açık bulundurulmakta ve kuvvetli hoparlörle nakledilen sözler ise, bütün semti kor¬kunç gürültülere boğmaktadır.
Bir tarafta gençleri ifsad, çocuklarımızın süflî h
sürüklenmesi için en âdi, en bayağı filmleri teşhir; b
rafta da şehri gürültüye boğmak, gece yorgun -argır*
ne gidip İstirahat etmek İsteyen vatandaşları hı/
etmek... , ,
Sinema bugün her cephesiyle bir âfet
ve maalesef onu bu vasfından kurtaracak bîr teşebbüs de
yapılmamaktadır. /
Vatandaşın canını, malını, şeref ve haysiyeti^ /
ve iffetini muhafaza ile vazifeli olması lâzım ge) ti
Baba, acaba hangi filmi seyretmekle meşguldiij
Sadece sinema mı? V
Ara sıra tâkib ettiğim konferanslarda enteresan sah¬neler cereyan ediyor. Bâzı safdiller, «memlekette mevcûd tehlikeyi halka anlatacağım, Müslümanlara düşmanlarını ta¬nıtacağım» diye, öyle garip bir teşhir hastalığına yakala¬nıyorlar ki, âdeta karşı tarafın propagandasını yapıyorlar da işin farkına varamıyorlar.
«Komünistler şöyle çalışıyorlar, Masonlar böyle çalı-



94

95

Ç I Ğ

Ç I



şıyor» diye durmadan onların yâveylerini tekrar edenler, bununla da olmuyormuş gibi kızılların yazdıklarını aynen okuyanlar ve yarım saat naklettiği küfür edebiyatını, an¬cak beş dakikalık konuşmasiyle cevaplandırdığı kanaatine Kapılanlar, hakikatte düşmanla mücadele edemiyor; bilâ¬kis menfî tesirler husule getirip halka yeis ve ümitsizlik aşılıyorlar.
Bâzılarında çok yanlış bir kanaat yerleşmiş; diyorlar :ki; «komünizmle mücadele etmek için komünizmi bilmek lâzımdır.» Komünizmin karşısında olan, onunla hayatının «onuna kadar mücadele etmeyi aslî vazife olarak benim¬seyen herkesi komünizmi tetkike davet eden bu şahıslar, acaba düşünmüyorlar mı ki, devamlı surette onların kitap¬larını, gazetelerini okuyan herhangi bir şahıs, şayet kuv¬vetli bir dinî kültür almamışsa, onların tesirinde kalacak, beyazı siyah görmeye başlıyacaktır? Zira bugün Türkiye'de ne kadar komünist, yahut komünizm sempatizanı varsa, bunların hemen hemen tamamı İslâmiyeti bilmeden, öğren¬meden komünizmi tetkike kalkışmış böylece de onların ağı¬na düşmüş zavallılardır.
Marks'ın, Engels'in nazariyelerini okuyan ve onların materyalizmi esas alan düsturlarını ezberüyen bu zavallı¬lar, yeryüzünde başka hakikat yokmuş gibi onlara sarılmak¬ta ve üstelik koyu bir taassub içerisinde hareket ederek, komünizmin dışında hiç bir şeyi de tetkik edememekte, okuyamamaktadtr. Hangi komünist veya sosyalist göstere-bilinir ki, herhangi bir dinî eseri öğrenmek, içinde ne var, ne yok okuyup anlamak için eline almıştır? Gösterilemez! Onlar buna kati'yen yanaşmamakta, İslâmiyeti öğrenmeye başladıkları an komünizmi bırakmak mecburiyetinde kala¬caklarını hissettikleri için de bunda korkunç bir taassub göstermektedirler.
Hâl böyleyken, bizde hâlâ İslâm'ı öğrenmemiş, İman-Kur'an hakikatlarına nüfuz etmemiş, asrın dalâleti İle sar-

hoş bir vaziyete gelmiş insanları komünizmi tetkike sevk etmek düpe-düz cinayettir; onları komünizme itmek gibi bir hamakattır.
Bu noktada çok dikkatli olmak mecburiyetindeyiz. Bu¬
gün düşman kuvvetli görünüyorsa, bu onun kuvvetinden
değil, bazı safdil dostlarımızın anormal hareketleri yüzün¬
dendir. Aslında ne komünizm ve ne de Siyonizm, Türki¬
ye'de bir kuvvet teşkil edecek durumda değildir. Yeter ki
biz uyanık olalım ve onların ta- ' ? zamanında muka¬
bele etmesini bilelim. GöreceV i bir zamanda
Türkiye'miz için bu tip tenlik' Hmayacaktır.
Ama bir avuç düşmanın fa?' % «neme-lâ¬
zımcılık» hastalığına yakaJanV . \ :ekilip mad-
r vermezsek,
işte felâket o zaman gelip maşımızın u^ıune konar ve işte
dî ihtiyaçlardan başka
o zaman bu vatanın hür miş oluruz. Unutmar ' den değil, kütleler nışindan, dinlerin f ve beraber olmayış.:. Öyleyse, İslâmî kardeşi
kilde yaşama hakkını kaybet-
ımünizm kendi kuvvetlerin-
; J, -k hastalığına yakala-
.„ \3etirmeyisinden, bir ^ulup muvaffak olmaktadır, firesinde tesis edeceğimiz itti-
fak, onu bertaraf etmeye kâfi gelecektir.
Anarşi ile mücadele eden, komünistlikle zehirlenen gençlerin islâhı için çalışan insanların mütemadiyen Dinî hakikatler üzerinde durmasını yadırgayanlar vardır. İddia¬larına göre, komünizmle mücadele iktisadî tedbirlerle olur, sefaleti ortadan kaldırmakla, fakir halkı maddeten geliş¬tirmekle galibiyet elde edilir. Bunun için de mütemadiyen maddî mes'eleler üzerinde durur ve kütlelerin iktisadî re¬fah seviyelerinin nasıl ve ne şekilde yükseltilebileceği ça¬relerini aramakla vazifelerini yaptıklarını zannederler. Biz¬ler de, bunlara karşı cemiyetimizden çeşitli misâller ve¬rir, komünizmin daha ziyade dindar, fakat fakir halk taba¬kası arasında değil; zengin, lâkin dinî hayat yaşamayan



96

'¥: 97

ÇİĞ
muhitlerde revaç bulduğunu söyleriz de güler geçerler ve hem de bizi taassubla itham ederler.
Yeni Asya'nın «Dış Haberler» sütununda neşredilen bir haber, bizim görüşümüzün ne derece isabetli, komü¬nizmle mücadele mevzuunu iktisadî tedbirlerde görenlerin kanaatlerinin de ne kadar yanlsş olduğunu bir defa daha te'yit etti. Şöyle ki:
Anadolu Ajansı, Paris muhabirinin verdiği bir habere göre, tam bir ilmî zihniyetle tanzim edilen istatistiklerin birisinde Fransa'da Mao'culuğun, yani komünizmin en az¬gın, en anarşist vasfının iktisaden gelişmiş muhitlerde ya¬yıldığı anlaşılmıştır. Bilhassa zengin aile kızlarının ekse¬riyetinin Mao'cu olduğu ortaya çıkmıştır. Halbuki bunlarda en küçük bir iktisadî sıkıntı, bir mahrumiyet mevzubahs değildir; hayatlarını lüks ve refah içerisinde geçirmekte¬dirler.
Anarşizmi ve komünizmi iktisadî tedbirlerle bertaraf etmek isteyenlere göre, bunun böyle olmaması lâzımdır. Lâkin hakikat, onların düşünce ve kanaatlerini bir defa da¬ha tekzib etmiş; din hakikatlerinden mahrum olan kitlele¬rin ister zengin, ister lüks ve refah içerisinde bulunsun, mutlaka komünizme kayacağını göstermiştir.
Esasen bizde de vaziyet başka şekilde değildir. Ko¬münist temayüllü, yahut doğrudan doğruya Marksist ideo¬lojiye bağlı partilere verilen reyler de daha ziyade zengin muhitlerde artış göstermekte, memleketimizin en fakir, en muhtaç olan gecekondu semt ve mahallelerinde, işçiler arasında bilhassa azalmaktadır. Buna da sefalet değil, inançsızlık sebep olmaktadır. Yüzlerce, binlerce, hattâ mil¬yonlarca insan bir anda, kızıl faaliyetlerin karşısına çıkar¬ken, komünizme ve anarşizme kafi surette «dur» derken, bu saflarda sermaye sahiplerimiz, zenginlerimiz pek görül¬memekte, hattâ onların ekseriyeti işi ciddiye bile alma¬maktadırlar. Buna muhakkak ki maddenin her şeyi halle¬deceği kanaati sebep olmaktadır.

Ç I Ğ
Yanlış anlaşılmasın; biz anarşizm ve komünizmle mü¬cadeleyi dinî hakikatler noktasından ele alıp, ancak muvaf¬fakiyetin bu şekilde olacağını ifade ederken, iktisadî İn¬kişafın aleyhinde bulunmuyoruz. Elbette ki cemiyetin ma¬nen olduğu gibi, maddeten de gelişip yükselmesi, nâmer¬de muhtaç olmaması samimi temennilerimiz arasındadır. Ancak bu noktaya dahî, İslâmî hakikatlerin inkişafiyle ula¬şacağımız kanaati vardır. Bu da asla bir nazariyeden ibaret değildir, doğrudan doğruya vakıalara müsteniddir.
hassa-' unsuru da
formüldür. Kim,
İmânla mücehhez, din hakikatleriyle hu cemiyet¬
lerin maddeten yükselmesi son dereC kolay¬
dır. Rüşvetin, suiistimalin, «adam s\ ^dan
kalktığı, vazife şuur ve mes'uliyetiı?' ? ? les-
lek ahlâkının hâkim olduğu bu cemİV , ri o
derece kolay halledilir ki, hat t âjizej^^ 4t. - bile
lüzum kalmaz. Çünkü her ferd vSMra^ffii muu,..,ıir, her iş
ve teşebbüs ivazsız ve garazsız hecşfine varmaktadır; ih¬
mal yoktur, irtikâb yoktur, rüşv/' ur, suiistimal yok¬
tur, hırsızlık yoktur; huzur va
siyet vardır, mes'uliyet vardır V
bunlar değil midir?
«Müsbet hareket etmek» Kurt nerede, hangi hizmet ve vaziyet içerisinde bulunursa bu¬lunsun, kendisini «Müsbet hareket»e mecbur bilmeli ve hayatını ona göre tanzim etmelidir ki hem muvaffak olsun; hem de etrafına zarar vermesin. «Müsbet hareket» fertde ahlâk haline gelirse cemiyet de düzelir, insanlar da mes'ut olurlar. En basit bir iktisadî hareketten, en normal bir iç¬timaî münasebete; yahut en küçük bir kıpırdanıştan, en büyük bir siyasî faaliyete kadar her iş ve davranışımızda «Müsbet hareket etmeyi» kendimize düstur ittihaz etme¬liyiz ki bütün kötü fiil ve hareketler bertaraf edilebilsin.
Şer, tahrib, yıkıcılık, fitne ve fesad çıkarmak, huzur ve emniyeti ihlâl etmek, yangına körükle gitmek son de-



98

99


?İHALELER YIKILIRKEN
Ç 1 Ğ
rece kolaydır; sâri hastalık Qibi hemen yayılabilir; kotu neticeleri en kısa zamanda alınır.
İyilik, doğruluk, güzellik, ahlâk ve fazilet, saygı ve müsamaha ise zor bir iştir; lâkin neticesi kısa zamanda alınmasa da meyvelerini hemen toplamak mümkün olma¬sa da, er kişinin kârıdır ki, asla kaybolmaz. Dünya dolusu düşman olsa, bütün kâinat insan aleyhine dönse, iyilikten, doğruluktan, faziletten ayrılmayan kazanır, hayatta muvaf¬fak olur.
Aniden hiddetlenmek, hâdiselerin heyecanına kapıl¬mak, bir anlık hırs ve kinle yorgan yakmak akl-ı selim sa¬hiplerine yakışmaz; merd ve dürüst insanların kân de-, ğildîr.
- Nizanvı âlemi düzeltmek mi istiyorsunuz; kötülükleri ortadan kaldırmak mı istiyorsunuz; hasımlarınızı mağlûb etmek mi istiyorsunuz; cemiyete hizmet dâvasında mı bu¬lunuyorsunuz; samimiyetiniz «müsbet hareket»le ölçülür değer kazanır, kıymet bulur, hürmet kazanırsınız.
If. *

z
'EMİN - "^**\ , ? r iti ile harekete geçiyor, orta¬
lık bir and "; --işiyor; üç katlı, beş katlı,
yedi katlı ? ->-J pamuğu gibi savruluyor; asırlık
kaleler, dünyan ..unu alacakmış gibi heybetle duran
kuleler çatır çatır birbirine geçiyor ve her şey, ama her
şey Kahhar-ı Zülcelâl'in elinde icraat-ı İlâhî'ye
emirber bir nefer gibi itaat ediyor.
Sebep perdeleri yırtılmış, Fail-i Muhtar'ın icraatı bil¬fiil tezahür etmiştir. Enkaz altında can verenler, binalar¬dan fırlayan taş yığınları ile hayata veda edenler için kur¬tarıcı hiçbir vasıta kalmamıştır.
Allah; dilerse âciz, fakir, bîçâre kullarını bu felâketten muhafaza edecek; dilerse herhangi bir enkazın altını on¬lara mezar yapacaktır.
Bu hengâmede insanlar için başka halaskar var mıdır?



100

101

ç i 6
Kör tesadüf, sağır tabiat artık ne yapabilir?
O'na dönmek, O'nu tanımak, O'na bağlanmaktan baş¬ka çıkar yol var mıdır?
Yoktur ve olamaz!.
En koyu inkarcıdan, en muttaki mü'mine kadar, zel¬zele anında bütün insanları seyrediniz; hepsi, ama hepsi ister istemez bu kâinat Mimarını tanımak, O'na bağlan¬mak, O'ndan yardım dilemek, O'na «El-aman» diye iltica etmek mecburiyetini hissedecektir.
Yer, bir beşik gibi sallanırken, dillerden dökülen, ne «ah» ve ne de «of»dur.
«Lâ - ilahe- illallah, Muhammedün Resû - lullah.»
Herkes, her şey bu terennümde, bu tashihtedir.
Yer boşluklarını zelzeleye sebep gösteren de, her şe¬yi Allah'dan bilen de içinde aynı duyguyu, aynı düşünceyi hissetmektedir. Lâkin birisi bunu kör sebebe, sağır tesa¬düfe bağlayacak; körlük ve sağırlığını muhafazada inad edecektir; diğeri bunu Allah'ın kullarına cüz'î bir ikazı, bir İhtarı olarak kabullenip, imânının iktizasını yapacaktır.
Musibetler; günahların neticesi, mükâfatların başlan¬gıcıdır.
[mân - Kur'ân düşmanlarına bilfiil ihtar; mazlum mü'-minlere ilâhî rahmetin kapısı olarak zelzele ne kadar hoş, ne kadar güzeldir.
«Musibetler, günahların neticesidir,» dedik, ne kadar doğrudur!.
Bu memlekette ne zaman Müslümanlara karşı bir ha¬reket olmuş, ne zaman küfür ve ilhad taraftarları gizli plân¬lar hazırlayıp İmân - Kur'ân bayraktarlarını imhaya teşebbüs etmiş ise o zaman toprak gazaba gelmiş, zelzele bu şeytanî plânlan altüst etmek üzere bilfiil icraata başlamıştır. Bü¬yük felâketler; su baskınları, yangınlar, zelzeleler, salgın hastalıklar hep mütecaviz dinsizlere karşı bir ilâhî ihtar, bir şamardır.

Ç I Ğ
Şühedâ yurdu bu vatan, ne zarar görmüşse, küfür ve ilhad taraftarlarından, Deccai yavrularından görmüştür. Huzura, sükûna da Kur'ân ahlâkı Üe kavuşacaktır.
Gecenin zifiri karanlığında keçi yolunda yürümek ney¬
se; yirminci asrın hayat şartları içerisinde İçtimaî mese¬
lelerini felsefî yoldan halletmek de odur. Her ikisi de in¬
sanı, bir veya İkinci adımın başında uçuruma yuvarlar; fe¬
lâket ve helâkete sürükler. Bundan kurtuluş yoktur; ya ge¬
cenin o zifiri karar '•* yürümekten vaz geçecek veya
o karanlığı dağıt ' nlatması için eline bir nur
alacaktır.
Şaşkın insr "*'. arın tahrikiyle dünya ha-
yatını zevk ve'v r çirmek istiyor. «Gün bu-
gün, dem bu-daıfi*1 "avunduğu anı kâr sayıyor ve
için «ne yap şeytanın "? "
Asrı/ sinemasi1 le, bütün
nefsinin arzuSWjfa göre ner harekete tevessül edebiliyor. Ölümü ebedî^Hplâket, kabri zulümat denizi halinde gördüğü anına kâr kalır» diye, sefahate dalıyor, 1 -> \*Σf ""eliyor.
"x t» insanları, caddesiyle, sokağiyle,
'le, gazetesiyle, radyosiyle, futboluy-viiyle hep İnançsızlığa sevk ediyor; hep sefahate çekiyor. Ölümü unutturmak, kabrin ebedî zulü-, matını zihninden söküp atmak İçin ak!a ve hayâle gelme¬yen meşguliyetlerle insanları oyalayıp, onların nefs mura¬kabelerine mâni oluyor; ruhî tekâmüllerine alabildiğine sed çekiyor.
İşte bu hayat tarzı, bu felsefî görüştür ki insanları mü¬temadiyen suç işlemeye, cemiyette anarşi çıkarmaya, zu¬lüm ve haksızlığa sevk ediyor. Böylece de hayatın her sa¬hasına huzursuzluk hâkim oluyor; insanlar mes'elelerini konuşarak, anlaşarak halletmek yerine; silâh ve tabanca kullanarak halle gayret ediyorlar.



102

103

ç ı

Ç I Ğ



İşte 20'nci Asır felsefesinin içtimaî hayata kazandır¬dığı budur!
Ama insan, bu küfür ve dalâlet asrında İslâmiyet gibi bir «nuru» kendine rehber ittihaz edinirse; uğradığı en bü¬yük haksızlık, en büyük zulüm karşısında bile gözü dön¬mez, cana kıymaya kalkışmaz; kanunî yollardan hak almak¬ta şüphesi varsa, veya alamıyorsa, Kahhar-ı Zülcelâl'e ha¬vale eder ve bu tevekkülle dünya ona zindan olmaktan çı¬kar. Evet, Müslüman, herhangi bir hasmından alınacak in¬tikamın bir tek kurşunla olamıyacağmı bilir, ona karşı bes¬lediği kininin de, onu şu veya bu şekilde öldürmekle izâle olamıyacağını hisseder ve onu ebedî Cehenneme düşmüş görmekle ancak rahat bir nefes alıp, Ahiret hayatına olan imânının iktizasiyle dünyada endişesiz yaşar. Gecenin zi¬firi karanlığında eline aldığı nurla yolunda rahatlıkla ve selâmetle ilerler. Dünyada da manen rahat eder, âdeta bir Cennet zevki alır. İşte İslâmiyetin hayat felsefesi Müslü-mana hem dünyayı, hem Ahireti iyi ve güzel gösterir.
İnsanları mütemadiyen dünyaya çağıran felsefe ise, küfür ve ilhadda o derece haddi aşmıştır ki, mensuplarına Âhiret hayatını inkâr etmekle ölümü ve kabri hiçlik, yok¬luk, ebedî zulümat olarak gösterdiği gibi; dünyayı da çe¬şitli zulüm ve haksızlıklar dolayısiyle bir işkence evi ha¬line getirir. Bu yüzden yirminci asır insanı şaşkındır. Mü¬temadiyen düşünür: «Yaşasam, acz ve zaafımla, şiddetli ihtiyacımla, dünyadan tad alamıyor, hayata bir türlü ısına¬mıyorum; ölsem, ölümün hiçlik ve yokluk kuyusundan deh¬şete düşüyorum.»
Ve işte bunlar İslâmiyet'i bulmaz, ona teslim olmaz¬larsa; ya çıldıracaklar, ya intihara kalkışacaklar, yahut da Allah celle ve alâ Hazretlerinin onlara ihsan ettiği akıl gibi bir nîmeti içki masalarında alkolle uyuşturup, hislerini ip-tâi etme yoluna gireceklerdir.
Halbuki Müslümanlar ölümü terhis teskeresi olarak

kabul ederler; kabri, dünya misafirhanesinden vatan-ı asli¬lerine geçmek İçin bir intizar (bekleme) salonu olarak gö¬rürler; zayi olan haklarının, dünyada hesabı görülmeyen intikamlarının Mahkeme-i Kübra'da mutlaka alınacağını bi¬lirler, böylece de yollarında rahatlıkla yürürler.
Demek beşeriyet huzura kavuşmak istiyorsa Nura sa¬rılmalıdır.
Materyalist felsefe ise, dünyanın neresinde olursa ol¬
sun beşeriyeti korkunç felâketlere sürüklüyor. Hak yeri¬
ne kuvvete istinad etmesi, hedefini menfaat olarak kabul¬
lenmesi ve nihayet cemaatler arasındaki bağları «unsuriyet
ve menfî milliyetçilik irmesi; nihayet, sadece beşe-
rin ihtiyaçlarını ar mek için mütemadi bir kasırga gibi i; cavüzlere yol açıp
Materyalist fe
çılık», sosyali
kendisini gösteren dır ki, bugün Amf>; lendiriyor; kendif meydanlarda br
Beyazı siy ' kadar çeşitli ri ve bütün gayrL. ve ması, materyalizmin
in arzularını tatmin et-
'ğraşması, cemiyetleri
^ yadlara, isyan ve te-
eîâya sokuyor tiıist memleketlerde «ırk-ıue «sınıf kavgası» şeklinde enfî milliyetçilik ve unsuriyet vasfı¬ma zenci - beyaz mücadelesini alev-. f> "hissedenler, en kalabalık t- İ -.ekten çekinmiyorlar. ' gören ırk telâkkisinin bugüne .arşısında hâlâ ayakta durması diyetlere rağmen ortadan kalkma-yani maddeci görüşün ne korkunç bir buhran içerisinde bulunduğunu da ortaya koymuş oluyor. «Kim kuvvetli ise, o haklıdır» felsefesinin esas kabul edildiği en medenî memlekette bile ırk çatışması, bütün bir milletin âkibetini tehlikeye düşürecek kadar şiddetlenir ve tehlikeli bir hal alırken, aynı felsefenin sınıf mücadele¬sine esas olan anlayışı ile de komünist memleketler, bü¬tün zulüm ve istibdada, bütün tedhiş ve teröre rağmen için için kaynıyor; yıllardan beri ezilen insanların feveranını artık tanklar, toplar, tüfekler durduramıyorlar.



.104

105

Ç I Ğ

Ç I Ğ



Komünist bloktaki çatlamalarla beraber, hür dünyanın lideri durumunda olan Amerika'daki kargaşalıklar; her gün daha kuvvetli, daha şuurlu bir şekilde Kur'ân düsturlarının ulviyetini tasdik ediyor; Hakka istinad eden, hedefini men¬faat yerine fazilet ve Rıza-yı İiâhi olarak benimseyen, ce¬maatler arasındaki rabıtayı, münasebeti din, vatan ve sı¬nıf birliğinde bulan ve gayesini de nefsin süflî arzularına sed çekip ruhu maneviyata yükseltmek olarak tatbik ve ilân eden İslâm'ın hayat görüşünü, insanlara yegâne kur¬tarıcı yol olarak takdim ediyorlar. Zira bu çatışmaların, bu boğuşma ve didişmelerin başka bir hal şekli mevcut değil¬dir. Dünya kurulalıdan beri Vahy-i Semavîyi dinlemeyen, ona istinad etmeyen hiçbir felsefe, hiçbir ideoloji, Kur'ân'ın fevkinde bir hal çâresi bulamamış, beşerî ihtilâlleri önle¬yici tedbirleri hiçbir zaman alamamıştır.
Her menfî hâdise; ister şarkta, ister garpta, ister ka¬pitalist, isterse sosyalist cemiyetlerde zuhur etsin; ma¬teryalist felsefenin Kur"ân düsturları karşısında mağlûbi¬yetini ilân ediyor; halâs yolu olarak sadece O'nu, yani Vahy-i İlâhîyi gösteriyor.
Beşeriyet ya O'nu dinleyecek, yahut da başında maddî -manevî kıyametlerin kopmasını çabuklaştıracaktır.
Geçen gün takvim yapraklarını karıştırıyordum. Dik¬katimi 31 Mart tarihli yaprakta yer alan bir cümle çekti. Aynen şöyle idi:
«— Sultan OsmanJ, Han, vasiyetinde, (Oğlum, yer-yüzünde hükümdarların vazifesi dini yaymaktır) demişti. 639 sene sonra «Din isteriz» diyenler aynı devlete sahip çıkanlarca asılıyordu. (1909.)»
Bu cümleler ruhumda geniş akisler uyandırdı. Daki¬kalarca düşündüm. Sırf i'Iâyı kelimatullah için kurulan bir İmparatorluğun ilk kuruluş yıllarından altı yüz küsur sene sonraki halini yaşlı gözlerle seyretmeye başladım. 31 Mart faciasının müsebbiblerini, mürettiblerini hatırladım, mem-

leketimizi, dinimizi, devletimizi param-parça eden cana¬varın icraatı üzerinde durdum. Takvim yaprağı ihtiyarımı elimden almış gibiydi; son yüz elli yıldan beri mütemadi¬yen kaybedişimizi, mütemadiyen bozguna uğrayışımızı, bö¬lünüşümüz ve parçalanışımızı hayâl âleminin perdelerinde seyrettim.
Allah kelâmını uzaklara, daha uzaklara götürmekten
başka bir kasdı olmayan devlet... Bu saf ve berrak hava
içerisinde birdenbire kuvvet bulan İmparatorluk... Gelişen,
büyüyen, Hilâfeti eline alan bir camia... Bütün İslâm âle¬
minin liderliğini yapan. Müslümanlara bayraktarlık eden
bir millet... Barbar Avıup? —hâı, medeniyeti götü-
ren mücâhidler ordusu. ı - kolda, her safta
üstünlük, üstünlük... I &
Ve sonra: ' İT
Durma, gerileme, f.c,. , çalanma, yuvarlan-
ma, tepe-taklak olma, yeSJs^.ı,
Bütün, bunlar,.teY'^pen doğuyor «Allah'ın JpJi!&_sjm-^ıkı_sar!İmamak; gevşe^A- tesanüdü kaybetmek...»
O hale geliyoru ** BP1'2' tani|rııyoruz; tanıma-
makta —âdeta— im ^lözümüzü, kulağımızı, kal-
bimizi, kafamızı kap_.K, V-bnümüze gelene kucağımızı açıyor; onu dost biliyor, uağrımıza basıyoruz. Az zaman sonra adam bizi arkamızdan hançerliyor. Neden sonra far¬kına varıyoruz ama, iş işten geçmiş oluyor.
31 Mart faciası budur ve param - parça ettiği Müslü¬man Türk Cemiyetini toptan yutmak isteyen küfür cana¬varının son darbesi gibi birşeydir.
?



106

107

Ç I Ğ
İmparatorluk elimizden gitti; ülkeler kaybettik; vata¬nımız baştan başa istilâya uğradı; millî şahsiyet ve karak¬terimizden olduk. Elimizde kalan son vatan parçasından, leşini temizlediğimiz düşmanın pis sesi ve nefesi kaldı. Zafer sarhoşluğu içerisinde bunun da farkına varamamıştık ki; ceddimizin İslama büyük hizmetleri, günahlarımızın ke¬faretini hafifletti; mevhibe-i İlâhiye imdadımıza yetişti.
Düşman, Sultan Osman Han Hazretleri'nin vefatından 639 sene sonra büyük bir darbe indirmiş; bu vatanı ha-rabezâra döndürmek için büyük gayret sarfetmiş, ama, yi¬ne de Kur'ân dâvasını söndürmek mümkün olamamıştır, îmân dâvasının gönüllü neferleri Anadolu'muzu adım adım tarar, her gittiği yerde muhtaçları, hastalan ararken; bu faaliyetten doğan millî tesanüd daima kuvvet bulmakta, tahminlerin fevkinde gelişmektedir. Son hayat damarlarına da zehirli kılınç darbelerinin indirildiği bu vatanda, İslâ-m i yetin yeniden kuvvetlenmesi doğrudan doğruya bir İk-râm-ı İlâhi değil de, nedir?
Bize düşen; mazide cereyan eden hâdiselerden ibret alarak, —neticeye bakmadan— hizmet etmektir. Bunu ya¬pıp, imân dâvasının gönüllü neferlerine dâhil olduğumuz an, attığımız adımlardan emin olur, nifak ve şikakın gir¬dabında boğulmaktan kurtuluruz.
Artık takvim yapraklarının, (Allah demenin bile suç sayılır hale geldiği falan tarihten şu kadar zaman sonra. bütün bir millet Kur'ân dâvasının gönüllü neferleri, fedakâr serdengeçtileri oldu) diyeceği an çok yakındır.
Evler yıkan, şehirler batıran bir zelzelenin içinden çık¬tık. Müthiş bir sarsıntı, ortalığı bir anda toza-dumana bo-ğuvermişti ve göz gözü görmüyordu. Uyku ile uyanıklık

Ç I Ğ
arası bir hayat yaşıyorduk; zelzelenin vehametini henüz anlayamamıştık. Etrafımızı görebilenler hayretten donakal¬malardı. «Bu tüyler ürpertici fecaata nasıl da tahammül edebiliyorlar?» diye şaşıp kalıyorlardı. Ama bilmiyorlardı ki, biz her şeyden habersiz bulunuyor, yediğimiz morfinin tesiriyle, aldığımız büyük yaraların farkına bile varmıyorduk. Yavaş yavaş toz - duman dağılmaya, hava ağarmaya başladı ki, harabezâra dönen bir memlekette yaşamakta ol¬duğumuzun hayret ve dehşetle farkına vardık. Uyuşturucu iğnenin tesirinden kendimizi kurtarırken, aldığımız yarala-nn acısını tâ kalbimizde hissediverdik. Korkunç yıkımlarla karşılaşmıştık; bunu farkeder etmez feryada başladık:
«— Mahvolmuşuz, yakılmışız, yıkılmışız; yok mu bizi kurtaran!..»
Bir milyon ev yıkılmıştır. Ortada bir milyon enkaz,
bir milyon yaralı • u^osİni yıkan, bütün bu enkazları
meydana getı 'eri yaralayan sebep tek'tir.
Fakat bunlar t nince, tahlil edilince, anla¬
tılınca mes'ele "*"? , 3kte, tasvirin sonu gelme¬
mektedir.
kat hepsinin mevzuları aynı... u farkında değildir ve hepsini teker te-ikışmıştır. Zaman heba olmakta, imkânlar eden yolda kaplumbağa mi-
Bir milyon Gel gör ki " ker okumaya daralmakta, I saii yürünmf
tkan; nesilleri birbiri peşine ah-ürükleyip batıran, nihayet memle-geri cemiyetleri safına iten sebep
Bizim lâksızlık ı. ' ketimizi o nedir?.
Sinemalar dolu, camiler boş... Kahveler, sazlar, barlar baiık istifi halinde insan yığınlarına barınak olurken, kü¬tüphanelerde adetâ mumla adam aranmakta... Bu manzara üzerinde binler, onbinler misal gösterilebilir ve hepsinin de ayrı ayrı sebeplere bağlanması mümkün olabilir. Fakat



108

109

ÇIĞ
bütün bunların kaynağı tek'dir; yıkım bir noktadan gel¬miştir.
Dün hiçbir şeyin farkında değildik, zararımız büyüktü. Bugün çok şeyler öğrenebildik. Yaralarımızın acısını hisse¬der olduk. İki müslümanın bir araya gelip dertleşmesi bile büyük kazanç... Dün kimse, «İslâmiyetin durumu nedir, ne yapacağız, nasıl olacağız?» diye düşünmüyor, yahut düşün¬mekte olanların sayısı birkaçı geçmiyordu. Bugün yüzler¬ce, .binlerce, onbinlerce insan düşünüyor, konuşuyor, dert-ieşiyor, insan olduğunun, İslâm olduğunun farkına varıyor, aldığı büyük manevî yaraların tesirinden kurtulmanın ça¬relerini arıyor.
Ortada bir faaliyet var ya artık müsterih olabiliriz!
Sağır perdeler yırtılmış, hakikat duyulmaya, anlaşılma¬ya başlanmıştır.
Dâvanın imân dâvası olduğu meydana akmıştır.
Bütün fenalıkların yolunu tıkayan, polisin peşine de polis takma ihtiyacını hisseden bîr cemiyette, herkesin kalbine manevî bir inzibat yerleştiren; hâlisle haini; mür-ştdle müfsidi birbirinden ayıran imân dâvasının takib edi¬lecek en sağiam yol olduğu anlaşılmıştır. Bütün düğümle¬rin ancak bu yol ile çözülebileceği de değişmez. Dâvayı esastan kavrıyanlar; hakikati olduğu gibi anlayanların kol kol Anadolu'yu tarama faaliyetleridir ki, bizi de kurtara¬cak; yarınlara ümitle bakabilmemizi temin edecektir.
Uyuşturulmamış, dejenere edilmemiş, gafletle boğul¬mamış bir nesil geliyor ve bu nesil bizim ebedî kurtulu¬şumuzu müjdeliyor.
Yıkılan evler yeniden yapılacak, harabezâr'a dönen şe¬hirler artık sağlam bir şekilde ihya edilecek, küfür ve da¬lâlet bulutlarının son artıkları da silinip temizlenecek-, gü¬neşimizi hiç kimse gölgeleyemiyecektir!.

Ç I Ğ
Bir avuç da olsa küçük bir azınlık da olsa; bir grup da olsa, yahut bir kütle de olsa; nihayet Müslüman anne ve babaların evlâdları bugün anarşizmin emrinde sağa - so¬la taarruz edip duruyorlar. Yakıyorlar, yıkıyorlar, vuruyor¬lar, kırıyorlar; seyyar bir cephanelik halinde durmadan in¬filâk ediyorlar.
Bunlar bizim çocuklarımız, evlâtlarımız, kardeşlerimiz. Buna rağmen yumruklarını bize karşı sıkıyorlar, malımızı -canımızı tehdid ediyorlar. Teknik Üniversite Senatosu, bu hareketleri «barbarlık» olarak vasıflandırıyor. İstanbul Üni¬versitesi Senatosu aynı fikirde birleşiyor.
Birçok profesörler, idareciler, mes'ul makamlar bu ha¬
reketleri tel'in ediyorlar; ilimle, insanlıkla, üniversitlilikle
bağdaşmadığını söylüyorlar. İstediğimiz kadar kötü isim
ve sıfatları yanyana getirelim, istediğimiz kadar hareket¬
lerini tel'in edelim; netice değişmiyor, bu gençler karan¬
lık sokaklardan, kızıl komitacılık oyunlarından bir türlü kur-
tarılamıyor. H" Ar ~^re nedir, bu anarşi nasıl diner,
sükûnet nap' , ve düşünmüyor.
Bâzı m ^ alınıyor, yahut isteniliyor.
Devletin zar ;ferber ediliyor, polis-talebe
karşı karşıf. _va daha da elektrikleniyor; et-
raftan husûrrte,./ _ _,. Çâreyi tâvizde görenler, «genç¬
liktir, heygçafa^abuk geçer» diyenler de aldanıyor. Bilmi¬
yor ve nesabJ etmiyor ki, bugün sokağa dökülen, tedhiş
havası mev v ne*'1-—v vurup - kıran, yakıp - yıkan bu
gençler, m^ ; y\.yi temsil etmiyorlar, basit bir
dar çizgi, % ;..- .jnmuyorlar, bitmiyor, tükenmiyor¬
lar. Arkaf "ori geliyor. Bîr kısmını üniversite¬
den atmal ,nnı hapse sokmakla, bir kısmını sin¬
dirmekle n.^e. .ıalledilmiyor.
O halde çâre nedir? Ne yapmalı, nasıl bir hareket tarzı takib etmeli ki, anarşi dinsin, tedhiş havası bitsin, memleket sulha-sükûna kavuşsun?



10

111

Ç t Ğ
Çâre tektir: Gençliğe yol göstermek, istikamet ver¬mek, imân şuuru aşılamak, hayatın gayesini öğretmek,. kısacası onları Müslüman olarak yetiştirmek...
Evet, nüfus cüzdanında «Müslüman» kaydı var; hemen hemen hepsi de Müslüman anne ve babaların evlâdları, Müslüman ailelerin içerisinde doğup büyümüşler, üniversi¬teye kadar gelmişler, Müslüman memlekette bulunuyor¬lar. Lâkin Müslümanlığı bilmiyorlar, İslâmiyeti anlamamış¬lar, öğrenememişler. Dolayısiyle insanlığı bilmiyorlar, dün-yaya niçin geldiklerinin, neden geldiklerinin, nereye gide¬ceklerinin, ne olduklarının farkında değiller. Aslında hep¬sinin ruhu, vicdanı, kalbi, kafası alev alev yanıyor. Kendi¬lerine bir melce, bir kurtuluş yolu arıyorlar; bir şefkat ku¬cağına, bir merhamet sinesine iltica edebilmenin hasre¬tini çekiyorlar; farkında değiller. Yakıp - yıkmaları, vurup-kırmaları, dövüp - sövmeleri bunun içindir.
.„ Onlar, gençlik sabahındaki hayata gözlerini açmışlar,.
etrafı sis içerisinde görmüşler, karanlıkta kalmışlar, ışık nedir bilememişler. Yalancı mumları güneş zannetmişler, onlara sarılmışlar. Lâkin tez zamanda sönmüş, etrafı zul¬mete gömmüş, hayâl kırıklığına uğramışlar, ye'se düşmüş¬ler, çılgına dönmüşler. Ellerinden tutan yok, hakikati gös¬teren yok, kurtuluşa götüren yok... Felsefenin girdabında boğulmuşlar, materyalizmle yoğrulup ruhsuz ve şuursuz olmuşlar. «^
Maarif meyvesini böyle vermiş; münbit topraklarda zakkum ağacı yeşermiş; kalbler ve kafalar, hisler ve fikir¬ler şuurlar ve dimağlar küfrün koyu bataklığında iflâsa mahkûm edilmiş; gençlik ailesinden kopmuş, dininden kop-mJJSj_l§Ü.Iİ?JQÇ'er!. kopmuş, ahlâkından kopmuş, bunun adına da «medeniyet» denilmiş, kör taassuba, kızıl cehalete yo£ verilmiş ve anarşi böylece doğmuştur.
Olan olmuş, ölen ölmüştür! Dövünmekte fayda yoktur.
Elbirliği ile çalışmanın zamanı gelmiştir. Gençliğe İs-

lâmiyeti öğretmenin, dinî hayatı yaşatmanın, doğru yolu göstermenin, hakikata kavuşturmanın zamanı gelmiştir. İlk mektepten üniversiteye kadar bütün tahsil müesseselerini yeni baştan tanzim etmek zarureti vardır.
Geriye dönmiyeceğiz, eski usul gelsin demiyeceğiz; ilmin ve fennin ışığında Hakkı göstereceğiz, İslâmın düs¬turlarını, yüksek prensiblerini onlara öğreteceğiz. Tâ ki, hakikî medeniyet ve terakkinin Din-i Hak olan İslâmda bu¬lunduğunu görecekler. Adaletin, refahın, saadetin Kur'ân'da olduğunu anlıyacaklar. Her asra uyan, her asrın ihtiya¬cına cevap veren, her asrı tatmin eden kurtuluş reçetesi¬nin sadece ve sadece Allah Kelâmı olduğunu isbat edece¬ğiz, onlar da kabul edecekler. İlim ve fen konuşacak, mantık ve teknik konuşacak, hepsi de İslâmiyeti teyid ve tasdik edecek; gençler de İslâmiyet hazinesinin ne kadar kıy¬metli, ne kadar faziletli, ne derece bereketli olduğunu an¬layacak, dalâlet ve cehaletten kurtulacaklardır.
Misal mi istiyorsunuz? İşte dindar Üniversite genç-
liği... gibi bjjj dır? havası ketleri
olsa, îmân şuuruna eren, İslâmiyet olan bu gençlerden kim şikâyetçi-ihlâl eden, anarşi çıkaran, dehşet , tedhişe kaçan en ufak bir hare-
-.r?
j memnundur. Ne rektör, ne dekan, ne tedris âzası onlardan şikâyetçi değildir.
öğrenin ı, nin emi] hareke1"
taarru; hâdist kotları r
in rağmma onlar kurtuluşu aramışlar, Dinlerini mân «uğruna sahip olmuşlar ve Üniversite-,U - ;x?ne gelmişlerdir. Nerede bir anarşi ^.^'| ^ısma onlar çıkmışlardır. Hangi hoca .?*" onlar müdafaacı olmuşlardır. Tahrib , .af etmeye çalışmışlardır. İşgal ve boy-y. de bulunmuş, ilim ve irfan öğrenmek için, tahsil müesseselerinin anarşiden kurtulması için hayatla¬rını tehlikeye atmışlardır. Gözü dönmüş, kızıl uşakların



112

113

ÇIĞ

Ç I Ğ



bombalarına, kurşunlarına göğüs gererek her türlü boz¬guncu hareketin karşısına çıkarlarken, menfaatlarını feda etmeyi göze alırlarken üniversitenin şeref ve haysiyetini muhafaza ederlerken, intizamın, emniyet ve asayişin temi¬ni için polise yardımcı olurlarken de, hiçbir karşılık beklememişlerdir; hiçbir menfaat temin etmemişlerdir; ne de şan ve şöhrete tâlib olmuşlardır. Her şeyi Allah rızâsı için, vatan ye miiletin selâmet ve saadeti için yapmış¬lardır.
Bütün gençliğin böyle olmasını kim istemez?
Öyleyse, vakit kaybetmeden gençliği, komünizm ze-hiriyle canavarlaştırılmak istenen gençliği, İslâmiyetin âb-ı hayat gibi ulvî düsturlariyle, yüksek prensipleriyle kurtar¬maya, onlara îmân şuuru aşılamaya çalışalım, Tek yol ve tek çâre budur. Buna karşı çıkanların başlarında ise kıya¬metin kopması yakındır.
Türkiye, öyle mühim bir kal'adır ki, sadece bu vatan¬da yaşiyan insanlar değil, bütün Müslümanlar ümid ve emellerini ona bağlamışlardır. Türkiye, İslâm olarak yaşa¬dığı, ayakta durduğu, varlığını muhafaza edebildiği müddet¬çe, hangi Müslüman memleket olursa olsun, bir gün, içi¬ne düştüğü buhrandan, yahut uğradığı belâdan kurtulaca¬ğına, bu kurtarıcının da Türkiye olacağına kanaat getirmiştir.
Elbette ki bunda, bin seneden beri yeryüzünde İslâm'¬ın bayraktarlığını yapmak gibi bir şerefin, bir faziletin ro¬lü yardır. Bunun içindir ki, İngiliz esareti altında Hind Müs-lümanları. Cava'lı Müslümanlar, Çarlık Rusyası'nın zulmü altında inleyen.Müslüman Türkler, tâ Endonezya'daki Müs¬lümanlar, hasılı dünyanın dört bir tarafındaki Müslüman¬lar, kendi felâketlerinden ziyade Osmanlı Devleti'nin yı-^'J-'A-l^laketlne ağlamışlar, Müslüman Türkiye'nin istiklâl mücadelesini kazanabilmesi için aralarında büyük yardım-la_r_toplayarak memleketimize göndermişlerdir.
Bütün İslâm dünyasında, «Türkiye'nin kurtuluşu, İslâ-

mm kurtuluşu demektir» hükmü öylesine kuvvetli bir inanç halinde yer etmiştir ki, Türkiye'de İslâm'ın tam mânâsiyle «yasak» damgasını taşıdığı karanlık günlerde bile yine her şeyi Türkiye'den beklemişlerdir.
Pek çok İslâm devletinin istiklâllerini elde ettiği, fa¬kat dahilî musibetler İçerisinde çalkalandığı günümüzde bi¬le aynı kanaat hâkimdir. Nasır sosyalizminin zulmü altın¬da^ inleyen Mısır'lı Müslüman'dan tutunuz da, Baas belâsı altında karanlık günler yaşayan Irak'lı, Surİye'li Müslüman¬ların kaatili Habeş Kralının gaddarâne idaresi altında ade¬tâ can çekişenlerin hepsi, dahilî idarelerinin tanzimini, din ve vlcdanhürriyetlerinin teminini dahi Türkiye'den bekle¬mektedirler. Muhtelif adlar altında yapılan İslâm kongre¬lerinde hep bu fikir ileri sürüldüğü, hep bu hakikat dile getirildiği gibi, İngiltere, Fransa, Amerika, Almanya Müs¬lümanları bile aynı görüş ve kanaate iştirak etmektedirler.
lüman rar lisaniyl geri çe* kiye ;
İf
ihtilâli»!., mekte, bu ümidi ve arzuyu için akla hayâl hareketlerindir arı* iarının bütün hedfc Türkiye düşerse, İs) ' mi düşerse dünya çırpınışlarının tek se-
Demek ki, 700 milyonluk âlem-i İslâm'ın bütün ümid ve emeljeri Türkiye'ye bağlanmıştır. Her şeyi Türkiye'den bek¬lemektedirler. Komünist Rusya'nın zulmü altında inleyen Müslüman da, Kızıl Çin canavarlığı karşısında ezilen Mus¬tek halaskar olarak bakmaktadır, iztı-">u dualar, elbette ki, ind-i İlâhiyede îlbette ki istikbâlde Müslüman Tür-bayraktarı olacaktır.
keşfeden kızıllar, «Dünya komünist nanii olarak Müslüman Türkiye'yi gör-ele geçirir1"1', bu bayrağı düşürmek, bu
ip, kâinatı karanlığa boğmak :aklar kurmaktadırlar. Şiddet 1 ederin, kızıl ihtilâlcilik oyun-ı budur. Onlar biliyorlar ki ( iüşmüş demektir; İslâm âle-3mektir. «İllâ Türkiye» diye budur.



114

115

Ç I Ğ
Türkiye'de yaşayan Müslümanlar olarak, Müslüman Türkiyeli olarak, bu vatanın ve bu milletin hakiki evlâdı, gerçek sahibi, yegâne vârisi olarak bizler bu hakikati asla unutmamalı, dinî gayret ve hamiyetterimizin bütün bir İs¬lâm dünyasını, hattâ bütün insanlık âlemini kurtaracağını hesap etmeli ve ona göre çalışmalıyız. Başkalarının kusur ve hatası, ihmâl ve İhaneti bize özür ve sened olamaz. Omuzlarımıza yüklenmiş bulunan kâinat çapındaki bu dâ¬vayı asla bırakamaz, asla «biz neyiz ki, ne yapabiliriz ki...» diye bir köşeye çekilemeyiz. Ve bunun içindir ki «devlet işidir, hükümet işidir, polis işidir, jandarma işidir» diye so¬kaklarda kol gezen kızıl anarşistlere karşı seyirci kalamaz, kızıl İhtilâl provalarını müsamaha ile karşılayamayız.
Bu şuur ve idrâk içerisinde bulunan insanlar çoğal¬dıkça, —hem de çoğalmaktadır— İslâm mutlaka istikbâle hükmedecektir.
Evet, bu böyle olduğu içindir ki. Asrın Müceddidi demiş:
«Yâkinim var ki istikbâl semavatı zemni-i Asya, Bâhem olur teslim yed-i beyzay-ı İslâm'a...»

1O
s
NEDEN ZİNDAN
ÖZ zindandan açılmıştı. Muhatabım, «Neden zindana
-rkes zevk-sefa peşinde koşarken, niçin zindana gireceğiz? Biz de mı?»
varken, rahat yaşamak dururken îk geliyor Şu üç günlük dünyada
giriliyor?» div herkes rah°
onlar gib'
ine - sütlüsüne karışma¬nla uğraşacak, sonunda
nsenın
nunla -
ÖyİL zindan \\ rahatla yaş>y mak varken, ?da zindanı boylıya
hafızamda bir sü-
. ıa şeridi gibi hayalim-
,lât ü Vesselam ile asha-hayat yaşamışlardı. Müş-
Muhatabım
rü hakikat kahramanı ç, ,* de resmi geçit yaptılar.}1 ?
Başta Resûfullah Alt bı... Zindan hayatından beter
riklerin alçakça taarruzlarına hedef olmuş, çeşitli işken-



IIG

117

Ç I Ğ
çeler altında inlemiş, en denî ve şenî komplolarla karşı¬laşmış, şu fâni dünyada rahat yüzü görmemişlerdi.
Meselâ, İmam-ı Âzam... Niçin yıllarca zindanda kaldı da, zâlim bir hükümdarın kadılık teklifini reddetti?
Meselâ İmam-ı Rabbani... O dahi zindan hayatına o derece alıştı ki, Hind Sultanının elçilerini bile reddederek, demir parmaklıklar arkasından çıkmadı. Ve bu zincir uza¬yıp gitti tâ Bediüzzaman Hazretlerine kadar! Büyük İmam¬ların, velîlerin, müçtehidlerin dünyadaki sarâylarî~zTndân-
Hazret-i Yusuf Aleyhisselâm ise, zindandakilerin pîri... Mısır Firavununun hışmına mâruz kalmış, uzun bir zindan hayatı yaşamıştı. Allah'ın Resulü idi ve zindana onun için «Medrese-i Yusufiye» adı verildi.
Peygamberler, imamlar, velîler, müçtehidler niçin hep zindan hayatı yaşadılar; neden dünyada rahat yüzü gör¬mediler.
Hayalimde bir Mahkeme sahnesi canlandı. Hâkim, kar¬şısına dinî inancından dolayı sanık olarak çıkarılan mazlu¬mu bir türlü tahliye etmek istemiyordu; «Biraz daha ha¬piste kal da aklın başına gelsin,»» diyordu. O ise, buna şu karşılığı vermişti:
«— Hâkim bey! Ben Peygamberlerin, velîlerin, müçte¬hidlerin yolundan gidiyorum. Onların dâvasını dâvam, ga¬yesini gayem olarak kabul etmiş bulunuyorum. Bu yolda, Allah yolunda, ilâ-yı Kelimetullah yolunda yürürken, yolu¬ma zindan çıktı; varsın çıksın. Geriye dönmem, yürürüm, daima yürürüm, gayem için dâvam için yürürüm. Beni an¬cak bu yoldan ölüm ayırabilir; zindanlar değil!»
Demek ki zindana girmek bir kasdın eseri değil, bir vazifenin icabı... Allah yolunda yürüyeceksin, şaşmıyacak-sın, yılmayacaksın, dönmiyeceksin, tehdidlere, tecâvüzlere, suikastlere aldırmayacaksın; ama karşına zindan çıkacak¬mış; varsın çıksın; dâvan için, idealin için oradan da ge¬çeceksin.

Ç I Ğ
Düstur bu olduğu için, başta Peygamberler (Aleyhü-müsselâm) o yoldan geçtiler; büyük velîler, müçtehidler, Allah ve Resulünün dâvasına gönül verenler onları tâkib ettiler. Zindanlar onlara «Medrese-i Yusufiye» oldu; yol¬larında zafer taklan şeklinde inkılâb etti; mütemadiyen muzaffer oldular. Allah'ın rızasını tahsil ederek makamla¬rının en yükseğine ulaştılar. Dünyevî birkaç senelik ra¬hatı terkettller ama, ebedi rahat ve rahmeti kazandılar.
Bedîüzzaman Hazretleri de Divan-ı Harb-i Örfi'de şöy¬le haykırıyordu:
«— Bir hayat için yalana tenezzül etmem!»
Ve: " "" ? -
«— Hürriyeti lâfızdan ibaret bulunan böyle gaddar bir hükümetin en rahat mevkii hapishane olsa gerektir!.»
Ve bu sözlerin sahibi, idamı bir terhis teskeresi kabul ediyordu; «Şeriat uğruna bir değil, bin ruhum olsa feda olsun!" diye dâvasını bayraklaştırıyordu. O zindandan kork-madı, lâkin zindancılar daima ondan korktular; titrediler ve hâlâ da korkmakta devam ediyorlar.
İslar iyiyle açık bir rejimdir. Gizli-kapaklı hiç
bir tar Muarızlarından korkmaz, çekinmez, sak-
lanr ,v.,^^, yeti, İslâm'da olduğu kadar, hiçbir re-
jir. ?¥'? at hakkı da öyle! Gerek kapitalist ve
dili:
riayet
İslâm bu.
hükmü konut!
ve İslâm
tır ki, hak sahibi h.s
Müslüman'ı cezala(
di onun elinin kesilrr.
rejimler kendilerinden olmayanları, ken-..niyenlen .endilerinin hayat düsturlarına ollarla tasfiye etmek ister de cebir yoktur, zorlama yoktur» orla İslâm'a dahil edilemez ? nptesinda.jp kadar hassas-olsa, onun hakkını verir ve ....iz, bir padişah da olsa, ka-, «kisas-a tâbi tutulmasına ka¬rar verir ve bu karar en ufak bir tâdile uğramadan icra edilir.



118

119

Ç 1 Ğ

Ç I Ğ





İslâm her şeyi olduğu gibi ortaya koyar; muarızlarım her noktada muhasebeye davet eder, onları kat'iyyen kayıt altına almaz, tahdid etmez, birtakım yasaklar koymak su¬retiyle düşündüklerini söylemekten alıkoymaz.
İslâm'ın hangi meselesi vardır ki, üzerinde düşünül¬mekten, fikir yürütülmekten men edilmiştir? Hangi kanu¬nu vardır ki, muarızının kanaatlerini olduğu gibi açıklamak¬tan mahrum bırakmıştır? Yoktur ve gösterilemez!
Öyleyse, İslâm üzerinde yapılacak olan münakaşala¬rın gizli - kapaklı tarafı olmadığını görenler, daima açık ko¬nuşmaya, her şeyi karşısındakine açık bulundurmaya mec¬burdur.
Sen beni itham edeceksin, bana karşı her türlü şeyi söylemekte serbest olacaksın, hattâ Allah'a, Peygamber'e dil uzatacak kadar küstahlaşacaksın; ama ben senin birçok meseleni rahatlıkla ele alamıyacak, inandığın, bağlandığın, yahut İnanır göründüğün şahıslar üzerinde birşeyler söy-leyemiyeceğim. Bu olmaz! Bu, ne akla, ne mantığa, ne in¬safa, ne vicdana sığar!
Halbuki devrimbazlar, kendilerini bir kısım «yasaklar manzumesi» içerisine soktuktan sonra hücuma geçiyor ve muhataplarına ağız dolusu küfrediyorlar. Bundan dolayı da fikir namusu nedir, onu bilemez hale geliyorlar.
Bunlar en sıkışık anlarında, yaygarayı basıyorlar:
«— Şeriat dinliyor.»
«— İnkılâplar elden gidiyor*.»
«— 27 Mayıs'a taarruz yapılıyor.»
«— Lâiklik mahvoluyor.»
Ve arkasından korkunç bir feryat:
«— Neredesiniz hâkimler, savcılar, derhal bu gerici¬leri yakalayın, asın, kesin...»
Bir tek misâlle neticeyi bağlıyalım:
Ara sıra —hernasılsa— komünist kitaplar hakkında verilen toplatma kararları üzerine bu adamlar sütunlar do-

lusu yazılar yazıp, Türkiye'de fikir hürriyetinin kalmadı¬ğından bahsederler. Kendi kitapları, bir defa, iki defa top¬lanır, yaygarayı koparırlar, fakat meselâ 1000 defa beraat eden Risâle-i Nur'lar 1001'nci, 1003'ncü, 1005'nci defa top¬lanır, mahkemeye verilir, beraat etmek üzere yeni yeni dâvalar açılır, bunlar ise çıt bile çıkarmazlar.
Nerede kaldı ehl-i namus?.
Daha geçen hafta Fatih'de yapılan baskın hadisesinde bin defa beraat eden eserler alıp götürüldü. Tek satır yaz¬dılar mı? Tek kelime olsun söylediler mi?...
Namus, haysiyet, fikir...
Gerçi sosyalistler bazı İslâmî hükümleri kendi görüş¬lerine malederek ortaya atıyor ve böylece içtimaî adaleti temin ettiklerine inanıyorlar. Bu, aslında onların İslâm kar¬şısında mağlûbiyetlerini göstermekten başka bir şeye da-Jâlet etmez!
Neden etmez?
Çünkü İslâm, her şeyi tek başına değil, bir bütün ola¬rak ortaya koymuş, insanlığın muayyen bir sistem içeri¬sinde saadete erişebileceğini isbat etmiştir.
gpitalizm, biraz sosyalizm» diyenler aldandık-iece kapitalizm», yahut «sadece sosyalizm» banıyorlar. Zira bunların iddiaları da İslâm'ın pleriyle çatışıyor, dolayısiyle anarşiye mey-uyorlar.
lâkin
Onun mü İçin kâfi reddi ile
anarşizme meydar Sosyalizm, tefeci
«mülkiyet hakkı»nı kabul ediyor; ı}'\ zekât vecibesini tanımıyor, ul etmesi, sisteminin devamı ' zira tefeciliğin kabulü, zekâtın sanları tatmin edemediği için
., faizin ortadan kaldırılmasına ta-



120

421

Ç I Ğ

raftar görünüyor, lâkin mülkiyet hakkını tanımıyor, zekât t da hiç mi, hiç kabul etmiyor. Bu da bir başka türiü kapi¬talizm, devlet kapitalizmini müesseseleştirmiş oluyor. Yüz kişinin sahip olmak istediği bir şeyi, doksan dokuz kişi için kabul etmeyip, bir kişi için kabul etmek gibi bir acû-be! Sosyalizmin esası da bu... Bu bakımdan sosyalistler d& anarşizmin önüne geçemiyorlar ve belki de kapitalizmden bir derece daha fazla onu tahrik etmiş oluyorlar.
İslâm ise mülkiyet hakkını tanıyor, zekât farizasını tanıyor, tefeciliği reddediyor. Öyle bir iktisadî muvazene meydana getirmiş oluyor ki, ferdlerin birbirine düşmesine, bir kişinin birkaç kişiyi, yahut bir zümreyi topyekûn bir cemiyeti sömürmesine, istismar etmesine imkân vermiyor. Zenginden fakire sevgi, merhamet, yardım; fakirden zengi¬ne hürmet, saygı ve emniyet teatisi temin etmiş bulunu¬yor. Düşmanlık, kin, hased, zulüm, sömürücülük, baskı, tedhiş, terör bilfiil ortadan kalkıyor; yerini huzur, sükûn, adalet, muavenet, ittihad ve ittifak alıyor.
İçtimaî, iktisadî münasebetler böyle bir hava içerisin¬de geliştiği gibi; siyasî münasebetler de en müsait ölçüler içerisinde ayarlanmış bulunuyor. Yeryüzünde^demokratik sistemi kâmil mânâsiyle ilk defa tatbik ve ilân eden de (ş^âmiyettir. Dünya adalet tarihine altın sahifeler halinde geçen siyasî münasebetler ise içtimaî, iktisadî muvaze¬nenin garantisi haline geliyor ve fert, böyle bir sistem içe¬risinde bilfiil devletin Sigortası altında bulunuyor.
Karanlığa yumruk sıkan, güneşi balçıkla sıvamaya kal¬kışan sosyalistler varsın «pencerelerinden çirkin gürültü¬ler çıkarsınlar. Onlara kim inanır. Sahtekârlıklarına kim bağlanır?
«Özgürlük, sosyal adalet, sömürü düzenine paydos...» gibi sloganları ise hayâl üstü hayâl olmaktan öteye geçe¬miyor.


SEHER VAKTİ
B
ÎR, çeyrek asır evvelini düşününüz, bir de bugünü...
Bir, «30 sene sonra Allah diyen insan bulunmayacak» diye
övünen Maarif Vekilinin .küfürdeki__kudurganlig.ini hatırla¬
yın^ bir de bugünkü cemaatleri... Bir dinsiz-donsuz ne¬
sil yetiştirme -isinde çırpınıp, gece-gündüz çalı¬
şan ilhad kc z önüne getiriniz; bir de bugünkü
Ânadolu'r - >:; bir başa imân-Kur'ân ipliği ile
örülen c
üzgârlarının bütün leta-
'dâ» mevsimi içerisinde,
ş mevsimini düşünmek
- hüzün verir; hem de
n bir iklimden, böyie-
ardiğı için Rabb-ı Ra-
bah" «bülbül/ spnt
Dün; _" j fetiyle ruhları, karlı, fırtınalı, gibidir. Bu düşün şükre vesile olur. sine lâtif, zarif bir mevs\

122


ÇIĞ
hîmimize şükretmek, tazarru ve niyazda bulunmak gibi ubu-diyyet vazifesini bihakkın ifâ etmemizi hatırlatır.
Evet, evet «30 sene sonra Allah diyen insan bulunma¬yacak...» iddiasiyle küfür ve ilhad zehirinin yayıima prog¬ramını tatbik safhasına koyan Ebû Cehil cücelerinin sözle¬rini hatırınızdan çıkarmadan; bugünkü cemaatlere bakiniz. Küfrün mecburî tedrisat haline getirildiği zamanlara kadar ininiz; Üniversitelerin bu küfür ve dalâlet plânlarını bütün sadakatiyle tatbik ettikleri, tâviz vermedikleri, yumuşama-dıkiarı, kızıllıklarını bütün şiddetiyle muhafaza etmeye ça¬lıştıkları kara, kap - kara günlere atf~ı nazar ediniz ve sonra da bugünün Anadolu'suna, Türkiye'sine bakınız. Hayâlinizi böylesine geniş bir dâire içerisinde gezdirirseniz, Nur-u Kur'ân hizmetinin ne muhteşem bir zafer kazandığını biz¬zat müşahede etmiş olursunuz.
Türkiye hiçbir zaman kanun ve nizam düşmanlarının, materyalizm kölelerinin, anarşistlerin, tek kelime ile vatan hainlerinin hükümran olduğu bir memleket haline geîemi-yecektir. Memleketimizde mukaddesat düşmanlığı kat'iy-yen kökleşmiyecek ve idareye hâkim olamıyacaktır. Yerli kızıllar, salon sosyalistleri ne kadar yırtınırlarsa yırtınsın¬lar, hayâllerini gerçekleştiremiyeceklerdir.
Belki şarlatanlıklar, tehditler #e kuru gürültüler bir müddet idare edenleri şaşırtabilir, onların yanlış istikamet¬lere yönelmelerini netice verebilir. Millî değerlere bağlı insanlar belki bir müddet daha gayri kanunî ve gayri insa¬nî muamelelere mâruz kalabilir. Fakat yakın bir gelecekte her şey düzelecektir.

ÇİĞ
Yıllar yılı devam eden tedhiş ve terör hareketleri bu toprağın insanlarını sindirememiştir. Baskılar daima aksül-âmel uyandırmış, yıkılanlar kısa zamanda gürültüsüz - pa¬tırtısız yapılmış, demokrasi ve insanlık düşmanlarının bü¬tün tertipleri fiyasko ile neticelenmiştir.
Halk hâkimiyeti esastır. Bugünün iktidarı üzerine tevdî edilen emâneti lâyıkiyle muhafaza edemezse bile, ona kat'-iyyen ihanet edemiyecektir. İktidar partisi, siyasî hasım¬larının tahrik ve tahripleri ile bâzı zikzaklar çizse bile, dizgini mukaddesatına bağlı Millet ekseriyetinin elinden kurtaramiyacaktır. Halk ne isterse mutlaka o olacak, halkın arzuları hilâfına atılan her adım büyük bir «ayıp» olarak görülecek ve en kısa zamanda bertaraf edilecektir.
Millî bünyedeki gelişme, tahminlerin çok fevkınde-dir. Sağlam, telâşsız, sessiz - sedasız, ciddî bir oluş içe¬risindeyiz. Bu oluşun semeresi çok yakın bir zamanda alı¬nacaktır.
Bazı siyasî zikzakların zahirî görünüşlerine aldanıp
teessüre kapılmak doğru değildir. İnançsız politikacıların
vâveylâlları, kendilerinden ebediyyen uzaklaşmakta olan
ikbâl ve saltanatına firakı içindir. Her şey aslına rücû ede¬
cekti^ A '^r boyu İmân ve azmin sembolü olan Millet,
# / nden tamamen sıyrılmamış; fakat o esasa
y# ? ; i'^'. halini yaşamaya başlamıştır.
musur bir d Jdandın» ks
ki, Türk Milleti o haşmetli, o
/asamayacaktır? Böyle bir ka-
' de edebilirim. Ne sayarsa-
? ', ister kup- kuru bir hayâl
kabul eaı...z yet beş,
Manevî değerler, bu
?zet ve ikbâl devrini, şa-
arsa mutlaka göreceksiniz.
. o güne hazırlamaktadır.
İslâm'ın hitabı umumîdir. Asırlar, herşeyi eritir; her--



124

125



| yaşadıkça Wer şey , Zalim ayağımızın
Ç 1 Ğ
şeyi değiştirir; herşeye ayrı bir şekil ve hüviyet kazan¬dırır, fakat İslâmiyete asla!
O, ondört asır evvel neyse, bugün de odur.
O, «cahiliyyet devri» insanına nasıl hitab etmişse, yir¬minci asır insanına da aynı şekilde hitab etmektedir,
Teklifleri dün ne şekilde idiyse, bugün de öyle...
Hiç bir nizam O'nun yerini tutamamış, hiç bir sistem ona karşı muaraza edememiştir.
Kâinatın Efendisi, Kur'ân-ı Kerîm'i tebliğ ederken, Ara¬bistan'da belagat ve fesahat zirveye ulaşmıştı. Şairlerin meşhur kasideleri altın harflerle yazılıp Kabe duvarına ası¬lıyor; bir edibin herhangi bir sözü ile iki kavim birbirine girip kavga ediyorlardı. Edibler ve şairler, kabilelerin, ka¬vimlerin en büyük millî kahramanlarıydı.
Kur'ân, işte böyle bir hava İçerisinde nazil oldu ve edebî belagatın kemâl noktasını aştı. Kimse ona ulaşama¬dı. Düşmanlar hasedinden, kin ve gayzından; dostlar ise imân ve iştiyakın verdiği cehdden mütemadiyen onu tak-lid etmeye, onun benzerini yapmaya çalıştılar; fakat kat'-iyyen muvaffak olamadılar. Küfür onu kalemle mağlûb ede¬medi, işi kılınçla muharebeye döktü; onda da mağlûb ve perişan oldular; zelîl ve rezil bir şekilde geberip gittiler.
Asırlar birbirini sürükleyip, zaman nehri büyük bir sür'-atle akarken; dalâlet ve kütür ehli, Kur'ân-ı Kerîm'e başka sahalarda meydan okumaya kalkıştı. Onun kanun ve nizam¬larını, emîr ve nehiylerini kısır aklına, dar görüşüne sığdı-ramadı; yenilerini, daha mükemmellerini bulma yolunda büyük, çok büyük faaliyetler gösterdi.
Garpta meydana gelen emek - sermaye mücadelesi, garbın tefessüh etmiş imansız felsefesiyle hakikî bir harb

Ç I Ğ
demek iken; onun istikameti değiştirildi, İslârnja mücade¬le şekline sokuldu. Kızıl, kıp - kızıl dünya, Hıristiyandan, yajnidîdenjsgk Müslümanlarla uğraşmaya başladı. O ken¬disine en büyük mâni olarak İslâmiyet! görüyor; hayatiye¬tini muhafaza için onu bertaraf etmeye çalışıyordu.
Muvaffak olabildi mi?
Kat'iyyen!
Onun her ileri atılışı, her taarruzu, her hamlesi, beli¬ne kadar bataklığa saplanmış bir insanın durumundan fark¬sızdı. Çırpındıkça battı, çırpındıkça battı; nihayet bataklık onu gırtlağına kadar yuttu. Az daha çırpınsa, olduğu gibi helak olup gidecek!
Evet Aziz Okuyucu, yeryüzünde kimden ve nereden gelirse gelsin; her nizam, her fikir, her cereyan, her ideo-loji, İslâmiyet karşısında mağlûb olmuştur; mağlûb olmak¬tadır ve mağlûb olacaktır.
Bu bakımdan Yirminci Asır Müslümanı dünden daha kuvvetli, daha cesur, daha şanslıdır. Teknik onu teşvik et-onu teyîd etmekte; her türlü medenî terakki J olmaktadır.
niğin entertibi, rotatifi bugün İslâm için ça-mıştır.^Vislümanın dâvasını müdafaa eden Ninda böylece bir hayli artış ol-
arının
' bakıyoruz.
i için çok iyi, çokjgüzel, çok ı ona bağlandıkça, biz O'nu k, her mes'ele halledilecektir. , mazlum başımızın üstündedir.
Ittihad kervanı bu hava içerisinde yürümektedir.
?k tf. *



126

127


TECAVÜZ MÜ ? MÜDAFAA MI ?
1
?SLÂM, hiçbir zaman ve mekânda mütecaviz olma¬nı ıştır. Hakk'a istinad etmesi, fazilet ve Rıza-yı İlâhîyi hedef alması, teâvün ve yardımlaşmayı hayatın esas düsturu yap¬ması insanlar arasındaki münasebetleri din, sınıf ve vatan birliği içerisinde tanzim etmesi, nefsin arzu ve hevesle¬rine gem vurup, ruhu ulvî duygularla kemâle erdirmesi sebebiyle İslâm tecâvüzü daima reddetmiştir. Sevgi, şef¬kat ve merhamet esasını benimseyen, mühtesiblerine in¬sanlığı kurtarma vazifesini yükleyen ve nihayet çlalâlete yuvarlananlara hidayet yolunu, güzel söz ve tatlı dille söy¬leme ve gösterme esasını vaz' eden İslâmiyet'in her türlü tecâvüz ve taarruzu men etmiş bulunmasiyledir ki O'na dayanan ve bağlanan cemiyetler sulh ve sükûna kavuşmuş¬lardır. En iptidaî, en vahşi kabileler bile İslâmî terbiye içe-
128

Ç 1 Ğ
risinde en medenî, en şefkatli ve en merhametli kütleler fıaline gelmişlerdir.
İslâm fütuhatı, —düşmanların iddiası hilâfına— taar¬ruz değil, müdafaa esasına dayanmıştır, Tecâvüz daima düşmandan gelmiş, Müslümanlar müdafaa vaziyeti almış¬lardır. Zulüm, haksızlık, istibdat cemiyetleri kasıp kavur¬muş; İslâm milletleri, insanlığı vahşetten ve zuîümattan Jcurtarmak için cihada başlamışlardır. Toprak kazanmak, hu¬dut genişletmek .saltanat kurmak hiçbir zaman gaye ol¬mamıştır. Tarih, baştan başa bu hakikatlere şehadet eder. Bazıları zulüm yapmış, şan ve şeref için düşman üze¬rine yürümüş, haklıyı - haksızı gözetmekten ziyade şahsî menfaatini düşünmüşse, onların bu hareketlerini İslâm'a mal etmeye, Müslümanlığı bu tip gayrî İslâmî fiil ve ha-Preketlerle tenkide kalkışmaya hiç kimsenin hakkı yoktur. Mazide böyle olduğu gibi, hâlde de durum budur. Müs¬lüman, dininden aldığı ulvî duygularla düşmanlarına, yahut gaflet ve dalâlette bulunan insanlara karşı asla tecâvüz ve taarruz vaziyeti almamıştır. En büyük hasımları için bile hidayet temennisinde bulunmuş, onlarm kurtulması için çalışmıştır.
p ;
,ızin aid üöen Y
eşfetmiş gibi ortaya çıkan- tefeciliğin aleyhinde olmaları, halkı \ *» diye ortaya çıkmaları ve bunun- cephe almalar dehşetli bir sah-
Faizi, tefeciliği yeryüzünde ilk defa yasak eden İslâ-
:"ettir. Tam 14 asır evvel fakir halkı tefecilerin elinden
ran, istismarcılığa, sömürücülüğe paydos diyen İslâ-
olmuştu? 14 asır sonra, sanki yep-yeni bir fikir
!,' , yep -; bir sistem keşfetmiş gibi ortaya çıkan-
^; tefeciliğin aleyhind ll
-*1
ml
eti, ini,
şeti, ini, /üzünden ilk defa kaldıran, İnsan-
ları alın teri ve go*, nuru ile çalışmaya, nâmerde muhtaç olmamaya davet eden İslâmiyettir, Tam 14 asır sonra rüş¬vetin, irtikâbm karşısına çıktıklarını iddia edip de İslâmi-

129



ÇİĞ
yete cephe alanların ne âdi birer kalpazan oldukları akıl, insaf ve vicdan sahiplerince malûmdur. Onların bu nokta¬daki sahtekârlıkları da, hiçbir şekil ve sistem içerisinde
mazur görülemez.
Adaleti tam ve kâmil mânâsiyle yeryüzünde ilk defa hâkim kılan İslâmiyettir. «Sosyal Adalet» sloganiyle orta¬ya çıkıp zulümden şikâyet edenlerin ve iktidara geldikleri takdirde, zulmü ortadan kaldıracaklarını ileri sürenlerin, bu¬nunla beraber İsiâmiyete cephe alanların ne korkunç birer zâlim oldukları, hak sahibinin hakkını ne dehşetli bir şe¬kilde gasbetmeye kalkıştıkları, her namuslu ve faziletli in¬san tarafından derhal anlaşılır. Devlet reisiyle çobanı, ha¬life ile gayrı müslim bir vatandaşı adalet terazisi önünde JŞŞft I^ari'J?ysavİ gören, icabında reisicumhuru, halife'yi, sultanı mahkûm eden Jsjâm adaletinin üstünde kâinat, ya-ratıîalıdan beri böyle bir adalete daha şâhid olmamıştır ki «Sosyal adalet» yaygaracjlarinin Jddialan_ciddiyetle ele Ihabilsin, yahut semimiyetlerine İnanılsın1..
İnsanları çalışmadan kazanmaya şevkecîcm, tembelli¬ğe alıştıran talih oyunlarını, piyangoculuğu yeryüzünde ilk defa ortadan kaldıran İslâmiyet olmuştur.
Hadiseler, İslâm'ın lehine inkişaf ediyor; Müslümanlar günden güne daha şuurlu daha faal bir hale geliyor ve bu suretle düşmanların plânlan akamete uğramış, desiseleri tesirsiz hale gelmiş bulunuyor.
Neticenin böyle olması ve hadiselerin lehimize İnki¬şafı, muhakkak ki, Müslümanların ciddî ve samimî gayret¬leri; sarsılmayan, dağılmayan, parçalanmayan ittifakları, îhiâslı hareketleri neticesidir. Böyle olduğu içindir ki, ka¬zanılan her zafer, atılan her müsbet adım, İslâm'ın haki-katına doğru katedilen her yol, bizi daha dikkatli, daha uyanık, daha ölçülü olmaya davet etmektedir.
Günümüzde.. Müslümanın ^şn^jrıühirjLjrazîfeş;, imam
130

G i Ğ
kurtarma noktasında düğümleniyor. Hayatını İslâmî hizme¬te hasretmiş, Nur-u Kur'an'dan feyiz almış, imân dâvası¬nın gönüllü fedaisi olarak ortaya çıkmış bulunan her mü'-minin hem ilk, hem daimî vazifesiJmân-ı tahkikiyi,xsünnet-i seniyeyi ders veren eserlerden aldıği feyiz ve kuvvetle, beşeriyeti imansızlık hastalığından kurtarmaktır. Bunun için de hizmet düsturlarını iyice öğrenmek, kavramak, tat¬bik etmek lâzımdır.
* * *
131

Ç 1 Ğ



HAREKET ŞEKLİMİZ
î
NSAN, şahsî kemâlâtına çalışmakla beraber, daima muhtaçları, bîçareleri, dalâlet karanlığında kalmış olanla¬rı düşünmek mecburiyetindedir. Onları ürkütmeden, kor¬kutmadan, sert ve kaba hareketlere tevessül etmeden İmân hakikatlarını tebliğ etmek ve bu tebligatını da yılmadan» usanmadan devam ettirmek asıl maköad ve gayedir.
İmân dâvasında, Kur'an talebesi olarak yapacağımız hizmette riayet etmemiz icab eden düsturların bir kısmını şöyle hülâsa edebiliriz:
İf «Bâtıl şeyleri iyice tasvir, safi zihinleri idtâldir» kaidesince, daima İyi ve güzel şeyleri anlatmak, naklet¬mek...
İf «İslâmiyet selm ve müsalemettir, dahilde niza is¬temez» düsturuyla, her türlü ihtilâfa yol açacak hareket¬lerden kaçınmak; uhuvveti,»muhabbeti muhafaza etmek...

if «Bu asırda en büyük tehlike benlikten ve hodfu-ruşluktan ileri geldiğinden» tam bir mahviyetle, kendi ku¬surunu görüp düzeltmek, nefse itimad etmemek, mükâfat¬ta kardeşini kendi nefsine tercih etmek...
if İmân ve İslâmiyetin esasının sıdk olduğunu bilmek, Nur-u Kur'an hizmetinde tam bir sadakatla çalışmak...
-&? Her söylenilen sözün doğru olmasına dikkat et¬mek ve her doğruyu söylemenin doğru olamıyacağını bilmek...
if Cenab-ı Hakk'ın rızasının ancak ihlâs ile kazanılaca¬ğını bilip, taraftarların fazla olmasına, muvaffakiyete aldan¬madan, daima Rıza-yı İlâhiye muvafık hareket etmek...
İf Bu zamanın şahs-ı manevî zamanı olduğunu bilip, münferid hareketten, şan ve şöhretten, benlik ve enani-yetten vaz geçmek...
İf Nur-u Kur'an'dan gıdalanmak... İf Ecnebi markalı siyaset tuzaklarına iltifat etmemek; herşeyin cadde-yi kübra-yı Kur'aniye ile halledileceği ha-kikatına inanıp, bu inançla hareket etmek... if Hizmetkârlığı makama tercih etmek... Bu düsturlara riayet eden bir Müslüman Sçin mağlûb olmak, ye'se düşmek, dağılmak, parçalanmak, kaybetmek diye bir endişe mevzuubahis olamaz. Yeter ki biz sanYı-miyp*İQ Nur-u Kur'an'a sarılıp, ihlâsımızı muhafaza ve mü-hizmetimiz» devam ettirelim, ve ittify zaruretini uzun uzadıya anlatmaya ; ter o,k\ 'nf sahibi kabul eder ki; en basit >vt bir ı,...., '"?? \ muvaffak olmanın yolu itti-lün İslâm dünyasının karşı-'jfr .ok; Müslümanların ana dâ-^ ' ^d cephesine karşı İ!â-yı ke-
limetullah'davj|uvaffsfc v ., ancak ittihad ve ittifakla mümkündür.
Çeşitli isim ve şekiller altında faaliyet gösteren kü-



132

133

Ç I Ğ

für cephesinin bir şahs-t manevî etrafında toplanmış ol¬maları bizim için ne kadar manidardır! İslâm cemiyetinin temellerini sarsıp, Kur'an-ı Kerîm'in muhafızı durumunda olan milletlerin haşmet ve satvet devirlerini, fitne ve fe-sadla bugün tatlı bir hâtıradan ibaret bırakan ve hattâ Müs¬lümanları topyekûn gaflet ve dalâlet bataklığına sürük¬leyen ezelî düşmanlarımızın tertip ve tahriplerini hedefine vardıran kuvvetin sadece ve sadece bir «şahs-ı manevî» etrafında toplanmaktan ibaret bulunduğu ise, bir bedahet¬tir. Hangi mes'elede olursa olsun, muvaffak olmanın ve hedefe varmanın, ancak ittihad ve onu temin eden samimî ihlâsla mümkün olduğunu da nazara alırsak, Müslümanların bir şahs-ı manevî etrafında toplanmaları zarureti kendili¬ğinden meydana çıkar. İhlâsı esas meslek hâline getiren en ufak bir ihtilâfa dahi müsamaha göstermiyen «Kur'an-s i "cazı» beyan eden, cemaat şuurunun teşekkülüne ön ayak olan ve daima sahabe mesleğini esas alan bir şahs-ı ma¬nevî, bizi muvaffak edecek yegâne yoldur.
Bu nasıl tahakkuk edebilecektir? Kısaca işaret edelim: Evvelâ müsbet hareket etmek; kendi mesleğini sev¬mek; başkalarının mesleğine düşmanlık etmemek; onların noksanlarını mes'ele yapıp meşgul olmamak lâzımdır. İs-iâm dairesi içerisindeki çeşitli meşreb sahipleriyle mu¬habbet ve İttifak noktaları arayıp bulmak; «mesleğim hak¬tır, daha güzeldir» diyebilmek; fakat kat'iyyen «hak yalnız benim mesteğimdir» iddiasiyle başka mesleklerin hakssz-Sığını ve çirkinliğini imâ etmemek mecburiyeti vardır.
Saniyen, ehl-i hakla ittifakın tevfik-i ilâhînin bir sebe¬bi de diyanetteki izzetin bir medarı olduğunu düşünmek; nefsini ve enaniyetini, yanlış düşündüğü izzetini ve ehem¬miyetsiz rekabetkârane hissiyatını terketmek; bütün bun¬larla beraber, küfür ve İlhad cephesine karşı en kuvvetli olan ferdî mukavemetin bile mağlûb düştüğünü anlayarak, ehl-i hak cephesinin şahs-ı manevîsi ile hakkaniyeti muha¬faza ettirmek icab etmektedir.

Temellerini bu esaslar üzerine oturtup, günün basit politik kavgaları içerisinde erimeden, istikametini şaşır¬madan, ihlâs düsturlarını kaybetmeden hareket edebilen cemaattir ki; bu mazlum milleti kurtaracaktır.
Böyîe bir cemaatın mevcudiyetinden habersiz yaşa¬mak, dağdağalı ve fırtınalı siyasî faaliyetlerin cazibesine kapılıp Müslümanlar arasında bilerek veya bilmeyerek ay¬rılıklar, gayrılıklar meydana getirmek, her türlü kemâlât:n kastili durumunda bulunan ye'se düşmek ne hazin, ne korkunç bir akıbettir. Allah, bütün Müslümanları böyle bir çıkmaza sürüklenmekten muhafaza buyursun!
Bugün Müslümanların üzerinde hassasiyetle durması icab eden iki mühim mes'ele vardır ki, iki azîm tehlikeyi netice vermektedir. Birincisi, bu memlekete hariçten gir¬mek için gayret sarfeden anarşilik; ikincisi de altı yüz elli milyon Müslümanm nefretini celbetmek...
Tehlike o derece büyüktür ki, birisi memleketimize anarşinin girmesiyle kızılların hâkim olmasını; diğeri de bütün Müslümanların taarruz ve tecâvüzlere karşı bize yardım etmemesini, bizi yalnız bırakmasını netice verir.
Bu azîm tehlike içindir ki, Bediüzzaman Hazretleri şöyle diyor:
«— Biz, Risale-* memleketim ve İstikbâlin sn
t ve bilfiil çok
aty etmişiz. Rî-
> j 'r surette
Â* V 'İSİ- ÜC
büyük
büyük iki tehlikesi : emarelerle, hattâ i rinci tehlike: Bu f girmeye çalışan i yüz elli milyon tşU" nefretini kardeşliğe v ? ? ^ ^ nokta-i istinadını temin etmektir^
Yirminci asrın Müsiümanı böylesine mukaddes bir hiz¬metle, böylesine mes'uliyetli bir vazifeyi fiilen ifâ etmekle mükellefken; meslek ve meşreb farklarını esas alarak, şu

134



ÇİĞ
veya bu menfaati istinad noktası yaparak kardeşlerimiz arasındaki birlik ve beraberlini, uhuvvet ve tesanüdü boz¬maya çalışanlar; her halde, bilerek veya bilmeyerek din¬sizlere yardımcı olmuş olurlar.
Bir taraftan anarşiliğe sed çekmek, bir taraftan da mutlak surette âlem-i İslâm'ın kardeşliğini kazanmak gibi büyük bir hizmet sahası önümüze açılmışken; onu küçük ve ehemmiyetsiz görerek, bâzı dedi - kodu ve gıybetleri bü¬yültüp mes'ele yapmanın da İslama hizmet anlayışında ye¬ri yoktur.
İnsan, nefis gibi bir düşmana sahiptir. Dolayisiyle daî-ma hatalşleyebllİlrT yanlış davranışlarda bulunabilir, —hat¬tâ— dedi-kodu ve gıybete kadar işi götürebilir. Birisi böy¬le yaptı diye, milletin nazarlarını münhasıran şahsî mes'e-leler üzerine çekmek, bu suretle de ihtilâfın artmasına, ge¬lişmesine, dal-budak salmasına sebebiyet vermek, —mu¬vakkat faydalan görülse de— ilerde büyük zararlar tev-lîd edeceği gibi, vebal yükünün de ağırlaşmasına yol açar.
Biz Kur'ân talebeleri, imân hizmetkârları, ittifak etmiş dalâlet fırkaları karşısında basit iç ihtilâfları kat'iyyen na¬zara almamakla; «Cadde-yi Kübra-yı Kur'aniye» de yürü¬yerek, sinek vızıltılarına ehemmiyet vermemekle; nefsin ve enaniyetin bir hilesi olan şahsî menfaatlere, şân, şeref, şöhret, makam ve mevkiye kanmamak ve kapılmamakla sahif-i selâmete ulaşabiliriz.
Kendilerini böyle bir hizmetin içerisinde bulanlar ve gö¬renler; nefislerinin, şahsî his ve duygularının emriyle de¬ğil; Nur-u Kur'an düsturlariyle hareket etmek mükellefi-yetindedirler.
Cemiyetimizde islâm dâvası safında yer almış çeşitli cemaatler vardır. Meslek ve meşreb farkları itibariyle ne kadar çok ve değişik isimler almış olurlarsa olsunlar, esas¬ta bir araya gelmek, aralarındaki ihtilâfları, münakaşa ve nîza mevzuu yapmadan, kuvvetli bir birlik ve beraberlik

ÇİĞ
tesis etmek mecburiyetindedirler. Hadiseler mütemadiyen bizi ittifaka, ittihada zorlamakta; karşımızda bir araya gel¬miş, sırt sırta dayanmış dalâlet fırkalarına karşı, omuz omuza vermek mecburiyetini ihtar etmektedir. İslâm ah¬lâkı da bunu âmirdir. Herkes kendi meslek ve meşrebinin muhabbetiyle hareket edebilir, kendi hizmet tarzını daha müessir zannedip, onunla meşgul olur; bununla beraber sair meslek ve meşrebiere karşı düşmanca bir tavır al¬mamak, hata ve kusur aramamakla mükelleftir.
Zamanın ihtiyaçları, asrın şartlan bizi muhtelif mes¬lek ve meşrebte olan Müslümanları bir araya getirmek, ittihad etmek mecburiyeti ile başbaşa bırakırken; bu mev¬zuda asgarî hassasiyeti bile göstermeden, söz dinletecek adam bulamadığı halde liderlik dâvası ile ortaya atılan¬ların, sonra da ebedî âleme İntikâl ettiği halde, arkasından milyonları sürükleyen Zât'ları tenkîd mevzuu yapması, hata ve kusur aramaya kalkışması utanılacak bir haldir. Ve he¬le birlikten, beraberlikten bahsedip, bunun zaruretine İna¬nır görünüp; heveslerini tatmin için İslâınî cemaatleri ten¬kide kalkışanların, fitne ve fesat ateşini körükleyenlerin, ihtirasları uğrunda İttifakları parçalamak isteyenlerin bu hareketleri ise ehl-i hamiyeti ağlatacak bir fiildir. İslâmi-
yet her türlü hakkümü ortad kârda ittifak ve,
Öyleyse, « ediyorum» dâ recede dikkat
kmış, meşvereti esas alarak ta¬ktır. Bu şaliyle de, her hal ü ve tav? etmiştir.
diyenle '??l]ş- My ete hizmet
ılar, bu *"İM \ azamî de-
ftirl^ V ıet, mes-
r , Dâr-ı Be-
îek ve meşreb tv
ka'ya intikal etmi$ mücaiı.dletilclilt"^._ > mü'minler
arasında sivrilmek hırsıyfe, sili zannı '^a.. önp herşeyi ters göstermekle olmaz.
Zaman, öyle fedakârlıklar bekliyor ki, her fiil ve hare¬ketiyle, her teşebbüs ve davranışiyle İslama tâbi olsun;



136

137

ÇIĞ

onu fiilen yaşassn, ihtilâfları ortadan kaldırıp, kardeşliği tesis için her türlü fedakârlıkta bulunmaktan, icabında ma¬lını, canını, şan ve şöhretini ayaklar altına almaktan bir an için tereddüt göstermesin!
Bu dâva samimiyetİe, cesaretle, ihiâsla, alın teriyle, feragat ve fedakârlıkla yürür. Bu dâvaya gönü! verenler, şan ve şeref hastalığından, makam ve mevkî hırsından, dünyevî —hattâ— uhrevî her türlü menfaatten vazgeçme¬sini bilenler olabilir.
Ehl-i dalâletin taarruzuna karşı İslâm cephesini bu¬güne kadar müdafaa edenler, böyle olanlardır. Onlara min¬nettarız.
Bugünkü siyaset ahlâkı, müsbet hareketlerde bulun¬mayı suç haline getirmiş gibidir; faziletli insanlara yaşa¬ma hakkını bile çok görmeye başlamıştır. Bunun içindir ki, cemiyetimiz siyasî hâdiselerin derin çalkantıları, kor¬kunç sarsıntıları içerisinde kriz geçirmektedir. Politik kav¬gaların aslî sebebi de budur. Bu krizi bertaraf etmek de «müsbet hareket»e bağlıdır. Kim memlekete hizmet dâ¬vasında ise; kinden, nefretten uzaklaşmalı, sevgi ve mu¬habbetle kucaklaşmaîıdır. Yoksa hizmet iddiaları ham ha¬yâlden ibaret kalır.
«Müsbet hareket» İslâm'ın kurtarıcı formülüdür. Onu bulan, huzur ve saadete ermiş, kaybeden ise felâkete yu¬varlanmış demektir. Bu bakımdan bizler kendimizi «müsbet hareket»!© vazifeli bilmeli, menfî his ve düşünceleri kal-bimlzden, ruhumuzdan, vicdanımızdan söküp atmalıyız kî, saadete kavuşabilelim.
Kur'an-ı Kerîm'de beyan buyurulan «bilenlerle bilme¬yenler hiç bir olur mu?» mealindeki âyet-i kerîme ile, «iki günü bir olan ziyandadır» hadîs-i şerifi, en büyük hareketi, —geniş mânâsiyle— en büyük aksiyonu ifade eder. Böy¬lesine ulvî bir hareket tarzı, İslâm dışı hiçbir düşüncede yoktur ve onun içindir ki, İslâmiyet tek hakikattir.

Ve İşte biz düsturumuzu bu kaynaktan alıyor, hare¬ketimizi böylesine şümullü bir esasla tanzim etmek ceh-dini gösteriyoruz.
Manevî değerlerini kaybeden cem'iyetimiz için ma¬nevî istinsdgâhlardan mahrum bulunan «düşünenlerimiz için ezel ve ebed yoluna doğru bir hat çizmek ve hareke¬timizi ona müteveccih kılmak... Yegâne müsbet hareket budur!
Fikirde, san'atta, iktisatta, cem'iyette, ailede ve hattâ birinci derecede nefisde yapacağımız büyük inkılâbın he¬defi İslâm'ın hakikati olmazsa; yaradılış gayemizi anlama¬mış ve değerine paha biçilmeyen zaman mefhumunu kat¬letmiş oluruz.
Kısaca: Hareketimiz, ezel ve ebed nuruna doğrudur. Her şey buna vasıtadır. Her şeyin başı ve sonudur. Bu¬na imânımız tamdır. Ve işte buna bağlanan insan, dalâle¬tin bütün zulümatına rağmen, kâinata meydan okuyabilir.
Bir ikaz:
vresi içe¬ a gelmek¬ ıbı çıkar-
Son yıllarda sağ neşriyat bir hayli inkişaf kaydetti.
Artık kitapçı vitrinlerini dolduran solculara karşı sağ'm
da okunmaya değer eserleri olduğu, küçüklü - büyüklü ya¬
yınevleri vasttasiyle ortaya konuldu. Cemiyetin çeşitli
mes'elelerj ile alâkalı olarak neşrolunan ve zihinlerde be-
Hren pek çok istifham!*11" izale eden eserler takdirle kar¬
şılanmaya değer. Ö1 ediyoruz ki, yakın bir zamanda
İslâm ideolojisini i.' ,, ^J^traflıca f ika! ettirmek için
sistematik neşriy^ ?$'" ?' :nevle/ ıliyete geçecek
ve sol, ciddî mu,1 / ektir.
Şunu da ka^ '
risindeyiz. Neşron. ;, seçiTmemekte ve h_.,, ık ' tedir. Bazen öyle mühim hatal mak, çıkarmamaktan daha zararlı hale gfcW_..,jor. Bilhas



138

139

Ç ! Ğ
sa îslâmî mes'eleler, îmâna ait bilgiler yanlış hükümlerle okuyucuya aksettirilince, hem müellif, hem naşir, hem sa¬tıcılar büyük vebal altına giriyorlar.
Sarıyer Müftüsü merhum Hacı Hüseyin Bilgutay'dan nakledilen bir vak'ayı bu münasebetle okuyucularımın dik¬katine arz etmeyi faydalı buluyorum. Hâdise şu:
Deviet-i Âiiye-i Osmaniye'nin son zamanlarında bir hac mevsimi esnasında Milaslı İsmail Hakkı, Şam'da Arap¬ça bir risale neşrediyor. Çeşitli dinî hükümler üzerinde görüşlerini belirten bu risalede Milaslı İsmail Hakkı, do¬muz etinin haram olmadığı yolunda bir iddia da ileri sü¬rüyor.
Tabiî bu iddia büyük fırtınalar kopmasına sebeb olu¬yor. Zamanın âlimleri hemen bu iddiayı reddeder mahiyet¬te risaleler neşrediyor ve bu arada Meşihat dairesinin hük¬münü talep ediyorlar. Milaslı İsmail Hakkı yaptığına nadim olmuş, lâkin iş işten geçmiştir. Nihayet hâdise üzerinde uzun uzadiya incelemeler yapan Meşihat dairesi hükmü¬nü veriyor. Meali şu:
«— Milaslı İsmail Hakkı, yine Hac zamanında ve yine Şam'da Arapça bir risale bastırarak, eski fikrinden nadim olduğunu, büyük bir hatâ işlediğini ve bu hatâsından do¬layı Allah'dan af ve mağfiret dilediğini yazacak, hem de bol miktarda bastırıp, bedava dağıtacaktır. Belki affa maz-har ola...»
Ve hüküm yerine getiriliyor. Böylece de Milaslı İs¬mail Hakkı bu fahiş hatadan dönmüş oluyor.
Bugün sayılarının çokluğundan iftihar ettiğimiz yayın¬evlerinin örnek alacakları hâdise budur. Meşgul oldukları saha itibariyle işi böyle bir hassasiyet ölçüsü içerisinde ele alamaz ve neşrettikleri kitapiardaki hataları tashih yo¬luna gitmezlerse, büyük vebal altına girmiş, kurdukları mü¬esseseleri kendi elleriyle yıkmış olurlar.


İŞTE HAKİKAT
E
MNİYET Umum Müdürlüğü tarafmdan neşredilen bir
İstatistiğe göre yeryüzünde en az suç işlenen memleketle¬rin başında İslâm âlemi gelmekte; 21 devlet arasında ya¬pılan tasnifte; Türkiye 19'uncu, Libya 20'nçi ve Suudi Ara¬bistan 21'inci olarak görünmektedir.
teknikte son derece ileri ,'<abete başlayan Japonya ıt'" ular ta/ <ndan çeşitli iemokıj sosyalizmin
le bize Avus-
>ürülme\ ıadaF<
5i için >u bo! erişinde
lekeu
olan memleketlerdir ki; bu da maddi mes'eleier
Suç listesinde birine' giden ve garb memlekı işgal etmektedir. İki/ şekil ve surette müde* en iyi tatbik sahası j örnek gösterilen İs\J,, turya, beşinci sıra İsre nî, ileri, müreffeh diye "isimle... 'il örnek olarak gösterilen müterakki



140

141

Ç 1 Ğ
bunalan beşeriyetin cem'iyette tam bir huzursuzluk kay¬nağı olduğunu göstermektedir.
Neden 21 medenî memleket arasında İslâm memleket¬leri suçlusu en az olan memlekettir?
Ne kadar îmân zaafa uğramış bulunursa bulunsun, ne kadar gizli dinsizlik komiteleri dini tahrip faaliyetlerine gi¬rişirse girişsin ve bunlar ne derece tahrib yapmış olursa olsun; Dinî hakikatlarının ayakta durması, inananların İs-lâmî düsturları tebliğ ve neşretmeye gayret sarfetmesi; cem'iyeti —kısmen de olsa— buhrandan kurtarmış, suçlu¬ların sayısını azaltmıştır. Demek oluyor ki, İslâmiyet, em¬niyet ve asayişin en mühim, en müessir muhafızıdır. Dün¬yanın en korkunç polis teşkilâtlarına rağmen sür'atle artan suçlu sayısını İslâm. kaSblere yerleştirdiği manevî inzibat¬larla derhal azaltmakta, bu suretle de beşeriyetin yegâne halaskarı olarak resmî istatistiklerle de tescil edilmiş bu-funmaktadır.
Cinsî suçlarda ve hırsızlıkta yine zengin ve medenî diye adlandırılan memleketlerin ön sırayı işgal etmesi de,. İslâm dünyası dışındaki memleketlerde zuhur eden ruhî buhrana maddî bakımdan hiçbir çâre ve tedbir düşünüie-miyeceği hakikatim ortaya koymuştur. İslâm memleketleri maddî bakımdan az gelişmiş olmasına rağmen cinsî suç¬larda ve hırsszlıkta yine asgarî seviyede kalmıştır ki, bu <îa «cinsel eğitim», «cinsel sorun...», «cinsel tedbirler...» diye bar bar bağıran ve aklını uçkuruna bağlamış bulunan bedbahtların suratına hakikatin şamarı olarak inmiştir.
Şimdi, resmî İstatistikler ışığında varılan nokta şudur: Gerek komünist ve gerekse kapitalist memleketlerde, maddî tekamül ister artsın, ister azalsın; cem'iyetin ah¬lâkî, ruhî, manevî bakımdan huzura ve sükûna kavuşması¬na imkân ve İhtimal yoktur. Ne onların tahrife uğramış ina¬nışları ve ne de İnançlara karşı girişilen taarruz hareketi insanları memnun edebilir.

Ç I Ğ
İslâm dünyasına gelince burada her türlü iç ve dış bozguncu hareketlere, mason, komünist, sosyalist, fesad şebekelerinin sinsi plânlarına rağmen; kalb ve kafalardan silinmesi mümkün olmayan inançla ferdler huzur ve sükûn bulmuş; anarşik faaliyetler tesirsiz hâle gelmiştir.
Demek ki, kâinatta en büyük hakikat imândır ve be¬şeriyeti ancak din kurtaracaktır.
Buna rağmen:
«Hatim Duası» yaparken polisin yaptığı baskın neti¬cesinde yakalanıp nezarete alınan, sonra da Savcılık tara¬fından serbest bırakılan 64 Müslümamn hadisesiyle alâkalı olarak neşredilen haberler, Türkiye'de gazeteciliğin nasıl çığırından çıktığını ve meslek ahlâkının ne büyük buh¬ranlar içerisinde bulunduğunu bir defa daha gösterdi.
Gazetelerin bir kısmı, «Hatim Duası» için bir araya gelen Müslümanların bu hareketini «Nurculuk âyini» diye isimlendirerek değerlendirirken; bir kısmı da «gizli toplan¬tı» olarak vasıflandırdı.
Öteden beri, Müslümanların aleyhinde neşredilen ha¬berler hep bu şekiide değerlendirilir. Beş - on yahut 50 -100
lk ildi
tmesini «âyin» olarak isimlendiren vlece bu hareketi «kanunun suç ırzına çevirip Emniyet ve Adii-Tİer. Çünkü, «Tekke ve Zâvi-alan \f m hükümlerine gö¬mmek suç sayılmış¬ı/mahkûm etmeye kitapların bil-lyarlar ki, mü-. böylece dar-
Müslümanın bir ara
Din aleyhtarı ga~
saydığı bir fiili .
yeyi baskı al'
yelerin kap?
re, herhangi
tır. Müslümat^
çalışırlar. Ayrıca,
hassa «yasak kitab» oldu
tereddid insanlar korksulıfve
belensin!..
inler arasındaki
sohbet toplantılarının ismi «âyin» değildir. Hiç bir şekil
Evvelâ belirtmek lâzımdır



142

143

Ç I Ğ
ve surette de suç sayılmasına imkân yoktur. Zira bu, doğ¬rudan doğruya din hürriyeti ile, fikir hürriyeti İle alâkalı bir mes'eledir. Herkes fikir ve kanaatlerini serbestçe açık¬lama hürriyetine sahibdir ve bu da bir Anayasa maddesi¬dir. Bunu gazetelerle, mecmualarla, kitaplarla, radyo ve televizyonlarla yapabileceği gibi, üç-beş kişinin, yahut 50-100 veya daha çok kişinin bir araya gelmesi suretiy¬le de yapabilirler ki, buna kimsenin müdahale hakkı yoktur.
Böyleyken müdahale yapılır, ya «Hatim Duası» yapan¬lar, «Mevlid okutanlar» yahut Kur'an tefsirleri, Risale-i Nur¬lar okuyanlar basılır, takibe uğrar, günlerce, aylarca, sene¬lerce Mahkeme kapılarında süründürülür, zaman zaman da tevkif edilerek cezaevine gönderilir, fakat neticede bütün bu fiii ve hareketlerin suç olmadığına hak ve hukuka bağlı namuslu, haysiyetli Hâkimler, karar verirler ve takibat be-raetle neticelenir. Her zaman bu böyledir, fakat ne bu tarz neşriyatın önü alınmış ve ne de polisin şu veya bu iddialar, yahut ihbarlarla baskınlar tertip etmesi durdu-rulabilmiştir.
Bakanlar Kurulu tarafından yasaklanan kitablann okun¬ması mss'elesine gelince; bu haberleri bu şekilde neşre-denîer de pekâlâ bilirler ki, Türkiye hudutları içerisinde neşredilen eserlerin Bakanlar Kurulu tarafından yasak edil¬mesine imkân yoktur. Ancak yasak kararını Mahkemeler verebilirler, onlar da «Risale-İ Nur»iar hakkında binden faz¬la beraet ve iade kararı vermek sureliyle bu eserlerin kat'iyyen suç olmadığını kabuî ve dünyaya ilân etmişlerdir.
Kaldı ki, Mahkemenin bile yasak ettiği herhangi bîr kitabın herhangi bir vatandaşın evinde, yahut üzerinde bu¬lunması, yine mahkeme kararlarına göre suç değildir. Evet, bu hakikati pekâlâ bilirler amma, mes'elelerin içyüzüne vakıf olamıyan insanları şüpheye ve tereddüde düşürmek

Ç i
çin ısrarla ve inadla her defasında «Bakanlar Kurulunurr yasak ettiği» yahut «Mahkemelerin yasak ettiği» eserler¬den bahsedip dururlar. Bu yalan ve kasıtlı haberlerin isti-nad noktası; İslâmî hareketin gelişip kuvvetlenmesine ma¬ni olmak, mü'minleri korkutup, dinî hareket etrafında şüp¬he ve endişe bulutunun toplanmasına çalışmaktır. Onlar bunu böyle yaparlarsa kanaatlerine göre Müslümanların çalışması darbelenmiş kösteklenmiş ve İslâmî inkişâf dur¬durulmuş olur!.
Gerçi bunda son derece aldanıyorlar. Bugüne kadar yapılan bu tip baskınlar hiç bir Müslümanı yıldırıp sindir¬mediği gibi, İslâm? hareketi de hiç bir zaman aksatmamış, durdurmamış, bilâkis geliştirmiş, kuvvetlendirmiştir. Fakat yine de sırf bir kötülük yapmak, bir düşmanlık izhar et¬mek için olsun, bu yola başvuruyorlar.
Kim hangi şekilde değerlendirirse değerlendirsin, ya¬
hut hangi tarzda istismar ederse etsin,. Müslümanların
faaliyeti durmayacak, devam edecektir. Bugün binlerce hâ¬
kimin, savcının, polisin, jandarmasının anladığı gibi, çok
kısa zamanda bütün gafil başlar, bütün mütereddid insan¬
lar anhyacaklardir ki, bu memleketin saadet ve selâmeti¬
nin yegâne mesnedi, tek istinad noktası Müsîümanlardır;
onların hizmet ve faaliyetleridir. Anarşizmi, komünizmi,
her türlü fesad ha* ' durduran, tahribatını önleyen,
tesirsiz hale getr '. ,$£ce Onlardır.
'lan için, ne mü de zindanlar on-
Müslümanls, j/;' en inar
rettep baskınlar T rrfer vf
!arı kudsi hizm; . \ jeçirerrVı, '
Nitekim kır*, İ rijfeadş1^ > ! t Dinî tedri-
satın adını mektfew.GH. fte/aMf; ^. itibaren
açılmaya başlayan İmam - Hafib *\ ( . den sonra,
evvelâ İlk mekteblere, sonra\fca lisel,1 derslerinin
konulması yolundaki çalışmaları bir derece muvaffakiyete götürürken, 1960 Anayasası karşımıza çıktı ve Din dersle-



144

145

Ç I Ğ

Ç 1 Ğ



sinin «ihtiyarı» olması prensibi, yer yüzünde İlk defa Tür¬kiye Anayasasına girdi. Bunu yapan Profesörler çok iyi bi¬liyorlardı ki, halkın ısrarlı taleplerine Maarif Vekâleti mutlaka boyun eğecek ve Din derslerinin ihdasına doğru gidilecek. Yavrularımızın Müslüman olarak yetişmesini İs¬temedikleri için, hiç değilse «ihtiyarî» hükmünü koyalım da, talebeler Din derslerini okumaya, bu suretle de dinle¬rini öğrenmeye mecbur tutulmasınlar, öğretmenler de bu mevzuda ellerinden geldiği kadar muhalefetlerini devam ettirsinler ve bu iş ucuz atlatılsın, dediler. Neticede ma¬lûm hükmü Anayasaya koydular. Bu yüzden de kırk yıllık mücadele, ancak şeklî bir kararla şimdilik neticeye bağlan¬mış oidu. Dolayısiyle Müslüman yavrular, anne ve baba¬larından, aile ocaklarından lâyıkiyle öğrenemedikleri Din¬lerini, mekteblerde de öğrenemediler, üniversiteye gelin¬ceye kadar dinî hayattan uzak yaşadılar.
Üniversitler ise, Din tedrisatına daima kırmızı ışık yaktı. Her şeyin öğretildiği, hattâ «cinsi» mes'elelerin bile «ilim» olarak kabul edilip tedrisatı cihetine gidildiği üni¬versitelerimizde, «Din» bir yasak çemberi içerisinde bıra¬kıldı. Sosyalizm, komünizm rahatça tedris edildi; hattâ sosyalizmi, komünizmi bilmeyen talebeye sınıf geçirilme-di, diploması verilmedi. Marks'ın iktisadî hezeyanlarının İlim olarak zorla okutulduğu, öğretildiği üniversitelerimiz¬de İslâm iktisadiyatından söz açmak «gericilik» kabul edildi. Köhnemiş Roma hukukunun tafsılâtiyle anlatılıp İzah edildiği fakültelerimizde, İslâm Hukukundan ya hiç bahse¬dilmedi, yahut da sırf tenkîd edilmek üzere ders mevzuu yapıldı. Bay Profesör, kürsüye çıktığı zaman İslâm Huku¬kunun temel mes'elelertnden asla konuşmazken Roma Hu¬kukunun en basit, en teferruatlı noktalarına kadar incelen¬mesinde azamî hassasiyeti gösterdi; üstelik bu iki hukuk sisteminin mukayesesini yaparken de, taraf tuttu. Birini olduğu gibi anlatırken, diğerini, İslâm Hukukunu olduğun¬dan başka şekilde, garip ifâde ve tâbirler içerisinde nak-

İetti. O yüksek prensipleri, ulvî düsturları karıkatürize ede¬rek genç neslin dimağlarını safsatalarla doldurdu.
İçtimaiyat, yeni tâbirle «sosyolojiyi okutan Bay Pro¬fesör ise, materyalist felsefenin, komünist sistemin içti¬maî hayattaki tesirlerini, tatbikata bakarak değil, nazariya¬tı esas alarak bir masal üslûbu içerisinde anlattı da, İs¬lâm'ın içtimaî hayattaki tesirlerini bir iki peşin hükümle, bir iki kaba damga ile geçiştiriverdi. Müslümanlığı «öcü» gibi göstermeye bilhassa dikkat etti. Gençleri O'ndan kor¬kuttu ve soğuttu.
Halbuki İslâm, iktisadî hayata Öyle ulvî düsturlar ge¬tirmişti ki, onun yüksek prensipleri en korkunç iktisadî buhranlar İçerisinde kıvranan cemiyetleri ve milletleri bile bir anda kurtarabilirdi.
Çünkü İslâm, öyle kuvvetli, sarsılmaz, yıkılmaz düs¬turlar koymuştu ki, zengini de fakiri de bir anda itidal nok¬tası üzerinde birleştirebilir, emak- sermaye mücadelesini kökünden ortadan kaldırabilirdi. Nitekim asırlar boyu kal¬dırmıştı da... Bunun İçin de İslâm memleketlerinde emek sermaye mücadelesi, işçi-İşveren kavgası asla görülme¬mişti.
Hukukda «müsavat» prensibini lâfta değil; nazariyatta değil, tatbikatta, fiiliyatta en güzel, en mükemmel bir şe¬kilde ortaya koyan, tatbik ve tanzim eden Islâmiyetti. Ada¬let O'nunİa hakikî ^" Qtine kavuşmuş; zenginle fakir, iş-
çi ile patron, k£* kürsüsü önündü
İçtimaî ha! zelzelelerden i turlariyle kurt ... ancak onunla ib
Bütün bunlaı gent,,.-
?(??"
Vırli, hamalla reisicumhur adalet ila müî/ I kabul edilmişti.
Yxikat onlar-;aydı «Müs-
w cüzdaU
dan gizlendi. İsmi, yahut nü
İüman» olan bir-kaç günahkarın kusur ve hataları Din'e
sarsıntılardan, ve ulvî düs-r ve sükûn



146

147

Ç 1 Ğ
mal edilip, «İşte İslâmiyet budur» dendi. İlim dehşetli bîr hokkabazlığa kurban gitti, hakikat katledildi.
Gençlerimiz, bütün oyunların iç yüzünü bilecek du¬rumda değildi. Profesörünün kendisine verdiği bilgilerin doğru mu, yanlış mı olduğunu tefrik edecek durumda de¬ğildi. Ailesinden de Dinini öğrenememiş, İslâmî hayatın ne olduğunu görememişti. Din dışı telkinler, ilim adına da olsa, Onu tatmin etmedi. Ruhu boşlukta yuvarlandıkça yu¬varlandı; aklı ve fikri modern cehalet içinde dağıldıkça da¬ğıldı ve kendisini birden bire cahiliyet saplantıları içinde buldu. Eline taşı, sopayı, silâhı aldığı gibi sokağa dökül¬dü. Vurdu, kırdı, yaktı, yıktı, nihayet tam bir anarşist ola¬rak kendisini Din'den habersiz olarak yetiştiren, O'na saf¬sata tedris ettiren Bay Profesörünün karşısına dikildi. Ar¬tık ne ilme saygısı, ne hocaya sevgisi, ne büyüğüne hür¬meti, ne de küçüğüne şefkat ve merhameti kalmıştı. Ru¬hu, kalbi, kafası âdeta taşlaşmıştı. Vurmaktan, .kırmaktan başka ne yapabilirdi ki?
O da kendisine öğretileni yaptı.
Bunun içindir ki, sol yumruklarını havaya kaldırıp Mil¬leti bağrından hançerlemek İsteyen bu zavallı yavrucakla¬ra kızmıyoruz, acıyoruz; onlar için kurtuluş yolları arıyoruz.
Geliniz, vatanını, milletini sevenler; kalbinde merha¬met, sevgi, şefkat hissi taşıyanlar el-ele verelim, genç¬liğimizi de, maarifimizi de Dinsizlik ateşinden kurtaralım. Yoksa bu yangın hepimizi yakacaktır.
Düşünmek lâzımdır; Din hissi insanlara hiç zarar ver¬miş midir? Cemiyeti bir an için de olsa buhranlara sürük¬lemiş midir? Kin ve nefreti kalbinde, vicdanında barındır¬mış mıdır? Asla gösterilemez! Çünkü, hürriyeti Allah'a kul olmakta bulan, hiç bir mahlûk karşısında zillet gösterme¬yen, imanının, itikadının emrettiği şekilde hareket eden insanlar, daima milletlerin huzur ve emniyet kaynağı ol¬muşlardır. Terakki böyle başlamış, büyük medeniyetler

Ç I Ğ
böyle kurulmuştur. Aklın nurunu, kalbin ışığını Din hissin¬den alan insanların daima hakka tatib olmaları, doğruyu müdafaa etmeleri, kendi aleyhlerine de olsa, zulme, hak¬sızlığa asla revaç göstermemeleri ile beşeriyet zulmetten kurtulmuştur.
Biz, huzur ve refahı, asayiş ve emniyeti Din hissi kuv¬vetli olan insanların varlığında ararken, «Asya insanının mayası din ile yoğrulmuştur» derken ve imânın kurtarıcı vasfını gösterirken; hürriyeti yanlış tefsir edenler, onu nefsin istibdadı olarak biiip, serseriliği, anarşistliği devam ettirmeye çalışanlar elbette ki yanılıyorlar.
«Nasıl ki bir saray bulunsa, büyük bir dâiresinde bü¬yük bir elektrik lambası bulunur. O elektrikten teşaub et¬miş ve onunla bağlı küçük elektrikler, küçük menzillere taksim edilmiş. Şimdi birisi o büyük elektrik lambasının düğmesini çevirip ziyayı kapatsa, bütün menziller derin bir karanlık içine ve vahşete düşerler. Ve başka sarayda büyük elektrik lambasiyle merbut olmayan küçük elektrik lambaları, her menzilde bulunuyor. O saray sahibi büyük elektrik lambasının düğmesini çevirerek kapatsa, sair men¬zillerde ışıklar bulunabilir. Onunla işini görebilir. Hırsızlar İstifade edemezler.»
«Birinci saray, bir Müslümandır. Hazret-i Peygamber Alevhissalâtu Vesselam, onun kalbinde o büvük elektrik
lam*"
çı'-.
b
n c
Eğer onu unutsa EUyâzü-bİllah kalbinden onu Nr Peygar ^ri daha kabul edemez. Belki hiç plamaz. Hatta Rabbini de ta¬ciller ve latifeler karanlığa v "-qhribat ve vahşet olu-^nşete mukabil, hangi ? ı! Hangi menfaati bu-târnir edersini Halbuki;
lup
tah
ecnebiler o İkincilsaraya benzerler ki, Hazret-i Peygamber Aleyhissalâtü Vesselamın nurunu kalplerinden çıkarsalar da, kendilerince bâzı nurlar kalabilir veya kalabilir zanne-



148

149

Ç I G
derler. Onların manevî kemâlât-i ahlâkiyeierine medar ola¬cak Hazret-i Musa ve İsa Aleyhimesselâma bir nevi iman¬ları ve Haliklarına bir çeşid itikadları kalabilir.»
Bu hakikati idrak etmeden bize garbı tavsiye eden¬ler, garbın usul ve esasını alıp, İçimize sokanlar, elbette ki millete büyük fenalık ettiler, o üstün meziyetli, yüksek ahlâklı, faziletli insanımızın kaybolmasına yol açtılar. Mün-bit topraklarda zakkum ağaçları yetiştirmeye kalkıştılar. Neticede anarşi yol buldu ,bizi terakkiye götürecek kapı-İar kapatıldı, milletçe geri kalmamıza vesile olundu.
Artık maniaları aşmak, kayıtlardan kurtulmak zamanı gelmiştir. «Dünya koşuyorken yolun üstünde yatılmaz!» Siz de, onları bir tarafa bırakıp terakkiye doğru medeniye¬te doğru sür'atle yol almak mecburiyetindeyiz. Yoksa vah¬şet ve cehalet bizi perişan edecektir. Anarşi daha da ar¬tacak, söz dinletecek, doğru yolu gösterecek insan da kal-mıyacaktır. Cemiyet inkıraza doğru gidecek, elektrik lam¬balarına bedel, aldatıcı mumlar da bitecek, bize ışık ver-miyecektir.
Öyleyse çâre anyocağız, imkânsızlık demeyip yol bu¬lacağız, terakkiye doğru uçacağız. Tâ ki, birbirleriyle mü¬sabaka eden, rekabete girişen milletlerin ayaklan altında kalıp ezilmeyelim.
Herhangi bir cemiyette İmanın zaafa uğraması, inkar¬cı cereyanların at oynatması ahlâkın ortadan kalkmasına, cem'iyetin tefessüh etmesine yol açar. Esasen ahlâk, an¬cak imânla kaimdir; bir cem'iyette ahlâk yoksa, yahut zayıf-lamışsa, o cem'iyette imânın mevcudiyetinden bahsedile¬mez. Bunun içindir ki, yarım asırdan beri Türkiyemizde bü¬tün şiddetiyle devam eden İmân-Küfür mücadelesinin mih¬rak noktasını Allah inancı teşkil etmiş; inkarcı cereyan¬lar her fsı-satta imânı tahribe kalkışmış, ahlâkı ifsad etmek için akla-hayâle gelmedik yollara baş vurmuştur.
Bir kısım kızıl şebekelerin, solcu komitelerin kontro-

Ç 1 Ğ
lü altında bulunan sinemalar, tiyatroiar, gazeteler, mec¬mualar, radyolar ve sair propaganda âletleri sistemli bir neşriyatla imânı zaafa uğratmaya, ahlâkı ifsad etmeye, genç¬liği zehirlemeye çabalamakta; hattâ devlet ve hükümeti de devamlı tesir altında bırakmak istemektedir. Dün çarşaf ve peçeye medeniyet adına ilân-ı harb eden bu /güruh, bu¬gün uzun mantoların üzerinde kullanılan baş örtülerine bi¬le dil uzatmaktan kendini alamamakta; kadını tepesinden tırnağına kadar soyup sokağa fırlatmayı «ilericilik» diye takdime kalkışmaktadır. Sonra da, aile ocağını tar ü mar etmek emniyet ve itaati ortadan kaldırmak için masum Anadolu avlâdlarını gayrî meşru yollara sürükleyecek tav¬siyeler ve telkinlerle asgari değer ölçülerini bile kırıp ge¬çirmektedirler.
Gazete sütunlarını dolduran açık-saçık resimler, sine¬malar, tiyatrolar vasıtasiyle ayaklar altına alınan mahremi¬yet duygulan; radyolar, kitaplar, mecmualar kanaliyle ma¬sum kızlarımızın genç delikanlılarımızın zihinlerine yer¬leştirmek istenen hayvanî hisler; elbetteki nefse hizmet parolasını kendisine rehber edinen materyalist, inkarcı fel¬sefenin, sosyalizmin, komünist düsturların bilfiil tatbikin¬den ibarettir.
Gerçi, müstevli hareketi gibi memleketimize yayılan
bu serî* faaliyet karşısında Müslümanlar Nur-u Kur'an'a sa-
nh> ?le etmekt^ ve onların plânları bu suretle alt-
Lâkir( -MV>k güç, yıkmak kolaydır; bu
,- '?? Vte, kanunlar kâfi gelme-
;;;' ^kta, hâkimler ve sav-
,W emleketimizi temelinden
vl su faaliyete sadece se-
Polis ve jand^|ma ise, bu ahlâk gangsterliğinin, bu iç¬ten sabotenin ancak dışa nükseden basit vakaları ile gü¬nünü geçirmekte, hattâ bunalmakta, maarifimiz de onla¬rın cinayetlerini» ilim» perdesi altında gizlemektedir.



150

151

Ç I Ğ

Ç \ Ğ



Devlet ve hükümet bu çöküş ve yıkılışa ilâ-nihaye se¬yirci mi kalacaktır? Bu, ipini kendi eliyle çekmekten fark¬sızdır.
Demek ki mes'ele son derece ciddidir ve artık âcil müdahale lâzımdır. Bu da, kanunları yeni - baştan gözden geçirmek, namussuzluğa cevaz veren maddeleri ortadan kaldırmak; en azından-şehevî, hayvanı hisleri müstehcen telâkki edip, gerek neşriyatta, gerek kıyafette bu yola sü¬lük edenleri şiddetle cezalandırmak; iffetsizliğe merhamet etmemek ve dinsizliği devlet himayesinde imiş gibi gös¬termemek yoluyla olabilecektir.
Anarşist faaliyetlere karşı, «ilk mektebden üniversite¬ye kadar din dersi» parolasiyle ortaya çıkan idealist genç¬lerimizin tavsiye ettiği yoldan başka bir kurtuluş çâresi mevcut mudur?
Tarih bunu tekzib edememiştir ki, «ekonomik kalkıl¬ma» sloganı ile hareket edip, dinî tedrisata çelme takmak isteyen fikir cüceleri tekzib edebilsinler.
Sene 1970 idî :
Akl-ı selimin, müsbet davranışların, haklı bir dâvaya istinad etmiş olmanın hiç bir mânâ ifade etmez göründü¬ğü bir vasatta; ve hele işgaii-erin, boykotların, sabotaj plân¬larının konuştuğu, gürültünün politika sahnesinde tek hâ¬kim ses olarak arz-ı endam ettiği bir hangâmede, normal yollarla haklarını elde edemiyeceklerine iyice kanaat ge¬tiren Yüksek İslâm Enstitüsü talebeleri, mekteblerinin bi¬rer «İslâmî İlimler Akademisi» haline getirilmesi için boy¬kot yapmaya mecbur kalmışlardı. Müslümanların «her şe¬ye rağmen bu olmamalıydı» diye boykotu tasvip etmeme¬lerine rağmen haklı dâvalarını sonuna kadar destekledik¬lerini ifade ettikleri Yüksek İslâm Enstitülerinin, «menfi» olarak nazarlara çarpan «boykot»!arındaki «müspet» hava da dikkat ve alâkayla takib edildi. Sosyalist eşkiyaların bir

bardak suda fırtına kopardığı, bir kısım kara cübbeli ilim bezirganlarının ortalığı kasıp kavurmaya kalkıştığı bu vah¬şi çığlıklar devrinde, Maarif Vekâletinin mes'ele üzerine eğilmesi, Yüksek İslâm Enstitüleri Talebelerinin bu haklı isteklerini nazar-ı i'tibare alarak İslâmi İlimler Akademile¬ri» fikrini prensib olarak kabul ettiğini bildirmesi de tak¬dir ve şükranla karşılandı. Memnuniyetle haber aldık ki, Vekâletin bu müsbet hareketi karşısında «örnek boykot» <Jiye isimlendirilen Yüksek İslâm Enstitüleri Talebelerinin boykotları nihayetlenmiş olacak ve muhtemelen bu hafta¬dan itibaren derslere başlanılacaktır.
Her kafadan bir sesin çıktığı, her tarafta kızıl sosya¬list bcrazanlarının öttüğü, ilim haysiyetinin, ilim namusu¬nun nâmertçe hançerlendiği bir vasatta, müsbet bir hare-ketin müsbet bir aksül-amei bulması ve hakkın teslim edil¬mesi, maarif politikası nam-ı hesabına da sevindirici bîr harekettir. Artık huzur-u kalble neticeye intizar edelim ve Vekâletin «İslâmî İlimler Akademilerinin teşekkülü husu¬sundaki çalışmalarını yakından takib ederek, muhtemel ha¬taların İzalesi İçin elbirliği İle çalışalım.
Öyle ümid ediyoruz ki, bir kangren halinde günümüze kadar sürüp gelen bu mes'ele de, akl-ı selimin muzafferi-yetiyle neticelenecek ve «Yt'ksek İslâm Enstitüleri» gös-
termelik "kikaten p -araştıral Gençliği, irfan kay Tem statüsü h
'sese olma1 i çıkıp, memleketimizin ha-
"iu İslân ](,.' enine ve derinliğine
'r ilim d.-. .. ' -isinde Müslüman
t cevat ... birer feyiz ve
? f ? .
Akademileri »nin
meseleye vı^uıu olanlarla istişare
edilsin, Yüks^K İslâm Enstitüleri Talebelerinin bugünkü sis¬temde sarih ve açık misallerle ortaya koydukları hataların tekerrürüne fırsat verilmesin ve Memleket Gençliğinin aşk ve şevkle tahsil yapabileceği, ilmî araştırmalarda buluna-



152

153

Ç 1 Ğ
bileceği, seçecekleri ihtisas sahalarında birer otorite ha¬line gelmelerini temin edebilecek imkânların hazırlanaca¬ğı bir «Akademi» hüviyeti ortaya çıkmış olsun.
Maarif Vekilinin bu mes'elede gösterdiği hassasiyet, ortaya koyacağı müsbet faaliyet ve elde edeceği netice muhakkak ki arzu ve taleb edilenin fevkinde olmalı; hal-i hazırdaki vaziyeti idare yerine, istikbâldeki ihtiyaçları da cevablandîracak birer maarif müessesesi olarak «İslâmî İlimler Akademileri» vücûd ve hayat bulmalıdır.
Bu istek ve temenni, sadece mahdud bir zümrenin de¬ğil, bütün bir Milletin istek ve temennisidir.
Hepimiz dikkat etmeliyiz:
«Sakın, sakın dünya cereyanları, hususan siyaset cere¬yanları ve bilhassa harice bakan cereyanlar; sizi tefrikaya atmasın. Karşınızda ittihat etmiş dalâlet fırkalarına karşı perişan etmesin.»
Bu çok belâgatkâr ihtar; bugün bütün dünyayı tehdit eden komünizm tehlikesi karşısında, «ölürsem şehid, ka¬lırsam gazi» düşüncesi İle ve sadece Allah rızası için ci-had eden Müslümanlara, hususan Müslüman Türklere ya¬pılmıştır. Neşreylediği değerli eserlerle; bizi içten yıkan tefrika âfetlerini bertaraf edip kütlelere büyük bir iman şuurunu aşılamak için hayatı pahasına mücadelelere giriş¬miş bir büyük allâmenin yukarıya aldığımız pek veciz ih¬tarı, bizler için elbetteki bir düstur olmalıdır.
Bilindiği gibi komünizm âfetini dünyada bertaraf ede¬bilen, onun karşısında zayıflamadan durabilen tek hakikat İslâmiyettir. Diğer bütün cereyanlar bu âfet karşısında he¬zimete uğramaktadırlar. Bunu garp dahi tasdik etmek mec¬buriyetinde kalmıştır. Binaenaleyh kuvvetli bir îman şuuru içinde bu tehlikeye karşı ittifak etmek ve mücadelemizi şiddetlendirmek mecburiyetindeyiz. Bu büyük cihad ile ye¬diden yetmişe her Müslüman Türk vazifelidir. Bu vazife-

Ç I Ğ
den kaçmak cihada iştirak etmemek büyük veba! ve cina¬yet olduğu gibi, siyasî ihtirasların zebunu olup da bu bü¬yük tehlikeyi küçüksemek de bir cinayettir, bir hiyanettir. Memleketimizi; siyasî cereyanları körüklemekle par¬çalayıp, yutmak isteyen bu büyük tehlike, her türlü şahsî ve siyasî İhtirasları bir tarafa bırakıp îmân kafasına iltica etmekle ve İslâmî bir şuurla mücadeleye başlamakla kü-?çülebilir, yok olabilir.
Bütün vatanperverleri bu büyük tehlike karşısında itti-îaka davet ediyoruz.
Gerek maddî, gerek manevî sahada yapılan her icraa¬tın, girişilen her teşebbüsün muvaffakiyeti samimiyete, th-iasa bağlıdır. Bir şeyde bu ana unsur mevcut olmazsa, o şeyin neticeye varması, yahut arzu edilen istikamette ge¬lişmesi mümkün değildir. Mü'mİn imânının iktizası «Ihlâs» 1a hareket etmeye mecburdur. Bunu yapmazsa, her teşeb¬büsünde, her işinde hezimete uğrar.
mi niyet' Sf\
dâvasi «İ
bir es; metin
Dünyanın karışık, harbin şiddetli, ihtiyaçların fazla, ihtilafların bol olduğu şu zamanda ittifaka son derece muh¬tacız! Bunu da ancak ihlasla temin edebiliriz. Maddî kai-1<ınma mı istiyoruz; bunda ihlâslı olmamız lâzımdır. Mane¬vî mertebelere mi müştakız; bunun esası da ihlâstır. Ve nihayet harbi kazanmak, kaybettiklerimizi elimize geçirmek
;h!âsla hare' vt etmek mecburiyetindeyiz...
ıkikatld rf sr ve itânctsına; imân
i bayrak . diyorum. O diyor ki:
ısusan/ elerde en mühim
; oul bir şefaatçi, en târık-ı hakikat, en en fa ... bir vesi!e-î maka-
en safi bir ubudiyet IHLAS'dır.»
makbui Dy .<= j M sıd, en yüksek bir hasl(
Ve yine o diyor ki:
«Cenab-ı Hak'kın rızası ihlas ile kazanılır, Kesret-i et-ba ile ve fazla muvaffakiyet İle değil. Çünkü onlar vazi-



154

155

ÇIĞ
fe-i ilâhiyeye ait olduğu için istenilmez, belki bazen veri¬lir. Even bazen bir tek kelime sebeb-İ necat ve medar-t rıza oiur. Kemiyetin ehemmiyeti o kadar medar-ı nazar olmamalı. Çünkü bazen bir tek adamın irşadı bin adamın irşadı kadar Rıza-yı İlâhiye medar olur. Hem İhlâs ve hakperestlik ise, Müslümanların nereden ve kimden olursa olsun istifadelerine taraftar olmaktadır. Yoksa ben¬den ders alıp sevap kazandırsınlar düşüncesi, nefsin ve enaniyetin bir hilesidir.»
Kendisini bu ölçülere uydurabilenlere ne mutlu!.
İnanıyoruz ki; başka mesleklerin husumetiyle değil; kendi mesleğinin muhabbetiyle hareket eden kazanır. Zi¬ra, «Muhabbete en lâyık sıfat muhabbet, husumete en lâ¬yık sıfat husumettir.»
İnanıyoruz ki; dâvasına «ihlâs»la sarılan, fazilet ve rıza-yı ilâhîyi esas maksad yapan ve nefs-i emmareye iti-mad etmeyen muzaffer olur.
İnanıyoruz ki, «Mühim ve büyük bir umur-u hayriyenin çok muzır mâniler olur. Şeytanlar o hizmetin hâdimleriyle çok uğraşır. Bu mânilere ve bu şeytanlara karşı ihlâs kuv¬vetine dayanmak gerektir. İhlâsı kıracak esbabdan yılan¬dan, akrebden çekinir gibi çekininiz» tavsiyesine uyan, İtti-ba eden, bağlanan huzura, sükûna kavuşur.
İnanıyoruz ki: kardeşlerinin meziyetlerini şahsında ve faziletlerini kendinde tasavvur edip. onların şerefleriyle şâkirane iftihar eden; kinden, hasedden, rekabetten kur¬tulur.
İnanıyoruz ki; «İslâmiyet selm ve müsaiemettir, dahil¬de niza ve husumet istemez.» düsturunu kendine rehber yapan, yanılmaz, aldanmaz, kanmaz; mutlaka sâhil-i selâ¬mete ulaşır.
İnanıyoruz ki; «Cadde-i kübra-yı Kur'aniye olan» imâ¬na hizmet, Kur'ana hizmet, Nur'a hizmet yolunda yürüyen¬ler mutlaka felah bulur, necat bulur, dalâletten kurtulur.

Ç 1
İttihad'ın fcir yıllık neşir hayatındaki hareket tarzımı¬zın bu inançlar manzumesine uygun olmasına azamî dikka¬ti gösterdiğimiz gibi, istikbâlde de bu ölçülerden ayrılma¬mak azminde ve kararındayız.
Geliniz, İhtilafa düşmeden, dağılmadan, parçalanma¬dan, hak ölçüler üzerinde birleşelim, ittihad edelim!
«İttihad'ken savlet-i a'dayı defe çâremiz. İttihad etmezse millet, dâğ-dar eyler beni...»
ittihad ve İttifakın zaruretini uzun uzadıya anlatmaya lüzum yok! Her aklı selim sahibi kabul eder ki; en basit maddî - dünyevî bir fiilde bile muvaffak olmanın yolu itti-haddan geçer ki, bugün İslâm dünyasının karşılaştığı çe¬şitli güçlükleri yenmek; Müslümanların ana dâvalarını hal¬letmek; küfür ve ilhad cephesine karşı İ'lâ-yı kelimetutlah'-da muvaffak olmak, ancak ittihad ve ittifak ile mümkündür.
Çeşitli isim ve şekiller altında faaliyet gösteren küfür cephesinin bir şahs-i manevî etrafında toplanmış olmaları bizim için ne kadar manidardır!
İslâm cemiyetinin temellerini sarsıp, Kur'an-ı Kerim'-in muhafızı durumunda olan milletlerin haşmet ve satvet devirlerini, fitne ve fesadla bugün tatlı hâtıradan ibaret bırakan ve hattâ M "-^umanları topyekûn gaflet ve dalâlet
bataklığına süri'
riplerini hedef*
«şahs-ı mâneı'
ise, bir bedarj
fak olmanın
temin eden s ,f
alırsak, Müslüme. .
maları zarureti kendiliğinden
ve sadece bir et bulunduğu '. "un, muvaf-\.aâ ve onu ? da nazara .nda toplan-ieydana çıkar. İhlâsı esas
reli düşma fimizin tertip ve tah-kuvveti! oplanrrk
meslek hâline getiren, en ufak bir ihtilâfa dahi müsamaha göstermiyen Kur'anın i'cazım beyan eden, cemaat şuuru¬nun teşekkülüne ön ayak olan ve daima sahabe mesleği-



156

157

Ç I

ni esas alan bir şahs-ı manevî, bizi muvaffak edecek ye¬gâne yoldur.
Bu nasıl tahakkuk edebilecektir? Kısaca işaret edelim:
Evvelâ müsbet hareket etmek; kendi mesleğini sev¬mek; başkalarının mesleğine düşmanlık etmemek; onlann noksanlarını mes'ele yapıp meşgul olmamak lâzımdır. İs¬lâm dairesi İçerisindeki çeşitli meşrep sahipleriyle muhab¬bet ve ittifak noktaları arayıp bulmak; «mesleğim haktir, daha güzeldir» diyebilmek; fakat kat'İyyen «hak yalnız be¬nim mesleğimdir iddiasiyle başka mesleklerin haksızlığını ve çirkinliğini imâ etmemek mecburiyeti vardır.
Saniyen, ehl-i hakla ittifakın tevfik-i ilâhinin bir se¬bebi ve diyanetteki İzzetin bir medarı olduğunu düşünmek; nefsini ve enaniyetini, yanlış düşündüğü izzetini ve ehem¬miyetsiz rekabetkârane hissiyatını terketmek; bütün bun¬larla beraber, küfür ve iihad cephesine karşı en kuvvetli olan ferdî mukavemetin bile mağlûp düştüğünü anlayarak, ehl-i hak cephesinin şahs-ı manevîsi ile hakkaniyeti mu¬hafaza ettirmek icab etmektedir.
Temellerini bu esaslar üzerine oturtup, günün basit politik kavgaları içerisinde erimeden, istikametini şaşırma¬dan, İhlâs düsturlarını kaybetmeden hareket edebilen ce¬maattir ki, bu mazlum milleti kurtaracaktır.
Böyle bir cemaatin mevcudiyetinden habersiz yaşa¬mak, dağdağalı ve fırtınalı siyasî faaliyetlerin cazibesine -kapılıp Müslümanlar arasında bilerek veya bilmeyerek ay¬rılıklar, gayrılıklar meydana getirmek, her türlü kemâlâtın kaatili durumunda bulunan ye'se düşmek ne hazin, ne kor¬kunç bir akıbettir. Allah, bütün Müslümanları böyle bir -çıkmaza sürüklenmekten muhafaza buyursun!
Müslüman, kararlı ve cesur insan demektir. Ne yapa¬cağını, ne iş göreceğini, hangi istikâmete gideceğini, ha¬diseler karşısında nasıl bir tavır takınacağını bilir. Ne ku¬ru gürültülere pabuç bırakır ve ne de inandığı dâvadan döner.

Münkir, kararsız ve korkaktır. Hadiseler onu kısa za¬manda değiştirir. Bâzan devrimbaz, bâzan sosyalist, bâzan şu veya bu kılık altına girer, inanmadığı şeyleri müdafaa edecek kadar şuursuzlaşır ve sadece menfaatine tapar.
Müslüman, belli bir hayat görüşüne bağlıdır. Asırlar¬dan beri inandığı dâva uğrunda kan dökmüş, can vermiş, güçlüklere göğüs germiş; karanlık devirlerden, zulüm ida¬relerinden, müstebid gaddarların tasallutlarından yılma¬mış, çekinmemiş, teslim olmamıştır.
Münkir, hangi hayat görüşüne bağlıdır, bilinmez. Dai¬mî bir döneklik içerisindedir. Hiç bir dâvaya, sisteme fii¬len bağlanmamıştır. En küçük bir baskı karşısında heye¬canına mağlûp olur, en ufak bir imkânı muarızının aleyhine kullanmakta tereddüd etmez. Kuvvetli olduğu zaman gad¬dar, zayıf olduğu zaman da riyakârdır.
Müslüman, her şeyi Allah'dan bilir. Bütün hadiselerde kader-İ ilâhinin bir payı olduğunu anlar, sebeblere tam te¬vessül eder, sonra da Allah'a tevekkülü vazifesinin bîr şartı sayar. Tebliği esas kabul etmiştir; tesir ettirmek, halklara kabul ettirmek iddiası yoktur. Bu bakımdan rahat ve huzur içerisindedir, daimî bir faaliyet halindedir.
Münkir, kâin- ^reyan eder a-r şeyi «tesadüf» zan¬
neder. Kevnî 1 ^ğır tab kc * tesadüfe verir;
böylece en i ;..,' i mahL tanır. Daima
ıdirmek. la da7'
kendisini
na almak seve1
daimî bir azal
Müslüman,
bul ettiği için, oriw ^egâne gay$ ve maksad edinmez; uh-revî emel için çalışır, peşin ücretleri değil, istikbâldeki mükâfatları düşünerek hareket eder.
Münkir, hayatı bir mücadele olarak gördüğü ve bildi¬ği İçin, daimî bîr cidal halindedir. Her şevin dünya ile be¬raber elinden gideceği kanaatine saplandığı için de «gün
» olarak ka-
ve u\-V
tesir altl¬amadığı için

159


ıe nefes .ilzamını m-t âlem
İmadan, aayııınau».., ^^.^^.^ sektedir.
Çünkü Kur'an hükmetmektedir; çünkü söz O'nundur,
Ç I Ğ
bugün, dem bu dem» diyerek, yaşadığı süflî hayat, kâr
ranneder.
Müslüman ölümü terhis teskeresi olarak bilir meza¬ra sevinçle bakar, berzah, ahbabiarına ve dostlarına kavuş¬mak iğin bir seyrangâh olarak itikad eder; öyle de mua-
?mele görür.
Münkir, ölümü yokluk ve hiçlik olarak bilir mezara dehşetle bakar, berzahı kap-karanl.k zanneder, onu ebedi firak ve heîak olarak itikad ettiği için de. neticede o mua-jneleye tâbi tutulur.
Demek oluyor ki, Müslüman daima kârlıdır.-Dünyanın hiç bir hadisesi, küfrün hiç bir tasallut ve tecâvu^ onu bu azim kârdan mahrum b.rakam.yacag. 9^'^,^^^ ?alıkovamaz Müslüman, şu veya bu yollarla yapılan tehcm Szlere değil, Allah'ın emrine, Peygam enn^sünne¬tine bakarak yürür, vazifesini I^^^'.^^J^ z.n. tadar, öyle de vatanım-rmllet.n. saadet ve selamete Wurur. Bunun içindir ki İstikbâl Müslümanlarmd.r.


BİR KİTAP HÜKMEDİYOR
yılmamakta ve'se, ümidsizliğe :itü bir he + içerisinde bulu-
Vıdayetı 'JS'ip rahat ede-
LER zaman ve mekânda hükümfermâ olan Kut'an-ı Ke-
îJrim asrımızın da hayatı ve ruhu hükmündedir. O olduğu
içindir ki, insanlar dünya dağdağasında boğulmamakta; ha¬
diselerin tazyiki ka" vılmamakta ve'se, ümidsizliğe
düşmemekte; her;
nursa butunsun, c
ceği kanaatiyle y
Kâinat, Kur'j
alabilmekte; isy|,
alt-üst etmemekte



160

161

j

ç i Ğ

V 1



karşı isyan edip, mübârezeye de kalkışsa; Ona inanan;-O'na bağlanan, O'na dayananları zulüm ve işkenceler altın¬da inletip, tedhiş ve terörü bütün şiddetiyle devam da et¬tirse; Kur'an hükmünü tamamlıyacak, son sözünü de söy¬leyip, bütün küfür nizamlarını alt-üst edecektir.
Nitekim mübarek Anadolu toprağında da öyle ol¬muştur.
Şiddetli dinsizlik cereyanları, her türlü maddî imkân¬larına, kuvvetlerine istinaden şüheda kani ile sulanan bu memleket üzerinde zaman zaman at oynattığı; «Allah» di¬yenleri mahkûm etmeye, «Kur'an» diyenleri zindanlara tık¬maya, «Nur» diyenleri —hatta— idam sehpalarına kadar sürüklemeye kalkıştığı; bunun İçin şeytanî plânlar hazır¬ladığı yeni bir devre, yeni bir çağa; varamamış; vahşet-alûd tuzağı başında parçalanmış, eliyle kazdığı kuyuya yu¬varlanmış, Nur-u Kur'an daima hükmünü icra etmiştir.
Etrafındaki surlar parçalandığı; bizzat tecâvüz ve ra-arruzlara hedef olduğu halde, O'nun bir harfine olsun do-kunamayan küfür ve dalâlet cephesi, son hareketlerinde de mağlub ve perişan olmuştur.
Bugün Türkiye'de, her zamankinden daha şuurlu, da¬ha plânlı ve daha kuvvetli bir İslâmi hareket vardır. Tan¬zimat ve Meşrutiyet hareketleriyle bu topraklar üzerinde taht kurmak isteyen materyalist felsefe, memleketimizi karanlık ve buhranlı yıllar içerisine sürükledikten sonra, nihayet iflâsını ilân etti ve dün kendisine tapanlar bugün' ondan sadece nefretle bahsetmeye başladılar.
İslâm'a karşı yapılan hangi hareket vardır ki, bugün neticeye ulaşmış ve tahribatını tam tahakkuk ettirebil¬miştir?
Gösterilemez!
Zira dalga dalga gelen küfür ve ilhad' hareketlerinin karşısında öyle bir yayılma, gelişme ve yeniden hayat bulma faaliyeti olmuştur ki, çepe-çevre alevler İçerisinde

kalan ve «mutlak surette kül oldu» diye hakkında hüküm yürütülen evin bir taşına dahi yangının sirayet etmemesi gibi, ilâhî bir lütuf, bütün heybeliyle bugün tecessüm et¬miştir.
Kur'an-i Kerîm, 14 asır evvel i'caziyle, belâgatiyle, ede¬bî kıymet ve manevî saffetiyle nasıl mucize olduğunu is-bat etmişse; tam 14 asır sonra da aynı tazeliği, aynı i'caz ve belâgati göstermesi bakımından da yeni bir mucizesini ortaya koymuştur.
İşte kapitalistler, işte sosyalistler... Küfrün bu iki te¬mel unsuru üzerine bina edilen ne kadar «izm»ler varsa; asrın ihtiyaçlarını karşılamakta, beşeri selâmet ve saadet sahiline çskartmakta, onun ebede uzanan arzularını tatmin etmekte Kur'an'la muaraza edebilmiş midir?
Kat'iyyen edememiştir!
Öyleyse Kur'an, asrımıza manen hükmettiği gibi, mad¬deten de hükmedecek ve öyleyse İslâm yeni bir saadet asrı daha yaşıyacaktır. Ve biz, işte o asrın eşiğinde bulu¬nuyoruz. Bütün küfür sürülerinin feryad ve figanlarına asıl sebeb budur. Yazıma bir âyet-i kerîme meatiyle devam ediyorum:
«— Allah nurur ^lıyacaktır; kâfirler istemese-
ler deU **""" **'. , :
eredir, .asvirirrt.
bir lüy-
bilmezler.»
İ''tır. Âlem-
" inayet
Dilebil-
• -aktır. O
jr'an bi-
Şair, «ol mah!
diyor. Hakikaten b *
lerin Rabbi bize c ihsan buyurmuş I-, mek, bütün mes'ele
lütuf ve ihsan, şüphesiz Kur an-ı^rım'dır zim için en büyük bir mekteb, en mıyük bir murşiddir. Hu-susî-umumî, bütün hayatımızla ona tâbi olmak, O'nu oku¬mak, O'nu dinlemek, kurtuluşumuz için kâfidir.
İslâm düşmanları, Kur'an-ı Kerîm'in bu büyük hikme¬tini keşfettikleri için, Müslümanları ondan ayırmaya, on-



162

163

Ç I Ğ

dan uzaklaştırmaya gayret ediyorlar. Halkımızın Kur'an'ırv mânâsını, Kur'an-tn hakikatini anlamasına mâni oluyorlar.. Bu iş için bütün gayretleriyle çalışıyorlar, çabalıyorlar. On¬ların bu hainâne davranışları, ne yazık ki, bize «dost sesi» gibi geliyor.
Hakikata sırt çevirip bu büyük dessasların serlerine; âlet oluyoruz.
14 asırdan beri uğraştıkları, etrafındaki surları yıktık¬ları halde, Kur'an-i mağlûp edemediler. Kur'an Yirminci Asırda kendisini doğrudan doğruya müdafaa ediyor, mua¬rızları hezimete uğruyor, İslâm'ın zaferini kâinata ilân< ediyor.
Güneşin doğması yakındır. Yeter ki, gafletten sıyrıl¬masını bilip, Kur'an-ı Kerîm'e teslim olmasını becerelim. Yeter ki, ilâhî kanunun şefkatli kanatlan altına girmek cesaretini gösterelim; O'na samimiyetle bağlanalım; O'na bütün mevcudiyetimizle imân edelim. Zira, «iman hem nurdur, hem kuvvettir. Hakiki İmâm elde eden adam, kâi¬nata meydan okuyabilir.»
Kur'an'a bağlı olmıyanlardan bir misal verelim:
Birleşik Amerika'nın hemen hemen bütün eyâletleri¬ne sirayet eden «zenci-beyaz» mücadelesinin neticesi he¬nüz alınmadı. Zenci Hıristiyanların Liderlerinden Martin Luther King'in katledilmesi ile başlayan çatışmalarda bir hayli insan öldü; binlerce Amerikalı yaralandı ve keza bin¬lerce bina yakıldı, yıkıldı, dükkânlar yağma edildi ve «dün-yanın en medenî memleketlerinden birisi ve belki de bi¬rincisi» olarak bilinen Amerika, böylece büyük bir sarsıntı geçirdi.
Hadisenin cereyan tarzı ve neticesi ne olursa olsun; bundan bizim çıkaracağımız ibret dersleri vardır: Teknik terakkide zirveye ulaşan, demokratik idare tarzında bütün dünya milletlerine örnek teşkil eden ve maddî hayat itiba¬riyle de halkını refaha kavuşturan Amerika; semavî din-

lerden, hususan İslâmiyetten bir kısım güzellikler almı^ olmasına rağmen; dayandığı temel felsefe itibariyle Kur1-an-ı Kerîm'in ulvî düsturları karşısında mağlubiyetini böy¬lece bir defa daha İlân etmiş ve aynı zamanda ırk safsa¬tasını ideolojilerine esas yapan zümrelerin de nasıl bir delâlet içerisinde bulunduklarını ortaya koymuştur.
Amerika liberalist bir memlekettin komünist siste¬me nazaran dünyanın en iyi, en mütekâmil sistemi ile İda¬re olunmaktadır. Demokratik hayat tarzı bu memlekete hâ¬kimdir. Millet idarecilerini bizzat seçme hakkına sahiptir, ve 14 asır evvel dünyayı zulmetten Nur'a kavuşturan Kur1-an-ı Hakimin ulvî düsturlarından bâzılarını da iktibas et¬mek suretiyle bir çok noktalarda büyük hamleler yapmış¬tır. Lâkin Amerikan cem'iyetinin temelini teşkil eden Ma¬teryalist Felsefe, - sosyalist cem'iyetlerde de olduğu gibi, fertleri hak yerine kuvvete istinad ettirmiş, «kuvvetli kim¬se haklı odur» prensibi asıl hak sahihlerinin hukukuna te¬câvüzü neticelendirmiş; gayesi menfaat olduğu için de, kuvvetli zayıfı mütemadiyen ezmiştir. Bu felsefe müntesib-leri, cemaatler (topluluklar) arasındaki rabıtaları (bağları)
unsuriyet ve menfî milliyet * duklarından, kendilerinden mek yolunu ihtiyar etm/ ana kaynağı da budur. ;
Millet, her ne kadr : da, materyalist felsefe bir anda ortaya çıkacak, süpürecektir.
Sosyalist cem'iyetlerdeki durum ğildir. OnTarâV daT hâRli zayıf olduğu devleti eline geçiren muayyen bir zümre, kendilerinden ol¬mayanları derhal yutmakta; böylece zulüm, kan ve barutla beslenmektedir. Kızıl Rusya île Kızıl Çin'in esir milletlere karşı takındığı tavır, Amerika'lı beyazların Amerika'lı zen¬cilere karşı takındığı tavırdan daha korkunçtur.
beyaz m" adelesinin

unsa
\ set
1e-
kabullenmiş bulun-ıları yutmakla beslen-



164

165

Ç I Ğ
Sulhun, sükûnetin, huzurun, refahın, hak ve adaletin sembolü olan İslâm ise, beşeri bütün bu dalâletten kurtar¬makta; onları hidayete ve böylece de ebedî saadete ve se¬lâmete ulaştırmaktadır. Zira Kur'an-ı Kerîm, kuvvet yerine Hakk'a dayanmakta; menfaat yerine fazilet ve Rıza-yı İlâ¬hiyi hedef olarak kabul etmekte; cemaatler arasındaki bağ¬lan unsuriyet ve menfî millîyet yerine, din, sınıf ve vatan birliği ile kuvvetlendirip geliştirmekte; nefsin kötü arzu¬larına sed çekip ruhu ulvî duygularla tezyîn etmekte; bu surette de beşeriyete hem dünya ve hem de âhiret saade¬ti (saadet-i dâreyn) bahş etmektedir.
Ve işte Avrupa, onun medeniyette mümessili olan Amerika, Kur'an-ı Hâkim'in bu ulvî düsturlarına karşı, her türlü maddî imkânlarına rağmen daima mağlûb olmakta, her hâdisede hezimetini ilân etmektedir.
İkinci Cihan Harbi gibi bir felâketi dünyanın başına musallat eden, bugün de Amerika'yı harp meydanına dön¬düren, pek çok harplerin menşeini teşkil eden ırkçılık fe¬lâketinden kurtulmanın yegâne çâresi, Kur'an-ı Kerîm'in ulvî düsturları ile beşeriyeti teçhiz etmek, O'nu dinlsyip, O'na bağlanmak ve O'nun emirleri dâiresinde hareket et¬mektir.
Bütün bir dünya buna mecbur olduğu gibi, Amerika da buna mecburdur ve esasen başka halâs yolu da yoktur. Ol¬madığını da yine Amerika, medenî haklar kanununu kabul edip ırk farkı "gözetmediğini bu kanunla ortaya koymak su¬retiyle isbat etmiştir.
Beşer ya Kur'an-ı Hâkim'in ulvî düsturlarını dinleyecek, benimseyecek, onu hayatına esas maksad yapacak veya helak olacaktır.
Bizde ise:
Diyanet İşleri Başkanlığı bütçesi görüşülürken Sena¬toda, mühim konuşmalar oldu. Bu vesileyle görüşlerini açık-

Ç I Ğ
layan senatörlerin ekseriyeti, lâikliğin dinsizlik olarak ka¬bul ve tatbik edilemiyeceğini belirterek, Türkiye'deki lâik¬lik tatbikatının hatâlarını dile getirdiler. Lâikliğin mede¬nî garb memleketlerindeki tatbikatı üzerinde duranlar, Amerika'daki dine olan bağlılıktan misaller verdi ve lâik¬liğin hiç bir zaman din düşmanlığı olarak anlaşıîamıyaca-ğını ve kabul edilemiyeceğini belirttiler. Eu arada, vicdan¬larda Allah korkusunun hâkim olması lâzımgeldiğt husu¬sunda da duruldu. Allah korkusu olmadan kalkınmanın, sa¬nayileşmenin, gelişmenin mümkün olamıyacağma işaret ettiler.
Bir diğeri:
«— Evvelâ modern ilim ile mücehhez din adamı ye¬tiştirmek gerekir. Mesele dinden değil. ceha[etten,_dini bilmemekten^ ileri gelmektedir. Bir memlekette yalan çok-sa, ahlâksızlık fazla ise, orada din tereddiye uğramıştır.
Kur'an tamamen hurafeden âridir. İlme bu kadar kıy¬met veren dinde taassub olur mu? İrtica diyoruz, İslâm'ın, Kur'an'ın ne alâkası var bunlarla. Kabahat lslamiyette.de-
Ikınmada saadette Kur'an-ı ?k hakiki sar 'eti temin et-
ğil^bizjm îşlâmlığımızd
rvlübini hâkem tâyin ,
menin yolu yoktur.» ??&
ıkikatını
"İ
Bu konuşmaları ?;
kavrayış olarak değ
ted-
'i varı-
isnad-
ı^alkısı-
Hakikatte de ay; _ ?<' kik etmedikleri için zl ..-tV .an f. yor. ilmî ,aklî, vicdanî hiç bir değeri ifade larla Müslümanları tenkide, yahut onlara taan yorlar. Onlar İslâmiyeti bilseler, anlasalar, öğrenseler, gö¬receklerdir ki, hatâ İslâmiyette değil, İslâmİyete lâyık doğ¬ruluğu, çalışmayı, gayreti ve faaliyeti göstermiyen herkes¬tedir. Bu ister köylü Mehmed ağa olsun, isterse Senatör Alî Bey... Hükümde hiç değişiklik olmaz.



166

167

Ç I Ğ
Müslüman Milletimiz İsİâm âlemine liderlik yaparken; dünyanın en medenî en modern, en kuvvetli bir milleti ha¬linde bulunurken İslâmiyete en fazla bağlı olan tek millet¬ti ve bu dinî bağlılık sebebiyle de her sahada sür'atle in¬kişaf etti. Ne zaman ki, iç ve dış hâdiselerin tazyikiyle mil¬let olarak Dinden uzaklaştık, İslâmî prensibİeri tatbik ede¬mez olduk. İşte o zaman tereddi başladı, Dünyanın en bü¬yük İmparatorluğu yıkılıp gitti.
Hakikati göremiyenler, basireti bağlananlar, yahut ga-razkâr aydınlar, bu çökülüş ve yıkılışı Dinî bağlardan uzak¬laşma olarak değil de, Dine bağlılık şeklinde göstermeye kalkıştı ve yanm asırdan beri de bu zihniyet İslâmiyete karşı amansız bir savaş açtı. Mekteblerimizden din tedri¬satı kaldırıldı, dinî eserler yasak edildi, dindarlar çeşitli baskı ve tedhiş hareketine mâruz kaldı, Üniversitelerimiz¬de komünizme kadar her türlü yıkıcı fikirler «ilim» diye öğretilirken. İslâmİyetten asla bahsedilmedi, yahut «geri¬ciliktir» diyerek geçiştirildi. Neticede memleket günden güne geriledi, zayıfladı, iktisadî ve içtimaî buhranlar baş¬ladı, ilim yuvaları anarşi ocağı, ihtilâl karargâhı hâline geldi, devletin temelini muhafaza edeceğiz diye din pro¬pagandasını yasak edenler, bu temelleri anarşi ile yıkma¬ya kalkıştılar. Bugün de cemiyetin içinde bulunduğu buh¬ranın tek ve yegâne sebebi İslâmiyeti dinlememek, anla¬mamak, onun emir ve nehiyleri dâiresinde hareket etme¬mek olarak karşımıza çıktı.
Bu sebebledir ki, Senato'da Diyanet İşleri Bütçesi ve¬silesiyle yapılan konuşmaları, aydınlarımızın hakikati an¬lamaya başlamaları, yeniden Dine dönüş hareketi içerisin¬de bulunmaları ve Müslümanlığın hakkaniyetinin bir defa daha te'yîd ve ilânı şeklinde ele alıyor; ister maddî, ister¬se manevî sahada olsun, her cins ve şekil kalkınmanın, ge¬lişmenin, inkişafın ancak İslâmiyetle mümkün olabileceği hakikatına bağlı kahşımızdaki zaferi alkışlıyoruz.
168

Ç I Ğ
Evet, vicdanlarda Allah korkusu olmazsa, hiç bir ka¬nun, hlçbiTfuza'm, hiç bir İnzibat teşkilâtı insanlığı kur¬taramaz. Bu ulvî duygu cemiyette yerleşmezse, polisi kont¬rol etmek için bile polise ihtiyaç hasıl olur ve kimse kim¬seye itimad edemez. Anarşi bundan doğar, komünizm bun¬dan doğar, her türlü şer bundan çıkar.
Buna rağmen ortada acı bîr hakikat var:
Yüksek İslâm Enstitüleri Talebe Federasyonu neşret¬tiği son beyannâmesiyle mühim bir memleket mes'elesine dikkati çekti. Belirtildiğine göre, 1970 bütçesi için Din Eğitimi Genel Müdürlüğü emrine 22 milyon lira tahsis edil¬mesi teklifine karşılık, sadece 8 milyon 668 bin lira gibi sembolik bir rakam tesbit edilmiştir. Bu tahsisatın da tak¬simi şöyle olacaktır: 72 İmam-Hatib okuluna 5 milyon li¬ra, 5 Yüksek İslâm Enstitüsüne de 1,5 milyon lira ki, cem1-an 6,5 milyon liradır. Gerisi de Din işleri Genel Müdürlü¬ğünün hususî tasarruflarına bırakılmıştır.
Rakamlar arasında yapılan mukayese de şöyle:
82 İlköğretmen okulu " (lan tahsisat 75 milyon
liradır. ,; rl^
ise: bilyon li-

Bir bale okulu için/ ,»(/
radır. t fy
-u kalbi** ıncs
Yâni 82 öğretmen ('., lira ayıranlar, 72 İmam - , lûtfedebiimişlerdir. Bir "tb bol keseden tahsis edenler ise, •-, ^âe\ rul titüsüne ancak 1,5 milyon lira verebilnjtşlerdir.
Rakamlar arasındaki nisbet hakikaten son derece ga¬riptir. 72 İmam-Hatib Okulu 5 milyon lira ile ne yapacak¬tır? Beş Yüksek İslâm Enstitüsü 1,5 milyon lirayla hangi ihtiyacını karşılayacaktır?
Bunun içindir ki, Yüksek İslâm Enstitüleri Talebe Fe¬derasyonu, beyannâmelerinin iki paragrafında iki mühim noktaya temas etmişlerdir. Şöyle ki:

169

Ç I Ğ
«— Yüksek tahsilin temel unsuru olan kütüphane, kon¬ferans ve spor salonları bulunmayan, beş ayrı yabancı dil okutulduğu halde lisan lâboratuvarîanndan da mahrum olan mâlî imkânsızlıklardan dolayı okuttuğu kitablan bile basa mıyan, neşriyat yapamıyan, bu arada bir çok teknik ve me¬denî imkânlardan da mahrum olan beş Yüksek İslâm Ens¬titüsünde birbuçuk milyon lira ile hiç bir şey yapılamaz ve bu durumda tedrisata devam edilemez.
82 İlköğretmen Okuluna 75 milyon lira tahsisat ayrılır¬ken, 72 İmam-Hatib Okuluna yalnız beş milyon lira tahsi¬sat ayırmak, İmam-Hatib okullarının gelişmesini engelle¬mek ve onları hükmen kapatmak demektir.
Bu iki nokta, maarif hayatımız için son derece mü¬himdir.
Gerçi 1970 Bütçe Tasarısının metnini henüz görmedik ve bu rakamların gerçekten mevcûd olup olmadığını tedkik edemedik. Ancak yapılan açıklamanın yanlış olma 'ihtima¬li hatırımıza geldi ki, yegâne temennimizi de bu noktada toplamayı uygun bulduk. Zira insan, böyle bir hadisenin vukuunu değil, tasavvurunu bile düşünemez.
Hangi esbab-ı mucibe ile 22 milyonluk tahsisat kuşa çevrilmiştir ve yegâne dinî tedrisat yapan bu müessesele¬rin adetâ kapatılmasını temin eder gibi bir yola girilmiş¬tir? Her şeyden evvel alâkalılar bu mes'eleyi açıklamalı, vukubulan bir hata varsa, tashihi cihetine gitmelidirler .
Bugünkü maarif sistemi ile köksüz, ruhsuz nesiller yetiştiren, üniversiteleri solcu anarşistlerin yatağı haline getiren ve vatanın mevcudiyetini temelinden dinamitleye¬cek kadar hıyanet içerisinde bulunan garip tipler yetiştiril¬mesine vesile olan zihniyetin, İmam - Hatib Mekteblerine ve Yüksek İslâm Enstitülerine verilecek büyük değer ve ehemmiyetle ortadan kaldırılması gibi müsbet bir hareket tarzının takib edilmesi zaruret halinde karşımıza çıkarken ve teklif edilen 22 milyonluk tahsisatın «Memleketimizin

Ç I Ğ
vatanperver, îmânlı, ahlâklı ve faziletli gençliğe ihtiyacı vardır» denilerek 100 milyon liraya çıkarılması vatandaşlık borcu kabul edilmesi lâzımken, 22 milyonu bile çok görüp bu rakam üzerinde tasarrufa kalkışılması affedilecek bir hata, mazur görülecek bir hareket tarzı değildir.
Lüks ve israfın kol gezdiği memleketimizde, tasarruf icabediyorsa başka sahalardan yüzlerce milyon temin et¬mek mümkündür. Bürokrasiyi sona erdirmek suretiyle mil¬yarlar kazanmak hiç de zor değildir.
Bu fakir milletin bütçesinden bir tek bale okuluna vic¬danları sızlamadan beş milyon lira gibi fahiş bir tahsisatı ayıran zihniyetin Dinî tedrisat üzerinde tasarrufa girişmesi hiç bir şekil ve surette normal ve mâkûl karşılanamaz.
Alâkalıları bu hatanın tashihine ve Dinî tedrisat için 22 milyon lira değil, 100 milyon liralık tahsisat ayırmak suretiyle vatan ve millete hizmette sadakatlerini isbat et¬meye davet ediyoruz.
Dini öğretimi baltalamakla dini baltalamanın arasında
anın mensuplarını Çağlatmanın olur-". Cahit, -akıl-
tir? j ı şakan.
fark yoktur. «Oku» diye başhyan okumaktan men edersen dindar sun. Öyle ise Müslüman can/ mistir. Bundan ne gibi fayda[
?; sağ)'1' ? W
"X:
Dini cahaletten fayda ıf kalmıştır. Şimdi biz «Din Dâ bakalım:
t..
Anayasada Din eğitimini yv..^
yoktur. Bilâkis Din eğitiminin, talebe velilerNJn rızast mak suretiyle yapılabileceği belirtilmiş, bu yüzden de mek-teblerimize konulan Din dersleri «ihtiyarî» olarak kabul edilmiş ve isteyen veli çocuğuna din dersi okutulmasını taleb etmiştir. Aslında Türkiye Cumhuriyeti Hükümetinin İmzaladığı Milletlerarası anlaşmaların tamamına, hatta Lozan anlaşmasına bile mugayir olan «ihtiyarî din dersi» mes'elesi, «mecburi» kaydıyla okutulması icabederken sa-



170

171

C ı

Ç I Ğ



dece bu «mecburiyet»! 1961 Anayasası ortadan kaldırmış, fakat topyekûn din derslerini yasak edici her hangi bir hü¬küm getirmemiştir.
Çocuklarımızın dinsiz yetişmemeleri bakımından da halkımızın şiddetli arzu ve istekleri üzerine Liselere din dersi konulmuş ancak bunda «itiyarî» kaydı mevcut oldu¬ğu içjin arzu eden talebe veliJeru yavrularının bu_ dersler¬den istifade edebilmelerini temln.etmlşlerdir. Bunun Ana¬yasaya ayrıldığından bahsetmek herşeyden evvel hukuk biigi ve mantığından mahrum olmak demektir ki, kendisi¬ne «aydın» ismini takan bir okur - yazar için bu bilgisizlik mazur görülemez.
Din dersleri ve dinî tedrisat aleyhinde bulunanlar sık sık son devrin Osmanlı medreselerini misal gösterir, bu müesseselerin memleketimize hiç bir şey kazandırmadı¬ğından bahseder ve böylece de Din derslerinin memleke¬timizi kalkındırması için zaruri olmadığını ileri sürerler. Zira Osmanlı devleti çöküş halindedir, iç ve dış düşmanlar kesif bir faaliyet içindedir, kalkınmak şöyle dursun, mem¬leketimiz daimî bir parçalanma ve bölünme durumundadır. Buna karşı medreselerin hiç bir fonksiyonu olmamıştır. İddia bu!
Evvelâ, dinî tedrisatı ele alırken, niçin Osmanlı devle¬tinin son devri seçildiğini sormak lâzımdır. Meselâ Yavuz devri, Fatih devri. Yıldırım devri mekteb ve medreseleri üzerinde durmak varken, Osmanlı Devletinin dünyanın tek ve hâkim unsuru olarak tarih sahnesine çıktığı asırlar mev¬cutken, onu incelemeyip maarif müesseselerinin dört ba-şt mâmur bir şekilde tanzim edildiğini görüp, hakikati an¬lamak varken, için illâ da son devir denilmektedir? Bun dan maksad hakikati bulmak veya araştırmak değil, bâtıl bir fikir uğuruna tahrifat ve tahribat yapmaktır.
Aslında Osmanlı maarifi derken, Fatih.jdeyri medrese¬lerini ele almak lâzımdır. Bütün tarihçilerin şehadetlefiyle'

bu devir, din ve fen ilimlerinin mezcedilerek maarif mü¬esseselerinde okutulduğu devirdir. Münevverlerin tam bir din kültürü ile yetiştiği maddî ilimleri de kavrayıp din ve dünya işlerini noksansız olarak yürüttüğü bir devirdir. Mu¬vaffakiyetin sırrı ise, insanın hem ruhuna ve hem de mad¬desine hitab edilmesi, et ve tırnak gibi iç-içe bulan bu mefhumların birbirinden ayrılmamış bulunmasıdır. Asırlar boyu dünyaya ilimde, fende, sanatta, fütuhatta rehberlik ve liderlik yapan İslâm Milletlerinin en mühim muvaffa¬kiyet sebebi de budur. Ne zaman ki bu müesseseler çeşit¬li tesirlerle zaafa uğratılmış, ne zaman ki din hissi zayıf¬layıp insanlar maddepere steytiştirilmiş, felâket çanları o zaman çalmaya başlamıştır.
Bozulan müesseseleri ıslah etmek lâzım gelirken, kö-'künden yıkmak akıl kârı değildir.
Böyleyken, yarım asırdan beri Türkiye maarifi dinî tel¬kin ve tesir sahasının dışına çıkarılmıştır; «lâik» telâkki içerisinde gençlerimiz yetiştirilmiş, dinî tedrisat kat'İ şe¬kilde ortadan kaldırılmıştır. Acaba bundan ne gibi bir neti¬ce elde edilebilmiştir? İkinci Cihan Harbinde baştan başa
-inde mede yet dünyasında 'e hâlâ/ >n bocalamak-~\ ölçül i, "inde ele
?f'
nim set> DkutuV',
'*te din Jiğİn
/ılması faali¬ kal-
, dinî
yıkılan Almanya on yerini ve mevkiini r tadır? iVIes'eleler if alınırsa, görülür ki,\ ve fen ilmilerininj büyük ruhî boşlukli imkânsız ve İnançsın yetlerinin neticesidir, böyle olmas dınlmasiyle terakki kaydedilseydi, Türkiye'nin elli yılda zirveye çıkması lâzımdı. Lâkin hesab yanlış çıktı, silâh ge¬ri tepti ve Dine karşı girişilen mücadele Türkiye'yi geri, bakımsız, fakir, yardıma muhtaç bir hale düşürdü.
İşte rüşvetle, irtikâbla devlet idare etmek isteyen me-mur tipi.. İşte neme-lâzım'cı aydın tipi.. İşte milletin dert



172

173


Ç i Ğ
ve ızdıraplariyle alay edercesine zevk ve sefasına düşkün politikacı tipi... İşte okuttukları gençlerin ruhlarını tırma¬layan ilerici öğretmen tipi... Ve işte yakıcı, yıkıcı, vurup -kırıcı, işgalci, boykotçu anarşist gençlik tipi.. Bütün bunlar medreselerin mahsulü mü, yoksa *Lân<Nği_din düşmanlığı, şekljn.de anlayan maarif sisteminin.» meyvesi midji?
Kendini tanımıyorsan, aynaya bak! Hakikati bütün çıp¬laklığıyla görecek ve bütün felâketlerin, maarifi dinsizleş-tirme hareketlerinden doğduğunu rahatlıkla anlayacaksın!
«Güzel ahlâktan ibaret» olan Din'in ahlâk eğitimine güzel bir İstinat olacağı hakikatini inkâra kalkışan ve ça¬ğın değişen ahlâk anlayışını da buna delil olarak gösteren¬ler, bu değişen ahlâk anlayışının dinî kaidelere göre ayar¬lanmasına imkân olmadığını iddia etmek suretiyle neyi* kasdediyor, bilmiyoruz. Ancak hemen belirtelim ki, ahlâk anlayışını ahlâksızlıkla bağdaştıran bir görüş için ve me¬sela «Hippi»lerin ahlâk dışı inanç ve telâkkilerini «ahlâk» zanneden telakki sahibleri için Din'in getirdiği ahlâk şist-mi garip görünebilir. Mağara devri insanlarının atom si¬lâhlarına akıl erdirememesi gibi... Vakıa odur ki. iptidailik¬le medenilik mukayese edilemez ve atom silâhlarına karşı mağara adamının taş baltası üzerinde fikir yürütmek az— buçuk okuma yazma bilen insanlara bile yakışmaz.
Böyleyken bazıları daha da ileri gidiyor ve İslâmiyetin yurt müdafaasında şehidlik ve gazilik gibi mukaddes mef¬humlarının artık bir değer ifade edemeyeceğini, zira tek¬niğin her şeyi hallettiğini ileri sürüyor. Buna delil olarak da Arap - İsrail harbini gösteriyor. Ve demek istiyor ki, eğer şehidlik ve gazilik müessir olabilseydi, Arablar İsra--M'e karşı mağlup olmazdı. İşin hakikatini bilmeyen, mese¬leleri aklî ve ilmî ölçüler içerisinde değerlendiremiyen. şifasız ruh hastalığına yakalanıp akıl ve sinir mütehassıs¬larının müşahadesinde bulunan insanlar için bu iddia ma¬zur görülebilirse de, üç-beş satırı bir araya getirip makale*

Ç I Ğ
yazma kaabiliyetinde olan bir insan için bu mazur görü¬lemez.
Zira her aklı başında olan adam bilir ki, İsrail'e karşı mağlup olan Arablar şehidlik ve gazilik mefhumlarına ina¬nan Müslüman Araplar değil, din eğitimine karşı çıkan şe¬hidlik ve gazilik mefhumunu hafife alan ve sosyalizme, bağ¬lanan Arablardır. Mağlubiyetlerinin sebebi inançlarını kay-bedişlerindendir. Cepheden kaçmaları imân zaafına uğra¬mış olmalarındandır.
Teknik, bir noktaya kadar gider sonra durur. Tekniğin durduğu yerde imân başlar. Tarihleri altın zafer destanla-riyle süsleyen Müslüman Türk Milleti, bu muvaffakiyetle¬rini imânla elde etmişler, bozgunlar da İmansızlıkla musal¬lat olmuştur. Müslüman Türk Milleti, Kurtuluş Savaşını imânına dayanarak vermedi mi? Çanakkale Zaferi Men-medciğin imân destanı değil midir? Bu iki hadisede de tek¬nik üstünlüğe sahip milletler neden teknik bakımdan son derece zayıf olan Müslüman Türk Milletini yenememiştir?
Dinî his ve bağları zayıflamış, yahut,**"'
olan bir milletin hürriyet ve vatan mef'ı
için gayret gösterebileceği, yahut buna
ceği iddiası da ters işleyen mantığın ' 4
şey değildir. Bilmek lâzımdır ki. Hür/
humu İslâm'ın kafblere ve ruhlara ver.,
vî bir haslettir. Vatanperverlik hissi, k '? ^s
bir neticesidir. |s!âm inancının kalktığı yeroe /at? si, ne_jstlj<!â!__ye, hüiTİyet mefhumu kalır. Bu yüksl letler yerini esarete, meskenete, zillete terkeder. içindir ki Milletimiz din dersleri mevzuunda hassasiyetle durmakta, dinî tedrisat yapan müesseseleri korumakta, ge¬liştirmekte, sayılarını çoğaltmakta ve devletin müdahale¬sine rağmen bunları yaşatma kararını almış bulunmakta¬dır. Buna kimse mani olamıyacak, bu umumî istek ve arzu¬yu kimse bertaraf edemiyecektir.



174

175

Ç I Ğ

Ç I Ğ




Ters işleyen mantığına göre, Din komünizm âfetini: kolay kolay önliyemezmiş. Bu iddia, hem dinin ve hem de komünizmin ne olduğunu bilmeyenler için mazur görülebi¬lirse de, her ikisini de gayet iyi bilen, fakat sırf Dine olan düşmanlığı yüzünden hakikatleri ört-bas etmeye çalışan, bir «ilerici» için mazur görülebilecek bir cehalet vesikası değildir.
Eğer her şey mîdeye bağlanmış olsaydı, eğer her me¬sele «ekonomi» ile halledilebilseydi, bu iddia doğru olabi¬lir ve iktisaden geri kalmış bütün milletler komünizm esa¬reti altına girebilirdi. Ancak, her şey maddeden, her şey mideden ibaret olmadığı için komünizm Türkiye'de yayila-mamrş, fakir zümreler arasında gelişmemiş, işçiler arasın¬da iltifat görmemiştir.
Çünkü fakir zümreler, işçiler, manevî inançları dola-yısiyle, Din hissinin kuvveti derecesinde komünizme, sos¬yalizme karşı gelmiş, kızıl partilere rey vermemiş, buna rağmen zengin zümre arasında komünistlere ve sosyalist¬lere taraftar olanlar artmıştır. Seçimlerde biie gecekondu semtlerinde sosyalist bir partiye çıkan reylerle, sosyete muhitlerinde verilen reyler mukayese edilirse, bu hakikat kolayca anlaşılabilir.
Esasen komünizm, en büyük düşman olarak Dîn'i he¬def almıştır. Eğer Din komünizmi önleyebilecek kudrette olmasaydı, komünizmin onu en büyük düşman olarak ifân etmesine ve hedef almasına lüzum kalmazdı. Bugün ko¬münizme karşı bütün hür mifîetler mücadeleyi Dîn'ie yü¬rütmekte. Dindarlara istinad etmekte, Türkiye'yi de komü¬nizme karşı en büyük kal'a haline getiren hissin, bunu böy¬le bildikleri için, Türkiye'mizde Din'e karşı daimî harb ha¬linde bulunmakta, dinî faaliyet ve tezahürleri ortadan kal¬dırmak için aklın ve havsalanın alamıyacağı tertibiere gi¬rişmektedirler.
Netice olarak şu hakikatleri dile getirelim ki:

Din eğitimi, Müslüman Milletimizin evlâtlarının ruhla¬rında meydana gelen manevî boşluğu doldu.makta, onları ahlâklı ve faziletli insanlar haline getirmektedir.
Dinî eğitim, Müslüman devletlerin olmasa bile, top-yekûn Müslüman milletlerin sevgi, sempati ve yardımını kazandıracaktır.
Dinî eğitim, ahlâkî esasları muhafaza ve idame ettire¬cek, ahlâksızlığın büyük ölçüde ortadan kalkmasında en müessir rolü oynayacaktır.
Dinî eğitim, vatanperverlik, hürriyet ve istiklâl aşkını, millet sevgisini kuvvetlendirecek, bir savaş tehlikesinde vatanını, dinini, namusunu, hürriyet ve İstiklâlini mertçe, kahramanca müdafaa edebilecek faziletli insanların yetiş¬mesini sağlayacaktır.
Dinî eğitim, gençliği aynı zamanda müsbet ilmin her safhasında olgun ve bilgili bir şekilde yetiştirecek, din ilimleri ile fen ilimlerinin mezcedilmesi de vatanımızı ge¬rilikten ve fakirlikten kurtaracaktır.
Dinî eğitim halkın bilgisizliğinden faydalanarak oy ka¬zanıp iktidar elde etmek isteyen istismarcılara da fırsat vermeyecek, sağlam karakterli insanların idareci kadroda yer almasına âmil olacaktır.
Din eğitimi, komünizmi, dinsizliği, her türlü anarşik ,C serseriliği önleyeceği gibi, dalâlet cereyanlarının genç!-bünyesinde meydana getirdiği tahribatı bertaraf edecd, memlekete huzur ve sükûnu getirecektir.
Din eğitimi, gençliğe, fakir insanlara sabır, kanaat, tevekkül gibi ulvî duyguları yerleştirir ve onları anarşist, isyancı, ihtilâlci olmaktan kurtarırken; «hiç ölmeyecekmiş-sin gibi dünyaya, hemen ölecekmişsin giBTahirete çaJış-nıayı» teşvikle, «beşikten mezara kadar ilini öğrenmeyi» teşvikle, «alimin uykusu, cahilin ibadetinden efdaldir» hük¬münü vaz'ederek ilmi teşvikle, insanları medenî ve teknik terakkinin de zirvesine tırmanmaya sevk edecek, Müslü¬man Türkiye'yi «gâvura» el açmaktan kurtaracaktır.



176

177

Ç I Ğ
Din eğitiminin bütün bu faziletleri nasıl inkâr edilebi¬lir? Akıl, kalb ve vicdan sahibi herhangi bir insan nasıl bu¬nun aleyhinde bulunabilir?
Tekrar edelim: Biz İmam-Hatip Okullarının orta kısım¬larının kaldırıimasını değil, İmam-Hatiblere hazırlık sınıf¬larının te'sisini, Din eğitiminin İmam-Hatib'lerin dışında daha da şümullü ve geniş bir şekilde tatbikini, Din ders¬lerinin «ihtiyarî» olmaktan çıkarılıp «mecburî» şekle getir¬mek için Anayasanın tâdilini, bu arada her üniversiteye İlahiyat Fakültesi nev'inden İslâm'ın esasını öğretecek, gençlerimizi hakiki mânâsiyle İslâm âlimi yetiştirecek fa¬kültelerin ilâvesini istiyor, idarecilerden bekliyoruz.



MEFHUMLAR ANARŞİSİ
c
^S E MIY ETTE mefhumlar anarşisi var! Ki
ğı, ne anlattığı belli olmuyor. Mütemadi b
set sahnesini işgal etmiş; gazetelerimiz buna;
po tutuyorlar. 1
ar-
?? j\
«Sosyal adalet» insana hayat hakkı tanımayan ların elinde bir slogandır ve adaletsizliğe, zulme Hakikatim bir türlü anlamak ve anlatmak istem sosyal adalet taraftarıyız» der, her türlü adalet mef nun şeref ve haysiyetine tasallutu kendileri için mez vecibe telâkki ederler.
«Halktan yana olmak» halk düşmanlarının elinde^ ğer bir slogandır. Ömürleri boyunca halkın karşısına çıkan¬lar, halka en ağır, en kaba muameleyi yapanlar; halktan yana olduklarını iddia eder; halk aleyhindeki icraatlarını da yine «halktan yana olmak»!a vasıflandırırlar.

178

179

Ç I Ğ
«Demokrasi» ancak «halk demokrasisi» olursa iyidir ve bunun karşılığı da komünistleşmektir. Solcular devam¬lı surette «halk demokrasilerinden bahsederler ve böyle¬ce halka yakın olduklarını göstermek isterler. Halbuki mak-sadları, komünizm.. Demokrasinin (D) sini bile gösterme¬yen rejime bir de «halk» tâbirini ilâve edip yüzde yüz zıd bir istikamete tevcih ediyorlar.
Esasen komünistlerin, sosyalistlerin takip ettikleri ye¬gâne yol, anarşizm. Sadece idarede, sadece siyasette de¬ğil; dilde de lûgatta da anarşizm. Karışıklık, gürültü, bo¬ğuşma, devamlı kavga. Onların hayat telâkkileri haline gel¬miştir.
Bunun için de «irtica» kelimesini her gün değişik is¬tikamette kullanıyorlar.
Geçenlerde bir haber çıkardılar. Dil-Tarih-Coğrafya Fa¬kültesinin konferans salonunda Birinci Reisicumhurun res¬mi yokmuş, daha doğrusu evvelce varmış da, kaldırmışlar.
Vayy; gericilik fakülteyi İstilâ etti; mürteciler ayaklan¬dı; inkılâplar, devrimler elden gidiyor. Bağır bağıra bildi¬ğin kadar. Ne olmuş? Yüzlerce, binlerce, onbinlerce asılı resimlerin yanında bir salonda da resim yokmuş. A'sından Z'sine kadar devlet dâirelerini resimle dolduranlar, her odaya bir resim asma mecburiyeti koyanlar bunu-hatta-ka-nun haline getirmek isteyenler, bir konferans salonunda resmin olmamasını büyük gürültü, patırtı vesilesi yapıyor¬lar. Sonra da Fakülte idaresi kalkıyor; yok olan bir resim yerine, iki resim asıyor. Böylece de samimiyetini, bağhlı* ğını İsbat etmiş oluyor!
Resim olmasa ns olur-. Resimle İnsan ne kaybeder, ne kazanır?
Ne acaib telâkkiler!
İrtica kelimesi şimdi de resimlerin duvarlardan kaldı¬rılmasına verilen İsim haline mi geldi?
Öyleyse, Fatih'i, Yavuz'u, Yıldırım'ı kaldıranlar bin de¬fa daha mürteci.,.

Ç 1 Ğ
Devrimbazların «ilerici» diye isimlendirdikleri sosya¬listlerin Stalin'in resimlerini yırtmasına heykellerini kır¬masına ne buyurulur?.
ti
Aslında mesele dışta cereyan eden hadiselere bak¬mak, salim yolu bulmak veya resimlerin etrafa asılmasını temin etmekte değil; müslümanlan baskı altına almak, on¬ları tedhiş ve terörle sindirmeye çalışmakta. Meselenin can damarı bu! Onun için de hergün kullana geldikleri ke¬limelerin mânâlarinın ve şümullerinin değişmesine bakma¬dan, gözlerini kapayarak isnadlarına devam ediyorlar.
Bizim bildiğimiz «irtica», İslâmî hayat telâkkisini terk edip, putperest adetlere, «cahiliyye» adetlerine saplanan¬ların hareketlerine verilen isimdir. İşi hakil/a+ noktasından
:n boynu-damga-akat bu-arızları-
ele alırsak, karşımızda islâm'a cephe na «mürteci» yaftasını asmamız V yi sık sık istimal etmemiz zarurör-nu, —hakkımız olduğu halde—k\ mız bize karşı, Müslümanlara karlL ,
Varsın kullansınlar, ne çıkar? \
lar mar'
Daima onlar kaybetmiyor mu; daima muyor mu? Mesele buradadır, cemiye şişi meydana getirmekte veya getirenNSTin (*M endişeye düşmekte değil!
Bize «gerici» diyenler ve bu damga ile T ;i-
kanlar, kendilerini «ilerici», «aydın» gördükle y&nUt
öyie vehmettiklerine göre; düşünmek lâzımdır:
Kelimenin hakiki mânâsiyle «ilerici» olmak için me¬denî hayata ve teamüllere uymak; bilhassa hürriyet ve demokrasi taraftarı olmak lâzımdır. «İlerici» insan, hak ve hukuka her şeyden ziyâde riayet eder kî; kendisini ipti-



180

181


Ç İ Ğ
dâi kavimlerden, yahud eşkıyalardan tefrik edebilelim.«İle¬rici »Iik terakki mânâsında ele alınıyorsa; terakkinin yolu yine hürriyetten ve adaletten geçer. Bu iki mefhuma ria¬yet etmeyen insan, terakkiye taraftar değildir. İlerici de¬ğildir.
Bugün politika lûgatında «ilerici» «demokratik ni-zam»a bağlı kalanlara deniliyor ki; bu mânâda Rusya ge¬ricidir. En son icat edilen sisteme bağlılık en son meyda¬na gelen hayat görüşüne bağlılık mânâsında ele alınırsa, yine hürriyet ve demokrasi tarftarlanna hak ve hukuk ta¬raftarlarına «ilerici» demek lâzım gelir.
Bir nizamı yıkıp yerine ondan daha iyisini koyamıyan «ilerici» olamaz. Hak ve adaleti ortadan kaldırmak suretiy¬le zulüm irtikâb edenler, «ilerici» olamaz. Hürriyet ve de¬mokrasi yerine muayyen dikta prensipleri yaşatanlar «ile¬rici» olamaz. Zira, iptidai kavimlerde hak değil, kuvvet hâ¬kimdir. Hürriyet değil, dikta galiptir.
Cahiliyet devri buna en güzel misâli Kim kuvvetliyse, o hâkim... Kim zayıf ise, o mahkûm! Adalet kuvvetlinin elinde oyuncaktır ve mazlumun hâk ile yeksan olması mâ¬nâsına alınmıştır. Akif'imizden cahiMyet devri tasvirîni dinleyelim:
«Ssrt Hanları geçmişti beşer yırtıcthkta.» «Dişsiz mi bir insan onu kardeşleri yerdi..»
İşte böyle bir dünyaya İslâm güneşi doğduğu için¬dir ki:
«Zulmün k!t zeval akhna gelmezdi, geberdi!»
Demek ki, bize «Gerici» diyen ve böylece de kendisi¬nin «İlerici» olduğunu iddia eden insan; şayet «İlericili¬ğinde samimî ise, mutlaka hak ve hukuka riayet eder; hür¬riyet ve demokrasiye hürmetkar olur ki; gayr-i insanî teh¬dit ve tedhişlerden uzak bulunması icap eder. Şu veya bu

ç
şahsı, yahut müesseseyi kendi gizli emellerinin âleti yap¬maz, kanun ve nizamlara karşı gelenleri destekleyip teşci etmez, «idam sehpaları» tehditleri iie fikir münakaşalarını telvise cür'et etmez.
Hak ve hukuka bağlı olanlara verilmesi iktiza eden «ilerici»lik unvanlarının yanı sıra bugün sosyalistlerle, ko¬münistler «ilerici» oldukları iddiasındadırlar. Diyorlar ki, «en modern devlet nizamı, hayat görüşü sosyalizmdir, ya¬hut komünizmdir. Onun için de sosyalist ve komünistler ilericidir.»
Bu iddianın sahiplerine hatırlatalım ki; ko^ ' 'e
sosyalistler kat'iyyen «ilerici» değillerdir. En;
hayat ve dünya görüşüne tâbi olanların iler ?"!f ^t
ediyorsa, sîz «gerici»siniz. Zira, sîzin fei f "jjj
Yunan'dan gelmektedir. Onun için asıl get. r
sizsiniz.. ( ,
Ve.. İslâmiyetten sonra ortaya dört başı \ sistem atılmamıştır. Dolayısiyle İslâm, sistemler».ı nişidir. Böylece de «ilerici»lik Müslümanların hakk
Hülâsa: Müslüman ilerici, komünist gericidir.
Bir insanı tarih mahkûm etti mi; onu hiçbir mahkeme temize çıkaramaz. Bir lider, tarihin âdil hükmüne göre idam yaftasını boynuna taktı mı; artık onu hiçbir kuvvet darağa-çından kurtaramaz! Zira tarih perdesi arkasındaki icraat, Kâinat Sahibine aittir. O'nun hükmü şümullüdür ve dâima rner'idir. Hiçbir af kanunu, hiçbir iktidar, hiçbir sistem onu ortadan kaldıramaz.
Tarih Nemrud'u mahkûm etmiştir. Onu kim, hangi mahkeme bernet ettirebilir? Firavun —keza— tarihin mah¬kûm ettiği suçlular listesinin başında yer almıştır. Onun masumiyetine kim şahidlik yapabilir? Deccal'in idam hük¬münü ise, Hâlık-i Kâinat infaz etmiştir ki. onu kurtarmaya ne kuvvet, ne de mecal vardır.
Pompei niçin yerle bir olmuştur?



I
nn Od

183


Ç I Ğ
Ahlâksızlık ve iffetsizlik yatağı olduğu için değil mi?
Roma, Neron'un eliyle niçin yanmıştır?
Görünen hikmeti haddi aşması; Pompeİ gibi bir hayat, yaşaması olamaz mı? Ama Neron zâlimler arasına girmiş. Roma'nın kaatili olmuştur.
Fransız ihtilâli binlerce masumun kanını akıtmış; ihti¬lâlciler âdeta insan kasaplığı yapmışlardır. Tarih onlari mahkûm etmiştir.
İkinci Cihan Harbi, milyonlarca insanın kanı ve cant pahasına meydana gelmiştir. Müsebbibleri tarih nazarında suçluluklarını hiçbir zaman izâle edememişlerdir.
Siz, 20'nci Asrın en büyük cinayetlerinin işlendiği Rusya gibi bir memleketi nasıl unutabilirsiniz? Günahı İkinci Cihan Harbi'ne sebep olanlarınkinden daha ağır ve hattâ bu harbin müşevviklerinden olması itibariyle daha fazla!..
Komünistler, öyle bir gece baskını Ne devleti ele ge¬çirmişlerdir ki, hiç bir eşkiyanın yapamıyacağı, tenezzül edemiyeceği alçaklığı irtikâb etmek suretiyle.. Ve onun Ivlarks'dan, Engels'den Lenin'e uzayan, nihayet Stalin'e ge¬çen kadrosuyla...
Marks ve Engels eliyle beşeriyetin fikir hayatına sui-kasde kalkışan, komünizm, Leninin eliyle de haysiyetine müdahaleci durumuna geçmiş; milyonlarca insanın haya¬tına kasdetmiştir.
Rusya'yı kana boyayan ve dünyanın yansını tehdidi al¬tına alan bu rejim, insanlığa karşı en büyük suçunu irtikâb ederken ve bunu da başta Lenin olmak üzere, diğer lider¬lerinin eliyle yaparken; bütün hür dünya, insan hürriyet, haysiyeti, şerefi ve namusu adına onu mahkûm etmiş; böylece milletlerin mevcudiyetini korumak istemiştir.
Marks ve Engels olduğu gibi, Lenin ve Stalin de bu¬gün bütün hür dünya adaleti tarafından hükümlüdür. Hem de bu hükümler kazıye-i muhkeme haline gelmiştir. Bu

Ç I
hükmü hiç kimsenin değiştirmeye, tebdil ve tağyir etmeğe hakkı yoktur.
Peki öyleyse, nasıl olur da Türkiye'de Lenin'in kitabı beraet eder ve nasıl olur da onun ikinci baskısı yapılabilir?
O mahkeme hangi mahkemedir; o hukuk hangi hu¬kuktur?
Diğer taraftan!
Gazeteieri günlerden beri 31 Mart hikâyeleri işgal ediyor. Tarihî hakikatlerle uzaktan - yakından alâkası bu¬lunmayan iddialar, beyanlar ortaya atılıyor ve bütün kabahat Müslümanların üzerine yıkılmak isteniliyor. «Gericiler, mür teciİer şöyle yaptı, böyle yaptı, şu şekilde astı, bu şe^' kesti» diye hayalî hâdiseler canlandırılıyor ve bugür' miyetimizde cereyan eden siyasî ve içtimaî vak'ala-tibat kurulmak isteniliyor. Her yıl ele alınan ve tam* tismar mevzuu olan bu hadiselerin hakiki yüzü, gerçek ri niyeti nedir; kim suçludur, kim değildir; belli değil! Orkv da tek itham hedefi vardır. O da vatan ve millet sevgisiyle kalbi çarpan, dînî bağlarını kuvvetlendirmek, emniyet ve asayişin muhafazası için en tabiî haklarından bile feda¬kârlık yapmakta olan Müslümanlardır.
Milleti yıllardan beri bu hikâyelerle avutmak ve aldat¬mak isteyenlerin bütün maksatları ise Dinî hareketlere dar¬be vurmak. İslâmî inkişafı durdurmaktır. Onlar Müslüman¬ların şuurtanmasmdan, dinî bağların kuvvet bulmasından korkuyorlar, böylece mevhum hâdiseler icad edip İslâmî hayat tarzını bir «öcü» gibi göstermeye çalışıyorlar. Mak-sadları, anarşinin, huzursuzluğun izâlesi değil, bilâkis art¬ması, sol militanların daha serbest hareket edebilmesi ve neticede memleketin bir kızıl ihtilâle doğru sürüklenme-sidir.
Bunu temin için de, Müslümanların ellerini-kollarını bağlamak, hareket kabiliyetlerini bertaraf etmek lâzımdır:
185

184

31 Mart hikâyesi ise, onlara göre bu mevzuda en iyi çâre¬dir. İşgal ve boykotları silâhlı çatışma haline getirenlerin, ilim yuvalarını birer silâh ve cephane deposu olarak kulla¬nanların ve nihayet vatan ve milletin hayat damarlarına kurşunlar sıkmak isteyenlerin bir 31 Mart değil, yüzlerce 31 Mart'ı gölgede bırakan davranışları asla mes'ele olmu¬yor da, eski defterler karıştırılıyor, hayale vücûd rengi ve¬riliyor ve en masum hareketler son olarak ortaya sürülü¬yor. Tâ 1908'lerin siyasî şartları içinde cereyan eden vak'a-ları her gün Müslümanlardan gelen bir 31 Mart vak'ası var¬mış gibi gösterilmesi, elbette ki akl-ı selim sahiplerini, vicdanlı insanları aldatamıyacaktır. Zira, devir değişmiş¬tir; ilmin ve fennin hükmettiği bir asırda yaşamaktayız. Artık kuvvetli delillerle, sağlam vesikalarla isbat edilemi-yen hiç bir hâdise değer ve itibar görmemektedir. Ne dev¬let kuvvetleri, hükümet müesseseleri bu yaygaraların tesir sahası içerisine girmemekte, şef idaresi ise tarihe karış¬mış bulunmaktadır.
Esasen, son yıllarda cereyan eden çeşitli hâdiseler de isbat etmiştir ki, Müslümanlar top yekûn memleketin huzuru, refahı, saadeti için çalışmakta, emniyet ve asayişin gönüllü birer muhafızı gibi hareket etmekte, menfi davra¬nışlardan dikkat ve itina ile kaçınmaktadırlar. Dün adım adım Müslüman takib eden, her Mü'mini, her hacı ve ho¬cayı birer ihtilâlci olarak tarassudu altında bulunduran Emniyet Makamları dahi hakikati çoktan idrâk etmiş Müs-lünmanların arkasında takib ve te'dib için sarfettiği zama¬nın israf edildiğine, sol anarşistlere hareket serbestisi ka¬zandırdığına kanaat getirmiş, faaliyetini bugün hakikî mec: rasına oturtabilmiştir.
O da, kızıl militanlardan yediği taş, sopa ve kurşun¬larla, molotof kokteyİeri ve bombalarla uyanmış, tehlike¬nin nereden geldiğini idrak etmiştir.
Hâlâ Müslümanlar hakkında şüphe ve endişesi olanlar

Ç I Ğ
varsa, hâlâ dindar insanlardan isyan ve ayaklanma bekle¬yenler mevcudsa, onların da sol kurşunlarla, sol bombalar¬la, sol taş ve sopalarla uyanacakları ve tam bir nedamet hissi içerisinde Müslümanlardan özür dileyecekleri, af di¬leyecekleri günler yakındır.
CİNAYETLER gün geçtikçe çoğalıyor.. Irza tecavüz vak'aları birbirini kovalıyor. En iğrenç, en tüyler ürpertici zabıta haberlerini gazetelerden tiksine tiksine okuyoruz da, dönüp etrafa, neler oluyor, neler dönüyor diye bakmı¬yoruz.
Kızlarımız bar-pavyon artisti gibi soyulup, «bayram diye, «gençlik ve spor» diye milyonlarca gözlerin ör teşhir ediliyor. Açıklık bütün hıziyle devam ediyor v\ muvazi olarak da cinayetler, tecavüzler silsilesi yef meni gibi dönüp duruyor. Bunları önleyici tedbirler a. / sebeblerini ciddi bir şekilde araştırmak yerine, açıklığa raz daha hız vermek isteyenler utanmadan gazete süturV^ nnda boy gösteriyorlar.
«Fikir gazeteciliğini» öldürmek maksadiyle çıkan bugün pek çoklarının gafleti yüzünden tirajı yarım milyonu aşan günlük bir gazete; 19 Mayıs gösterileri münasebetiy¬le iki ayrı resim neşrediyor ve eskiden yapılan gösteriler için aynen şu tabirleri kullanıyor: «Kızlarımız çarşaf gibi şortlar içerisinde bunalırdı».. Ve bugünkü hali de şu şekil¬de tasvir ediyor: «Bugün hepsi birer papatya demeti gibi.»
Bu nasıl bir seviye, ne korkunç bir telâkkidir!.
Demek kızlarımıza striptiz numaralan yaptırsalar, bu gazete ona da methiye yazacak ve bugünkü hali tenkîd edecektir.
Bu Yahudi ruhlu gazetenin neşriyatı bir tarafa; kızla¬rını milyonların gözü önünde teşhirden bir mahzur görme¬yen ebeveynlerin iffet anlayışına ne demeli? Evlâdının en mahrem yerlerini teşhirden zevk alan bir insan düşünmek dahi İmkânsızdır! Buna rıza gösterenler bam-başka bir ruh haleti ile malûl olsalar gerektir.



186

187


ÇIĞ
«Medeniyet» adına irtikâb olunan bu «deniyet»ler, as¬lında iptidaî topluluklarda zuhur eden bir hastalıktır ve «terakki» ile «asrilik»le uzaktan yakından alâkası yoktur.
Bundan anlamıyorlar; bari cinayetlerden, tecâvüzler¬den ders alsınlar. 8 yaşındaki çocuğu kirletip, sonra da bo¬ğarak bodruma atan canavarın dehşet-engiz hadisesinden korksunlar. Bugün masum «Oya»'nın başına gelen, yarın da bu hale rıza gösterenin başına gelir. Ve,. Dizini döver ama, iş işten geçmiş olur.

1*7
YİNE MEFHUMLAR ANARŞİSİ
- AĞCILIK» tâbiri: Bâzılarına göre komünizme karşt olan her şey sağcılıktır. Bâzılarına göre sağcılık demek sadece Müslümanlık demektir. Bâzılarının telâkkisinde sağcılık ırkçılığın karşılığı olarak kullanıldığı gibi, bâzıları bunu kapitalizm olarak İsimlendirmektedir. Bu tâbir de herkesin niyet ve kanaatine göre mânâsını değiştirmekte¬dir. Bir de bunun önüne «aşırılık» kelimesi eklenince, iş büsbütün çığırından çıkmakta, kimin ne dediği anlaşılama¬maktadır.
Sol da öyle... Aslında komünizme giden her sistemin adı «sol» ken, bunu da tasnife tâbi tutanlar bulunmakta, «aşın» sıfatını İlâve ederek bundan komünizm, ihtilâlci sosyalizm kastedilmekte; tek başına «sol»u İse, demokra¬tik sosyalizm olarak vasıflandıranlar ortaya çıkmaktadır. Mefhumlar üzerinde ittifak olmadığı için, anlaşmak da

189

Ç I Ğ
mümkün olamamaktadır. Mes'ele politika safhasına intikal edince, işin rengi büsbütün değişmekte, birinin konuşma¬sından diğeri bir şey anlıyamamaktadır.
Meselâ Moskova'ya, yahut Pekin'e veya herhangi bir komünist memlekete göre, komünizmin karşısında olan her fikir ve sistem «sağ»dır. Komünizmle mücadele eden, bu mücadelesinden de asla vazgeçmiyen fikir sistemleri¬nin adı da «aşın sağ»dır. Komüniste göre^,j<asın_şağ» de¬mek, komünizme asla müsamahkâr olamayan bir düşünce ve kanaat demektir.
Ortada böyle bir hakikat varken, birisi kalkıp da «aşı¬rı sol'un da aşırı sağ'ın da idare edildiği yer Moskova'dır» derse, bundan ne anlarsınız? «Aşırı sol» olarak bildiğiniz komünizmin idare yeri Moskova olabilir, bu tabiîdir. Fakat «Aşır sağ«, yani komünizme düşman olan fikir ve sistem nasıl olur da Moskova'dan idare edilebilir? Acaba bir müş¬terek tarafları mı vardır? Bir İttifak noktaları mı mevcut¬tur ki, bir anda iki zıd kutup bir merkezden idare edile¬bilsin?
Diyelim ki «aşırı sağ» denilen şey, kendine göre mem¬leketimizde bir idare tarzı kurdu ve kendi sistemini mem¬leketimize yerleştirdi. Acaba bundan komünizm, yahut Moskova ne gibi bir menfaat elde edebilecektir ki, aşırı sol'la aşırı sağ birlikte yürüyecek ve merkez olarak da Mos¬kova'yı seçebilecektir? İşin daha garip tarafı konuşması¬nın başlangıcında; yanılarak mı, yoksa ne söylediğini bil-miyerek mi, yahut kullandığı kelimelerin nasıl bir mânâ ta¬şıdığını anlamıyarak mı, şöyle deyivermiş:
«— Halk arasında aşın sağ yoktur. Aslında aşırı sağ, padişahlık ve hilafetçilik demektir.»
Bir an için bu tarife «evet» diyelim. İşbu «aşırı sağ», aşırı sol'la, yani komünizmle nasıl bir arada yürür ve ne şekilde merkezini Moskova olarak seçebilir? Yani bu şa¬hıs padişahlık ve hilafetçiliğin komünizmle işbirliği yapa-

Ç I Ğ
rak yürüdüğünü mü iddia etmektedir? Bu iddiasını kabule imkân yoktur. Esasen kendisi de kabullenemez. Çünkü aşı¬rı sol denen komünizm, Türkiye'de padişahlığın ve hilâfe¬tin ilgası için Cumhuriyet idaresini doğrudan doğruya des¬teklemiştir. Bunu da Türkiye'nin padişahlığı ve hilâfeti or¬tadan kaldırıp, Sovyet usulü bir rejime geçebilmesi için yapmıştır. Gerçi arzusu kursağında kalmış, Türkiye halkı komünizme kat'iyen iltifat etmemiştir; lâkin vakıa da bu¬dur. Böyleyken nasıl bu iki zıd kutbu bir araya getiriyor'--"
Bu, dehşetli bir tenakuzdur. Bir milletvekilini!, bir tenakuzu kabullenmesine ne akıl ve ne de m? saade eder.
Yine pek çok mefhumlar gibi lâiklik de anarşi dir. Bunun kanunî bir tarifi yoktur. Anayasa'da tarifi mamıştır. Ceza Kanununun 163 ncü maddesi ki, laiklini ,ajâkası olmasına rağmen, bir tarif getirmemiştir, için de, herkes istediği şekilde tarif ve tefsire tâbi tıı+ muştur. Bâzılarına göre lâiklik din ve dünya işlerinin ayn ması birbiriyle İrtibatın kesilmesi mânâsında iken, bâ? larına göre din ve dünya işlerinin birbirinden ayrılması, le beraber, dinin baskı altında tutulması şeklindedir. BI zıları lâik devleti din kasabı olarak görür ve kabul eder, her türlü dinî düşünce ve harekete devletin derhal müda¬halesini ister; bâzıları da lâik devleti din müesseselerine asla müdahale etmeyen dünyevî bir mefhum olarak görür, tatbikatın bu yolda olmasını arzu eder.
Dünya devletlerinde de lâikliğin tefsiri muhteliftir. Komünist memleketler lâikliği mutlak din düşmanlığı ola rak tatbik ettikleri halde. Garb memleketlerinde lâiklik din hürriyetinin ifâdesi olagelmiştir. Hâsılı, lâiklik üzerinde te'viller, tefsirler, tarifler, tahminler o kadar muhteliftir ki, birbiriyle irtibat kurmaya imkân yoktur.
Hani bir hayırsever kalksa da, şu lâik kafalar için bir «lâiklik mektebi» kursa, ne kadar sevineceğim! Diyebilirim

•*„



190

191


Ç I Ğ
ki, «lâik cumhuriyetin kendi adına kuramadığı en mühim müessese böylece meydana gelmiş olacak. Biz de Türkiye de ne kadar devrimbaz varsa toriayıp toplayıp bu mekte¬be kaydedeceğiz. Ve peşinden bir de kanun:
«— Lâiklik mektebi için devam mecburidir. Ancak sadece devrimbazlar kaydedilir!»
Aradan bir kaç yıi geçecek; «lâiklik mektebinin me¬selâ —beşinci— sınıfından mezun olanlara «diploma» ve¬rip, bir gazetenin başına oturtacağız. Kontenjan sena¬törü «lâiklik mektebi»nin ilk mezunu olmak hasebiyle baş¬makalelerinden onu takip edeceğiz. Bakalım o zaman da MecjjsJReisinin iftar sofrasına «Anayasanın özüne de sö-zuiTe de aykırı bir hareket...» diye damga basacak mı? İs¬lâm birliğinden, İslâm hanımlarının çarşafından, İslâm eza-mndan, İslâm Kur'amndan, Reİsicumhur'un Mümlümanca duasından bahsederken, «devrimler, ilkeler mahvoluyor, Şeriat devleti geliyor!» diye avaz avaz bağıracak mı?
Meselâ ona lâikliğin mânâ ve ehemmiyetini öğretirsek; dinsizliğin - donsuzluğun nassl bir densizlik olduğunu, ilk¬okul talebelerine alfabeyi «belletmek» gibi belletirsek, eminim ki, «Az gittik uz gittik, dere-tepe düz gittik; altı ay bir güz gittik, müjde alfabe bitti!» diye ilk kitabının son sahifesini kapatan çocuklarımız gibi sevincinden kabına sığamaz olur, gaf üstüne gaf yapmaktan kurtulur! En azın¬dan lâik Fransa ile lâik Türkiye arasındaki farkı anlar. Vic¬danlarını lâikleştirip, kalp ve kafalarını materyalizmin ki¬ralık çöp deposu haline getiren Garp gâvurlarının düştüğü vartaya düşmez de. Müslümanların —en az— kendileri kadar hayat hakkına sahip olduğunu öğrenir, dinsizlikleri¬nin ne şekilde teminat altına alındığını görüp, bu teminatın mü'minlere de tanınması lâzimgeldiğini iyice ezberlemiş olur.
? Bunu yapamadığımız, bunları bir ilkmekteb talebesi gibi sıralara dizip, lâikliği öğretmediğimiz için, her İslâmî
192

Ç I Ğ
[faaliyeti «Anayasaya aykırılık, devrimlere gölge düşür-, mek» diye kösteklemeye kalkışıyorlar.
Geçen gün lâiklik düşmanı bir devrimci, karaladığı
«iftar» başlıklı başmakalesinde, dinî fiil ve hareketleri bir
«suçmuş» gibi göstermeye kalkışıp, Ezan'ın Arabca okun-
. masından, camilerdeki hoparlörlerden, Kur'an kurslarından,
- va'aziardan, Devlet ve Hükümet reislerinin bâzı îslârnî dav-
, ranışlarından bir hayli şikâyetten sonra, yazısına şöyl
^ vam ediyor:
«— Bu gidişle sayın Senato başkanının butu s menio üyelerini bayram namazma, öbür gün de B?
yüksek memurları cuma namazına davet etmeler, / r ğan karşılamamız mı gerekecek?»
Ne sandın cici bey? Kıyamet mi kopar yani? \
Aslında hiç bir şey olmaz! Fakat adamların endişe
-? başka: . /^ ?
Meclis Reisi, Cumhuriyet tarihinde ilk defa oîarakt: * Millet Meclisi salonlarında verdiği «İftar ziyafeti»ne oruç-\ "'iu Müslüman milletvekillerinin dışında, oruçsuz, hatta ( münkir bütün milletvekilleri de katılmışlar; kendilerini «ne-; zaketen saygısızlık olmasın» diye buna mecbur hissetmiş¬ler. Ya adamın dediği başına gelir de Sayın Senato Reisi, senatörlere «Buyurun, bayram namazını falan camide kıla¬lım; bize rey veren Müslüman vatandaşlar arasında haya¬tımızda ilk defa da olsa bir safta bulunmanın, beraberce , Allah'a kulluk etmenin şerefini tadalım, haysiyetiyle hay-- siyetlenelim.» derse, zavallı ne yapacak? Gitmese olmaz, reddetse «nezakete» uygun düşmez! Peki, camide nasıl oturacak, nasıl diz çökecek, nasıl rükû ve sücûd yapacak¬tır? Adamın endişesi burada ve korkusu böyle bir «felâket» le karşılaşmasında...
Ama, «kontenjan»cımız üzülmesinler; «lâiklik mekte-" bini» açarsak buradan mezun oluncaya, kendilerini Müs-' tümanlığa ahştırıncaya kadar onlara «namaz muafiyeti» ta-?• oımr, olur biter!

193


Ç i Ğ
Türkiyemizde lâiklik tatbikatının «dinsizlik» mânâsın¬da ele alındığı ve manevî değerlerimize sırt çevrildiği ana kadar, geniş bir hizmet sahasını ihata eden vakıf mallan, son kırk sene içerisinde gayesinin dışında kullanılmış ve dolayısiyie vakıf teşkilâtı dağılmıştır. Bugün «Vakıflar Mü¬dürlüğü» diye faaliyet gösteren resmî teşekkül ise, Vakıf mallarını korumak ve ihyasına çalışmaktan ziyade, miras yedi yaramaz çocuklar gibi har vurup harman savurmuş; pek çok tarihî ve maddî kıymeti haiz vakfiyeleri ona - buna satmış, hattâ gayr-i müslimlerin bunları işgal etmesine bi¬le göz yummuştur.
«Vakıfların devletleştirilmesi» neticesinde de halkı¬mızın mallarını vakfetme hasletleri tamamen öldürülmüş; herhangi bir camiye, medreseye mektebe yahut her hangi bir teşkilâta vakfedeceği arazisinin, binasının, yahut çe¬şitli gelir kaynaklarının akıbetinden endişe eden Müslü¬manlar, bu yolu terk etmek mecburiyetinde kalmışlardır.
Vakıflar tamamen Diyanet Teşkilâtının emrine verile-bilir.^Yahut müstakil bir teşkilât olarak teminat tanınır, Böylece de vakıf mallarının çoğalması, zenginleşmesi, bu büyük içtimaî yardım teşkilâtının devam edip gitmesi mümkün olabilirdi. Lâkin bugüne kadar bu yolda hiç bir ciddi icraata tevessül edilmediği gibi, hiç bir hükümet de bu mesele ile doğrudan doğruya alâkadar olmadı.
Halbuki, bütün garb memleketlerindeki içtimaî yar¬dım teşkilâtları, bizim vakfiyetlerimiz örnek alınmak su¬retiyle meydana getirilmiş; Garplı her fırsatta Vakıf teş¬kilâtımızın kuruluş tarzını büyük bir hayranlık ve hayretle müşahede etmiştir. Bugün Amerika'da, İngiltere ve İsviç¬re'de Hıristiyanların kiliselere yaptıkları bağışların men¬şei de —hiç şüphesiz ki— İslâm vakıfları olmuştur.
Son asırda Vakıflarımızla ilk ciddî meşguliyet va'di de A.P. Hükümetine aittir. Hükümet programında Vakıf mallarının yeniden ele alınacağı bildirilmiş ve öğrendiği-
194

Ç I Ğ
mize göre de bu mevzuda bir kanun tasarısı hazırlanmaya başlanmıştır. Dolayısiyle Hükümet va'dini tahakkuk ettir¬mek yoluna girmiş ve vakfiyeler üzerindeki hassasiyetini göstermiştir. Ancak, hazırlanmakta olan tasarının hangi esaslar dairesinde tanzim edileceği bilinmemektedir. Vakıf mallarına ne derece teminat tanınacağı meçhuldür. Bu ba kımdan biz hazırlanmakta olan kanun tasarısına ışık tut¬mak üzere bâzı esasları hükümet erkânının ıttılaına P-.ediyoruz. Şöyle ki:
1 — Hazırlanmakta olan kanun tasarısınd
jarı teminat altına alınmalıdır.
2 — Vakıf teşkilâtının Diyanetin emrine
halkın eski alâkasını yeniden canlandırır ve böy
içtimaî yardım teşkilâtının yurt sathında yeniden
temin edilmiş olur. Bu hususta ciddi gayretler sarfedi
lidir.
3 — Vakfedilen malları vakıf gayesi dışında kullanan¬
lar için ağır müeyyide konulmalı, böylece de endişeler ber¬
taraf edilmelidir.
4 — Vatandaş vakıf mallarının korunmasında, vakfi¬
yelerin idarecileri durumunda olan şahısları murakabe et¬
mekte selâhiyet sahibi olmalı; mes'ele İslâmî ölçüler içe¬
risinde değerlendirilmelidir.
5 — Bugüne kadar çeşitli şahıs ve müesseselere sa¬
tılan vakıf malları geri alınmalı; yeni yapılacak vakıflarda
olduğu gibi, eskiden yapılmış vakıflarda da vakfedenlerin
koyduğu şartlara tam riayet edilmelidir.
6 — Vakıf mallarının sevk ve idaresinde Vakıflar
Umum Müdürlüğünün selâhiyetli kılınması gibi, vakfiye
sahiplerinin de vakfiyelerin idaresini istedikleri şahıs ve
müesseselere verme hakkı tanınmalıdır.
Bu şartlara riayet edildiği takdirde, Vakıf teşkilâtı ye-
195

C 1 G

C ! G




niden büyük bir kuvvet kazanabilir ve memleketimizin ik¬tisadî kalkınmasında mühim bir unsur haline gelir. Aksi halde, alınacak tedbirler vatandaşları tatmin etmekten çok. uzak olacak; vakıf mallarının tahribi ve günden güne orta¬dan kalkması Önlenemiyecektir.
Hükümeti bu mevzuda hassasiyete davet ediyoruz.'.
Kıyafet bahsinde son derece mutaassıbız. Bir müslü-'-manın namaz takkesi iie sokakta dolaştığını görsek, hemen 5 yakasına yapışır, karakola teslim eder, polisin birkaç da- -yak atmasını da sevinçle seyrederiz.
İstanbul sokaklarında bazen çarşaflı, peçeli hanımla--ra rastlıyoruz. Etraftan yarı çıplak kadınlar, saçı sakalı bir- • birine karışmış çocuklar, daha küçük yaşta plaj kıyafetine -? alıştırılmış mini mini yavrular, yüzü gözü boya fabrikasına ? dönmüş orta yaşlı madamlar, saçları deve hörgücü gibi ? başlarının yarım metre kadar üstüne çıkmış, bayanlar, on- -lan Merih'ten gelmiş gibi karşılayıp, garip bakışlarla ha- ? reketierini takib ediyorlar; çoğu defa da dille sarkıntılıkta * bulunuyorlar. «Aaa. ÖÖÖ gibi utanmıyor mu, sıkılmıyor -mu??» sayhaları ile büyük bir suç tesbit etmiş gibi kendi¬lerinden geçiyorlar.
Kanunlarımız, bâzı şekiller ortaya koymuş; bâzı kıya^ -fetlerin suçluluğunu ilân edip giyilmesini yasaklayıvermiş.
Aydınlarımız medeniyeti melon şapkadan ve simokin-den ibaret sayıyorlar. Bu diziye bir de «mini etek» ilâve edildi!
Dünyanın hiç bir yerinde birkaç asır evvelki kıyafet¬lerin kullanılmaları yasak değildir. Türkiye müstesna!
Lâkin bir çok yerlerde ahlâksızlığı netice veren kıya¬fetler, meselâ «mini - etek» kanunla men edilmiştir.
Bizde İse, sarığa - bereye, takkeye karışan kanun, çar¬şafa, peçeye, baş örtüsüne kin ve gayzla çevrilen nazarlar.-

flcik-saçıklığı muhabbetle bağırlarına basıyorlar, «mini -elek»! Avrupa'da çıkar çıkmaz Türkiye'ye sokup, şerefine merasimler tertip ediyorlar.
Ama cinayetler «mini-etek» yüzünden işleniyor, genç¬ler «mini-etek»li kızların peşine takılıp sokak sokak dola¬şıyorlar; ırza tecavüz hâdiselerinin çoğunun altında ba¬caklar, iffet tanımayan kıyafetler yatıyoı. Mektebli kızları¬mız bile bu cereyandan kendilerini kurtaramıyorlar.
Açılmak.. Daha açılmak. Netice?
Neticede ise, gençliğin sür'atle ahlâksızlığa sürüklen¬mesi; dizi dizi cinayetler; ırza tecâvüz vakaları ve nefes almadan çalışan Emniyet Ekiblerinin suçlu yakalayabilme¬si için sayılarını artırma gayretleri meydana geliyor.
Kapanmak yasak; soyunmak serbest...
Kanunlarımızın felsefesi bu olursa ve bunların önüne geçilmez, bunlara dur denilmezse; başımıza maddî - ma¬nevî kıyametler kopar.
Otobüsü kaçırmak üzereyiz efendiler!
19 Mayıs yaklaşıyor. Halk arasında «baldır - bacak bayramı» diye isim takılan bu bayram münasebetiyle, na¬mus ve haysiyetini her şeyin üstünde tutan Müslüman Türk kızlarında bir teiâş-bir endişedir başladı. Gün geçmi¬yor ki, bu bağrı yanık hemşirelerimizden birer-ikişer mek-tub almış olmtyayım. Hepsi de, mektuplarına, İçinde bu¬lundukları anormal durumun şikâyeti ile başlıyor, bayram diye sahalarda binlerce, onbinlerce İnsanın gözü önünde teşhir edilmekten utandıklarından, sıkıldıklarından söz ediyor ve bizzat «rezalet» olarak isimlendirdikleri bu du¬ruma artık bir son verilmesini istiyorlar. Hatta yalvarıyor¬lar.
«— N'olursunuz, namusumuzla oynamasınlar. Hiç



196

197



Ç I Ğ
kimseye göstermediğimiz, göstermek mecburiyetinde ol¬madığımız vücudumuzu binlerce İnsanın gözleri önünde teşhir etmesinler. Satılık kadınlar gibi bizi meydanlara sür¬mesinler!»
Daha neler, neler
Müslüman kızlarımız, her yıl 19 Mayıs bayramı müna¬sebetiyle tekrar edilen rezaletlerden bıkmışlar, usanmış¬lar; utanıyorlar, sıkılıyorlar; namus ve şereflerini kurtara¬bilmek için mütemadiyen gazetelere mektup gönderip, alâ¬kalıların bu işi nihayetlendirmesini istiyorlar.
Ne kadar haklı, ne kadar masum, ne kadar doğru bir istek.. Kim, hangi vicdan, hangi insaf bunların isteklerini reddedebilir; onların bu haklı taleblerine karşı, «hayır biz sizin vücudunuzu teşhirden zevk alıyoruz» diyebilir? Bir insan canavarlaşmışsa bir insan namus ve haysiyet telâk¬kilerinden ahlâksızlık, iffetsizlik girdabına yuvarlanmak su¬retiyle sıyrılmamışsa. hiç bir zaman bu masum yavruların onbinlerce insanın gözü önünde teşhir edilmesine razı olamaz; bu rezalete göz yumamaz.
Kanunda yok böyle bir mecburiyet!
Hiç bir kanun maddesi, «İllâ kızlar bacaklarını, baldır¬larını açsın, yarı çıplak bir vaziyette halkın karşısına çık¬sın» diye bir mecburiyet va'zetmemiştir.
Öylsyse bu kanunsuz mecburiyet niçin?
Tamamen keyfî, tamamen indi.. Bir kız talebe, «ben vücudumu teşhir etmek istemiyorum» dese, hem sınıfta bırakılır, üstelik mektebin disiplin kuruluna sevk edilip tecziyesi istenilir. Bütün derslerden iftiharla geçip, sırf 19 Mayısa iştirak etmedi, sırf vücudunu ona-buna gös¬termedi diye sınıfta bırakılan kız talebeler vardır.
Kanunsuz bir mecburiyet şunun - bunun nefsi arzuları¬nı tatmin için devam edip gitmektedir.
Maarif, baştan başa bu kanunsuz mecburiyeti icraya memur addedilmiş ve el'an bu durum muhafaza olunmak¬tadır.
198

Ç I Ğ
Halbuki, değil kanun maddesi; herhangi bir tüzük, her¬hangi bir nizamname de yoktur. Hiç bir tüzükde, hiç bir nizâmnâmede, «Kızlarımız - yatakta bile giyinmekten haya ettikleri bir kıyafetle milletin gözü önünde vücudunu teşhir etmek mecburiyetindedir.» diye bir kayıt yoktur.
Buna rağmen zor kullanılmakta, bâzılarının devriı ? bazhklart, bâzılarının düzenbazlıkları, bâzılarının da h? vanî hisleri bu kanunsuz mecburiyeti sürdürüp götürme tedir.
Soralım bu kanunsuz mecburiyeti devam ettirmek is¬teyenlere:
«— Karınızı veya kızınızı 19 Mayısda giyilen kıyafet¬lerle caddelerde devamlı surette gezdirebiür misiniz? Her arzu edenin gözleri önünde onların en mahrem yerlerini teşhir edebilir misiniz?
Şayet insanlıktan bütün bütün istifa etmemiş; şayet aklı, fikri, kalbi dumura uğramamış ise, bunu şiddetle red¬dedecek, böyle bir teklifi kendisi için en büyük hakaret sa¬yacaktır.
Öyleyse, hoşlanmadığımız bir şey için başkalarını baskı altına alamayız. Karınıza, kızınıza reva göremiyeceğiniz bir zulmü, masum yavrularımız için sürdürmeyiniz.
Artık bitsin bu namus kasaplığı..
Herşeyde olduğu gibi polisle ilgili kelimeler de, mef¬humlar anarşisinin içinde yer almaktadır.
Amerikan askerlerine karşı vâki tecâvüz hâdisesinde polisin hareketini tenkîd edenler, 27 Mayıs öncesi hâdise¬lerini misal gösterip, bir daha böyle kaba (!) muamelele¬re tevessül etmemek tavsiyesinde bulundular. «Polis ha¬şin olmamalı..« dediler ve Talebe Yurduna yapılan baskı¬nın aleyhinde bulundular.
Meseleyi soğukkanlılıkla ele alalım:
— Polis, eli sopalı anarşistler karşısında ne yapmış¬tır?

199


G ! Ğ
— Amerikan erlerinin üzerine mürekkeb atan, sonra da onları denize dökmeye kalkışan gözü-dönmüş solcula¬rın karşısına çıkmış; onları yakalayarak nezaret altına al¬mak istemiş, tahrib hareketlerine mani olmuştur.
Eli sopalı anarşistler polisin üzerine taşla, sopayla yü¬rümüşlerdir. Polis de cop kullanmak mecburiyetinde ka¬mıştır. Keza eli sopalı anarşistler Üniversite muhtariyeti¬nin gölgesine saklanıp kanun ve nizamları hiçe sayrmşla--dır; polis de, suçluları yakalayıp Adalete teslim etmek üzere, onların kaldıkları yurda girmiş va mütecavizleri tek tek yakalayıp Mahkemenin huzuruna çıkarmıştır.
Anarşistler polisi gülle mi karşıladılar ki, onun toka¬dını çok görelim? Karakola davet edilen herhangi bir genç, derhal bu davete İcabet etti de, polis buna rağmen cop mu kullandı ki, onu «haşin» olarak isimlendirelim?
İnsafı elden bırakmamak lâzımdır. Verilecek hükümle¬rin hak ölçüler içerisinde olmasına dikkat etmek icab et¬mektedir.
Üç beş ne-idüğü belirsiz adam, kanun nizam îanıma-dan eline geçirdiği taş ve sopaları misafirlerimizin kafala¬rına indirmeye kalkışır; yabancı dostlarımıza ait binaları tahribe yeltenir, yabancı plâkalı arabaları bir anda hurda¬ya çevirir, hattâ Amerikalı taşıdı diye dolmuşların lâstikle¬rini patlatıp şoförlerini tartaklar da polis bu hâdiseler kar¬şısında seyirci kalırsa, asıl «haşin» tavrını o zaman gös¬termiş olur. Kanuna, nizama, milletin emniyetine karşı haşin tavır takman bir polis İse, hiç bir zaman polislik mesleği ile bağdaşır cinsten değildir.
Eğer polis gözü dönmüş muhterisleri yola getirmek için cop kullanır; canileri ve kaatilleri yaralayıp hastanelik eder ve ancak bu suretie kanunun pençesine tevdi etmeye muvaffak olur; namus ve haysiyet sahibi insanların şeref ve izzetini muhafaza uğrunda namussuz ve iffetsiz mah¬lûkları te'dip eder; şerirlerin canilerin zararsız hâle gelme-
200 .

Ç I Ğ
si zımnında kuvvet kullanırsa bu «haşinliğinden değil; vazifeşinaslığından, namusluluğundan, vatanperverliğin¬den ileri gelir.
«Toplum Polisi» olarak isimlendirilen polis ekibinin
eli sopalı anarşistlere karşı takındığı tavrı, onları te'dipde
gösterdiği faaliyeti fazla bulmak, aşırı bulmak haşin bu -
m ak yerine hatta noksan bulmak, onun bozgunculara; vur-
ounculara, moskofçu düzenbazlara daha şiddetii, dah?
davranmasını tavsiye etmek hem vatan, hem de...
borcudur. )
Polis, sola karşı ne kadar haşin oiursa, millet, ,,
dan o kadar sevilir, o kadar hürmet görür, o kadar i
kazanır. v
Emniyet ve asayişi muhafaza bakımından solcuların maşası haline gelen eli sopalı anarşistlere cop'a mukabre le eden, onları don-paça yakalayıp adalet huzuruna cikarcn Polislerimizi tebrik ve takdir etmekde elbette ki şerefli bir vazifedir.
a
Yine: Bizde, kökü çok eskilere dayanan bir alışkanlık vardır: İdareimaslahat hastalığı.. Bu hastalık yıllar yılı Türk cemiyetini içinden kemirmiş ve hatta bugünün «ay¬dın tip»ine de hâkim olmuştur. ,Kuvye_t kimdedir, pna bo¬yun eğeceksin, onun zulmünü alkışlayacaksın.. Hangi zih¬niyet hâkimdir, ona tabi olacaksın!.. Ama cinayetler zinci¬ri devam("ediyormuş, ama mazlumun hakkı ayaklar altında çiğneniyormuş.. Kimin umurunda? Memur ise âmirine; U-Jebe ise öğretmenine; vekil ise başvekiline fakir ise zengi-jnine bel bükmek, boyun eğmek durumundadır ve bu da, Idevrin tabii bir icabı kabul edilmektedir.
Niçin bütün ileri memleketlerin aydınları, halkın me¬selelerini kendilerine dert edinirler de, bizim «aydın» gs-çinen diplomatlarımız koyu bir vurdum - duymazlık uyku¬suna yatarlar? Çünkü «neme - lazımcılık» zihniyeti tâ 1lik-
201



Ç I Ğ
ferine kadar işlemiştir. Çünkü, haksızlığı bak kabul etmek onun baş gayesi haline gelmiştir. Çünkü, zulme adalet kü¬lahını giydirmiş, kendisi de karşısında el-pençe divan dur¬maya başlamıştır.
Bu zihniyet hâkim olduğu içindir ki; cemiyetin mese¬leleri ile yakından alâkadar olanlar, hakkı ve hakikati hay¬kıranlar, alçakça eğilmiyenler, daima dik duranlar, «çıkar¬cı, gerici, istismarcı» damgasını yer; deli nazarı iie bakıl¬maya hedef olur; herkes onu boğmak, onu susturmak için elbirliği eder ve bunda da muvaffak gibi görünürler.
Asrı Saadet'ten epey sonra büyük bir veliye şöyle di¬yorlar:
— Siz Sahabi gibisiniz!
O büyük Velî ürperiyor; bu hitabı hazmedemiyor; ken¬disine verilen bu müstesna makamın lâyıki olmadığını şöyle ifade ediyor:
— Ben nasıl Sahabi olabilirim? Şayet siz Sahabileri
görse idiniz onlara «deli» derdiniz, onlar da sizi görse idi,
«bunlar müslüman değil» derlerdi.
Bir Mefhum daha: «Ehven-i şer» üzerinde durulurken, şunu unutmamak lâzımdırTcnTTu 1(afâe daima İslâmî hüküm¬ler muvacehesinde değerlendirilir. «İlm-i fıkhın emr-i dün¬yaya taallûk eden ciheti» nazara alınır ve hareketler ona göre aysrianır. Bu mevzuda «Mecelle» dikkate şayan hü¬kümler vaz'etmiştir. Bahusus 29 ncu maddesinde, «Ehven-i şerreyn ihtiyar olunur» denilmek suretiyle tereddüdler izâ¬le olunmuştur.
«Mecelle» nin temeli ise İslâm şeriatidir. Muhteşem bir hukuk âbidesi olan Türk Adalet tarihinde müstesna bir mevki kazanmış olan Mecelle'nin «ehven-i şer» mevzuun¬daki hükmü, «usul-ü fıkh»m bir kaidesine ve aynı zamanda yine Mecelle'nin «zarar-ı âmmı def için zarar-ı has ihtiyar jplunur.» Tarzındaki 26 ncı maddesine istinad etmiştir. Bu, şu demektir ki; mutlak surette iki şer, yahut iki zararla

Ç I Ğ
karşılaşınca, bunlardan daha hafif, yahut daha az zararlı olanı tercih edilir. Yoksa, hayırla şerrin karşı karşıya gel¬mesinde «ehvendir» diye şerre tâbi, yahut razı olmak mâ¬nâsında değildir. Burada aslolan cereyan eden herhangi bir hâdisede mutlak «şerr»in mevzuubahis olması ve iki ' arasında tercih durumunun meydana gelmesidir.
Yine Mecelle, 31 inci maddesinde, «Zarar IV
imkân def'olunur» demek suretiyle de, ancak 4: >
kudretleri dairesinde zararları defetme durumların,/ zuubahis olduğunu göstermiştir. Eğer insan mutlal( bulmaya, tesis ve idâmeye muktedir değilse, «teklif, layutak» olmadığı için, kendi ihtiyar ve kudreti dahilin daha az zararlı olan yola sülük etmek mecburiyetin
«Ehven-i şer» meselesini Müslüman her hadise içirt? ; tatbik edebilir. Herhangi bîr ticarî meselede olduğu gibi.y içtimaî mes'elelerde hattâ politikada da.. BediüzzamanıY Hazretleri bir eserinde iki siyasî zümreden bahsederken, birisinin kol, diğerinin de parmak kestiğinden bahisle, ikin¬cisinin, yani parmak kesenin tercih edilmesi lâzım geldi¬ğini ifade buyurmuştur.
Haricî meselelerde de bu hüküm değişmez.
İki yabancı devletten birisini tercih etmek durumunda, daha az zararlı olanını tercih etmek lâzım gelmektedir, ta daha fazla zararın önüne geçebilmek İçin..
«Ehven-i şer» meselesini hareketlerine mesned itti¬haz edenlerin İslâmî düşünce tarzı budur.



202

203

Ğ




BAYRAM
i
SRAIL'LE Mısır'ın kavga ettiği yıllarda; bizde de Kur¬ban Bayramı yaklaşınca bir «post kavgası» hazırlığı baş¬lardı. Ümid edilir ki artık bu da mazide kalsın, yok şuraya, yok buraya verilecek, diye vatandaş rahatsız edilmesin. Hatta bayramla yakışık almayan münakaşalar dahi olurdu, artık o günler de gerilerde kalsın.
Çünkü: Kurban etinin tevziindeki mecburiyetin bir başka şekli de Kurban derilerinin tevziinde vardır. Fitre ve Zekâtların Kur'ân-ı Kerim'de sarahatan gösterilen mahal¬lerin dışında herhangi bir teşekküle ve meselâ Türk Hava Kurumuna verilemiyeceğine dair Diyanet İşleri Reisi Yük¬sek Din Kurulunun aldığı karar cümlenin malûmudur.
Fitre ve zekâtlar şer'i bakımdan Hava Kurumuna verile¬mediği gibi, Kurban derilerinin de bu kuruma verilmesi doğ¬ru değildir.

Kur'an kurslarına, ilim yayma cemiyetlerine verilebi¬lir; zira bu müesseseler bunların geliri ile dinî hizmetlerde bulunacak talebeler okutmakta ve bütün gelirlerini tama¬men din işlerine sarfetmektedirler. Fakat Hava Kurumu bunu yapmamaktadır. Gerçi bu kurum da memleket faideiidir; bâzı hatalı icraatlarla kurum gayesi ö'
-karılmaktaysa da, umumiyet itibariyle Kurum,,, ^
.rmenfaatine uygun bir teşekküldür. Ancak bı> '
ması, geliştirilmesi Kurban derileriyle değil; i, şekilde yapılacak aynı veya nskdi yardımlarla, tefi la temin edilebilir. Bunu aynı zamanda tavsiye ede
Yukarıda işaret ettiğim Qibi,J<urban derilerinin tev meselesinde de kayıtlar vardır. Bu tevzi işi, herhangi tamime göre değil, [s[ârn_âlimlerinin fetvalarına, dinrhü-\. kümlere_göre yapılır. Nasıl ki, dört re'katltk namazın iki rek'atını tamimle kaldırmak, emirle bertaraf etmek, yahut «falan merci böyle karar verdi» diye sakıt addetmek müm¬kün olmadığı gibi, Kurban derileri mevzuunda da şu veya bu karar, şu veya bu tamim de muteber addolunamaz, tat¬bik edilemez, bundan dolayı Müslümanlar baskı altında ^bulundurulamaz.
Bu noktada muhterem okuyucularımızın uyanık bulun¬malarını ve mü'min kardeşlerini ikaz etmelerini; önlerine çıkacak herhangi bir valilik, kaymakamlık emirlerinin hiç
" bir hukukî mesned taşımadığını da bilip, ona göre davran-
umalannı tavsiye ederim
Biraz da Bayramdan Bahsedelim:
Kurban Bayramı.. Bugün, ona da kavuştuk. İslâm âlemi, ikinci büyük bayramına kavuştu. Daha doğrusu, ikinci bü-?yük bayram İslâm âlemine doğru geldi. Müslümanlar ara¬sındaki birlik ve beraberliği biraz daha artırdı.
Geçen günler İslâm âlemi için ne derin yaralar taşıyor, ne acı hâtıralar saklıyorsa; gelecek günler de o derece getiriyor, aşk ve heyecan getiriyor. Boğulmak iste-



204

205

Ç I Ğ
nen ilâhî hakikat günden güne kuvvetlendiği gibi; fecr-i kâziplerin arkada kaldığını, fecr-i sadıklara doğru ciddi bir yarışın başladığını seziyoruz. «Gün günü aratmıyor» artık! Küfrün çürük temelleri sarsılmış, imân kalası büyük zelze¬lelerden müteessir olmıyacak bir şekilde inşa ediliyor. Bu, dervişlerin çile doldurması gibi bir şey çeşitli berzahlar¬dan, karanlık dehlizlerden geçiş ve birden bire, aniden göz açıp-kapaymcaya kadar ebedî aydınlığa açılan büyük kapı¬ya varış...
Milletlerin hayatında seneler, saniye hükmündedir. Gayretlerimizin fazlalığı nisbetinde yollar kısalabilecek, vaad olunan büyük an gelip çatacak, lûtf-i ilâhinin büyük ihsanı, büyük azameti karşısında donup kalacağız.
Dış görünüşlere bakıp aldanmayınız; sayıların azlığı¬na bakıp ye'se düşmeyiniz. Büyük müjdecinin nurânî ku¬mandasındaki kırk kişilik mübarek kadro, nasıl ki bir anda meydana çıktı; âlemi zulmetten kurtardı.. Aynen öyle de, o büyük müjdeci, bugün de kumanda mevkiinde; intizar ise; kırk kişinin mutlak ihlâsla ittifakınadır.
Bu bayramı gerçek bayramın bir müjdecisi kabul edi¬şimizin hikmeti de budur. Ve Anadolu, kırk binlere bağiı kırk kişinin ruhda ve fikirdeki hamleyi ilân İçin «İleri arş» emrine sahne olacak mübarek bir beldedir.
Büyük günün büyük bayramı mübarek olsun!
Bir hususu açıklamadan geçemiyeceğim: O da, «Kara¬lı bayram» meselesi. Herhalde dini bayramların bütünü aktır amma, bazı Müslümanlar, yakınlarından biri vefat edince ilk bayramı «karalı bayram» olarak isimlendiriyor¬lar ve o gün yas tutuyorlar. Bu doğru bir hareket olmasa gerek. Çünkü İslâm dininde yasın müddeti belirtilmiştir. Ve kime yas tutulacağı da açıktır. Bütün bunlara rağmen, dört ay sonra gelen Ramazan Bayramını yaslı ilân etmek, dinle bağdaşmaz. Amma dinin içine düştüğü müşküller göz önüne getirilirse, dinimiz baltalanırken imanımız yanarken

Ç t Ğ
ben nasıl bayram yapabilirim derse bunun su götürür tara¬fı olabilir. Fakat bayram bayramdır. Sünnet olan tarz ne ise o yapılmalıdır. Böylece hiç değilse dinimizin bir yanını daha yapmış oluruz. Her gün ve her hamlede bir dini em¬ri yerine getirirsek, bir hayli mesafe almış sayılırız.
Biz, «bayram»dan bunu anlıyoruz. Bütün Müslüma) İa birlikte aynı hazzı, aynı heyecanı duyma; onun n< le neşelenme cehdini görüyor; mü'minlerin kalb ve\ larının bir noktada ittifak edişindeki sevinci yaşıyoru/
Esasen Bayram, «vur patlasın, çal oynasın» ziht( i için değildir! Ruh sefaletine uğramış bir kısım insanlar^ vardır ki, bayramı en âdi, en iğrenç eğlencelerinin vesijser kabul eder; bütün bir bayram müddetince işlemedlgıgu^ nah, yapmadığı rezalet bırakmazlar.. Lâkin sazlarda, barli/ da, içki âlemlerinde bayram yapılmaz. Böyle bir havaya y renler için bayram mefhumu diye bir şey olamaz. ;
Bayram tebriki için evine gelen misafirine alkol içi^ onu günaha sokan insan da bayram mefhumunu kavran, mıştır.
Bizim bayramımız, garbın karnavallarına benzemez. Her şeyi mubah görüp, zinaya varıncaya kadar bütün gü¬nah yollarını meşru telâkki eden «faşing» isimli eğlence¬ler gibi de kabul edilemez.
Bir Bayram hatırası nakledeyim: Mütevazi, hoş sohbet, nuı-anî yüzlü âlim bir Zat'ın sohbetinde bulundum. Anlatı¬yordu:
"Ben, diyordu, 1945'de Camiül-Ezher'i bitirip İstan¬bul'a dönmüştüm. Cuma namazına Fatih camiine gitmiş¬tim. Koskoca camide bir buçuk saf ya vardı ya yoktu. Ce¬maatin ekseriyeti ihtiyardı. Aralarında genç ve yabancı bir insanı gördükleri için sevinçlerinden kablarına sığamıyor-du.»
Bu hâtırayı dinlerken, Fatih Camiinin son durumu göz-



206

207


Ç I G
rimin önünde canlandı. Daha sabah namazının vakti olma-dan cami tamamen dolmuştu. Sonradan gelenler yer bula¬madılar. Civardaki camilere koştular. Onlar da dolu idi.
Caminin kocaman bahçesi bir anda hasır, kilim kâğıt parçalan ile döşendi. Müslümanlar akın akın geldiler ve havanın titretici soğuğuna rağmen, saatlerce bayram na¬mazının vaktini beklediler. Birbirlerinin üstüne secde etti¬ler. Soğuk hava, bu muhteşem tablo karşısında adeta ip-ılık oldu.
Dostlar güldü, düşmanlar ağladı.
Sadece Fatih Camii mi böyle?
Heyecanından kabına sığamaz hale gelen bir dostum** anlatıyordu:
Fatih'de yer bulamayınca, Yeni Cami'ye gitmişler.. Az sonra orası da dolup taşıvermiş.. Binlerce Müslüman ca¬minin bahçe kısmında, betonların, kaldırım taşlarının üze-rinc's, birbirlerinin sırtlarına' secde ederek namazlarını edâ edebilmişler.
Yeni Cami de dostları güldürmüş, düşmanları ağlat¬mış..
Ya Sultanahmed?
«40 yıldan beri görmemişti böyle bir cemaat..» Bay¬ram namazına Sultanahmed'e giden diğer bir dostum hâdi¬seyi böyle anl-atıyordu. Bu muhteşem mâbed, birden bire-" mshşer yeri haline gelivermiş. Sabah namazından çok ev-' vel, hattâ yatsı vaktinden hemen sonra başlıyan cemaat akını, bayram namazı esnasında caminin büyük bahçesini'; de doldurup taşırmış.. Ne muhteşem tablo!
Süleymaniye'ye ne buyurulur?
Akın, aynı akın.. Sanki cemaat yerden bitiverdi. İzdi-'-ham yüzünden dehşete düşen solcuların altı bin kadar di-yebildiği cemaat Süleymaniye'nin bahçesini de doldurmuş¬tu ve burada da mü'minler birbirlerinin sırtına secde et¬mek mecburiyetinde kalıvermişlerdi. Varın siz hesab edin* miktarını...

C I G
Dolmabahçe, Nuruosmaniye, Valide Sultan, Eyüp Sul¬tan, Şehzadebaşı, Lâleli camilerinde hep aynı manzara..
İstanbul'un yüzlerce mescidi de böyle...
Ve bu bayram dostları güldürdü, düşmanları ağlattı..
Daha da çook ağlıyacaklar!
Bayram; Allah ve Resulüne bağlılığın meyvesidir. Onu mü'minler tadar. Onun lezzetini inananlar bilir. Ona hür¬met ve İhtiramı, bu kâinat sarayının Hâlik'ını *"**? kabul eden gösterir.
Bayram; sevginin, saygının, muhabbet^- ^
kın, şevkin arttığı, cezbe halini aldığı gün\ , '-^
Bayram; nurlu, ışıklı, feyizli, bereketti bV "
banidir. I
aunya-
Bayram'da herkes sevinir; mü'minler yenin, ya gelmiş gibi haz duyarlar; fakirler, bütün rnpv eden fakirliklerini unutur, bayramın tadını f
Ve hele bu bayram, içtimaî muavenetin (v manın) en güzel numunesi olur. Kurbanlar kesil\ kapı kapı kurban eti taşınır; Bismillâhla kurula/, herkese açık bulundurulur; teklifsiz, pulsuz, di davetler sürer gider.
Bayram ne kadar güzeldir. Bayram ne kadar tazedir. Ne güzelliğini ve ne de tazeliğini kaybeder.
En zevkli anlarımızı, en tatlı dakikalarımızı, en hoş hâ¬tıralarımızı hep bayram diye kabul e^er «bayram» gibi tes'îd ederiz.
Şimdi her Müslümanın üzerinde hassasiyetle durduğu iki bahse parmak basalım: Hac ve Cihadi
Cihadın, farzdan sonra yapılan nafile hac'dan efda! ol¬duğu, şeriat'ca belli bir meseledir. Çünkü: Cihad, bu za¬manda farz'i ayindir. Nafile hac ise, sünnettir. Bilhassa bu zamanda cihad, daha çok kıymet ve ehemmiyet kazandı¬ğından efdaliyeti büyüktür. Zira: Bu asır ile eski asırlar ara¬sında fark vardır: Meselâ Osmanlı İmparatorluğunda cihad, yani din düşmanlarına karşı, dini müdafaa ve neşretmek



208

200



Ç I Ğ
vazifesi, bizzat devletin elinde bulunuyordu ki, bu durumda cihad, farz-ı kifaye idi. Bu asırda ise cihad, Müslüman ferd-lerin himmet ve gayretine bakmaktadır. Ve daha pek çok hususlar zikredilebilir ki yazımızın hacmi buna müsaid de¬ğildir. Binaenaleyh, maddî imkânları (Para, mal vesair meblâğ) farz vazifeler için lüzumluyken nafilelere hasret¬mek daha efdal olmaz.
Cihada aid yapılacak yardımların en münasip yerleri¬nin neler olduğu meselesine gelince: Bu hususta muayyen ve kat'i bazı beyanda bulunmak istemiyorum. Fakat aşağı¬daki açıklamalar ve nakledeceğim bâzı parçalar, bir anla¬yış istikameti ve bir nokta-i nazar vereceği kanaatındayım. Şöyle ki:
Bu zamandaki cihad, manevî olduğundan, yani ilimle, irşad ile ve neşriyat yoluyla ve bilhassa maddeci felse¬fenin inkâr ve dalâletine karşı, imân hakikatlarını gayet kuvvetli telkin ve tedris etmek suretiyle olduğunu nazara alarak, bugün Türkiye'de mezkûr tarzda ve muvaffakiyetli ve müsbet bir şekilde cihad-ı mânevide çalışanlar biline¬bilir.
Bu fisebilillah çalışmanın saff-ı evvelini ve en güzel örneğini teşkil eden Ashab-ı Suffa'nın hayatı, asnmızdaki (Onların tarzında) çalışanları en iyi tanıtan ve gösteren bir rehberdir. Binaenaleyh, bir cemaat-ı mücahidin olan As-hab-ı Suffa'ntn İslama hizmet ve hayat tarzlarını bir dere¬ce bilmek için Elmalı tefsiri 2: 273. âyetinn tefsirinden bâ¬zı parçalar naklediyorum:
Zekat ve vacip olan sadakalar kimlerin hakkıdır; bu cihete gelince, emru teşvik olunduğunuz infak u sadakat: Allah yolunda tutulmuş, din uğrunda ilme, cihada vakf-ı nefs etmiş, yer yüzünde şuraya buraya gidemeyen, yani Allah yolunda meşguliyetlerinden., nafakalarını kazanma¬ya iktidarları olmayan o fakirler içindir ki, hallerini tecrü¬be etmiyen cahil, onları taaffüflerinden, yani istemeye te¬nezzül etmeyip tahammül ve teemmül ile iffetlerin muha-
210

Ç I Ğ
faza ve ibraz eylediklerinden dolayı zengin zanneder. Sen onları simalariyle dikkat edildiği zaman hallerinde görüle¬cek edeb ü nezahet, yüzlerinde müşahede olunacak asâr-ı fakr u zaruret gibi alâmetleri ile tanırsın. İnsanlardan di¬lenmezler, hele ilhan u ısrar ile hiç dilenmezler; olsa ols^ pek muztar kaldıkları zaman ehline ifham-ı hâl ed^
«.. Bu ayet, Ashab-ı Suffa.. hakkında nazil olm) dörtyüz kişi kadar vardırlar.. Bunlar, Medrese-i ^ Allah yolunda vakf-ı nefs etmiş talebesi idiler.. Dîn/' da her nevi meşakkate tahammül ile muhafaza-yı i neşr-i dine hizmet.. İşte bu ayet de bunlar dolayısi zil olmuştur. Ve fakat hükmü ammdır.. Allah rızası içjn demat-i ammeye vakf-ı nefs eden ve bu ahval içinde^rf! mülkü yok, muhtaç olmakla beraber nafakasını kesbe kit bulamayan, fukara-yı mü'minin bu ayetin hükmünde d\ hildirler. Bunlar infak u sadakatin en güzel masrıfım (Sacfv ka ve zekât verilecek yeri) teşkil ederler.»
Ve yine aynı eser 9:60 ayetinin «Fisebilillah» kelâmı nın tefsirinde:
«...Fisebilillah sadaka, bir masrtf-ı mahsusa verilen sa¬dakadır ki, bilhassa i'lâ-yı kelimetullah yolundakilere veri¬len sadakadır.. Bütün müfessirin ve mâruf olan eimme ve fukaha, fisebilillah masnfından ası! murad mücahidin ol¬duğunda müttefiktirler. Binaenaleyh zekâta, yani sadakat-ı vâcibede bu sekiz masrıfdan (Zekât verme yerlerinden) fisebilillah masrıfında müteyakkan (kat'i) olan mana bu¬dur.»
Ayni tefsir, fisebilillah cihadda bulunan kimse zengin de olsa cihad ihtiyaçları için (Kendi serveti yetmiyeceğin-den) zekât alması helâl olduğunu kaydeder.
Netice: Yukarıdaki beyan ve nakillerden anlaşıldığı üzere, cihad yolunda ve hizmet-i Kur'aniye ve neşr-i din için çalışanların gaye ve vasıfları bir derece anlaşılmak¬tadır. Asrınmzdaki fisebilillah çalışan ve ehl-i hizmet olan

211



Ç ! Ğ
"mücahidleri bu mezkûr ölçülerle tesbit etmeyi sizlere bıra¬kıyorum.
Sözü bayramdan, hacdan açınca yılbaşından bahset¬memek olmaz.
1 Muharrem, Müslümanların yılbaşıdır. Osmanlı İm¬paratorluğunda bugün bayram havası eserdi çünkü, Ezel ve Ebed Sultanının, «Şen^olmasaydın, sen..j^lrnasaydın, âlemleri yaratamazdım» dediği Peygamberimiz Efendimiz Aleyhissalât ü Vesselam, Mekke'den Medine'ye hicret et¬mişti. Mekke'de doğan ve müşriklerin gözlerini kör eden İslâm güneşi böylece bütün isanlık âlemini aydınlatmaya başlamıştı. O güneş artık sönmeyecek, asırlar sonrasını —hem de— kıyamete kadar aydınlatacaktı.
O'nun için bu tarih bizim yılbaşımızdır.
Hicretten evvel İmân-Kur'an dâvasının karşısına çı¬kıp, dünyamızı zulmetle doldurmak isteyen küfür yobazla¬rı, Peygamberimiz (S.A.V.) in mübarek vücudunu ortadan kaldırmak için plânlar hazırlamış ve tatbikatına koyulmuş¬lardı. Birdenbire gözleri kör oldu: Kâinatın Efendisi yanla¬rından geçip Hazret-i Ebubekir (R.A.)la birlikte Medine'ye doğru gitti.
Neden sonra işin farkına vardılar ve hemen takibe ko¬yuldular.
Peygamberimiz (S.A.V.), küfür yobazlarının yaklaştı¬ğını gördü: «Sıddık» unvanına mazhar olan Hazret-i Ebu¬bekir (R.A.) la mağaraya girdi.
Örümcek, yaratıcının emriyle mağaranın ağzına perde
Ördü.
Güvercinler mağaranın önünde yuva yaptılar.
Kâinat Sultanının (Settar] ismi, mağaranın içindekile¬ri böylece setretti, örttü. Küfür yobazları mağaranın önüne kadar geldikleri halde örümcek ağlarına ve kuş yuvasına bskıp «Buraya kimse girmemiş» diye geri döndüler.
Hicret hadisesi, başından sonuna kadar mucizelerle geçti.

C I G
Kâinatın Efendisi, İlâhî hakikati tebliğe devam etti. Medine şehri ilk İslâm devletinin merkezi, insanlığın ebe¬dî kurtarıcısının mekânı oldu. Hicret, Allah'ın emriyle vu-kubuldu. Bu ilâhî emir senelerce evvel bugün yerine geti¬rildi. Onun için bugün (yâni 1 Muharrem günü) bizim yıl-başımızdır.
Medine halkı, Resûlüllalı (S.A.V.) ı görülmemiş bir tezahüratla, büyük bir aşk ve heyecanla karşıladıla hayat müjdecisini bağırlarına bastılar. Bütür metten nura çıkaran kurtarıcılarına sonsu-«Buyur!» dediler.
O müstesna günü hatırlıyalım: ;
Mini mini yavrular sevinçlerinden uçuyd^ den geçiriyorlardı. Medine sokaklarında h yor. bayramlık elbiselerini giymiş, kıyafetlerin^ vermiş bir tarzda, hep bir ağızdan kasidel dutsuz sevinçlerini izhar ediyorlardı:
«Biz Neccarzârislerin kızlarıyız;
ivluhammed'in (S.A.V.) komşuluğu Ma güsel komşuluktur!»
Diye kasideler okuyarak bu müstesna hâdiseyi tes'îd »^diyorlardı.
Genç, ihtiyar, kadın, erkek, çoluk çocuk tarihin en bü¬yük hâdisesi karşısında sevinç çığlıklarını zaptedemiyor; Medine evlerinin düz damları üzerine çıkıp neştdeler teren¬nüm eden kadınlar, —âdeta— kâinatı inletiyorlardı. Teren¬nümleri şu:
«Dolunay, Vûdâ dağının sırtlarından
Bize doğdu...
Allah'a yalvaran bulundukça,
Bize de şükretmek borçtur.
Ey b\ze gönderilen peygamber!
Sen, İtaat olunan emirîe ge^d'sn.»

212

Ç I Ğ
Bu hicret hâdisesini, değil yalnız Medine halkı, bütün-kâinat, bütün mevcudiyetiyle takdir ediyordu.
1 Muharrem, işte böylesine müstesna bir hâdisenin yıldönümüdür,
Onun için bu tarih bizim yılbaşımıdır.
Hicret hâdisesinden 30 yıl gibi kısa bir zaman sonra Endülüs'ten Çine kadar dünyanın en kıymetli bölgelerine yayılan İslâm Devleti de, işte bu hicret hadisesiyle geliş¬ti; olgunlaştı, kâinatı zulümattan kurtardı.
Evet, onun için bugün bizim yılbaşımızdır!
Müslümanlar bugün tebrikleşsinler. Bugünü büyük bir huşu içerisinde, ibâdetle, taatle geçirsinler. Bizim yılbaşı-mızda ahlâksızlık, iffetsizlik barınamaz. Allah'a hamd ve-senâ etsinler.
Evet, evet... Bugün bizim yılbaşımızdır. Mukaddes gün¬lerimizin kıymetini bilelim; İmân-Kur'ân dâvasına sim-sıkı sarılalım; bid'atlara sapanlara, dalâlette boğulanlara doğru yolu gösterelim; insan ve İslâm olmanın hazzını, zevkini ve şevkini duyuralım.
Bütün Müslümanların yeni yıllarım tebrik eder, Rıza-yı İlâhîye nail olmalarını dilerim.


FETHİN MANA
A
YASOFYA halen Bizans müzesi.. Kanunsuz, keyfi emirler ve kararnamelerle müzeye çevrilen bu İslâm ma¬bedinin tekrar cami yapılması için bugüne kadar vuku bu¬lan bütün teşebbüsler de akim kaldı. Halk onun cami yapıl¬masını, böylece Fatih Sultan Mehmed Han Hazretlerinin bu vediasına karşı girişilen ihanet hareketinin durdurulmasını istiyor, lâkin idareciler bir türlü buna yanaşmıyorlar. İs-lâmi hassasiyetten mi mahrumlar, bazı gizli hesapların içi¬ne mi girmişler bilinmez! Bilinen tek şey varsa, yüzde dok¬san dokuzu Müslüman olan bir memleketin mabedine kar¬şı gösterilen saygısızlığın, izhar edilen kin ve husumetin el'an muhafazasıdır.
Geçen gün İstanbul'a 40 kadar papaz geldi. Vatikan ta¬rafından gönderilen bu papazların ilk işi Ayasofya'ya git¬mek ve dolayısıyla orayı ziyaret etmek oldu. Onun kıblegâ-
215

214

Ç ! Ğ
hına teveccüh edip istavroz da çıkardılar, yani içeride ale¬nen Hıristiyan dininin icab ettirdiği ibadeti yaptılar, kimse mâni olmadı. Ayasofya'nm ne müdürü, ne hademesi bun¬ların kolundan tutup, «burası kilise değil, müzedir, binae¬naleyh burada ayin yapamazsınız» demediler. Lâkin Müslü¬manlara diyorlar. Oraya ziyaret maksadıyla gidip, 500 sene müddetle ibadet edilen o mahalde iki rek'atlık namaz kıl¬malarına bile müsaade etmiyorlar ve hem de zora başvuru¬yor, derhal onları caminin içerisinden uzaklaştırıyorlar. Hı¬ristiyan'a nösterlen müsamaha Müslüman'a gösterilmiyor. Emin olun, hiçbir sömürge memlekette mâbediere böylesine hakaretler yapılmamıştır; hiçbir cami uzun müd¬det kapalı kalmamış, müze haline getirilmemiş, eğlence yeri, depo, ambar olarak kullanılmamıştır. Fakat Türkiye'¬de uzun müddet pek çok cami camiiikten çıkarıldığı gibi hâlâ bir kısmı başka işlerde kullanılmaktadır ki, biz bun¬lardan en mühimi olan Ayasofya üzerinde ciuruyoru2. Zira Ayasofyo cami oiarak bizim için son derece manâlı bir mu¬haldir, mukaddes bir yerdir. Ona yapılan hakaret bütün bir Müslüman Türk milletine yapılmış sayılmaktadır.
Halbuki —müteaddit defalar tekrar ettiğimiz gibi— camilerin ibadet kasdınm dışında başka işlesrde kullanılma¬sını meneden kanunlar vardır ve bu kanunlar el'an mer'iyet-tedir. Göz göre göre keyfi bir karar, mesnedsiz bir karar¬name İIG kanunlar çiğnenmekte, buna rağmen hiçbir ad!î merci, kanunların sarih hükümlerine murnaîefet edenler hakkında dâva açmamaktadır.
Lâkin unutulmasın ki, Ayasofya'yı müze olarak muha¬faza edenlerden topyekûn milletimiz dâvöc ıdır ve hem do bu dâvadan hiçbir zaman vazgeçmiyecektir_
Kâinatın Efendisi Peygamberimiz AieyüVıssaitu Vesse-lâm'ın «istanbul mutlaka fetholunacaktır; onu fetheden emir ne güze! emir; o askerler ne güzel askerlerdir.» mea-linHeTHıadis-i şeriflerinin sekiz asır sonra tahakkuk eden
21

C 1 G
mânâsı karşısında bütün Garp dünyası altı asırdan beri hâlâ hayrettedir ve bu mucizenin izhanndaki derin mânâyı kavramış değildir.
Büyük fetih; bir çağın kapanıp, diğer bir çağıı
sına esas kabul olunmuştur da; bu fetihin ine"
sindeki müstesna hadise üzerinde durulmam<;,_
nın suratında kırbaç gibi saklayan ve onları V
reforma iten kuvvet, Konstantinopol'un İslâm&y ,
tirilişi olduğu halde; fetihin maddi - mânevi esasi
fuz etmek; güneş gibi ortaya çıkan büyük mûcizey
nı araştırmak gibi ciddî bir teşebbüse dahi girişilmemi!
Bunu yapamayan sadece garplı mı? ^
Bizde de aynı ruhî buhranla malûl olanlar vardırT Milletimizin beyni mesabesinde olan Üniversite, ade-J tâ felç geçirmiş ve bu mevzuda düşünemez olmuştur. Ken-( dişine «İlerici Aydın» yaftaları ile cemiyette yer beğendi¬rilmeyen kof gurur sahibi ordinaryüsler, profesörler, do¬çentler, feylosof tavırlılar, müzmin garp yobazları bu bü¬yük fethi, muhteşem hadiseyi madde madde ele alıp ince¬lemek zahmetine bile katlanmamışlardır.
Henüz bıyığı terlemiş 23 yaşındaki bir delikanlıya böylesine muhteşem bir fetih nasib eâeu kuvvet nedir?
Zamanın en modern ordusunu teşkil eden devlet, bu hamleyi nereden ve nasıl almıştır?
Muzaffer bir kumandanın harp esirlerine «Misafir» muamelesi yapmasının sebepleri hangi esaslara oturtula¬bilir? Hangi hukuk telâkkisi buna böyle bir hak ve hürri¬yet bahşedebilir.
Bunlar maalesef «İlerici Aydınlardın bilmedikleri, bil¬mek istemedikleri hakikatlerdir.
Tes'id etmeye devam ettiğimiz bu muhteşem fetih hâlâ onların meçhulüdür ve hâlâ «Dinin terakkiye mâni ol¬duğu» hezeyanında ısrar edip duruyorlar.
Halbuki Sultan Mehmed'i «Fatih» yapan, Kostantino-

217



C I Ğ
pol'u «İslâmboU haline getiren, harp esirlerini «Misafir» muamelesine tabi tutan mehfum dindir ve zamanın Osman¬lı Ordusunu en emin, en sağlam, en cesur, en müterakki ordu yapan da kuvvettir
Başkumandanmdan, en küçük neferine kadar bütün bir ordu; manevî terbiye neticesinde bu fethi gerçekleştirmiş; tahtları, taçlan devirerek tarihe şan ve şeref dolusu sa-hifeler hediye etmiştir.
Ulubatlı Hasan bayrağı, İstanbul burçlarına dikip şe-hid olurken; vazifesini bihakkın yapan insanların iç huzu¬ru içerisinde ruhunu teslim etmiş; bütün bir ordu aynı ha-let-i ruhiye içerisinde harbin sonuna kadar dayanmıştır.
Ya gemileri karadan yürüten deha?
Ya bir Rumia kadı huzuruna çıkabilecek derecede ada¬lete bağlı olan ve şeriatın kestiği parmağın acımayacağına inanan hükümdar?
Ya dâvaya geç bakması sebebiyle ihtilâf mevzuu olan hayvanın ölmesi üzerine husule gelen zararı bizzat ödeyen kadı?
Ya satın aldığı tarladan çıkan bir küp dolusu altunu, [Benim hakkım değil) dîye eski sahibine vermek isteyen köylü?
Bunlar hangi materyalist görüşle izah edilebilir?
Kat'iyyen edilemez! Çünkü materyalizmin giremeyece¬ği tek saha budur ve burada ancak din hâkimdir. Q^ cemi¬yeti, o hükümdarı, o hâkimi, o köylüyü, o askeri, o hale getiren yegâne kuvvet dindir.
Evet. «Feth-i mûbin-i Kostaniye»nin yıldönümünde bü¬tün bunları düşünüyor; sonra da liseler ve hattâ baştan başa bütün tahsil müesseselerine din derslerinin konulma¬sı zaruretine bir defa daha inanıyoruz.
Var mı itiraz elini uzatabilen?
Evet, Ayasofya Fatih'indir, fakat bu gün o bir «Bizans Müzesi» halinde, âdeta Fatih'ten intikam alınırcasına ka-

Ç I Ğ
ranhklar içerisinde bırakılmıştır. Minarelerinden ezanlar okunmaz olmuş, mihrabından kelim0"' ^evhid silinmiş, min¬berinde hutbe okuyacak imamın m^kam<m örümcek ağları kaplamış, böylece yürekler parcaW01-. kanlı göz yaşlan akıtıcı hazin bir tablo meydana ge'01'?*'1*-
Evet, Ayasofya Fatih'indir, fakat bu 9Ü" Ayasofya Fa-tih'den, torunları olan Müslüman milletimizden ç?1 gasbedilmis, Bizans müzesi halin^e °ir «uta1-olarak Sultanahmet meydanında t^?nır edin?
Evet, Ayasofya Fatih'indir F0kat,Avas müzesi haline getiren, O'na Ezanı, KUran ı ço lûklar şimdi orayı işgal etmişler. Avas°fya'yı olmaktan çıkarmak istemişlerdir.
Fakat Ayasofya'dan «Fatih»!!1 damgasını sj kimin haddine? İstanbul Müslüman Türklerin elitfl ça, İstanbul'da Müslümanlar yaşadıkça Ayasofya dir, Ayasofya Müslümanlarındır, <?'nu Şeklen «Bizans\. ri , 2esi» haline getirenler bu mührü soküp atamamış!^ Zira bütün Müslümanların kalblerînde, gönüllerinde Fa\ in Ayasofya gibi muhteşem bir r™hrü vardır. Onu kims kazıyamaz...
Bunun içindir ki, her an, hef dakika Ayasofya hatırı-mızdadır. Onun bir an evvel car*11 olmasını, yeniden iba¬dete açılmasını, bütün Müslümanlar ISrarla istemekte, Hü¬kümetten bu haklı taleblerin W an evvel yerine getiril¬mesini beklemektedirler.
Lâikliği din düşmanlığı olar#k tefsir edenlerin karşı¬sında olan, din ve vicdan hürriy'etinl teminat altına alan, Müslümanların inanç ve kanaatl^rine hürmeti esas ittihaz eden Adalet Partisinin O'nun Saym Gene! Başkanı ve Baş¬vekil Süleyman Demirel'den ve? nihayet din hürriyetine programında geniş yer veren Sayın Demirel Hükümetinden Ayasofya'nın tekrar cami halin*3 getirilmesini beklemek, elbette ki bizim en tabiî hakkınızdır. Esasen Sayın Demi-
219

218


Ç I Ğ
rel Hükümeti programına sadakatini de yine Ayasofya'y' cami haline getirmekle göstermiş olabilecektir.
Biz de, Malatya Senatörü Sayın Hamdi Özer'in hissiya¬tına iştirak ediyoruz. Onun talebini aynen tekrar etmeyi bir vazife biliyoruz ve onun gibi düşünenleri sonuna kadar destekleyeceğimizi de bu vesile ile bir defa daha belirti¬yoruz.
Evet, Ayasofya cami olmalıdır.
Ayasofya camiinin kapısına vurulan kilitler kırılmalı¬dır.
Ayasofya zulmetten kurtarılmalıdır.
Ayasofya tekrar Müslümanlara teslim edilmelidir.
Ayasofya'yı cami haline getiren Fatih Sultan Mehmed Han, «Allah'ın, meleklerin, insanların laneti, bu vakfımın şartlarını bozanlar üzerinde olsun» demişti. Ve vakfiyesi¬ne bu becl-duasını aynen kaydetmişti. Fatih Suitan Muham-med Han gibi müstesna bir zât'ın bed-duasına uğrayan kimse iflah olmaz. Bu bed-duadan kurtulmak için olsun Ayasofya'yı tekrar ibâdete açınız.
Mü'min kalblerin, niyazı, duası budur: Ayasofya'y t ibâdete açınız!
Müslüman Türk'ün büyük hükümdarı Muhammed Bin Murad Han 1453 de İstanbul Surlarından içeriye «AMah-ü Ekber» sâdalariyle girmiş ve Kostantinapol'u İslâmbol yap¬mıştı. Buna ilk nişane olarak da Ayasofya'y' cami haline getirmiş; ilk Cuma namazını burada kılmıştı.
Demek oluyor ki İstanbul Kostantinapol'luktan. Aya-sofya'nın cami olması sebebiyle çıkmış ve 1453 öen beri de Müslüman Türklerin tarihi hazinelerini saklayan gaye şehri haline gelmiştir.
Demek oluyor ki İstanbul; 1453 yılına kadar küfrün sal¬tanatı altında ezilmiş ve O'nu Fatih Sultan Mehmed Han o ağır havadan kurtararak salâha kavuşturmuş, O'na Müs¬lüman Türk damgasını bizzat vurmuştur.
Acaba hangi vehmin haddi vardı ki, İstanbul'u Kostan-

C I Ğ
tinopof olarak düşünebilsin ve fethin sembolü olan bir bedini Bizans müzesi haline getirebilsin?
FAKAT garabetler ülkesi Türkiyemizde, öyle,*1' hâdiseler olur ki, dünyanın yedi garibesini d-rakır; üstelik lügatlarda da ona bir isim h hale gelir. İşte bu isim konulması mümkuf, ' betlerin başını Ayasofya teşkil eder. ^
Niçin Ayasofya?
Zira, dünyanın hiçbir yerinde şahid olun galip bir devlet kendisini zelil ve hakir görsün^il veti i!e, süngü kuvveti ile kazandığını, riyakâr ^ le başkalarına peşkeş çeksin! Zira hiçbir devi millet; kendisini kendi ruhunu başkaları için katletmek* rabetini irtikâb etmez.
Lâkin biz öyle mi yapmışız? Yedi iklim dört kıt'aya kim olan Altın neslin evlâtları, Millî Mücadelede de de hiçbir şeyimiz yokken; silâhımız, cephanemiz düşmai1" lanmıza nazaran ehemmiyetsiz bir durumda iken, düşmai1' lan mübarek Anadolu topraklarından uzaklaştırmış, ehl' salibi denize dökmüş, fakat zihniyetini «mutlak itaat iste¬yen bir âmir», olarak baş üzerinde gezdirmişizdir. İstanbul: artık minareleriyle İstanbul kalmış, ruh değişmiş, şuur de¬ğişmiş, tarihe hürmet ve bağlılıktan eser kalmamış, kr nunlar dinlenmez olmuş, milletin hissiyatına itibar edilme¬miş, sanki bizi biz değil, bizi başkaları idare eder olmuş¬tur. Netice Ayasofya'nın kanına girilmiş; beş yüz yıllık Müslüman Türk'ün mabedinden «Allah-ü Ekber» sâcîâiar1 esirgenmiş, Palikaryaların «Konstantincpol» idealini ya¬şatmaları için bütün imkânlar tanınmış; Ayesofya bir «Bi¬zans Müzesi» haline getirilmiştir.
İŞTE bugün fethin yıldönümünü idrâk ederken, Ayasof ya kan ağlamakta, O'nu bu hâle getirenler için Rabbimizin kahhar ismine sığınmaktadır. Küfrün ağız kâbusu altınds ezilen Ayasofyamizın ızdırabı Anadoluyu ihtizaza getirmek¬te, zaman zaman bağrı yanık Müslümanlar; yüzlerce, bin-



220

221

Ç I Ğ
lerce, onbinlerce imza toplayarak Büyük Millet Meclisinin eşiklerini aşındırmakta, «Ayasofyamızı bize verin!» diye feryad etmektedirler.
Bir tarafta, «Mâbedler, ibâdet gayesinden başka bir işe tahsis olunamazlar» diye sarih kanun maddesi varken, bir taraTfâ yıllar evvel Vekiller Heyetinin almış olduğu ka¬nunsuz bir emir, Milletimizin kalbinde hançer gibi saplı durmakta milletin temsilcileri ise bu yürekler parçalayıcı vaziyete tebessümle bakmaktadırlar.
Ne diyelim! Ayasofya ağlıyor; Millet ızdirapla kıvra¬nıyor, ehl-i salibin gaddarane tertipleriyle ebedî âleme in¬tikal eden şehid kardeşlerimizle birlikte Müslüman mille¬timizin büyük hükümdarı Muhammed Bin Murad Han fer¬yad ediyor.
Artık bilmem ki, Hakka bağlı bir kalb var mıdır, bu manzara karşısında sükût etsin ve İslâmın mabedini Al!ah-ü Ekber sâdâlarından mahrum bıraksın!..
Ümitsiz değiliz; Ayasofya'nın mutlaka kurtarılacağını biliyor ve o büyük günü bekliyoruz.
Hıristiyan dünyasının manevî lideri Papa, İstanbul'un manevî tapusu mesabesinde olan Ayasofya camiine giri¬yor, burada kendi dininin icabına göre dua ediyor. Duasının mahiyeti bizce meçhul.. Asırlar sonra bir Hıristiyan ruha¬ninin Ayasofya camiine velev turist olarak girmesi için mi, yoksa Ayasofya'nın yeniden Bizans kilisesi olması için mi? Meselenin bu cephesi bizi alâkadar etmiyor. Ne için dua etmiş olursa olsun; mühim değildir.
Asıl mühim olan taraf, yarım asra yakın bir zamandan beri bilfiil ibadete kapatılmış bulunan Ayasofya camiinde dinî bir ayinin icra edilmiş olmasıdır. Bir Hıristiyan din adamının eliyle de olsa, Ayasofya'nın müzelik perdesi yır¬tılmış; ibadethane vasfı resmi protokolle tescil edilmiştir.
Artık bize yol açıktır!
İstediğimiz zaman, istediğimiz vakitte gider; Ayasof-
222

0 I Ğ
ya'da namaz kılar, dua okur; Allah'a ibadet ederiz. A' '/||f>
ya Mazlumu Üniversiteli gence yapıldığı gibi, b\7i' i ?'
miza da bir müze müdürü çıkıp, «burada KurV ' W^
sın, burada dua edemzsin, burada namaz kılav ?sy':'-
müdahale edemez. Artık o hak, ondan bilfiil ç dem ki Papa dinî âyinini burada icra etmiştir . vazifemizi burada hiçbir mania ile karşılaşmadan1, biliriz.
Nitekim gençler, aynı düşünce ile hareket etmii hadisesinin ertesi günü Ayasofya Camiine giderek mazını cemaatle kılmışlardır. Bu suretle de kara perdt mü'minlerin namazları ile paramparça olmuştur.
Artık Ayasofya, her an ibadet edilebilecek bir camiidir.
M.T.T.B. içindeki mü'min gençlerin bu asil, bu örnek hareketleri de bütün Müslümanları sevince garketmiş; Ayasofya'yı Bizans kilisesi yapmak isteyenlere verdikleri fiili cevap, vatan sathında büyük bir tasvible karşılanmıştır.
Devrimbazların Papa'ya öfkelenmeleri ise; Papa bü¬yük bir gaf yapmış ve neticesini hesaplamadan Ayasofya'¬da dua etmiştir. Ona göre Papa Ayasofya'da dua etmeme¬liydi ki Müslümanlar namaz kılmaya hak kazanmayalar ve böylece de Ayasofya da müzelikten kurtulamaya.. Lâkin, bütün faaliyetini dinî şuur içerisinde tanzim eden Garplı ve O'nun ruhanî lideri Papa, devrimbazların bu düzenbaz¬lıklarını hesap edemez ve elbette ki her fırsatta dininin ica¬bını yerine getirmeye çalışır. Ayasofya'da da bunu yapmış¬tır. Başındaki melon şapkası ağzındaki çiklet sakızı, üzerin¬deki firakı İle ahıra girer gibi mabetlere giren devrimbaz tipi orada yoktur ki, dua etmesin; dininin icabını yerine getirmesin. Ayasofya'yı ziyaret eden adam nihayet Hıristi¬yan'ların ruhanî lideri sıfatiyle Papa olarak bu ziyareti yap¬maktadır ve elbette ki «dua» edecektir.
Gerçi devrimbazlar, Papa'nın duasını pek nazar-ı itiba-Ira almaz; onlara mümkün olduğu kadar sempatik görünme-
223

O i Ğ
ye çalışırlar. Fakat neylesinler ki, işin sonunda Müslüman¬ların mukabele-i bil'misli vardır ve gençler bunu fırsat bi¬lip Ayasofya'da namaz kılacaklardır.
Evet, artık bize yol açıktır.
Ve artık biz namazlarımızı Ayasofya'da kılabiliriz.
Artık Müslüman'lara müdahale edemezler, «neden na¬maz kılıyorsun?», yahut «burada namaz kılamazsın» diye¬mezler. Derlerse, diyen olursa; Anayasa'yı ihlâl etmiş, va¬tandaşın ibadet hakkına müdahalede bulunmuş ve suç iş¬lemiş olurlar.


224


Muhterem okuyucu!
iyi bir kitapdan daha iyi bir dosl bulamazınız. '
_y,ler ödetir, sizden evvel yaşayanların tecrübelerini size ulaş-rır. O,r*geleceğe ışık tutar, sizi uçurumlardan, bataklıklardan e karanlıklardan korut. M. Kötü kitap ise, ondan daha büyük düşman olamaz. Çünkü;

SjzJ, size düşman edecektir. Nereye gitseniz endişeli ve korkulu ijirf.Wyat yaşayacaksınız. Yanlışları doğru ve doğruları yanlış «^paksınız. Kısacası; kısa sayılacak1 ömrün bir an evvel bit-meiVr\i isteyecekseniz. Unutmayınız: Kötü kitaplar sizi bu hale
getirecek...
Bıj kitaba gelince; Bundan çok şeyler öğreneceksiniz; görüş
ve döşünce ufkunuzu genişleteceksiniz. Hem bir kitap- okuya-
.i caksıraz. hem de edebî bir ziyafete konacak&ınızi
\ Denemek istemez misiniz?
YENİ ASYA YAYINLARI NEŞRİVAT MUDURU