Tefsir Kulliyati - 4. Sayfa - 100Adiyat

100- ADİYÂT SÛRESİ

Sûre-i celîle İbn Mes'ûd, Atâ, İkrime, el-Hasen ve Câbir kavlinde mekkîdir. Enes, kendisinden gelen rivayetlerin birinde İbn Abbâs, Katâde ve Mukatil de medenî olduğunu söylemişlerdir.[1] Asr Sûresin­den sonra inmiştir.

Bezzâr. İbn Ebî Hatim ve Hâkim'in İbn Abbâs'tan rivayetlerinde o şöyle anlatıyor: Hz. Peygamber (sa) bir keresinde bir seriyye (atlılar) göndermiş ve göndermesinin üzerinden bir ay geçmesine rağmen onlardan bir haber gelme­mişti. İşte onlar hakkında olmak üzere bu Sûre nazil oldu.[2]

Mukatil'den gelen bir haber konuyu biraz daha açar: Allah'ın Rasûlü (sa), Kinâne'den iki kabile üzerine el-Münzir ibn Amr el-Ansârî komutasında bir seriyye göndermişti. Uzun bir zaman geçip de onlardan bir haber gelmeyince yahudiler ve münafıklar Rasûlullah (sa)'ın ashabından birisini gördüklerinde ona işaretle aralarında fısıldaşmaya başladılar. O mü'min de zannederdi ki seriyyeye katılan yakınlarının başına bir şey geldi; babası veya kardeşi veya amcası öldürüldü ve buna üzülürdü. İşte sûre bunun üzerine nazil oldu.[3]

6. Gerçekten insan Rabbına karşı çok nankördür.

7. Doğrusu kendisi de buna hakkıyla şahiddir.

8. Gerçekten o, hayır sevgisinde pek şiddetlidir.

İbn Abbâs'tan rivayete göre bu âyet-i kerimeler Kurt ibn Abdullah ibn Amr ibn Nevfel el-Kuraşî hakkında nazil olmuşlardır.[4]