71 - NÛH  SÛRESİ

Mekke'de nazil olmuştur,  28  âyettir.

Rahman ve Rahim olan Allah'ın adiyle[1]

1 (Biz,  Nuh'u  kavmine:   «Onlara  elîm  bir  azâb  gelmezden önce, kavmini inzâr et!» diye gönderdik. )[2]

2, 3, 4, (De kii «Ey kavmim! Ben, size açık bir nezîrim. Al­lah Teâlâ'ya ibâdet edin! O'ndan sakının! Ve bana da itaat eyleyin. Ki, AUah Teâlâ ba'zı günâhlarınızı mağfiret buyursun. Ve sizi (sıhhat ve rızık genişliği ile) müsemmâ bir ecele kadar te'hîr eyle­sin. (Hayâtta bıraksın) Muhakkak ki Allah Teâlâ'nın takdir ettiği vakit eriştiği zaman, eceliniz te'hîr olunmaz. Eğer bilseydiniz (imân ederdiniz.)[3]

5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 (De ki: «Yâ Rab! Ben, kavmi­mi gece gündüz (imân ve tâate) da'vet ettim. Fakat da'vetim, on­ların ancak (imân ve tâatten) firarlarını artırdı. Her ne zaman on­ları, mağfiret etmen için, (tevhîd ve tâate) da'vet ettimse, (da've-timi işitmemek için) parmaklariyle kulaklarını tıkadılar. Ve (Beni görmemek için) elbiselerine büründüler. (Küfür ve isyanlarında) ısrar ve (bana ittibâdan) istikbâr ettiler. Sonra onları alenen (îmâ­na) Üa'vet ettim, sonra tekrar, alenen da'vet eyledim. (Ve birer bi­rer çağırıp) gizlice de daVette bulundum. Onlara dedim ki: Rab-biniz celle şânuh'den mağfiret dileyin! Zîrâ (O'nun şirk ve ma'si-yetlerden tevbe edenlere) mağfireti çoktur. Tâ ki, size semâdan bol yağmur indirsin. Mallarınızı, oğullarınızı da çoğaltsın. Ve size (meyvalı) bostanlar versin. Ve (o bostanlara) ırmaklar akıtsın. Si­ze ne oluyor ki, Allah Teâlâ'nm azametine i'tikâd (ve O'nun ih­sanını rica) etmiyor (ikaabmdan korkmuyor) sunuz? Halbuki sizi, hâlden hâle tahvil ederek, O halk etti.)[4]

15,16 (Görmediniz mi ki, yedi göğü, Allah Teâlâ, tabaka ta­baka nasıl yarattı? Orada Ay'ı ışık, Güneş'i de çerâğ kıldı?)[5]

17, 18 (Ve Allah, sizi yerden bir nebat gibi bitirdi. Sonra yine yere döndürecek. Sonra da (Kıyamet Günü ba's ve haşr için) sizi tekrar ondan çıkaracak.)[6]

19, 20  (Allah Teâlâ, sizin için Arz'i, onun geniş yollarında gezip dolaşasınız diye, bir döşek yaptı)[7]

21, 22, 23, 24 (Nuh   (Aleyhisselâm)   dedi  ki:   «Yâ Rab!  Kav­mim (tevhîdle emrimde)  banaisyân ettiler ve  (Âhirette)  mal ve evlâdları ancak hüsranlarını artıracak kimselere tâbi' oldular. Bunlar da büyük hileler, desiseler yaptılar. Sakın ilâhlarınıza ibâ­deti bırakmayın. Bilhassa Vedd, Süva,^Yeguûs, Ye'uk ve Nesr'den[8]kat'iyyen vazgeçmeyin, dediler ve çoğu kimseleri azdırdı­lar. Sen de (Yâ Rab!), o zâlimlerin helaklerinden başka birşey ar­tırma!»

25 (Bunlar, günâhları yüzünden (tufanla) gark edildiler de, akabinde ateşe atıldılar. Ve kendilerine Allah Teâlâ'dan gayri bir yardımcı da bulamadılar.)[9]

26, 27, 28 (Nûh (Aleyhisselâm) demişti ki: «Yâ Rab! Kâfir­lerden yeryüzünde gezip dolaşır bir kimse bırakma! Şâyed bırakır­san, kullarını ıdlâl ederler (tevhîdden, küfre döndürürler). Onlar­dan ancak fâcir ve kâfir evlâd doğar. Yâ Rab! Beni, ana babamı mü'min olarak evime (mescidime veya gemime) girenleri ve (Kıyâmet'e değin gelecek) erkek ve kadın mü'minleri mağfiret buyur! Zâlimlerin helaklerinden başka bir şeyini de artırma!)[10]