91 - ŞEMS SÛRESİ

Mekke'de nazil  olmuştur,  15  âyettir.

Rahman ve Rahim olan Allah'ın adiyle[1]

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 (Güneş ve aydınlığı hakkı için, Güneş'e peyrev olan Ay hakkı için, Güneş'e parlaklık veren gün­düz hakkı için, Güneş'i Örten gece hakkı için, gök ve onu bina eden hakkı için, yer ve onu döşeyen hakkı için, her nefis ve onu (a'zâ ve ihsasla) tesviye eden hakkı için, sonra da ona fücur ve takvasını il­ham eyliyen hakkı için, ki nefsini pâk eden muhakkak felah bul­muş,   (ma'siyetle)   kirletip  Örten  de,  hâib ve hâsir  olmuştur.)[2]

11 12 13 14 15 (Semûd kavmi, tuğyanları yüzünden (Pey­gamberlerini) tekzîb etti. Hani içlerinden en bedbahtı (deveyi öl­dürmeye) kalktığı zaman, Allah'ın Peygamberi onlara «Allah'ın dişi devesini bırakın, su içmesine dokunmayın.» demişti. Onlarsa, O'nu tekzîb ettiler de deveyi boğazladılar. Rableri de, günâhları yüzünden, üzerlerine azabını tatbik ediverdi ve cümlesini alesse-viye helak etti. Allah Teâlâ bu ihlâkin mesuliyetinden korkmaz.)[3]