104 - HUMEZE  SURESİ

Mekke'de  nazil  olmuştur,  9  âyettir.

Rahman ve Rahim olan Allah'ın adiyle[1]

1, 2, 3 (Veyl (insanları) arkadan çekiştirmeği, yüzüne karşı yem ve istihza eylemeyi huy edinene, ki mal biriktirir de onu, sa­yar durur. Malı gerçekten kendisine ebedî bir hayât verecek sanır.)[2]

4, 5, 6, 7, 8, 9 (Hayır! Yemîn ederim ki, o hutâmeye (Ce-hennem'e) atılacak. Hutâme'nin ne olduğunu bilir misin? O, Al­lah'ın tutuşturulmuş bir ateşidir, ki kalbleri sarıp yakar. Bu (ate­şin kapıları da kendileri) uzatılmış sütunlarda (bağlı oldukları hâlde)   üzerlerine kapatılacaktır. )

Bu sûre, Ümeyye b. Half ve Velîd b. Muğire gibi Peygamber (S.A.V) ve mü'minleri gıybet eden kâfirler hakkında inmiştir.

Hümeze: Bir kimseyi arkasından-gıybet etmektir. Lümeze ise, yüzüne karşı hoşlanmadığı sıfatı ile anmaktır. İbn Abbâs (R.A.)'a göre, bü iki kelimenin ma'nâsı birdir. Ve ikisi de, koğuculuk ya­pan demektir.[3]