110 - NASR SÛRESİ

Medine'de nazil  olmuştur,  3  âyettir.

Rahman ve Rahim olan Allah'ın adiyle[1]

1, 2, 3 (Vaktâ ki (düşmanlarına karşı Peygamberine) Alt­lan Teâlâ'nm nusreti gelir, fetih erişir. Ve insanların fevc fevç Allah'ın dînine girdiklerini görürsün. Artık teşbih et! Rabbinö hamd eyle ve mağfiretini dile! Muhakkak ki, Allah istiğfar eden­lerin tevbelerini  kabul  edicidir. )

Sûre-i celîle Mekke-i Mükerreme'nin fethinden evvel nazil ol­muştur. Ve Resûlüllah sallallahü aleyhi ve sellem Efendimizin ir-tihâllerine bir imâ vardır. Bu i'tibârla: «Tevdi Veda etme» sûre­si de denilir.

Aleyhissalâtü vesselam sûre-i celîleyi tilâvet buyurdukları za îman, Abbâs (R.A.) ağlamıştı. Resûlüllah sallallahü aleyhi ve sel­lem: «Niçin ağlıyorsun?» diye sordu. «Bunda, vefatınıza işaret var.» dedi. Fahr-i Kâinat: «Evet! Dediğin gibidir.» buyurdu.

Bundan sonra Abbâs (R.A.)'m bir daha güldüğü görülmedi. Ve filhakika iki yıl sonra irtihâl-i Nebi vuku' buldu.

Ağlayanın Abbâs değil, îbn-i Abbâs (R.A.) olduğunu söyle­yenler de vardır. Hattâ, bundan dolayı Peygamber (S.A.V.) onun hakkında; «Bu çocuğa çok ilim verilmiştir.» buyururmuş.         

Bir rivayete göre de: Bu sûre nazil olunca, Resûlüllah sallal-lahü aleyhi ve sellem, Hazret-i Fâtıma (R. Anhâ.ya: «Bizim vefa­tımız haberi verildi.» buyurmuş. Fâtıma da ağlamış. Ve fakat Fahr-i Âlem: «Ehl-i beytimden bana ilk gelecek sensin.» buyur­muşlardır. O zaman da sevinmiş ve gülmüştür.

Sûre-i celüenin nüzulünü müteakib, Cenâb-ı Peygamber, daha çok teşbih ve istiğfar eder olmuşlardı.

Hazret-i Âişe  (R. AnhâJ'den rivayet olunmuştur:

«Resûlüllah, son zamanlarında (Sübhânallahi ve bihamdihî estağfirullâhe ve etûbü üeyh) demeyi çoğaltmışlardı. Sorulduğun­da: «Rabbim, bana ümmetimde, bir alâmet göreceğimi haber ver­di. Ve onu gördüğüm zaman, hamd ile tesbîh ve istiğfar emir bu­yurdu.» demişti.[2]