112 - İHLÂS SÛRESİ

Mekke'de nazil olmuştur, 4 âyettir.

Rahman ve Rahim olan Allah'ın adiyle[1]

1, 2, 3, 4 ( De ki: «O Allah, birdir. Büyüklük O'nda nihayet bulmuştur. (Dâim ve bakidir. Her şeyden müstağni, her dileğin merciidir). Doğmamış, doğurmamıştır. Hiçbir eşi tve benzeri) yok­tur,)

Dinin temeli, tevhîddir. Bunu en hâlis, en güzel ifâde eden sûre-i celîleye, bu i'tibârla İhlâs denildiği gibi, «Esâs» da denilmiş­tir. «Tevhîd Sûresi», «Necat Sûresi», «Ma'rifet Sûresi» de denilir. Ve daha bundan başka birçok isimleri vardır.

Mekkî mi, Medenî mi olduğu ihtilaflıdır. Keşşaf ve Razî, Mekki olmasını tercih etmişler, Beyzavi ve Ebüssuud muhtelefünfiyh, de­mişlerdir.

İhtilâf; nüzul sebebinin müşrikler veya Yahudiler olduğu ; hak­kındaki iki rivayet dolayısiyledir. Müşrikler, Resûlüllah'a Rabbül'-izzet'in vasfını sormuşlar, Allah Teâlâ da cevaben bu sûreyi inzal buyurmuştur.

Diğer bir rivayete göre, sûre-i celîle, Yahudilerin: «Bu hilkati, Allah Teâlâ halk etti. Fakat Allah'ı kim halk etti?» diye sormaları üzerine nazil olmuştur.

Sûre-i celîle, faziletçe, Kur'ân'm üçte birine muâdildir. Zîrâ, Kur'ân-ı Kerîm'in maksadları üç şeyin yâni: Akaid, Ahkâm ve Kıs­saların beyânına münhasırdır.[2]