Rahman ve Rahim Allah’ın Adıyla - Peynamazi - 5. Sayfa

Rahman ve Rahim Allah’ın Adıyla...

BİRİNCİ BASKININ ÖNSÖZÜ

Kullarına namazı farz kılan, onu en güzel şekilde yerine getirmelerini emreden, kurtuluş ve felâhı namazda hu­şûlu olmaya bağlayan, namazı iman ile küfür arasında ayırıcı kriter ve insanı kötülüklerden alıko­yan bir güç yapan Allah’a hamdolsun.

Salât ve selâm, Allahu Teâlâ’nın, “İnsanlara, kendile­rine indirileni açıklaman için ve düşünüp anlasınlar diye sana da bu Kur’an’ı indirdik.”[1] sözüne muhatap olan ve bu görevi gereğince yerine getiren Peygamberimiz Mu­hammed’in üzerine olsun. Onun söz ve eylem olarak in­sanlara açıkladığı en önemli şey, namazdır. Bir gün min­berde namaz kılmış, kıyam ve rükûsunu da orada yap­mış­tır. Namazdan sonra insanlara dönerek:

“Bunu, bana uyasınız ve benim namazımı öğrenesiniz di­ye yaptım.”[2]  demiştir.

Namaz eyleminde kendisine uymamızı farz kılarak, şöyle buyurmuştur:

“Benim namazı nasıl kıldığımı görüyorsanız, siz de öyle kılın.”[3]

Allah’ın, namazı onun gibi kılanları cennete koyaca­ğına dair vaadinin olduğunu söyleyerek, onları şöyle müj­dele­miştir:

“Allah, beş vakit namazı farz kılmıştır. Her kim bunlar için güzelce abdest alır, onları vaktinde kılar, rükû, secde ve huşûsunu tam olarak yerine getirirse, Allah’ın onu bağışla­yacağına dair sözü vardır. Bunları bu şekilde yerine getir­meyene ise, Allah’ın verilmiş sözü yoktur; dilerse bağışlar, dilerse azap eder.”[4]

Yine salât ve selâm, onun takvalı ve seçkin aile ve sahâ­bîlerinin üzerine olsun! Onlar bizlere, onun (s.a.v.) iba­det­lerini, namazını, sözlerini ve işlerini hem aktardılar, hem de yalnızca onun bu ibadet, söz ve işlerini kendilerine model ve yol edindiler.

Ayrıca kıyamet gününe kadar onları örnek alan ve onla­rın yolunu izleyenlere de salât ve selâm olsun.

Merhum Hafız Münzirî’nin “et-Terğîb ve’t-terhîb” isimli kitabının namaz bölümünü okuyup bitirdiğim ve bazı selefî kardeşlerimize de bunu ders olarak okuttuğum zaman -ki bu dört yıl sürmüştü- şu gerçeği çok net olarak gördük: Namazın, İslâm’da çok önemli bir yeri ve kıymeti vardır. Onu güzelce yerine getirenlere ecir, mükâfat ve fazilet ve­rilmekte, bu ecir ve fazilet, kişinin namazının, Hz. Pey­gam­ber’in namazına olan yakınlık ve uzaklığıyla doğru oran­tılı olarak artıp eksilmektedir. Nitekim Hz. Peygamber (s.a.v.) buna şu hadisiyle işaret etmiştir:

“Kul namazını kılar. Bazen bu kıldığı namazdan ona on­­­da bir, dokuzda bir, sekizde bir, yedide bir, altıda bir, beş­te bir, dörtte bir, üçte bir veya yarı namaz sevabı yazı­lır.”[5]

Buradan hareketle, kardeşlerime, Hz. Peygamber’in na­­ma­zını bütün ayrıntılarıyla, vacipleriyle, âdâbıyla, hare­ket­leriyle, dua ve zikirleriyle öğrenmedikçe ve bunu amelî ola­rak uygulamadıkça, namazı gereğince veya buna yakın bir sûrette yerine getirmemizin mümkün olmadığını tem­bih­ledim. İşte o zaman, namazımızın bizi kötülüklerden alı­koy­masını ve onun için vaad edilen ecir ve mükâfata ulaş­ma­yı ümit edebiliriz.

Ancak insanların çoğunun hatta belirli bir fıkhî ekole bağlı olmaları sebebiyle birçok âlimin bu namazı ayrıntıla­rıyla öğrenmeleri mümkün olmamaktadır. Sünnet-i Seniy­yeyi toplamak ve anlamakla meşgul olan herkes bilir ki, bir mezhepte bulunan sün­netler, bir başkasında bulun­ma­ya­biliyor. Yine bu mezheplerin hepsinde Hz. Peygam­ber’e nis­pet edilmesi doğru olmayan sözler ve fiiller de var­dır. Bu gibi şeyler, daha çok son dönem âlimlerin kitapla­rında bulu­­nur.[6]

Çoğu zaman da onların bunları kesin ifadelerle Ra­sû­lullah’a isnat ettiklerini yahut dayandırdıklarını görüyoruz.[7] Bundan dolayı hadis âlimleri -Allah onları hayırla mükâfatlandırsın- meşhur bazı kitaplara, içindeki hadislerin sahih, zayıf veya uydurma olma durumlarını belirten tahriç kitapları kaleme almışlar­dır. Şeyh Abdülkadir b. Muhammed el-Kureşî el-Hanefî’nin “el-İnâye bi-ma’rifeti ahâdîsi’l-Hidâye” ve “et-Turuk ve’l-vesâil fî tahrîc-i ahâdîsi Hulâsati’d-delâil” kitapları, Hafız Zeylaî’nin “Nasbu’r-râye li-ahâdîsi’l-Hidâye” ve İbn Hacer el-Askalanî­’nin, bunun muhtasarı olan “ed-Dirâye”si ile “et-Telhîsu’l-ha­­bîr fî tahrîci ahâdîsi’r-râfiîyyi’l-kebîr” kitabı, bu tahriç kitap­larından bazılarıdır. Bu kitapların hepsini saymak sözü u­zatır.

Diyorum ki: Bu namazı ayrıntılı olarak öğrenmek birçok in­san için mümkün olmadığından ve ayrıca Hz. Peygamber (s.a.v.)’in nasıl namaz kıldığını öğrenmelerini ve böylelikle onun hidâye­tine uymalarını sağlamak amacıyla bu kitabı ka­leme aldım. Allah Teâlâ’dan, Peygamberinin diliyle vaad etmiş olduğu şu mükâfata ulaşmayı diliyorum: “Kim bir hidâ­yete çağırırsa, o kimseye, ona tâbi olanların ecri ka­dar ecir verilir. Onların ecirlerinden de bir şey ek­siltilmez…” Bu ha­disi Müslim ve başkaları rivayet etmiştir. Hadis ayrıca “el-Ahâdîsu’s-sahîha”da tahriç edil­miştir (Hadis no: 863).