4- DEĞERLENDİRME - Teokrasi - 31. Sayfa

4- DEĞERLENDİRME

108. Tevrat'ta teokrasinin delili diye gösterilen söz Hz. Süleyman'a ait­tir. Elimizdeki Tevrat'a göre Hz. Süleyman Allah'ın elçisi değil, bir kraldır[1]. Ama Kur'an Hz. Süleyman'ı Allah'ın elçisi sayar.

Tevrat'ta Hz. Süleyman'a ait olduğu bildirilen ifade şöyledir: "Ey oğlum Rab'den ve melik'ten kork. İhtilalcilere karışma[2]." Kral'dan korkmak, onun zulmüne karşı ko­runmak için olabilir. Çünkü bu, haksızlığa bir çeşit karşı koymadır. Nitekim Kur'an-ı Kerim'de kâfir ve münafıklara karşı korunma ile ilgili benzer bir ifade vardır. Allah Teâlâ şöyle buyuruyor:

"Eğer sabırlı olur ve korunur­sa­nız onların hileleri size bir zarar ver­mez."  (Al-i İmran 3/120) Korunma ihtiyacı korkudan doğar. Bu se­beple ayette, "korunma" diye ter­cüme ettiğimiz ittikâ () kelimesi korku diye de tercüme edilmiştir.

"İhtilalcilere karışma" ifadesi de "bozgunculara karşıma" şeklinde yorumlanırsa Hz. Süleyman'a ait olduğu ifade edilen bu söz, teok­rasinin delili  olmaktan çıkar.

109. İncil'deki metinlere gelince; Pavlos'un ve Petrus'un mektup­la­rının İncil diye gösterilmesini Kur'an kabul edemez. Çünkü Kur'an'a göre İncil Allah'ın kitabı, Hz. İsa da elçisidir[3]. Petrus ile Pavlos ise birer hırıstiyandır. Petrus Hz. İsa'nın havarilerinden­dir[4]. Pavlos ise Kur'an'ın tanımladığı anlamda bir havari değildir ama hırıstiyanlar onu ha­varilerden sa­yarlarr[5]. Hz. İsa'nın havarileri, Kur'an'a göre Hz. Muhammed'in sahabileri gibi­dir[6].

110. Tevrat, İncil ve Kur'an, Allah'ın sözlerini içeren kitaplardır. Bunlarda in­san sözü olmaz. Ama elimizdeki Tevrat ve İncil'e insan sözü karışmıştır. Bunun en açık delili Pavlos ve Petrus'un mektup­larıdır. Kur'an'da Allah'ın sözleri dı­şında tek bir söz yoktur. Hz. Muhammed'in sözleri Kur'an'ın dı­şındadır ve hadis adını alır. Havariler ise Hz. Ali ve Hz. Ebubekr gibidir. Ali ve Ebubekr'in sözlerine sahabi sözü denir. Hz. Peygamber'in sözleri Kur'an sevi­yesinde kabul edilemez. Sahabinin sözü de peygamber sözü seviyesinda olamaz. Dolayısiyle Petrus ve Pavlos'un mektupları İncil'in bir parçası sayı­lamaz. Bunlar birer insan sö­züdür.

İncil'de Hz. İsa çarmıha gerilip defnedildikten üç gün sonra kab­rinden çıktığı, Galile'de 11 havari­sine görünerek şöyle dediği yazılı­dır:

"Gökte ve yeryüzünde bütün ik­tidar bana verilmiştir. Şimdi gidin, bütün ulusları öğrenci yapın. Onları Babam, Ben ve Kutsal Ruh adına vaftiz edin. Sizlere bu­yurduğum her şeyi tutmalarını on­lara öğretin. İşte dünyanın sonuna kadar ben her an sizlerle berabe­rim[7]."

 Bu sözler kilisenin, güçlü ol­duğu zaman devletler üze­rinde hakimiyet kurmasına yol açmıştır.

Aynı İncil'in bir başka ifadesine göre Hz. İsa dünyaya ha­kimiyet kurmak için değil, hizmet etmek ve hayatını vermek için gelmiştir[8]. Bu, bir önceki ifadeyle çelişmektedir.

Kur'an Hz. İsa'nın vefatından sonra dünya ile ilişkisinin ke­sildi­ğini ve olup bitenlerden ha­berdar olmadığını bildirir.

"Allah, (ahirette şöyle ) diyecek­tir. "Ey Meryem oğlu İsa! Sen mi insanlara beni ve annemi Allah'tan başka iki tanrı olarak benimseyin dedin?" O da şöyle cevap vere­cektir: "Haşa, hak olmayan sözü söylemek bana yaraşmaz; eğer söylemişsem, şüphesiz sen onu bilirsin; sen, benim içimde olanı bi­lirsin; ben senin içinde olanı bil­mem; doğrusu görül­meyeni bilen ancak sensin"

"Ben onlara sadece Rabbim ve Rabbiniz olan Allah'a kul­luk edin diye bana emrettiğini söyledim. İçlerinde bu­lunduğum sü­rece on­ları gö­zeti­yordum. Beni vefat etti­rince artık onlar üze­rine gö­zetle­yici yalnız sen oldun. Sen her şeyi gö­rüp gözetirsin.” (Mâide 5/116-117)

Nasıl ki Hz. Muhammed'in söz­leri Kur'an ayeti değilse Hz. İsa'nın sözleri de İncil ayeti değildir. Hele Hz. İsa'nın vefatından sonra söy­lediği iddia edilen sözler onun sözü bile olamaz. Teokrasi bu sözler üzerine kurulduğuna göre gerçek İncil'in Kur'an gibi teokra­siyi kabul etmediği ortaya çıkar.

111. Hırıstiyanlar nasıl Petrus ve Pavlos'un mektuplarına daya­narak bir teokratik sistem kurmuşlarsa şiilerin imamiye kolu da kendi büyüklerine ait sözlere dayanarak teokratik sisteme benzer bir sis­temin savunucuları olmuşlardır.

Şiiler imamlarının ve müctehid­lerinin sözlerine Allah'ın sözü de­mezler. Ama bir çoğu onları Allah'ın sözü gibi bağlayıcı sayar. Onların şu ifadelerine bakalım:

"İctihad şartlarını kendisinde toplamış müctehit, gaybet (imamın gözlerden uzak bulunması) za­ma­nında İmam aley­hisselam'ın naibi­dir, mutlak olarak hâkim ve reisdir; hüküm vermekte, halka hükme­tekte İmamın salahiyetine sahiptir. Onun hükmünü kabul et­memek İmam'ın hükmünü kabul et­memek­tir; İmam'ın hükmünü kabil etme­mek ise Allah'ın hük­münü ka­bul etmemektir ki, bu, sâdık-i âl-i Muhammed'den ri­vayet edilen hadise göre Allah'a şirk koşmakla birdir[9]."

Sâdık-i âl-i Muhammed, Hz. Muhammed'in soyundan, ge­len doğru kişi demektir. Bu kişi Hz. Hasan veya Hz. Hüseyin dahi olsa onların sözleri bize delil olamaz. Bu, Petrus ve Pavlos'un sözlerine verilen değere çok benzemektedir.

Ehl-i sünnet, müctehid imamlar­dan hiç birine kutsallık tanımaz ve hiç birinin sözünü bağlayıcı say­maz.

Ma'n bin İsa el-Kazzaz demiştir ki, İmam Malik'ten şunu işittim; “Ben sa­dece bir insanım, hata yap­tığım da olur doğruyu bulduğum da. Görüşüm üzerinde düşünün, Kitap ve Sünnet'e uygun olanını alın, Kitap ve Sünnet'e uy­gun ol­ma­yanını da bıra­kın[10].”

İmam Malik sık sık şöyle derdi: “Bizimkisi zandan ibarettir. Kesin bir kanaate va­ramayız.[11]”

Ebû Yusuf ve Hasan bin Ziyad, Ebû Hanife'nin şöyle dedi­ğini nak­letmişlerdir. “Bizim şu ilmimiz bir görüş­tür. O, gücü­müze göre vardı­ğımız en güzel görüştür. Kim bun­dan daha gü­zelini geti­rirse ka­bul ede­riz[12].”