Son Peygamber 2.cilt - 2Cilt - 29. Sayfa

Caydırmak için Mekke'lilerin Peygamberimizle Görüşmeleri

Cabir bin Abdullah'tan rivayet olunduğuna göre, Kureyşliler kendi aralarında şöyle bir karara vardılar: Aramızda, sihir, ke­hanet ve şiir hususunda en fazla bilgisi olan bir adamı seçelim de, şu dinimizi küçük gören ve kötüleyen adama (Muhammed (sav)'e) gitsin. Onunla konuşsun, onun verdiği cevaplara bak­sın.

Sonuçta Utbe bin Rebia'yı bu iş için görevlendirmeye karar verdiler ve ona: "Bu işi ancak sen yaparsın, ey Eba Velid" dedi­ler. Utbe, aralarında yumuşak huyluluğuyla bilinen itibarlı bir kimseydi. Lider pozisyonundaydı. Bir rivayete göre Muham-medle buluşmak istediğini, Kureyşliler'e bizzat Utbe söylemiş ve amacını şöyle dile getirmişti: "Ey Kureyş topluluğu! Ben şu adama gitsem ve ona bazı Önerilerde bulunsam, ne dersiniz? Belki de önerilerimi kabul eder ve bizden vazgeçer."Kureyşliler onun bu isteğini uygun gördüler.

Bu iki şıktan hangisi doğru olursa olsun, sonuç olarak Utbe, Peygamber efendimizin yanına gitti. Kendi zannına göre Pey­gamber efendimizi hak davetinden caydıracak birtakım öneri­lerde bulundu ve şöyle dedi: "Ey kardeşim oğlu! Sen bizdensin. Neseb bakımından itibarlı bir insansın. Sen kavminin başına büyük bir iş getirdin. Birliklerini dağıttın, onları horladın, din­lerini ve tanrılarını kötüledin, ayıpladın. Önceden geçip gitmiş ve toprak olmuş atalarını tekfir ettin. Sana söyleyeceklerimi iyi dinle ki, belki bir kısmını kabul edersin." Peygamber efendimiz ona: "Söyle ey Eba Velid, seni dinliyorum" dedi. Bu defa Utbe söze şöyle başladı: "Ey kardeşimin oğlu, getirmiş olduğun bu din ile mal elde etmek istiyorsan; biz bütün mallarımızı topla­yıp sana verelim. Aramızdaki en zengin adam sen ol. Eğer ge­tirdiğin bu din ile şeref kazanmak istiyorsan, seni başımıza lider yapalım. Senin kararın olmadan hiçbir işe girmeyelim. Eğer başımıza hükümdar olmak istiyorsan, seni hükümdar ya­parız. Eğer cinler tarafından çarpılmışsan seni onlardan kur­tarmak için büyücüler getiririz. Seni tedavi etmek için bütün malımızı sarfederiz." Utbe sözünü tamamladıktan sonra Pey­gamber efendimiz ona: "Ey Eba Velid sözün bitti mi?" diye sor­du ve sözlerine şöyle devam etti: "Şimdi beni dinle:

"Ha mim. Bu Kitab, merhamet eden, merhametli olan Allah katından indirilmedir; bilen bir millet için müjdeci ve uyarıcı olmak üzere, Arapça okunarak, ayetleri uzun uzun açıklanmış­tır." (Fussiiet: 1-3) Peygamber efendimiz bu şekilde ayetleri peşpeşe okumayı sürdürdü. Utbe onu dinliyordu. Nihayet Resulullah (sav) bu suredeki secde ayetine geldi. Sonra: "İşittin mi ey Eba Velid?" diye sordu. O da işittim, dedi. Bu defa Resulullah (sav) ona: "işte seni bu okuduğum ayetlerle başbaşa bırakıyorum" de­di. Bundan sonra Utbe kalkıp arkadaşlarının yanına gitti. O gelirken, arkadaşlarından bir kısmı şöyle diyordu: "Utbe bura­dan gittiği haliyle geri gelmiyor. Giderken yüzü başkaydı, gelir­ken daha başka olmuş." Utbe yanlarına gelince, etrafında hal-kalanıp oturdular ve: "Neler getirdin?" diye sordular. Utbe söze şöyle başladı: "Dilimin altında şu var: Allah'a yemin olsun ki, ben Muhammed'den daha önce hiç işitmediğim sözler işittim. Vallahi bu sözler ne şiirdir, ne kehanet. Ey Kureyş topluluğu! Gelin bana uyun ve sözümü dinleyin. Bu adamın dinine karış­mayın. Onu serbest bırakın. Allah'a andolsun ki, onun sözlerin­den bir haber sezinliyorum. Eğer Araplar ona saldırır ve yok ederlerse, zaten siz, başkaları vasıtasıyla ondan kurtulmuş olursunuz. Ama eğer o Araplar'a hakim ve galip olursa, onun mülkü sizin mülkünüz, onun şerefi sizin şerefiniz olacaktır."

Etrafındakiler onun bu sözlerini dikkate almadan: "Ey Eba Velid! Allah'a andolsun ki, Muhammed, dili ile seni büyülemiş" dediler. O zaman nasihatine itibar edilen ve sözüne güvenilen bir insan olan Ebu Velid (Utbe) şöyle dedi:

"Bu benim düşüncemdir. Siz nasıl uygun görüyorsanız öyle yapın." [1]

Muhammed (sav) ile ashabını imandan caydırmak için uygu­ladıkları sürekli işkence ve eziyetler artık müşrikleri de bıktırmış ve aciz kalmışlardı. Onların şiddetli eziyetleri ve sürekli iş­kenceleri, mü'minlerin imanını daha da arttırıyor, onları inançlarına daha sıkı bir şekilde bağlıyordu. Uyguladıkları iş­kence ve eziyetlerden ötürü Hamza ve Ömer gibi dahiler de müslümanların safları arasına katılmışlar; artık müslümanlar, onların eziyetlerine karşılık vermeye başlamışlardı. Ebu Cehil, güçlü ve adil bir kimse tarafından kafasının nasıl varılabilece­ğini görmüştü. Ömer (r.a) isyankar kimselere nasıl vurulduğu­nu onlara göstermişti.

Müşrikler uyguladıkları işkencelerin fayda vermediğini gö­rünce, bu defa yumuşak bir metod denemeye başladılar. Kendi­leri imana yaklaşmadıkları halde, Muhammed (sav)'i kendi kü­fürlerine yaklaştıracaklarını düşünerek bazı önerilerde bulun­mayı tasarladılar. Ona kendi mantıklarıyla düşünen kimseleri yumuşatabilecek bazı öneriler sundular. Örneğin onu başlarına lider yapmak veya hükümdar kılmak, yahut servetini artırarak içlerinde en zengin bir kimse haline getirmek önerisinde bulun­dular. Peygamber efendimiz ise onların bu önerilerinin hepsini reddetti. Şüphesiz onlara göre, bu önerileri redetmek akıllı bir insanın yapacağı bir şey değildi. Çünkü onların her şeyi mad­deyle ölçen mantıklarına göre, üstünlük ancak mal, hükümdar­lık veya liderlikle elde edilebilirdi. Onu hekim veya büyücülere götürerek tedavi etmek isteklerine karşı Peygamber efendimiz, hiçbir cevap vermeden yalnızca Kur'an-ı Kerim okumakla ye­tindi. Böylece o, Allah tarafından kendisine gelen sözlerin, kendisine sundukları her şeyden daha hayırlı olduğunu gösteri­yordu.

Muhammed (sav)'e ve onun yolundan yürüyenlere baskıda bulundular ve bunu günden güne artırdılar. Ona zulüm yaptı­lar, zulümlerinin bir faydası olmadı. Mal ve hükümdarlık teklif ettiler, onun da faydası olmadı. Peki ne yapacaklardı? Geriye tek çare kalmıştı: İnsanların önünde onunla tartışacak ve güya onun acizliğini ortaya koyacaklardı. Bu yöntemleri başarılı so­nuçlar verdiği takdirde, ona uyanların sayısı artmayacaktı.