Son Peygamber 2.cilt - 2Cilt - 37. Sayfa

Rezil Etmekle Tehdit

Müşrikler eziyetin her çeşidini uyguladılar. Arkası ve koru­yucusu olmayan zayıf mü'minlere eziyet ve işkencelerde bulu­nuyor, onları şiddetle dövüyorlardı. Ebu Cehil o kadar ileri gitti ki, bir mızrağı, mü'min bir kadının avret yerine saplayarak onu şehid etti. Bunu yaparken de insani edebten ve Arap asa­letinden ötürü sıkılmadı. Koruyucusu olmayan aşiretsiz ve hi­mayesiz bütün mü'minler bu durumdaydılar. Ama müşrikler, arkasında kendisini koruyacak bir aşireti olan mü'minleri dö­vemiyor, sadece toplum içinde itibarlarını sarsıcı hakaretlerde bulunuyorlardı. Bu işi de, onların en acımasızı olan Ebu Cehil üstlenmişti. "Siret" adlı eserinde îbn îshak bu konudan bahse­derken şöyle der:

"Fasık Ebu Cehil, bir adamın müslüman olduğunu duyun­ca, eğer o adam şerefli ve asil kimselerden ise, Kureyş içinde onu ayıplar ve kötülerdi. Ona: "Senin için daha hayırlı olan atalarının dinini terk mi ettin? Doğrusu biz seni horlayacak ve görüşünün sakat olduğunu ortaya koyacağız!" derdi. Müslü­man olan kişi eğer tüccarsa, ona şöyle derdi: "Allah'a andolsun ki, senin ticaretini durduracak ve kesada uğratacağız. Malını telef edeceğiz." Eğer müslüman olan kişi zayıf ve korumasız ise Ebi Cehil onu döver ve başkalarını da ona karşı kışkırtırdı." [1]

Kafirlerin büyük şahsiyetlerinden biri müslüman olduğu za­man, onu öldürmeye yanaşamasalar da, Ebu Cehil gibileri onu kınamaktan ve ayıplamaktan geri durmazlardı. Ama onu öldü-remezlerdi. Çünkü arkasındaki aşireti, cahiliyet asebiyeti uğru­na onu himaye etmeye ve kan davasını gütmeye kalkardı.

Yine bazı kimseler müslüman olmuşlardı. Ancak Ebu Cehil gibi, Mahzum oğulları da bunlara kötülük yapmak istemişlerdi. Daha önce belirttiğimiz yöntemi uygulayarak onları kınamak, onlara karşı cahillik etmek istemişlerdi, ama bu müslümanla-rm kavimlerinin kendilerine arka çıkmalarından çekinmiş ve bu iş için kavimlerinden izin istemiş, gereken izni de almışlar­dı. Şöyle demişlerdi: "Şu yeni gençleri kınamak ve cezalandır­mak istiyoruz. Böyle yapmakla başkalarını emniyete almış olacağız." Bu sözü, daha önce işaret ettiğimiz grupla birlikte islam'a giren Velid oğlu Hişam'ın kardeşi sebebiyle Hişam'ın kendisine söylemişlerdi. Hişam da onlara şu karşılığı vermişti: "Bunu yapabilirsiniz. Onu size bırakıyorum. Ona gerekli cezayı verin, ama sakın onu öldürmeyin. Allah'a andolsun ki, eğer kardeşimi öldürecek olursanız, be?ı de sizin en şerefli adamınızı öldürürüm." Bunun üzerine kendisinden izin isteyenler, kendi kendilerine şöyle demişlerdi: "Allah'ım buna lanet et. Eğer kar­deşi elimizde ölürse o içimizdeki en şerefli adamı öldürecektir." Bundan sonra, bu işten vazgeçtiler.[2]

Başkasında alacağı olan bir kişi müslüman olunca, müşrik­ler onun alacağını geciktirir, hatta ödemezlerdi. Bunlardan biri de, Habbab bin Eret idi. Korumasız ve aşireti olmayan bir kim­se olduğu için müşrikler ona eziyet ederler, yaptığı işlerin ücre­tini kendisine ödemezlerdi.

Buhari Habbab bin Eret'in şöyle dediğini rivayet eder: "Ben demircilik yapıyordum. As bin Vail'e bir kılıç yaptım. Gidip hakkımı istedim. Bana: 'Hayır Vallahi Muhammed'i inkar et­mediğin takdirde alacağını Ödemeyeceğim" dedi. Ben de: "'Ha­yır Vallahi sen ölüp sonra diriltilmedikçe Muhammed'i inkar etmeyeceğim' dedim. O da bana şu cevabı verdi: 'Ben ölüp de sonra diriltildiğim zaman mal ve evladım olacaktır. O zaman yanıma gelirsen hakkını öderim!" Onun böyle cevap vermesi üzerine Cenab-ı Allah şu ayet-i kerimeyi indirdi:

"Ayetlerimizi inkar eden, ve: 'Bana elbette mal ve çocuk veri­lecektir' diyeni gördün mü? O, görülmeyeni mi biliyor, yoksa Rahman katından bir söz mü almıştır? Hayır, söylediğini yaza­cağız ve onun azabını uzattıkça uzatacağız. Bahsettikleri şeyler bile kalacaktır. Kendisi bize tek olarak gelecektir." (Meryem: 77-80)