LEYLA (R. Anhâ)

Müminlerin annesi Âîşe'nin    azatllı   cariyesi    idi.    Rasûlüllah'a (S.A.V) hizmette bulunurdu.

Ensarh bir kadın müminlerin annesi Âîşe'ye geldi. Leylâ da ora­daydı. O kadın Hz. Âîşe'ye :

—  Kızım ağır bir hastalığa tutuldu. Saçları dökülüyor. Saçlarını tarayamıyorum. Şu anda da gelin olmak üzere. Taraymcaya kadar sa­çma saç ekleyebilir miyim? dedi.

Hz. Âîşe fr. anhâ):

—  Rasûlüllah (S.A.V) gelinceye kadar bekle, dedi. Peygamber [S.A.V) gelince ona :

—  Hayır, Allah saçına saç ekleyen ve ekleten (peruk takmak is­teyen), dövme yapan ve dövme yaptıran kadına lanet etsin, diye ce­vap verdi.

Bir gün Leylâ Rasûlüllah'a (S.A.V) şöyle dedi:

—  Ya Rasûlellah! Sen heladan çıkıyorsun, arkandan ben giriyo­rum. Hiç bir şey göremiyorum. Sadece misk kokusu buluyorum.

Peygamber (S.A.V):

—  Biz peygamberlerin bedenleri cennet halkınm ruhları üzerine bina edilmiştir. Bizden toprağın yuttuğu pis kokulu şeyler çıkmaz, bu­yurdu.

Bu hadisi ondan Ebu Abdillah el-Medenî rivayet etmiştir.[1]