Bir Âyet Okunduğunda Siyah Benizli Bir Kişinin Hz - 153. Sayfa

Bir Âyet Okunduğunda Siyah Benizli Bir Kişinin Hz. Peygamber’in Yanında Ağlaması

- Hz. Peygamber Bakara Sûresi’nin 24. âyeti olan “Eğer (bu işi) yapamadınızsa ki aslâ yapamayacaksınız, o takdirde yakıtı insanlar ile taşlar olan ve kafirler için hazırlanan ateşten sakının!” âyetini okuduklarında şunları söylediler:

“Cehennem ateşi bin sene yanmak suretiyle kızarır ve sonra bin sene daha yanarak beyazlaşır. Nihayet bin sene daha yanarak simsiyah kesilir. Artık bundan sonra bu simsiyah ve karanlık ateşi hiç birşey söndüremez”. Bu sözler üzerine orada bulunanlardan siyah benizli bir adam feryat ederek ağlamaya başladı. Bunun üzerine Cebrail (a.s) inerek

“Şu huzurunda ağlayan kişi kimdir?” dedi. Hz. Peygamber de

“O Habeşli birisidir” diyerek onu övdüler. O zaman Cebrail (a.s) şöyle dediler:

“Allah Teâlâ şöyle buyuruyor: “İzzet ve celâlim hakkı için, arş üzerindeki yüceliğim hakkı için, kullarımdan herhangi biri bu dünyada benim korkumdan ne kadar çok ağlarsa cennette de o kadar çok gülecektir.”[1]

- Kays b. Ebî Hâzim şöyle anlatıyor: Bir gün Hz. Peygamber’in yanına gitmiştim. Ebubekir de oradaydı ve Allah Teâlâ’ya hamd ü senâlar ederek durmaksızın ağlıyor.[2]

- Hz. Ömer bir cuma günü hutbede İze’ş-şemsü küvviret (Tekvîr) Sûresi’ni okudular. Ancak 14. âyet olan “(İşte o zaman her) nefis (kendisi için önceden) ne hazırlamışsa onu (görür ve) bilir” mealindeki âyete gelince artık ağlamaktan okuyamaz oldu ve bu yüzden de hutbeyi kesmek zorunda kaldı.

- Hz. Ömer

“Rabb’inin azabı elbette vukûbulacaktır; bunu önleyici hiç birşey yoktur” (Tûr: 52/7-8) âyet-i kerimelerini okuduğunda korkudan hastalanarak yatağa düştü. Halk yirmi gün onun ziyaretine geldi.

- Hz. Ömer bir gün sabah namazını kıldırırken zamm-ı sûre olarak Yusuf Sûresi’ni okumaya başladı. “(Sonra) üzüntüden iki gözü ağardı. O üzüntüsünü belli etmemeye çalışıyordu” mealindeki 84. âyete gelince kendini tutamayarak ağladı. Bunun üzerine okumayı keserek rükûa vardı.[3]

- Abdullah b. Şeddad şöyle anlatıyor: Bir sabah namazında en son safta bulunuyordum. Namazı kıldıran Hz. Ömer Yusuf Sûresi’ni okuyordu. “Ben gam ve kederimi sadece Allah’a arzediyorum” (86) âyetine geldiğinde ağlamaya başladığını işittim.[4]

- Hz. Ömer herhangi bir âyeti okuyup diğerine geçmek istediğinde ağlamaya başlıyor ve o kadar çok ağlıyordu ki sonunda tâkatı kesilip yere düşüyordu. Sonra da evine çekiliyordu. Halk da hastalandığını zannederek onu ziyarete gidiyordu.[5]