Islam Tarihi - 173. Sayfa

31. FASIL: MÜSLÜMANIN GÜLMESİ ve TEBESSÜM ETMESİ

Hz. Peygamber’in Gülmeleri ve Tebessüm Etmeleri

- Hz. Âişe şöyle buyuruyor: “Ben Hz. Peygamber’in azı dişleri görünecek şekilde güldüğünü görmedim. O ancak tebessüm ederdi.

- Abdullah b. Hâris b. Cez’ şunları söylüyor: “Hz. Peygamber’den daha fazla gülümseyen bir kimse görmedim. O hiç bir zaman gülmez, ancak tebessüm ederdi”.

- Simâk şöyle anlatıyor: Câbir b. Semüre’ye

“Sen Hz. Peygamber’le hiç oturdun mu?” diye sordum.

“Evet, çok oturdum” diyerek şunları söyledi:

“Hz. Peygamber sabah namazını kıldıklarında güneş doğuncaya kadar yerlerinden ayrılmazlardı. Bu arada sahabiler kendi aralarında konuşurlar, câhiliye dönemindeki hallerinden bahsederek gülüşürlerdi. Hz. Peygamber’se sadece tebessüm ederlerdi”.

- Simâk şöyle anlatıyor: Câbir b Semüre’ye Hz. Peygamber’le oturup oturmadığını sordum. Şunları söyledi: “Çok oturdum. O çok az konuşur ve çok az gülerlerdi. Ashâb çoğu zaman huzurunda şiirler okur, o da onların durumları hakkında birşeyler söylerdi. Sahabiler güler, o ise tebessümle yetinirdi”[1]

- el-Husayn b. Yezid el-Kelbî (r.a.) şöyle diyor: “Ben Hz. Peygamber’i gülerken hiç görmedim. O ancak tebessüm ederdi. Çoğu zaman da açlıktan karnına taş bağlardı”[2]