Muaz B - İslam Tarihi - 180. Sayfa

Muaz b. Cebel’in Vakarlı Bir Kişi Olması

- Şehr b. Havşeb şöyle diyor: “Hz. Peygamber’in sahabileri, aralarında Muaz b. Cebel de olduğu halde bir mecliste konuşurlarken vakarından ve heybetinden dolayı ona bakarlardı”.

- Ebu Müslim el-Havlânî şöyle anlatıyor: Bir gün Humus mescidine girmiştim. Hz. Peygamber’in sahabilerinden otuz kadar ihtiyarın oturmakta olduklarını gördüm. Aralarında gözleri sürmeli, dişleri pırıl pırıl parlayan bir de genç vardı. Ağırbaşlılığıyla dikkat çeken bu genç hiç konuşmuyordu. Ancak diğerleri aralarında bir anlaşmazlık çıktığında ona müracaat ediyorlardı. Yanımda oturan kimseye o gencin kim olduğunu sordum. “Muaz b. Cebel’dir”dedi. Böylece kalbimde Muaz’a karşı büyük bir sevgi hissettim ve onlar ayrılıncaya kadar da mescitten ayrılmadım.

- Ebu Müslim el-Havlânî şöyle anlatıyor: Hz. Ömer’in hilâfetinin ilk günlerindeydi. Mescide girmiştim; orada otuz küsür sahabinin oturup konuşmakta olduklarını gördüm. Bu sahabiler Hz. Peygamber’in bir hadisi hakkında konuşuyorlardı. Aralarında çok esmer, konuşması tatlı, pırıl pırıl parlayan, nur yüzlü bir de genç vardı. Bu genç yaşça oradakilerin en küçüğüydü. Ancak tereddüte düştüklerinde ona müracaat ediyorlar, o da anlaşmazlıklarını hallediyor; bir şey sorulmadıkça da konuşmuyordu. Kendisine

“Ey Allah’ın kulu! Sen kimsin?” diye sorduğumda

“Ben Muaz b. Cebel’im” dedi.[1]