Sa’d B - İslam Tarihi - 183. Sayfa

Sa’d b. Übade’nin Mahremlerini Çok Kıskanması

- Bir keresinde Sa’d b. Übâde

“Bir kişiyi hanımımın yanında görecek olsam hiç aman vermeksizin derhal öldürürdüm” demişti. Bu söz Hz. Peygamber’in kulağına gittiğinde o şöyle buyurdular:

“Siz Sa’d’ın kıskançlığına mı şaşıyorsunuz? Allah’a yemin ederim ki ben Sa’d’dan daha kıskanç olduğum gibi bu konuda Allah Teâlâ da benden daha ilerdedir. İşte bundan dolayıdır ki Allah Teâlâ gizli ya da açık bütün kötülükleri ve fuhşiyâtı haram kılmıştır. İnsanoğlunu Allah’tan daha fazla seven hiç kimse yoktur. Bu sebepledir ki O, insanlar için korkutucu ve müjdeleyici Peygamberler göndermiştir. İyilik etmeyi de Allah’tan daha fazla seven kimse yoktur. Bunun için de O kullarına cenneti va’detmiştir”[1]

- Sa’d b. Übâde Hz. Peygamber’e

“Hanımımın yanında bir kişiyi görecek olursam dört şahit getirinceye kadar ona dokunmayacağım öyle mi?” diye sordu. O da

“Evet, aynen öyledir” dediler. Sa’d’sa

“Hayır! Seni hak Peygamber olarak gönderen Allah’a yemin ederim ki böyle bir durumda onu görür görmez kılıcımla öldürürüm” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber orada bulunanlara

“Efendinizin söylediklerine kulak veriniz! O çok kıskanç birisidir. Bense ondan daha kıskancım; bu gibi konularda Allah’ın kıskançlığı benimkinden de fazladır” buyurdular.[2]

- Sahabiler

“Ey Allah’ın Rasûlü! Sa’d’ı kınama. Çünkü o çok kıskanç bir kişidir. Allah’a yemin ederiz ki o, bakire olmayan kadınlarla evlenmedi. Eğer o herhangi bir kadını boşayacak olsa hiç birimiz onun korkusundan o boşadığı kadınla evlenemeyiz” dediler. Sa’d da şunları söyledi:

“Ey Allah’ın Rasûlü! Yemin ederim ki ben dört şahit getirilmesi gerektiği şeklindeki sözlerinin hak olduğuna inanıyorum ve biliyorum ki bu hüküm Allah katından gelmiştir. Fakat ben alçak bir adamın kadınımın bacakları arasına oturmuş ve baldırını onun baldırı üzerine koymuş göreceğim de dört şahit getirene kadar onu korkutmayacağını ya da kendisine dokunmayacağım öyle mi? İşte buna dayanamam. Allah’a yemin ederim ki ben şahitleri getirinceye kadar o ihtiyacını görüp gider.”[3]