Islam Tarihi - 198. Sayfa

Ebu Bekre’nin “İyilikleri Emredip Kötülüklerden Sakındırmanın” Kalktığı Bir Zamana Yetişmekten Korkması

- Abdulaziz b. Ebî Bekre şöyle anlatıyor: Sahabi olan babam Ebu Bekre, Benî Ğudâne kabilesinden bir kadınla evlenmişti. Daha sonra bu kadın öldü. Kadının kardeşleri babamın cenaze namazını kılmasına engel olmak istediler. Bunun üzerine babam

“Niçin böyle yapıyorsunuz? Biliyorsunuz ki ben onun cenaze namazını kılmaya herkesten daha lâyığım” dedi. Onlar da

“Allah Rasûlü’nün arkadaşı doğru söyledi” diyerek onun cenaze namazını kılmasına müsaade ettiler. Ancak cenazeyi kabre indirmek istediğinde babamı sert bir şekilde ittiler. Yere düşen babam bayıldı. Onu eve baygın olarak getirdiler. O gün babamın kız ve erkek toplam yirmi çocuğu olup en küçükleri de bendim. Hepimiz onun başına toplanarak ağlaşmaya başladık. Biraz sonra ayılan babam Ebu Bekre kendisi için ağlaşmakta olduğumuzu görünce

“Sakın benim için böyle bağırarak ağlamayınız. Allah’a yemin ederim ki çıkan hiç bir nefis (can) yoktur ki benim yanımda Ebu Bekre’nin nefsinden (canından) daha sevimli olmasın” dedi. Onun bu sözleri üzerine korktuk ve hep birden bağırarak

“Ey babamız! Niçin böyle diyorsun?” dedik. O da şunları söyledi:

“Ben iyiliği emredip kötülükten menetmeye gücümün yetmeyeceği bir zamana ulaşmaktan korkuyorum. Çünkü böyle bir günde yaşamakta hayır yoktur.”[1]