Muaz B - İslam Tarihi - 203. Sayfa

Muaz b. Cebel’in Uzleti Sevmesi

- Abdullah b. Amr şöyle anlatıyor: Bir keresinde Muaz b. Cebel’in yanından geçiyordum. Evinin kapısına oturmuş, sanki birileriyle konuşuyormuş gibi birtakım el işaretleri yapıyordu. Kendisine

“Ey Ebâ Abdirrahman! Ne yapıyorsun böyle? Kendi kendine mi konuşuyorsun?” dedim. Bunun üzerine şeytanın kendisine bazı iğvalar verdiğinden yakınarak şunları söyledi:

“Allah’ın düşmanı beni Hz. Peygamber’den dinlediğim bazı şeylerden alıkoymaya çalışıyor ve bana “Evinde oturup bütün zamanın ve yalnızlığın meşakkatini çekeceğine niçin meclislere, toplantılara katılmıyorsun?” diyor. Halbuki ben Hz. Peygamber’in şöyle buyurduğunu işittim: “Kim Allah yolunda cihat ya da bir hastayı ziyaret etmek maksadıyla çıkarsa sevabı Allah’a aittir. Yine kim sabah akşam mescide gider ya da imamın (yöneticilerin) huzuruna çıkarak ona yardım ederse onun da sevabı Allah’a aittir. Kim de evinde oturup hiç kimsenin gıybetini yapmaz ve hiç kimseden kötülükle bahsetmezse aynı şekilde onun da sevabı Allah’a aittir”. İşte o Allah’ın düşmanı beni evimden meclislere çekmek istiyor.”[1]