Nuayman’ın, Mahreme B - İslam Tarihi - 74. Sayfa

Nuayman’ın, Mahreme b. Nevfel ile Şakalaşması

- Mahreme b. Nevfel b. Vehb el-Zührî, Medine’de bulunuyordu. iki gözü kör, yaşlı bir ihtiyardı. Tam 115 yaşındaydı. Bir gün mescidde kalktı, küçük abdestini yapmak istedi. Nuayman b. Amr b. Rifâa b. Haris, yerinden kalkıp onun yanına geldi. Onu mescidin bir kenarına çektikten sonra

“İşte buraya işe” dedi. O da orada oturdu ve çişini yaptı. Halk ona bağırdı. O da çişini bitirdikten sonra

“Beni bu yere kim getirdi, azab olunasıca?” dedi. Ona

“Nuayman b. Amr seni getirdi” dediler. İhtiyar

“Benim başıma getirdiğini Allah da onun başına getirsin” diye bedduada bulunduktan sonra

“Dikkat ediniz! Bu benim Allah için üzerime farz olsun, nezr olsun. Eğer ben onu elime geçirirsem, şu bastonumla ona öyle bir darbe vuracağım ki, ölünceye kadar unutamayacak” dedi. Böylece bir zaman geçti, Mahreme de olanları unuttu. Sonra bir gün Hz. Osman mescidin bir tarafında namaz kılarken Nuayman, Mahreme’nin yanına giderek

“Nuayman’dan intikam almak istiyor musun?” dedi. Mahreme

“Evet, nerdeyse onu bana göster” dedi. Nuayman, Mahreme’nin kolundan tutarak onu Hz. Osman’ın arkasına götürdü ve

“İşte Nuayman budur” dedi. Hz. Osman namaz kılarken hiç bir şeyden haberi olmazdı. Mahreme iki eliyle asasını tuttu ve bütün gücüyle Hz. Osman’ın kafasına indirdi. Hz. Osman’ın kafası yarıldı. Halk

“Sen ne yaptın. Mü’minlerin Emîri’ne vurdun” dediler. Bu olanları işiten Zühre oğulları Nuayman’dan intikam almak istediler, fakat Hz. Osman, onlara

“Bırakın onun belasını Allah versin. O Bedir ashabındandır” dedi.[1]