Pazartesi, 8 Cemaziyelevvel 1448
← Geri 🏠 Hadis Kütüphanesi

Islam Tarihi - 91. Sayfa

Hz. Peygamber’in, Amcası Hamza’nın Ölümüne Sabretmesi

 

- Hamza b. Abdilmuttalib şehid düştüğü zaman Hz. Peygamber gelip yanında durdu. Öyle korkunç bir manzara ile karşılaştı ki, daha önce bunun gibisini hiç görmemişti. Çünkü müşrikler Hamza’nın burnunu, kulak ve dudaklarını kesmişler, sağlam hiçbir yanını bırakmamışlardı. Hz. Peygamber cesedi yanında durarak

“Allah’ın rahmeti senin üzerine olsun. Ben seni bildim bileli, akrabalık bağlarını gözeten, daima iyilik yapan bir kimseydin. Allah’a yemin ederim ki, eğer senden sonrakilerin senin üzerindeki üzüntüleri olmasaydı, seni bu şekilde terketmeyi isterdim. Ta ki Allah seni yırtıcı hayvanların kursaklarında haşre götürsün” dedi. Hz. Peygamber o kadar üzülmüştü ki,

“Allah’a yemin ederim ki, buna karşılık onlardan yetmiş kişiye aynısını yapacağım” dedi. Bunun üzerine Cebrail, Hz. Peygamber’e şu ayetleri indirdi:

“Eğer ceza tatbik ederseniz size tatbik edilen cezanın benzerini tatbik ediniz...” (Nahl: 16/126). Böylece Hz. Peygamber yemininin keffaretini verdi ve fikrinden vazgeçti.[1]

- Hz. Peygamber, Hz. Hamza’nın cesedi yanında durduğunda ona yapılanlara bakarak

“Eğer bizim hanımlarımız üzülmeseydiler, seni asla toprağa gömmeyecektim ve bu halde bırakacaktım ki, sen yırtıcı hayvanların kursaklarında olasın da Allah seni oralardan haşre göndersin” buyurdu. Hz. Peygamber o kadar çok üzülmüştü ki

“Eğer onları elime geçirirsem kesinlikle otuz kişiye senin başına getirdiklerini getireceğim!” dedi. Bunun üzerine Allah Nahl: 16/126 ayetini sonuna kadar indirdi. Sonra Hz. Peygamber, Hz. Hamza’nın kıbleye doğru hazırlanmasını emretti. Onun üzerine dokuz tekbir getirdi. Sonra diğer şehidler Hz. Hamza’nın yanına getirildi. Her gelen şehid Hamza’nın yanına konuyor, onun namazını kılıyordu. Böylece Hz. Peygamber yetmiş iki defa onlar üzerine namaz kıldı. Sonra ashabının yanında toprağa gömüldükleri zamana kadar durdu. Allah Nahl suresini indirdikten sonra Hz. Peygamber fikrinden vazgeçti ve müşrikleri bağışladı.[2]


 

[1] Heysemi, VI/119 (Bezzar ve Taberani, Ebu Hureyre’den); Hakim, III/197.

[2] Heysemi, VI/120 (Taberani, İbn Abbas’dan).

Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 3/138-139.