Islam Tarihi - 97. Sayfa

Hz. Ebubekir’in, Oğlu Abdullah’ın Ölümüne Karşı Gösterdiği Sabır

- Taif günü Hz. Ebubekir’in oğlu Abdullah’a bir ok isabet etti ve Hz. Peygamber’in vefatından kırk gün sonra, o ok yarası yeniden deşildi, Abdullah vefat etti. Ebubekir, Âişe’nin hücresine gelerek

“Ey kızım! Allah’a yemin ederim ki, sanki bir koyun kulağından tutulup da bizim evimizden çıkartılmıştır. Abdullah’ın ölümü bana bu kadar etki etti. Bana teselli vermene gerek yok” dedi. Âişe

“Hamd o Allah’a mahsustur ki, sana bu kadar sabır ve metanet vermiştir” dedi. Hz. Ebubekir çıktı, sonra geri gelerek

“Kızım, Abdullah’ın diri olarak gömülmüş olmasından korkmuyor musunuz?” dedi. Âişe

“Ey babacığım! Biz Allah’tan geldik, yine Allah’a döneceğiz” dedi. Hz. Ebubekir

“Allah’ın rahmetinden kovulan şeytanın şerrinden, herşeyi işiten ve bilen Allah’ın rahmetine sığınıyorum. Hiç kimse yok ki, kalbine bazan şeytan, bazan melek tarafından bir şeyler atılmış olmasın” dedi. Bir müddet sonra Sakif heyeti Hz. Ebubekir’e geldi. Oğlu Abdullah’ın ölümüne sebep olan ok, hâlâ Ebubekir’in yanındaydı. Hz. Ebubekir oku onlara göstererek

“Sizden herhangi bir kimse bu oku tanıyor mu?” dedi. Bunun üzerine Benî Aclan’dan olan, Sa’d b. Ubeyd

“Bu benim yontup da yaptığım ve kanatlar taktığım ve kabza yerini yaptığım bir oktur. Bunu ben attım!” dedi. Hz. Ebubekir

“Oğlum Abdullah’ı öldüren ok budur. Hamd o Allah’a olsun ki, senin elinle Abdullah’a şeref ve kerem verdi. Abdullah’ın eliyle seni cehennemlik etmedi. Çünkü Allah’ın himayesi geniştir” dedi.[1]