Islam Tarihi - 29. Sayfa

Hz. Peygamber’in, Kendisine Af Talebinde Bulunmasını İstemek Üzere Gelen Bir Münafığa Af Talebinde Bulunması

- İbn Ömer şöyle anlatıyor: Hz. Peygamber’in yanında oturduğumuz bir sırada Hârise oğulları kabilesinden Harmele b. Zeyd el-Ensârî de oraya geldi. Hz. Peygamber’in karşısına oturup dilini işaret ederek

“Ey Allah’ın Rasûlü! İşte iman buradadır” dedi. Sonra da elini göğsünün üzerine koyarak “Münafıklık da buradadır; çünkü burası Allah’ı çok az anardı” diye ekledi. Hz. Peygamber ona cevap vermedi. Harmele bu sözlerini bir kere daha tekrarladı. Bunun üzerine Hz. Peygamber onun dilinin ucundan tutarak

“Ey Rabb’im! Ona doğru bir dil ve şükredici bir kalb ile benim sevgimi ve beni sevenlerin sevgisini ihsan eyle! Onu hayır ve iyiliklere sevket” diye dua ettiler. O zaman Harmele

“Ey Allah’ın Rasûlü! Benim münafıklardan bazı arkadaşlarım vardır. Ben onların başkanı durumundaydım. Onları size haber vereyim mi?” dedi. Hz. Peygamber de ona şöyle buyurdular:

“Biz insanları zorlayacak değiliz. Kim senin gibi bize gelirse sana yaptığımız gibi onun için de af talebinde bulunuruz. Kim de münafıklıkta ısrar ederse onun halini Allah daha iyi bilir ve böylelerini cezalandıracak olan da O’dur.”[1]