Islam Tarihi - 3. Sayfa

Hz. Peygamber’in, Allah’a Şirk Koşmadan Ölen Kimseyi Cennetle Müjdelemesi

- Bir gece çıktım, baktım ki Rasûlullah tek başına yürüyor. Yanında herhangi bir insan yoktur. Kendi kendime

“Herhalde Hz. Peygamber herhangi bir insanın kendisiyle yürümesini istemiyor. O halde ben de onun arkasından yürüyeyim!” dedim ve böylece ayın ışığında onun arkasından yürümeye başladım. Geriye bakarak beni gördü ve

“Sen kimsin?” buyurdu.

“Ben Ebu Zerr’im, Allah beni sana feda etsin!” dedim. Hz. Peygamber

“Ey Ebâ Zerr! Gel” dedi ve ben böylece peygamberle birlikte bir saat yürüdüm. Bu esnada

“Adam bugün ne kadar çalışırsa çalışsın kıyamet gününde az bulacaktır. Ancak Allah bir insana mal verir ve o da bunu sağına-soluna, önüne ve arkasına bunu dağıtarak hayr yolda infak ederse o müstesnadır” buyurdu. Peygamber’le yine bir müddet daha yürüdük. Bana

“Sen burada otur. Ben bir yere kadar gidip geleceğim” dedi ve beni taşlık bir düzlükte oturttuktan sonra ilerleyip gözden kayboldu. Geri dönmesi uzun sürdü. Sonra uzaktan bir karartı görünmeye başladı ve bana yaklaşınca “Zina da yapsa, hırsızlık da yapsa” dediğini duydum. Yanıma gelince dayanamadım ve

“Ey Allah’ın Peygamberi! Allah beni sana feda kılsın, sen şu düzlüğün kenarında kimle konuşuyordun? Sana cevap veren bir kimseyi işitmedim” dedim. Hz. Peygamber

“O Cebrail’di. Tam düzlüğün kenarında benimle karşılaştı ve

“Ümmetine müjde ver! Allah’a birşeyi ortak koşmadığı halde ölen bir kimse cennete girecektir” dedi.

“Ey Cebrail! Zina etseler; hırsızık yapsalar da mı?” dedim. Cebrail

“Evet” dedi. Ben

“Ey Allah’ın Rasûlü! Hırsızlık yapsalar, zina etseler de mi?” diye tekrarladım. Hz. Peygamber

“Evet” dedi. Ben yine

“Hırsızlık yapıp zina etseler de mi?” dedim. Hz. Peygamber

“Evet” dedi. “İçki içse de” ibaresini de ekledi.[1]