Islam Tarihi - 67. Sayfa

Übâde’nin Ölüm Döşeğinde İken Aile Efradından ve Konu-Komşusundan Kendisinden Kısas Almalarını İstemesi

- Übâde b. Sâmit vefatı esnasında

“Kölelerimi, hizmetçi ve komşularımla benimle ihtilafı olan kimseleri yanıma çağırınız” dedi. İstediği kişiler geldiğinde onlara şunları söyledi:

“Zannediyorum bu gün benim dünyamın son, âhiretiminse ilk gecesi olacaktır. Sizden herhangi birinize elimle ya da dilimle bir kötülüğüm dokunmuş olabilir. Nefsimi elinde tutan Allah’a yemin ederim ki, kıyamet gününde bunlar kısas olunacaktır. Bu yüzden de sizden herhangi birinizin bende böyle bir hakkı varsa canım tenimden çıkmadan önce kısasını alsın!”. Bunun üzerine gelenler

“Sen bizim babamız ve bizleri eğitip terbiye eden öğreticimizdin!” dediler. Gerçekten de Übade bir hizmetçisine ya da kölesine dahi kötü bir söz söylememişti. Buna rağmen

“Peki benden böyle bir şey sâdır olmuşsa beni affettiniz mi?” diye sordu.

“Evet!” dediler. O zaman

“Ey Allah’ım! Sen şahit ol!” dedi ve sonra da şunları ekledi:

“Madem ki böyle bir şey yok, o halde vasiyetime kulak veriniz: Hepinizden, ölümüme ağlamamanızı istiyorum. Son nefesimi verdiğimde sizler kalkıp abdest alınız ve sonra da namazgâhlarınıza çekilerek namaz kılınız. Bundan sonra da hem kendiniz ve hem de benim için af talebinde bulununuz. Çünkü Allah Teâlâ, Kur’ân’ında “(Allah’tan) sabır göstermek ve namaz kılmakla yardım isteyin!” (Bakara: 2/45-46) buyurmaktadır. Beni mezarıma sür’atle götürünüz. Cenazemin arkasından ateş getirmeyiniz ve altıma da çiçek falan koymayınız”[1]