Islam Tarihi - 70. Sayfa

12. FASIL: ŞEFAATA İMAN EDİLMESİ

Hz. Peygamber’in “Şefaatım, Ümmetimden Allah’a Hiçbir şeyi Ortak Koşmadan Ölenler İçindir” Buyurması

- Avf b. Mâlik şöyle anlatıyor: Hz. Peygamber’le birlikte bir yolculuk yapıyorduk. Akşam olduğunda bir yerde konakladık. Herkes bineğinin ön bacağını kendisine yastık edip uyudu. Gece yarısı uyandığımda Hz. Peygamber’in, devesinin yanında bulunmadığını gördüm. Bu durum beni korkuttu ve kalkıp Hz. Peygamber’i aramaya başladım. Bir de ne göreyim Muaz b. Cebel ile Ebu Musa el-Eş’arî de Hz. Peygamber’i aramaktalar. O sırada bulunduğumuz vadinin içi taraflarından tıpkı değirmenin inlemesi gibi bir inleme işittik. Daha sonra biraraya geldiğimizde Hz. Peygamber

“Bu gece Rabb’imin elçisi bana geldi ve beni şefaat ile ümmetimin yarısını cennete sokmak arasında muhayyer bıraktı. Ben şefaatı seçtim” buyurdu. Bunun üzerine ben

“Ey Allah’ın Rasûlü! Sana Allah için ve aramızdaki arkadaşlık namına yemin verdiriyorum; beni de kendilerine şefaat edeceğin kimseler arasına kabul et” dedim. O da

“Sizler kesinlikle şefaat edeceğim kimseler arasındasınız” buyurdu. Böylece onunla birlikte geri döndük. Diğerleri de uyanmışlar ve içlerinden bazıları bizim gibi merak ederek Hz. Peygamber’i aramaya çıkmışlardı. Hz. Peygamber onlara da bize söylediği gibi

“Bu gece Rabb’imin elçisi bana geldi ve beni şefaat ile ümmetimin yarısını cennete sokmak arasında muhayyer bıraktı. Ben şefaatı seçtim” buyurdu. Onlar da

“Ey Allah’ın Rasûlü! Sana Allah için ve aramızdaki arkadaşlık namına yemin verdiriyoruz; bizleri de kendilerine şefaat edeceğin kimseler arasına kabul buyur!” dediler. Hz. Peygamber kendisini aramaya çıkanlar gelinceye kadar bir şey söylemedi. Onlar da geldikten sonra

“Burada bulunanları şahit kılıyorum ki benim şefaatım, ümmetimden Allah’a hiç birşeyi ortak koşmaksızın ölen kimseler içindir” buyurdu.[1]