Islam Tarihi - 206. Sayfa

İbn Abbas’ın Rabbânî Âlimler Hakkındaki Sözü

- İbn Abbas’a

“Mescidin Benî Sehm kapısı önünde bazı kimseler, sanırız kader konusunda tartışıyorlar” denildi. İbn Abbas onlara doğru gitmek üzere kalktı. Bastonunu İkrime’ye verdi. Bir elini ikrime’nin, diğer elini de Tavus’un omuzuna koyarak yürüdü. Onların yanına geldiğinde, onlar ayağa kalkarak yer verdiler ve

“Hoş geldin” dediler. Fakat İbn Abbas

“Bana kendinizi tanıtın. Ondan sonra konuşuruz” dedi. Onlar kendilerini tanıtınca, İbn Abbas

“Bilmez misiniz ki, Allah Teâlâ’nın bazı kulları vardır, dilsiz olmadıkları halde Allah korkusu onları dilsizleştirmiş, güçsüz olmadıkları halde güçsüzleştirmiştir. İşte onlar âlimlerin, fasihlerin, akıllıların ve Allah’ı gerçekten tanıyanların ta kendileridir. Ancak, Allah’ın azameti ve yüceliğini hatırlayınca akılları başlarından gider, kalbleri parçalanır ve dilleri söylemez olur. Onlar bu hallerinden ayrıldıklarında hemen Allah’a ibadet etmeye koşarlar. Akıllı ve çalışkan oldukları halde, kendilerini aptal ve tembeller arasında, zâlim ve günahkârlar arasında sayarlar; gerçekte çok iyi kimselerdir. Günahlardan uzak dururlar. Allah için yaptıkları ibadet ne kadar çok olursa olsun, az görerek bundan razı olmazlar. Onları ne zaman görsen, kederli, üzgün ve Allah korkusundan renklerinin solgun olduğunu görürsün” dedi ve oturmayarak geri döndü.[1]