Islam Tarihi - 19. Sayfa

5. FASIL: KENDİLERİYLE DUAYA BAŞLANILAN KELİMELER

Hz. Peygamber’in Bir Kişiye “Sen Allah Teâlâ’ya İsm-i A’zamıyla Dua Ettin” Buyurmaları

- Hz. Peygamber “Allâhümme innî es’elüke biennî eşhedü enneke entallâh lâ ilâhe illâ ente, el-ehadü’s-samedü, ellezî lem yelid ve lem yûled ve lem yekün lehû küfüven ehad (Ey Allah’ım! Ben şehâdet ederim ki sen kendisinden başka ilah olmayan Allah’sın. Birsin, herşey sana muhtaçtır, sense hiç birşeye muhtaç değilsin! Sen ne doğurdun ve ne de doğruldun. Hiç birşey sana denk değildir)” diyen bir adama şunları söylemişlerdir: “Sen Allah Teâlâ’ya ism-i a’zamıyla (en büyük ismiyle) yalvardın. Kim bu isimle yalvarırsa isteği kendisine verilir. Kim bununla dua ederse Allah onun duasını kabul eder.”[1]

- Hz. Peygamber “Yâ ze’l-celâli ve’l-ikrâm (Ey celal ve ikram sahibi)!” diye dua eden bir kişiye “Duan kabul edildi, Allah’tan iste!” buyurdular.[2]

- Hz. Peygamber namaz kılarken yanından geçtiği Ebu Ayyaş Zeyd b. Sâmit ez-Zârakî’nin “Allahumme innî es’eluke bienne leke’l-hamdü lâ ilahe illâ ente yâ Hannânü yâ Mennân. Yâ bedîa’s-semâvâti ve’l-ardi yâ ze’l-celâli ve’l-ikram (Ey Allah’ım! Ben yalnızca senden istiyorum. Hamd ancak sana mahsustur. Senden başka ilah yoktur. Ey Hannân! Ey Mennân! Ey yerlerin ve göklerin yaratıcısı, celal ve ikram sahibi!)” dediğini duydular. Bunun üzerine ona şunları söylediler: “Sen Allah Teâlâ’dan en büyük ismiyle (ism-i a’zam) istedin. O öyle bir isimdir ki kendisiyle dua edene mutlaka icâbet edilir. Onunla bir şey isteyene istediği mutlaka verilir.”[3]