Islam Tarihi - 54. Sayfa

Hz. Ömer’in Şam Yakınlarındaki Câbiye Kentinde Bir Hutbe İrat Etmesi

- Hz. Ömer Şam topraklarına girdiğinde, Şam’ın güneyinde ve Havran bölgesinde bulunan Cabiye kentinde bir hutbe irat ederek şunları söyledi:

“Kendisiyle tanınmak için Kur’ân öğrenip okuyunuz. Onunla amel ediniz ki ona layık ve ehlinden olasınız. Hiç kimsenin derecesi Allah’a isyan hususunda kendisine itaat edilmek derecesine ulaşmamıştır. Hak ile söylenen bir söz en büyük hatırlatmadır ve böyle bir söz insanı ne eceline yaklaştırır ve ne de Allah’ın rızkından uzaklaştırır. Biliniz ki kul ile rızkı arasında bir perde vardır. Kul sabrederse o rızık kendisine gelir. Bir an önce elde etmeye kalkıştığında ise perdeyi yırtar ve takdir edilen rızıktan da fazlasını alamaz. Atlarınızı eğitiniz ve ok atmayı öğreniniz. Ayakkabı giyip misvak kullanınız. Atanız Maad b. Adnan gibi yaşamaya çalışınız. Acemlerin ahlakını almaktan ve zalimlerle oturup kalkmaktan kaçınınız. Aranızda haç’ın yükselmesine engel olunuz. İçki içilen sofraya oturmayınız. Hamamlara çıplak ve peştemalsiz girmeyiniz. Hanımlarınızın hamama gitmelerine izin vermeyiniz; çünkü bu helal değildir. Acemlerin memleketinden sizi oraya bağlayacak birşey almayınız ve onlarla böyle bir konuda akit yapmayınız. Çünkü yakın bir zamanda tekrar yurdunuza dönebilirsiniz. Boynunuzu her türlü zilletten koruyunuz. Gittiğiniz yerlere Arapların hayvanlarıyla gidiniz. Şunu da biliniz ki içkiler üzüm, bal ve hurma olmak üzere üç şeyden yapılmaktadır. Bunların yıllanan ve keskinleşen kısımları hamr (şarap)tır ve içilmesi de haramdır. Allah Teâlâ şu üç sınıf insanı tezkiye etmez (temize çıkarmaz), yüzlerine bakmaz. Kıyamet gününde kendisine yaklaştırmadığı gibi onları elem verici bir azaba da çarptırır. Bunların birincisi dünya menfaati için bir imama biat edip de menfaat elde ettiği sürece aktini yerine getirerek ona itaat eden, aksi takdirde aktini bozan kimselerdir. İkincisi ikindi namazından sonra ticaret eşyasını çıkarıp “Allah’a yemin ederim ki şu kadar verdiler vermedim” gibi sözlerle satanlardır. Üçüncüsü ise mü’minlere küfretmek fâsıklık, onlarla savaşmak da küfürdür. Bir mü’mine, herhangi bir mü’min kardeşiyle üç günden fazla küs kalması helal değildir. Kim de bir kahine, bir müneccime, bir falcıya ya da gaybı biliyorum diyen herhangi bir kimseye gidip de onun söylediklerini tasdik ederse o Hz. Muhammed’e inenleri inkar etmiş olur”[1]