Islam Tarihi - 86. Sayfa

13. FASIL: ABDULLAH b. MES’UD’UN HUTBELERİ

Abdullah b. Mes’ud’un Hz. Peygamber’in İsteği Üzerine Onun Huzurunda Bir Hutbe İrat Etmesi

- Ebu’d-Derdâ (r.a.) şöyle anlatıyor: Hz. Peygamber bir gün bizlere bir hutbe irat ettiler. Hutbelerini bitirdikten sonra da

“Ey Ebâbekir! Kalk sen de bir hutbe irat et!” buyurdular. Ebubekir Sıddîk kalkıp Hz. Peygamber’in hutbelerinden daha kısa bir hutbe okudu. Onun yerine oturmasından sonra da

“Ey Ömer! Kalk bir hutbe de sen irat et!” Buyurdular. O da Ebubekir’inkinden de kısa bir hutbe irat etti Hz. Peygamber bu kez

“Ey filan! Kalk ve bir hutbe irat et!” dediler.! Söylediği adam kalktı konuşmaya başladı fakat kendisini zorlayarak süslü ve güzel konuşmaya çalışıyordu. Bunun üzerine Hz. Peygamber ona

“Sus ve yerine otur! Çünkü güzel ve süslü konuşmaya alışmak şeytandandır ve ifade güzelliği bir çeşit sihirdir” buyurdular. Sonra da İbn Mes’ud’a dönerek

“Ey Ümmü Abd’in oğlu! şimdi de sen bir hutbe irat et!” dediler. İbn Mes’ud da kalkarak Allah’a hamd ü senâlar ettikten sonra şunları söyledi:

“Ey insanlar! şurası kesindir ki Allah Rabb’imiz, İslâm dinimiz, Kur’ân rehberimiz, Kâbe kıblemiz, (Hz. Peygamber’i işaretle) şu zat da Peygamberimizdir. Allah ve Rasûlü’nün bizler için razı olduğuna biz de razıyız. Onların bizim için güzel ve hoş görmediklerini biz de hoş görmeyiz”. Onun bu sözleri üzerine Hz. Peygamber şöyle buyurdular: “Ümmü Abd’in oğlu çok doğru söyledi: Ümmü Abd’in oğlu isabet etti ve doğruyu söyledi. Allah Teâlâ’nın ve Ümmü Abd’in oğlunun benim ve ümmetim için razı olduklarına ben de razıyım.”[1]

- Hz. Peygamber, İbn Mes’ud’a

“Kalk ve konuş!” buyurdular. Bunun üzerine İbn Mes’ud kalktı; Allah’a hamd ü senâlar edip Hz. Peygamber’e salât ü selam ve kelime-i şehâdet getirdikten sonra şunları söyledi:

“Ben Rabb olarak Allah’tan ve din olarak İslâm’dan razı oldum. Allah ve Rasûlü sizler için nelerden razı ise ben de onlardan razıyım”. Onun bu sözlerinden sonra Hz. Peygamber de

“Ümmü Abd’in oğlunun sizler için razı olduğu şeylere ben de razıyım” buyurdular.[2]