Meleklerin, Sa’ D B - İslam Tarihi - 23. Sayfa

Meleklerin, Sa’ d b. Muaz’a Saygı Göstermeleri

- Hatırladığım kadarıyla Hz. Peygamber önümüzde, biz de arkasında idik. Onunla beraber içeri girmek istiyorduk. Hz. Peygamber içeriye girdi. Odada Sa’d b. Muaz’ın cenazesinden başka kimse yoktu. Onun üzeri örtülmüştü. Sanki Hz. Peygamber birilerinin üzerine basarak ilerliyor gibiydi. Bunun için olduğum yerde durup ileri geçmedim. Hz. Peygamber bana olduğum yerde kalmam için işaret etti. Ben durdum ve geridekilere de durmaları için işaret ettim. Hz. Peygamber dışarıya çıkınca

“Ey Allah’ın Rasûlü! Ben kimseyi görmedim. Sanki sen omuzlardan atlıyormuşsun gibi adımlar atıyordun” dedim. Hz. Peygamber Ben oturacak herhangi bir yer bulamadım. Ta ki meleklerden birisi kanatlarından birini çekti de oturabildim” dedi. Hz. Peygamber ikide bir

“Ey Eba Amr! Ne mutlu sana! Ey Eba Amr, ne mutlu sana! Ey Eba Amr, ne mutlu sana” diyordu.[1]

- Allah’ın Rasûlü

“Sa’d b. Muaz için yetmiş bin melek geldi. Onlar daha önce yeryüzüne ayak basmamışlardı” dedi. Sa’d defnedildikten sonra da

“Sübhanallah! Eğer bir kimse kabir sıkmasından kurtulmuş olsaydı mutlaka Sa’d kurtulurdu” buyurdu.[2]

- Sa’d’ın teneşir tahtası çıkartılınca münafıklardan bazı kimseler

“Sa’d’ın cenazesi amma da hafiftir” veya “Sa’d’ın teneşir tahtası amma da hafiftir” dedi. Hz. Peygamber

“Sa’d için yetmiş bin melek indi. Onun cenazesinde bulundular. Bu melekler daha önce yeryüzüne ayak basmamışlardı” buyurdu.[3]

- Sa’d b. Muaz iriyarı bir zattı. Vefat ettiğinde münafıklar onun cenazesini takip ederken

“Bu kadar hafif cenaze görmedik. Niçin böyle olduğunu biliyor musunuz? Bu, Kureyza yahudilerine verdiği hükümden ötürü böyledir” diyorlardı. Hz. Peygamber, münafıkların sözlerini duyunca

“Hayatımı elinde tutan Allah’a yemin ederim ki, onu yetmiş bin melek taşıyordu” dedi.[4]