Cinlerin Abbas b - 50. Sayfa

Cinlerin Abbas b. Mirdas’a Hz. Peygamber’in Peygamberliğini Haber Vermesi

- İslâm’a girişim şöyle oldu: Babam Mirdas sekerata girdiğinde bir putu vardı. İsmi Dimad idi. O puta dikkat etmemi bana vasiyet etti. Ben putu bir eve koydum. Her gün bir defa babamın vasiyeti için ona geliyordum. Hz. Peygamber ortaya çıkınca gece yarısı bir ses işittim, beni korkuttu. Ben de yardımını istemek üzere putun yanına gittim. Baktım ki putun içinden şöyle bir ses geliyordu: Süleym kabilesine de ki, dostunuz yok oldu ve mescid halkı yaşadı. Peygamber Muhammed’e kitap indirilmeden evvel Dimad’a tapılırken, o şimdi helak oldu. Meryem’in oğlu İsa’dan sonra, Kureyş kabilesinden kendisine Peygamberlik ve hidayet verilen kimsedir, doğru yolu gösteren. Ben bu sözleri halktan gizledim. Halk Ahzab (Hendek) savaşından dönerken ben develerin arasında Zâtü Irk adındaki semtin Akik adındaki vadisinde uyuyordum. Bir ses duydum. Baktım ki birisi deve kuşunun kanadı üzerinde durarak

“Salı günü akşamı düşen nur, Adba denilen devenin sahibiyle beraberdir ve Anka oğullarının ülkesindendir” diyordu. Adamın sol tarafından fakat görünmeyen birisi ona

“Cinne müjde ver! Onun şerlilerine, merkeb, üzerindeki eyerini ve yularını düşürdü. Göğü koruyanlar onu otlayarak yedi” diye cevap verdi. Ben dehşet içerisinde uyandım. Kesinlikle Muhammed’in Peygamber olduğuna inandım. Böylece atıma bindim, süratle Rasûlullah’a doğru yola koyuldum. Peygamber’e gelerek ona biat ettim. Sonra Dimad’a gittim, onu ateşte yaktım. Sonra Rasûlullah’a dönerek kendisine bir şiir irşad ettim. Senin hayatınla and içerim, ben Dimad’ı alemlerin Rabbine ortak koştuğum gün cahildim. Allah’ın Peygamberi Evs kabilesi tarafından korunurken, yardım görürken benim onu terkedişim, tıpkı düz ve yürümesi kolay olan yolu bırakıp da sarp ve dolambaçlı yolu tutan kimsenin durumu gibiydi. Kulu olduğum Allah’a iman ettim. Kendini helâka götüren kimsenin yolundan ayrıldım. Şereflilerin mübarek peygamberine biat etmek maksadıyla, yüzümü Mekke’ye çevirdim. Öyle bir peygamber ki, İsa’dan sonra bize hakkı getirmiş, hakkı söylemiş, görevinde hıyanet etmemiş, ilk şefâat edecek olandır. Meleklere icabet ederek haşre ilk gönderilendir. İslâm’ın ipi çözüldükten sonra, onu tekrar ördü. Ey bütün insanların en hayırlısı, seni kastederek sana geldim.[1]

- Ben korku ve dehşet içerisinde uyandım, kavmime geldim. Onlara kıssayı anlattım. Benî Harise kabilesinden olan kavmimden üç yüz kişi ile Rasûlullah’a geldik. Medine’ye gelip mescide girdiğimizde Hz. Peygamber hana

“Ey Abbas! İslâmiyet’in nasıl oldu?” diye sordu. Ben ona kıssayı anlattım. Peygamber çok sevindi. Kavmimle beraber müslüman olduk.[2]