Islam Tarihi - 73. Sayfa

22. FASIL: ASHABIN ÖLÜMDEN SONRA KONUŞMALARI

Zeyd b. Harice’nin Konuşma Kıssası

- Harice oğlu Zeyd el-Ensari Hz. Osman zamanında vefat etti. Elbisesiyle üzeri örtüldü. Sonra göğsünde bir hareket oldu ve bir ses duyuldu. Sonra konuşmaya başlayarak “Ahmed, Ahmed! İlk kitabdadır. Ebubekir doğru söylemiş, doğru söylemiş. Onun bünyesi zayıftır. Fakat Allah’ın emrini yerine getirmede güçlüdür. İlk kitapda böyledir. Ömer doğru söylemiş, doğru söylemiş. O hem güçlü, hem de emirdir. İlk kitapta böyledir. Osman doğru söylemiş, doğru söylemiş. O da onların yolu üzerindedir. Dört yıl geçti, iki yıl kaldı. Fitneler geldi. Kuvvetliler zayıfları yedi, kıyamet koptu. Size Eris kuyusu askerlerinden haber gelecek. Eris kuyusu nedir? Keşke bilseydiniz” diye bazı söyledi. Sonra Benî Hatme’den bir kişi vefat etti. Elbisesiyle örtüldü. Onun göğsünde de sesli bir hareket oldu, sonra konuşarak

‘Benî Hârnis b. Hazreç’ten olan zat doğru söyledi, doğru söyledi” dedi.[1]

- Zeyd b. Harice Medine’nin bir sokağında yürürken ansızın yere düştü, vakit öğle ile ikindi arasıydı, vefat etti. Cesedi aile efradına götürüldü. İki elbise bir aba ile örtüldü. Akşam ile yatsı arasında bazı hanımlar bir araya geldiler. Etrafında sesli ağladılar. Ansızın abanın altından iki defa

“Ey insanlar! susunuz” diye bir ses geldi. Bunun üzerine ölünün yüzünden ve göğsünden perde kaldırıldı. Yüzü ve göğsü açılınca

“Muhammed Allah’ın Rasûlü’dür. Ümmî peygamberdir. Peygamberlerin sonuncusudur. Kitap ta böyledir. Ebubekir doğru söyledi, doğru söyledi. Hz. Peygamber’in kuvvetli ve emin olan halifesidir. Her ne kadar bünyesi zayıf olsa da Allah’ın emrini yerine getirmede kuvvetlidir. ilk kitap ta böyledir. Ortanca halife olan Allah’ın kulu, mü’minlerin emîri de doğru söyledi, doğru söyledi. Allah yolunda hiç bir kınayıcının kınamasından çekinmez ve güçlülerin zayıfları ezmesine engel olurdu. İlk kitap ta böyledir. Mü’minlerin emîri Osman da doğru söyledi, doğru söyledi. O mü’minler hakkında merhametlidir. İki yıl geçti, dört yıl kaldı. Halk ihtilafa düştü. Onların nizam ve intizamı kalmadı. Allah’ın haramları çiğnenir oldu, Kıyamet yaklaştı. İnsanlar birbirlerini yemeye başladı” dedi.[2]

- Zeyd b. Harice vefat ettiği zaman Hz. Osman’ın çıkışını bekledim. Gecikince “Herhalde iki rekât namaz kılıp öyle çıkar” dedim. Bu arada Zeyd b. Harice’nin yüzü açılarak

“Selam sizin üzerinize olsun, selam sizin üzerinize olsun!” dedi. O sırada oradakiler konuşuyorlardı. Ben namaz kılıyordum. içimden

“Sübhanallah, sübhanallah” diyordum. O, konuşanlara

“Susunuz, susunuz!” dedi.[3]

- Ortancası, üçünün de en kuvvetlisidir. O öyle bir zat idi ki Allah yolunda hiç kimsenin kınamasından çekinmezdi. Kuvvetlilerin zayıfları ezmesine engel olurdu. O Allah’ın kulu, mü’minlerin emîridir. Doğru söyledi, doğru söyledi. Bu ilk kitabda vardır. Osman mü’minlerin emîridir. O halkın birçok suçlarını affetmiştir. İkisi gitti, dördü kaldı. Sonra insanlar ihtilafa düştü. Bazıları diğerini yedi. Nizam-intizam kalmadı ve netice olarak korkunç manzaralar ortaya çıktı. Mü’minler korktular. Allah’ın kitabı ve kaderidir. Ey nas! Emîrinizin izinden gidiniz, onun sözünü dinleyiniz, itaat ediniz. Kim ki emir olursa sakın eski husumetleri tazelemesin. Allah’ın emri takdir edilmiştir. Allah herşeyden yücedir. İşte şu cennet, şu da ateş. Peygamberler, sıddîklar size selâm okurlar. Sonra babasını kastederek

“Ey Abdullah b. Revaha! Uhud’da şehit olan Harice ile Sa’d’dan haber aldın mı?” dedi. Sonra “Hayır! O, alevlenen bir ateştir. Deriler kavurur, soyar. (Kendine) çağırır; sırtını dönüp gideni, (mal) toplayıp kasada yığanı” (Mearic: 70/15-8) ayetlerini okudu ve sesi yavaşlayarak kesildi.[4]