Islam Tarihi - 82. Sayfa

Arslanın, Hz. Peygamber’in Azatlısı, Sefine’ye Boyun Eğmesi

- Deniz yolculuğuna çıkmıştık gemi parçalandı. Onun tahtalarından birisine bindim. Dalgalar beni bir ormanın kıyısına sürükledi. Orada bir arslan parçalamak maksadıyla bana yöneldi.

“Ey Ebe’l-Haris! (arslanın künyesidir) Ben Rasûlullah’ın azadlısıyım” dedim. Bunun üzerine arslan başını eğdi ve bana doğru geldi. Beni omuzlarıyla iteledi ve beni ormandan çıkararak yola bıraktı. Sonra bir şeyler der gibi sesler çıkardı. Bana veda ettiğini tahmin ettim. Sonra uzaklaştı bir daha onu görmedim.[1]

- Denizdeydik, gemimiz parçalandı. Yolumuzu şaşırdık. Derken önümüze bir arslan çıktı. Arkadaşlarım geriye çekildi. Ben ona yaklaşarak

“Ben Rasûlullah’ın arkadaşı Sefine’yim. Biz yolu şaşırdık” dedim. Bunun üzerine arslan bizim önümüzden gitti. Bizi yola getirdikten sonra kendisi yoldan uzaklaştı ve bana yolu gösterir gibi omuzlarıyla beni itti. Sonra benimle vedalaşıyormuş gibi bir tavır takınarak çekilip gitti.[2]

- Rasûlullah’ın azadlısı Rum memleketinde iken orduyu kaybetti veya esir düştü. Sonra esirler kampından kaçtı. Orduya yetişmek istiyordu. Baktı ki önünde bir arslan durmaktadır.

“Ey Ebe’l-Haris! Ben Rasûlullah’ın azadlısıyım. Başımdan şöyle şöyle bir durum geçti” diyerek olanları anlattı. Bunun üzerine arslan onun yanına gelerek kuyruğunu salladı, yanında durdu. Herhangi bir ses işittiğinde derhal o sesin geldiği tarafa hücum ediyordu. Sonra Sefine’nin yanında İslâm ordusuna yetişinceye kadar yürüdü, sonra geri döndü.[3]