Islam Tarihi - 4. Sayfa

Hz. Peygamber’in, Amcası Ebu Tâlib’in Kendisini Korumaktan Vazgeçtiği Kanaatına Vardığında Ona Söyledikleri

- Âkil b. Ebî Tâlib şöyle anlatıyor: Kureyşliler babam Ebu Talib’e müracaat ederek ona

‘Ey Ebâ Tâlib! Yeğenin Muhammed cemiyetlerimizin, toplantılarımızın üzerine gelip bize hoşumuza gitmeyen bazı şeyler söylüyor. Eğer yapabilirsen onu bu işten vazgeçir’ dediler. Ebu Tâlib de bana

‘Ey Âkil! Git amcanın oğlunu ara, bul ve bana getir!’ dedi. Hz. Peygamber’i bize ait ağıllardan birinde buldum. O çok yorgundu. Benimle birlikte dönerken yürüyebilecek bir gölge arıyordu; fakat yolumuz üzerinde böyle bir gölge de yoktu. Nihayet babamın yanına vardık. Babam Ebu Tâlib, Hz. Peygamber’e şunları söyledi:

‘Ey yeğenim! Andolsun ki bugüne dek bana ne kadar itaatkar olduğunu biliyorum. Biraz önce Kureyşliler bana gelerek, senin onların Kâbe’sine ve meclislerine gidip hoşlarına gitmeyen bazı şeyler söylediğine dair şikayette bulundular. Bundan vazgeçsen olmaz mı?’ Bunun üzerine Hz. Peygamber gözlerini gökyüzüne dikerek şöyle konuştu:

‘Allah’a yemin ederim ki benim bu peygamberlik görevini terketmem, sizin herhangi birinizin güneşten bir parça ateş koparmasından çok daha zordur’. Bunları duyan babam (Ebu Tâlib) ise Kureyşlilere dönerek

‘Yeğenim asla yalan söylememiştir. Haydi siz kendi işinize dönünüz!’ dedi.[1]

- Amcası Ebu Tâlip Hz. Peygamber’e şunları söyledi:

‘Yeğenim! Kavmin Kureyş bana gelerek hakkında şöyle şöyle şikayette bulundular. Gel hem kendine hem de bana kıyma! Bizi ne senin ve ne de benim gücümün yetmeyeceği bir yük altına sokma! Kureyşlilere hoşlarına gitmeyecek şeyleri söylemekten de vazgeç!’ Ebu Tâlib’in bu sözlerinden, onun desteğini çekerek kendisini yalnız bıraktığı sonucunu çıkaran Hz. Peygamber de

‘Ey amcam! Eğer güneşi sağ, ayı da sol elime versen yine de bu işi (peygamberliği) bırakacak değilim. Allah bu işi üstün getirinceye ya da ben helak oluncaya kadar buna devam edeceğim’ dedi. Sonra Hz. Peygamber’in gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Hz. Peygamber’in bu halini gören Ebu Tâlib şunları söyledi:

‘Ey kardeşimin oğlu! Nasıl istersen öyle davran; işini yapmaya devam et! Yemin ederim ki senden hiç bir zaman desteğimi çekmeyeceğim!’[2]