Abdullah B - İslam Tarihi - 122. Sayfa

Abdullah b. Cahş’ın Şehadeti Temenni Etmesi

- Abdullah b. Cahş, Uhud günü Sa’d’a,

“Gel, Allah’a dua edelim” dedi. Böylece Abdullah ile Sa’d bir kenara çekildiler. Sa’d,

“Yarab! Düşmanla karşılaştığımızda bana çok kuvvetli zulümleri çok şiddetli olan bir kişiyi rastlat ki, ben onunla, o da benimle savaşsın. Sonra onu mağlup etmeyi bana nasip et. Ben onu öldüreyim, onun üzerindeki silahlarını, ağırlıklarını alayım!” diye dua etti ve Abdullah b. Cahş, Sa’d’ın bu duasına,

“Amin!” dedi. Sonra,

“Ey Allah’ım! Bana şiddetli bir kişiyi rastlat ki, hücumları şiddetli olsun. Ben senin yolunda onunla savaşayım, o da benimle. Sonra beni mağlup etsin, burnumu, kulaklarımı kessin. Ben seninle mahşer gününde mülaki olduğumda, kulağımın ve burnumun niçin kesildiğini sorasın. Ben de,

“Senin uğrunda ve senin Rasûlünün uğrunda oldu” diyeyim. Sen de,

“Doğru söyledin” diyesin, dedi. Sa’d,

“Abdullah b. Cahş’ın duası benim duamdan daha hayırlıydı. Onu aynı günün son saatlerinde gördüm. Burnu kesilmiş, kulakları kesilmiş, bir ipe dizilmişti” dedi.[1]

- Abdullah bin Cahş, “Ey Allah’ım! Sana yemin verdiriyorum ki, düşmanla yarın karşı karşıya geleyim. Beni öldürsünler, sonra karnımı deşsinler. Sonra burnumu ve kulaklarımı kessinler. Sonra sen benden, ‘Niçin böyle oldu?’ diye sorasın, ben de sana, ‘Senin yolunda oldu” diyeyim” dedi. Allah’ın onun isteğinin başlangıcını verdiği gibi, sonuncusunu da vermesini umuyorum.[2]