Islam Tarihi - 207. Sayfa

Hz. Ebubekir’in Usame Kumandasındaki Orduyu Uğurlaması

- Ebu Bekir, Usame ile beraber ordu karargahına geldi. Onlara hareket emrini verip onların yanında yaya olarak yürümeye başladı. Halifenin bineğini Abdurrahman b. Avf çekiyordu. Usame b. Zeyd,

“Ey Rasûlullah’ın halifesi! Ya sen bineceksin veya ben ineceğim” dedi. O da,

“Yemin olsun ki, ne ben binerim, ne de sen inersin. Benim ayaklarım Allah yolunda bir saat tozlanırsa bana ne olur? Çünkü gazi bir kimsenin her attığı adımda yedi yüz hasene yazılır. Derecesi yedi yüz derece yükselir. Yedi yüz günahı da silinir” dedi. Ebubekir son noktaya gelinceye kadar bu hal üzerinde idi. Son noktada Usame’ye hitaben,

“Eğer Ömer b. Hattab’ı bana yardımcı olarak bırakmayı uygun görürsen bunu yap” dedi. Usame Hz. Ömer’in kalmasına izin verdi.[1]

- Hz. Ebubekir, Şam’a dört ordu gönderdi. Ordulardan birinin kumandanı olan Yezid b. Ebî Süfyan’ı uğurlarken yaya olarak yürüyordu. Yezid b. Ebu Süfyan, Hz. Ebubekir’e,

‘Ya sen bineceksin, ya da ben ineceğim” dedi. Ebubekir,

“Sen inmeyeceksin. ben de binmeyeceğim! Ben şu adımlarımı Allah yolunda atılmış adımlar olarak sayıyorum” dedi.[2]

- Hz. Ebubekir bir askeri birliği uğurladığında onlarla beraber yaya olarak yürüdü ve

“Hamd o Allah’a olsun, bizim ayaklarımızı Allah yolunda tozlu kıldı!” dedi. Ona,

“Bu nasıl olur? Nasıl ayaklarımız tozlandı? Halbuki biz onları uğurladık!” denildi. Ebubekir,

“Biz onları teçhiz ettik, uğurladık. Onlara dua ettik. işte bunlar Allah yolunda atılan adımlardır” dedi.[3]